အခန်း (၁၅၀)

ဤအဖြစ်အပျက်မှာ အတော်လေး ဆူညံသွားခဲ့ပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဗျူရိုအထိ ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့သည်။ စည်ပင်သာယာရေး ပါတီကော်မတီ၏ အတွင်းရေးမှူးကိုယ်တိုင်ကပင် ဤနေရာက အခြေအနေကို စုံစမ်းခိုင်းထားသည်။ စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးမှာ ဖိအားများ ခံစားနေရသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ထုန်မိသားစုကိစ္စ ငြိမ်သက်သွားကာရှိသေး ယခု စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်၏ ပြဿနာများ ထပ်တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုနှစ်ဦး၏ နောက်ကြောင်းကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သိရှိထားသည်။ သူတို့သည် စွင်းချောင်၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး သူငယ်ချင်းဟောင်းများဖြစ်၍သာ သူက သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ပြဿနာကြီးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူး၏ မျက်နှာမှာ မသာမယာ ဖြစ်နေပြီး စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်။ ဖျားချင်ဟန်ဆောင်တယ်၊ ဆရာဝန်တွေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို လိမ်ညာတယ်၊ ရဲဘော်ကျန်းနျန်ကို တမင်သက်သက် အပြစ်ဖို့ဖို့ ကြံစည်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ စဉ်းစားနေကြတာလဲ။"

စကားအဆုံးတွင် သူက စားပွဲကို ရိုက်ကာ စွင်းယင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောခဲ့သည်။ "အထူးသဖြင့် မင်းပဲ။ ရဲဘော်ကျန်းနျန်ကို ဒုက္ခပေးဖို့အတွက် ကိုယ့်ကလေးရဲ့ အသက်ကိုတောင် အသုံးချခဲ့တယ်။ မင်းကလေး တကယ်ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဒါဟာ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်လား။"

စွင်းယင်၏ ဟန်ဆောင်ဖျားနာမှုကို မည်သို့ သိရှိသွားသနည်းဆိုလျှင် မြို့ပြဆေးရုံ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကို အခြားမည်သူမျှ မသိဘဲ လုယွီနှင့် ကုရှစ်ကျိုးတို့သာ သိကြသည်။

အတွင်းရေးမှူး ကျူးက ဆေးရုံညွှန်ကြားရေးမှူးထံ ကြိုတင်ဖုန်းဆက်ကာ ရဲဘော်စွင်းယင်ကို သေချာစစ်ဆေးရန် အခိုင်အမာ ပြောထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးမှာလည်း ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ အတွင်းရေးမှူး ကျူး၏ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရဲအရာရှိများနှင့် ဆရာဝန်အချို့၏ ရှေ့တွင် စွင်းယင်ကို အလုံးစုံ စစ်ဆေးခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်နေ့အထိပင် ဆက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ဆေးရုံ၌ ရှိနေစဉ် ဝူယိုရှန်က သူသည်လည်း ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဇွတ်ပြောနေခဲ့သည်။ သူ၏ အလုပ်ဟောင်းနေရာသို့ ဖုန်းဆက်မေးနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ဖုန်းဆက်ကြည့်သောအခါ ဝူမျိုးရိုးနှင့် ဆရာဝန် မရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

စွင်းယင်မှာ အမှန်တကယ်တွင် ဘာမှမဖြစ်ပေ။ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျန်းနျန်ကို ထောင်ထဲပို့ရန်သာ လိုလားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းနျန်တွင် ပြစ်မှုမှတ်တမ်း ရှိသွားလျှင် လုယွီနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ရန် လျှောက်လွှာကို ရုပ်သိမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် လုယွီနှင့် လက်မထပ်နိုင်တော့ပေ။ ကျန်းနျန်၏ ဘဝမှာလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

သူမသည် သူမ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ဆရာဝန်များက အသိစိတ်လွတ်နေသကဲ့သို့ ပြုမူပြီး သူမကို အတွင်းအပြင် အသေးစိတ် စစ်ဆေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း။

ယခု စွင်းယွမ် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စွင်းယင်မှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ရဲအရာရှိတစ်ဦးက မေးခဲ့သည်။ "ရဲဘော် ဝူယိုရှန်၊ အခြေအနေကို အသေအချာ စုံစမ်းပြီးပါပြီ။ မင်းရဲ့ဇနီးဗိုက်ထဲက ကလေးက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရဲဘော်ကျန်းနျန်က ရဲဘော်စွင်းယင်ကို ရိုက်နှက်တယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ဆက်ပြီး အရေးယူချင်လား ဒါမှမဟုတ် နှစ်ကိုယ်ကြားပဲ ဖြေရှင်းချင်လား။"

"သူတို့က ဘာလို့ အရေးယူရမှာလဲ။ စွင်းယင်က ကျန်းနျန်ကို အရင် စော်ကားခဲ့တာပဲ။ အရိုက်ခံရတာ ထိုက်တန်တယ်။" စုနက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ရှု့ရွှယ်ကလည်း ထောက်ခံသည်။ "ဟုတ်တယ်။ အရေးယူမယ်ဆိုရင် စွင်းယင်က ကျန်းနျန်ကို ဘယ်လို စော်ကားခဲ့လဲဆိုတာကိုပဲ အရေးယူသင့်တာ။"

"ဒါပေမယ့် ကျန်းနျန်က လူကို ရိုက်ခဲ့တာပဲ။ ယင်ယင်ရဲ့ မျက်နှာကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်လေ။" ဝူယိုရှန်က ရဲအရာရှိကို ကြည့်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ဇွတ်ပြောနေခဲ့သည်။

ဝူယိုရှန်က ဤကိစ္စကို ဇွတ်ပြောနေပြီး ရဲအရာရှိကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ကလေးကိစ္စကို အကြောင်းပြချက်အနေနဲ့ သုံးခဲ့တာ မှားကောင်းမှားနိုင်ပေမယ့် ကျန်းနျန်က ယင်ယင်ကို ရိုက်ခဲ့တာကတော့ ငြင်းမရတဲ့ သက်သေပဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ သူမမျက်နှာ ဖူးရောင်နေတုန်းပဲ။ ရဲအရာရှိ၊ ကျွန်တော် ကျန်းနျန်ကို တာဝန်ယူခိုင်းစေချင်တယ်။"

စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးက ဝူယိုရှန်နှင့် စွင်းယင်တို့ကို ပြဿနာရှာသူများအဖြစ် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာအကြောင်းကြောင့် ကျန်းနျန်ကို တာဝန်ယူခိုင်းမှာလဲ။" သူက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အခြေအနေမှာ တင်းမာနေစဉ် စွင်းယွမ်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဝူယိုရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စွင်းယင်က ကျွန်မရဲ့ ညီမပါ။ ဒီကိစ္စရဲ့ အစက စွင်းယင်က စခဲ့တာဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်ပြီးသားပါ။ သူမက ကျန်းနျန်ကို ဆဲဆိုစော်ကားပြီး မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုအပြုအမူဟာ သင့်တော်တဲ့ အဆုံးအမ မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်လို့ ကျွန်မ ယူဆတယ်။"

စွင်းယွမ်သည် "အဆုံးအမ မရှိတဲ့" ဟူသော စကားလုံးကို အထူးအလေးပေး ပြောလိုက်သည်။

စွင်းယင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စွင်းယွမ်ကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူယိုရှန်၏ အမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ "စွင်းယွမ်၊ စွင်းယင်က မင်းရဲ့ ညီမပဲလေ။ သူမကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အဲဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ။ မင်းက ဒေါ်လေးတင်းနဲ့ ယင်ယင်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် သူတို့က ဘာပဲပြောပြော မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေပဲလေ။ ဘာလို့ သူတို့ဘက်က မရပ်တည်ပေးတာလဲ။"

စွင်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် သူမ၏ လေသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ "သူမဟာ ကျွန်မညီမ ဖြစ်နေလို့ပဲ သူမကို ဒီလို အမှားလမ်းပေါ်မှာ ဆက်မသွားစေချင်တာ။ ပြီးတော့ ရှင်ကရော ဘာလို့ ကျန်းနျန်ကို အပြစ်ပေးချင်နေရတာလဲ။ စွင်းယင်ရဲ့ ယောက်ျားအနေနဲ့လား။ ရှင်တို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးပြီလား။"

သူမ၏ စကားကြောင့် ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး ဆူညံသွားကြသည်။

ကျန်းနျန်က စွင်းယွမ်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ စွင်းယွမ်က စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လူပုံအလယ်တွင် ဖွင့်ချလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

စွင်းယင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

ဝူယိုရှန်မှာလည်း ခဏမျှ စကားပင်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

စွင်းယွမ်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ နင် စွင်းယင်။ နင် ဗိုလ်ကြီးထန်နဲ့ လက်ထပ်တုန်းကလည်း ကျန်းနျန်နဲ့ အမြဲ ပြဿနာတက်ခဲ့တာပဲ။ နင့်ရဲ့ မရီးက စေတနာနဲ့ နင်တို့အတွက် တရုတ်ဘဲ ပန်းထိုးခန်းဆီး ထိုးပေးတာကိုတောင် နင်က ကျေးဇူးမတင်တဲ့အပြင် အဲဒါကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ကျန်းနျန်ရဲ့ ခြံစည်းရိုးမှာ ချိတ်ဆွဲပြီး စော်ကားခဲ့တယ်။ ပြောစမ်း၊ နင် စစ်တပ်မှာ နေခဲ့တဲ့ လဝက်အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် ပြဿနာရှာခဲ့လဲ။ ကျန်းနျန်က နင့်ဆီမှာ အမြဲ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။ နင် သူမကို ဘယ်နှစ်ခါ ဒုက္ခပေးခဲ့လဲ။"

"တော်တော့။" စွင်းယင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နင် ပြောလို့ ဝပြီလား။"

ဝူယိုရှန်ကလည်း ပြောခဲ့သည်။ "စွင်းယွမ်၊ သူမက မင်းရဲ့ ညီမ"

စွင်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ မထင်မှတ်ထားဘဲ သူမက လက်ကို မြှောက်ကာ ဝူယိုရှန်ကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ဒေါသတကြီးနှင့် လူတိုင်း၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "သူမက ငါ့ညီမဆိုတာ နင်သိသေးတာပဲလား။ သူမကို သနားတတ်သေးတာပဲလား။ နင်သာ သူမကို တကယ် ဂရုစိုက်ရင် မင်္ဂလာဆောင်ခါနီး တစ်ရက်အလိုမှာ သူမကို အဲဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ရူးနေကြတာလား။ အခု နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ကြွက်တွေလို ပုန်းနေရတာကို ကြည့်စမ်း။"

သူမ၏ စကားကြောင့် ရောက်ရှိနေသူအားလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။

ဒါဆို ဝူယိုရှန်နဲ့ စွင်းယင်က တရားဝင် ဇနီးမောင်နှံ မဟုတ်ကြဘူးလား။

ဒါ့အပြင် စွင်းယင်ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကလည်း ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ တရားမဝင်ကလေးလား။

ရုတ်တရက် စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့အပေါ် လူအများ၏ အကြည့်မှာ ရွံရှာမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

စွင်းယင်၏ ပါးမှာ မနေ့က ကျန်းနျန် ရိုက်လိုက်သည့် ဒဏ်ထက်ပင် ပို၍ ပူထူလာသည်။

သူမ၏ အကြီးမားဆုံး နောင်တမှာ ဝူယိုရှန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးမှ ယွမ်မြို့သို့ လာရန် သဘောမတူခဲ့မိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူမနှင့် ဝူယိုရှန်မှာ တရားဝင် ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ကလေးမှာလည်း တရားဝင် ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ အရှက်ရစရာများ ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျားယွမ် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်က လက်မထပ်ရသေးဘူးပေါ့။"

စုနကလည်း ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။ "အရင်က စွင်းယင်က ကျန်းနျန်ကို မြင်တိုင်း မသိသလို ဟန်ဆောင်နေတာ။ သူမ ဘာလို့ ကျန်းနျန်အပေါ် ရန်လိုနေသလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ။ သူတို့က အရင်ကတည်းက သိနေကြတာကိုး။"

စွင်းယွမ်က အလေးအနက် တောင်းပန်သည်။ "ယင်ယင်၊ ငါနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ။ အမှားတွေ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ အဖေက နင့်အတွက် အရမ်း စိုးရိမ်နေတာ။"

စွင်းယင်သည် စွင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဗိုက်မှာ အမှန်တကယ် နာကျင်လာပြီး စတင် ငိုကြွေးတော့သည်။

ဝူယိုရှန်မှာ ပါးရိုက်ခံရသဖြင့် ခေတ္တ ကြောင်အနေရာမှ စွင်းယင်၏ ငိုသံကြောင့် သတိဝင်လာကာ သူမကို ပွေ့ချီပြီး ဆေးရုံပို့ရန် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ စွင်းယင်၏ ခြေထောက်မှ ရေများ စီးကျလာသည်ကို လူများ မြင်သောအခါ အသက်ကြီးသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးက အော်ပြောခဲ့သည်။ "သူမ ရေမြွှာပေါက်သွားပြီ၊ ကလေးမွေးတော့မယ်။"

ယခုမူ ဝူယိုရှန်မှာ ပို၍ ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။ လူအချို့၏ အကူအညီဖြင့် စွင်းယင်ကို ဆေးရုံသို့ အမြန် ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မည်မျှပင် မကောင်းပါစေ၊ စွင်းယင်၏ ဗိုက်ထဲက ကလေးမှာ အပြစ်မရှိပေ။ သူတို့ ထိုကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်၏ ဗိုက်ထဲမှာ အသေမခံနိုင်ကြပေ။

ကျန်းနျန်မှာမူ တစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ ထိုပြဇာတ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ စွင်းယင်၏ လမစေ့ဘဲ ကလေးမွေးဖွားမှုနှင့်အတူ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဇာတ်လိုက်နှစ်ဦးဖြစ်သော စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့ မရှိတော့ပေ။ လူအားလုံး၏ ရှေ့တွင် စွင်းယွမ်သည် သက်ပြင်းချကာ မျက်ရည်သုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန် - ....

သူမသာ စွင်းယွမ် သရုပ်ဆောင်နေမှန်း မသိခဲ့လျှင် တကယ်ဟု ယုံမိတော့မည် ဖြစ်သည်။

စွင်းယွမ်က ရဲအရာရှိကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို ကျွန်မတို့ ဆက်ပြီး အရေးမယူတော့ပါဘူး။ ဒါဟာ အစကတည်းက ကျွန်မညီမရဲ့ အမှားပါ။" ထိုသို့ ပြောပြီး ကျန်းနျန်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ညီမကိုယ်စား နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ သူမက ငယ်သေးလို့ ဘာမှ နားမလည်လို့ပါ။ သူမအပေါ် စိတ်မထားပါနဲ့။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

"မင်းတို့ အချင်းချင်း ပြေလည်သွားပြီဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း မှတ်တမ်းမတင်တော့ပါဘူး။"

ရဲအရာရှိက ပြောကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

စက်ရုံမှ ဝန်ထမ်းများမှာ အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ရဲအရာရှိ ထွက်သွားသော်လည်း အရေးကြီးသော လူတစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ထိုသူမှာ အတွင်းရေးမှူး ကျူး၏ လက်ထောက် ဝမ်ဝေ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဝေက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ ယောင်၊ အခြေအနေကတော့ အားလုံး ရှင်းလင်းသွားပါပြီ။ စွင်းယင်နဲ့ ဝူယိုရှန်တို့ ကိစ္စကို ဘယ်လို စီစဉ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။ ကျွန်တော် အတွင်းရေးမှူး ကျူးကို အစီရင်ခံရဦးမယ်။ ဒီကိစ္စကြောင့် ပန်းထိုးဆိုင်က ရဲဘော်ကျန်းနျန်ရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်စေခဲ့သလို သူမ ထောင်ကျမယ့် အန္တရာယ်တောင် ရှိခဲ့တာ။ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံတော်ပိုင် စက်ရုံတွေနဲ့ ပန်းထိုးဆိုင်တွေအတွက် အဆိုးဆုံး လုပ်ရပ်ပဲ။"

ဤကိစ္စမှာ အမှန်တကယ် ကြီးလေးလှသည်။ နှစ်ကုန်တိုင်း မြို့ထဲရှိ စက်ရုံအားလုံးက စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့ထံ အစီရင်ခံစာ တင်ရသည်။ စက်ရုံ၏ စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်လျှင် ဒါရိုက်တာသာမက ဝန်ထမ်းများပါ ဆုကြေးနှင့် ကူပွန်များ ပိုရရှိကြသည်။

ဤအရာများသည် အလွန်အမင်း အလိုရှိသော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဒါရိုက်တာ ယောင်သည် ယခုနှစ်တွင် စက်ရုံကို ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ညွှန်ကြားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားပြီး နှစ်ကုန်တွင် မြို့နယ်အတွင်း အဆင့် ၁ ရရှိရန် ရည်မှန်းထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နွေဦးရာသီ စတင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် စက်ရုံအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခပေးသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်။

ဒါရိုက်တာ ယောင်သည် အခြားသူများထက် ပို၍ စိတ်ပျက်နေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်ဆီသို့ အချိန်ပြန်လှည့်ကာ စွင်းချောင် ပေးပို့ခဲ့သော မိတ်ဆက်စာကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေမိသည်။

သူ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ စွင်းယင်နဲ့ ဝူယိုရှန်ကို အလုပ်က ထုတ်ပစ်မယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အမှုတွဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ရေးပြီး သူတို့ရဲ့ ဇာတိမြေဆီကို ပို့လိုက်မယ်။ ဒေသခံ တော်လှန်ရေး ကော်မတီက သူတို့ကို အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုပြင်ပေးပါစေ၊ ပြီးတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဝေဖန် ပြစ်တင်တဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခိုင်းလိုက်မယ်။"

စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့သည် ဤနေရာရှိ အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် အလုပ်ပြုတ်သွားသည်နှင့် သူတို့၏ မူလနေရာသို့ ပြန်ကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း စွင်းယွမ်ကမူ ကောင်းကောင်း သိရှိနေသည်။ စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ထိုနေရာတွင် ပျက်စီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်သက်လုံး အထင်သေး ခံရတော့မည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် လူနေအိမ်ဝင်းထဲတွင် ပို၍ ဆိုးပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ဖခင်၊ တင်းဟွာနှင့် ဝူယိုရှန်၏ မိဘများသည်လည်း ထိုအိမ်ဝင်းထဲတွင် ခေါင်းမော့နိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စကို ပြေလည်သွားပြီဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ဝူယိုရှန်နှင့် စွင်းယင်တို့၏ အရှုပ်တော်ပုံမှာ အထည်ချုပ်စက်ရုံ တစ်ခုလုံးသို့ ခဏလေးအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ စွင်းယင်သည် သူမ မင်္ဂလာမဆောင်မီကတည်းက ဝူယိုရှန်နှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့ပြီး အခြားသူတစ်ဦးနှင့်ပင် လက်ထပ်ခဲ့သေးသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သိရှိသွားသောအခါ သူတို့ ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။

ဤသို့ ဖြစ်လင့်ကစား ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အရှက်မရှိဘဲ ယွမ်မြို့ရှိ အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် အတူတကွ ပြန်လည် ဆုံစည်းခဲ့ကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် အထည်ချုပ်စက်ရုံထဲမှ ထွက်လာစဉ် အလုပ်သမားများက စွင်းယင်နှင့် ဝူယိုရှန်တို့ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

စွင်းယွမ် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ညီမလေးကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ပြဇာတ်တစ်ခုလုံးကို သရုပ်ဆောင်ရာတွင် စွင်းယွမ်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သူမ စက်ရုံမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်ပင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အမူအရာ ရှိနေသေးသည်။

ကျန်းနျန်မှာမူ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိသည်။

ဝမ်ဝေသည် အခြေအနေကို အလွန်လျောက်ပတ်စွာ ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာ ယောင်နှင့် ကောမိန်တို့ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှု့ရွှယ်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "စွင်းယင်နဲ့ ဝူယိုရှန်တို့မှာ ဒီလို ပတ်သက်မှု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး၊ တကယ်ကို မမြင်မိခဲ့တာ။"

ကျားယွမ်က ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး မေးခဲ့သည်။ "နင် အရင်က စွင်းယင်နဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေလား။"

သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဤသို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"

စွင်းယင်နှင့် ထန်ဇီတို့၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သူကပင် မေးမြန်းပါစေ၊ ကျန်းနျန်သည် ထန်ဇီ၏ အကြောင်းကို လုံးဝ ထည့်သွင်း ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ စွင်းယင်တွင် အမှားရှိသော်လည်း ထန်ဇီမှာ အပြစ်မရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းအရာတစ်ခု မဖြစ်သင့်ပေ။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် စုနနှင့် အခြားသူများသည် ကန်တင်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ကောမိန်က ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင်။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပန်းထိုးဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ကောမိန်သည် အနီရောင်ကြယ်ဟိုတယ်သို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လုယွီ ထိုအတွင်း၌ ရှိနေမည်ကို ကျန်းနျန် သိရှိနေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကောမိန်သည် သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် လုယွီကိုသာမက ကုရှစ်ကျိုးကိုပါ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကုရှစ်ကျိုးက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မရီးလေး။"

ကျန်းနျန်က အသာ ပြုံးပြခဲ့သည်။ "နိုင်ငံရေးမှူး ကု။"

လုယွီသည် ထိုင်နေရာမှ ထလာပြီး ကျန်းနျန်ကို သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ရန် ခေါ်ခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချကာ ကျန်းနျန်၏ တုန်ယင်နေသော မျက်တောင်လေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ စားပွဲအောက်တွင်မူ သူ၏လက်က သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။"

သူသည် စက်ရုံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်ကို မမေးမြန်းပေ၊ သူသည် ထိုအကြောင်း အားလုံးကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။

ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံ မြန်သွားသည်။ စွင်းယွမ်က သူမသည် ဖုန်းတစ်ကောကြောင့် စွင်းယင် ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သိခဲ့ရသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိရာ စွင်းယွမ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့သူမှာ လုယွီ ဖြစ်နိုင်လား။

ကောမိန်က ပြောလိုက်သည်။ "အခု အားလုံး ပြေလည်သွားပါပြီ။ ကျန်းနျန်လည်း ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး။"

လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "အင်း။"