အခန်း (၅-၆)
Vol. 1 Ch. 5-6
အခန်း (၅) - နတ်သမီးရှောင်း
ဖန့်ချန် မသိခဲ့သည်မှာ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် သည် ဖန်တီးရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် က လူများအတွက်ပင် ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။
၎င်းမှာ လူအများအပြား ဖြတ်ကျော်ရန် ရုန်းကန်ရသည့် အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်သည် အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အနည်းငယ်မျှ အမှားအယွင်းရှိရုံဖြင့် ကျရှုံးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အခက်ခဲဆုံးအချက်မှာ ဝိညာဉ်ချီကုန်ဆုံးမှုပင် ဖြစ်သည်။
သာမန် ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ကျရှုံးပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်ချီများ အပြင်းအထန် ကုန်ခန်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်ရန် ရက်အတော်ကြာ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။
ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် တစ်ရာခန့်ကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားဖို့ပင် သူတို့အတွက် လပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်ပါသည်။
ပါရမီနည်းသော ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ကျရှုံးသော်လည်း ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်ကို ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ တာအိုဆရာ ယွမ်ဟယ်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဖန့်ချန်၏ အောင်မြင်မှုကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားပေလိမ့်မည်။
ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် ကိုးခုမှာ သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေပြီး အခု သူက ဆယ်ခုမြောက်ကို ရေးဆွဲနေသည်။
သူသည် အနည်းငယ်မျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပုံ မရသည့်အပြင် အမှန်စင်စစ် သူအသုံးပြုနိုင်သော ဝိညာဉ်ချီ ပမာဏမှာ အကြိမ်တိုင်းတွင် ပို၍ တိုးလာနေသည်။
သူ အဆောင် များစွာကို ထပ်မံ မဖန်တီးနိုင်ရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီးမှာ အချိန်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။
အတန်ကြာသောအခါ ရွှီဂီ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ မျက်စိမှားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖန့်ချန်က ထိုအဆောင်များထဲမှ တစ်ခုကို အပြီးသတ်လိုက်တိုင်း လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားခြင်းပင်။
"ဒီလောကမှာ တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ အဆောင်ပစ္စည်းတွေ ရှိတာပဲ ငါက အဆောင်တွေဆိုတာ သိုင်းလောကက လူလိမ်တွေ လူတွေကို လှည့်စားဖို့ လုပ်ထားတဲ့ မျက်လှည့်ပြကွက်တွေလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ သခင်ကြီးကတော့ တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တော်တာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ သူ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးခဲ့ဘူး"
ရွှီဂီ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်
ဖန့်ချန်က ဆယ်ခုမြောက် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် ကို အပြီးသတ်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ် လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားပြန်သည်။
လျှပ်စီးဝိညာဉ်ချီများ အဆောင် အသစ်အတွင်းသို့ လုံးဝ စိမ့်ဝင်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် သူဖန်တီးထားသော အဆောင် ဆယ်ခုလုံးကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“ရွှီဂီ မင်းက ချီပေါက်ကွဲခြင်းနယ်ပယ် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ မြို့တော်မှာလည်း မင်းရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေတယ်”
" မင်းအကြောင်း သိတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ ရှလျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက် ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်ကနေ နုတ်ထွက်ဖို့ကော စဉ်းစားဖူးလား”
ဖန့်ချန်က ရွှီဂီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ရွှီဂီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ သန်မာထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် သူ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာကာ မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသည်။
“သခင်ကြီး ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားတာ လုပ်မိလို့လား ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ထုတ်ပစ်ချင်ရတာလဲ ”
“ငါက မင်းကို ထုတ်ပစ်ချင်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ ” ဖန့်ချန်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။
ရွှီဂီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ရင်း
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲ ကျွန်တော် မဟာရှလျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက် ဖြစ်လာကတည်းက သေရင်တောင် အစောင့်အရှောက်အဖြစ်ပဲ သေမှာပါ” ဟု အမြန် မေးလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ငါဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ် အခု ငါ့ဘေးမှာနေပြီး အပြင်လောကက ကိစ္စတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေရှင်းပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ် အကယ်၍ မင်းက အဲဒီတာဝန်ကို ယူမယ်ဆိုရင် မင်း အရိပ်ထဲမှာ ဆက်နေလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟု ဖန့်ချန်က ရှင်းပြသည် သူတို့၏ အမည်တွင် “လျှို့ဝှက်” ဟု ပါဝင်ရခြင်းမှာ သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို မည်သူမျှ မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မဟာရှအင်ပါယာသားများသာမက ချင်စုန်းအင်ပါယာသားများလည်း သူတို့အကြောင်း မသိကြပေ။ အမှန်စင်စစ် ရှဧကရာဇ်ပင်လျှင် မသိပေ
ဖန့်ချန်းဟိုင် သည်သာ သူတို့အကြောင်း သိသည့် တစ်ဦးတည်းသော အခြားလူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသိသည်မှာလည်း ရေခဲတောင်၏ ထိပ်ဖျားမျှသာ ရှိသေးသည်။
မဟာရှလျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်များသည် သူတို့၏ တာဝန်များကို တိတ်တဆိတ် ထမ်းဆောင်ကြသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။
အကယ်၍ ရွှီဂီသာ လူမြင်ကွင်းတွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပေါ်ထွက်လာပါက သူသည် လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“အဲဒါဆို ကျွန်တော် သခင်ကြီးဘေးမှာ အမြဲတမ်း နေလို့ရတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
ရွှီဂီ အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက မပျက်ဘဲ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့ သေချာပေါက် ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်”
ရွှီဂီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ၏ သဘောတူညီမှုကို ကြားရသောအခါ ဖန့်ချန်က လှည့်ထွက်ပြီး ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်။
“နေထွက်တော့မယ်။ စစ်သူကြီးအိမ်တော်ကို ပြန်ကြစို့”
ရွှီဂီက အနောက်မှ အမြန်လိုက်ပါလာသည်။
“သခင်ကြီး နေထွက်တော့မယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ သခင်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက”
ဖန့်ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ငါ ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ မြင်ဖို့အတွက် မျက်လုံးမလိုတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ”
ရွှီဂီက ဖန့်ချန် ဆိုလိုသည်ကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း နားလည်သလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သခင်ကြီးမှပဲ အဲဒီလို လုပ်နိုင်မှာပါ ကျွန်တော်သာ မျက်စိကွယ်သွားရင် လမ်းတောင် လျှောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဖန့်ချန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူသည် ရွှီဂီ၏ ပန်းတိုင်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး လျှို့ဝှက်ဝင်းမှ ထွက်ခွာသွားချိန်မှာပင် ရှမြို့တော်၏ တံခါးဝသို့ ထူးဆန်းသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုအဖွဲ့တွင် လူပေါင်း တစ်ရာကျော် ပါဝင်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လူကြီးတစ်ယောက်၏ ပုခုံးအထိ မြင့်မားသော ဝံပုလွေကြီးများကို စီးနင်းလာကြသည်။
ထိုဝံပုလွေများမှာ သပ်ရပ်သော ငွေရောင်အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထူးကဲသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုအဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် စနစ်ကျသည်။
ဝံပုလွေများ၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလာသော စစ်သည်တော်များ၏ မျက်နှာများမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အထင်သေးရိပ်များ ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်သည်။
သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။
မိုးသောက်ရံအချိန်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း မြို့တံခါးများကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဖွင့်ထားသည်။
မဟာရှအင်ပါယာ၏ စစ်သည်တော်များမှာ သူတို့၏ နေရာအသီးသီးတွင် ရှိနေကြပြီး နိုင်ငံသားများမှာလည်း အဆက်မပြတ် သွားလာနေကြသည်။
စစ်သည်တော်များသည် ထိုအဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ရှားနေသည် အချို့မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် လှည့်ပြေးရန်ပင် ကြိုးစားကြသည်။
အခု ပေါ်လာသော အဖွဲ့မှာ ရှနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဝံပုလွေစစ်တပ် ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်
သူတို့၏ တပ်မှူးမှာ ချင်စုန်းအင်ပါယာတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ပညာရှင် ဖြစ်သည့် ရှောင်းမိသားစုမှ မဟာစစ်သူကြီး ရှောင်းလန် ပင် ဖြစ်သည်
“နတ်သမီးရှောင်း ရောက်လာပြီ ”
“နတ်သမီးရှောင်းကို လေးစားစွာ ကြိုဆိုပါတယ် ”
ထိုသတင်းကို ရသည်နှင့် ချင်စုန်းမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုအဖွဲ့ကို ကြိုဆိုရန် မြို့တံခါးသို့ ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့က သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ အရိုအသေ ပေးကြသည်။
ရှအင်ပါယာသားများ၏ အမူအရာမှာမူ ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။ တစ်ချိန်က ထောင်လွှားခဲ့သော ချင်စုန်းသိုင်းပညာရှင်များ၏ ရိုသေသော အမူအရာက သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဝံပုလွေအုပ်၏ အလယ်တွင် ပို၍ ကြီးမားပြီး ခန့်ညားသော ငွေရောင်ဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်။
ထိုဝံပုလွေပေါ်တွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမသည် အသက် ဆယ့်ခုနစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။
သူမ၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိပြီး သူမ၏ တောက်ပသော ကြေးနီရောင် အသားအရေမှာ နံနက်ခင်း၏ အစောဆုံး နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမတွင် သွယ်လျသော ခြေတံများနှင့် လှပချောမောသော မျက်နှာတစ်ခု ရှိသည်။
သူမသည် သူမရှေ့ရှိ မြို့တော်ကြီးကို ကြည့်ကာ သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားသည်။
သူမသည် စစ်သူကြီး ရှောင်းလန်၏ သမီးဖြစ်ပြီး ‘နတ်သမီး’ ဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိထားသည့် အလှပဂေးလေး ဖြစ်သည်။
သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ရှစစ်တပ်၏ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ကြိုဆိုရန် ရောက်လာသည်။ သူတို့၏ တပ်မှူးသည် ဝံပုလွေစစ်တပ်၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက နတ်သမီးရှောင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်သီးဆုပ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က အနောက်ကျားတပ်ရင်း က ဒုတိယစစ်သူကြီး ယူလုံချန်းပါ ကျွန်တော် မင်းသမီးရှောင်းကို ကြိုဆိုဖို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်အရ လာခဲ့တာပါ "
“မင်း ဒီထက် စောစော ကြိုဆိုဖို့ ရောက်သင့်တာ ”
ဟု နတ်သမီးရှောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
စော်ကားခံလိုက်ရသဖြင့် ယူလုံချန်း၏ အမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။ သို့သော် သူက သူ၏ ဒေါသကို မသိမသာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
“နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် နတ်သမီးရှောင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး ”
“သူ့ပါးကို နှစ်ချက်ရိုက်လိုက်စမ်း”
ဟု နတ်သမီးရှောင်က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။
ဝံပုလွေစစ်တပ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ယူလုံချန်း၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ဖြန်း… ဖြန်း…
ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်မှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
အရာအားလုံးမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် ယူလုံချန်းမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
“ကဲ အခု ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ ”
နတ်သမီးရှောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းလွန်းသော အပြုအမူကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ယူလုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာပြီး သူ၏ လက်အောက်မှ စစ်သည်တော်များမှာလည်း ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေကြသည်။
‘ချင်စုန်းဝံပုလွေစစ်တပ်က ရှအနောက်ကျားတပ်ရင်းရဲ့ ဒုတိယစစ်သူကြီးကို လူမြင်ကွင်းမှာ တိုက်ခိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား ’
“စစ်သူကြီး”
ဒေါသထွက်နေသော အနောက်ကျားတပ်ရင်း စစ်သည်တော်များသည် အလိုအလျောက် သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကြသည်။ယူလုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်
"စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ကြနဲ့ စောစောက လှုပ်ရှားသွားတဲ့သူက ချီထိန်းချုပ်ခြင်းနယ်ပယ် ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်က ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နတ်သမီးရှောင်ကလည်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ပဲ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ရန်စမိရင် မင်းတို့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ် "
နတ်သမီးရှောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူက လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်
"မင်းသမီးက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးတဲ့အတွက် ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ပါဘူး အရှင်မင်းကြီးက နန်းတော်မှာ စောင့်နေပါတယ်၊ မင်းသမီးရှောင်း ကြွပါဦး"
“စစ်သူကြီးဖန့်ရဲ့ အိမ်တော်ကို လူလွှတ်ပြီး ငါ မဟာစစ်သူကြီးဖန့်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ သတင်းပို့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ သူ့ကို လာခေါ်ဖို့ ငါ ‘ပန်းငါးမျိုးဝေါယာဉ် ကို ပြင်ဆင်လာခဲ့တယ်လေ ”
နတ်သမီးရှောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းသမီးရှောင်း စိတ်ချပါ စစ်သူကြီးဖန့်ရဲ့ အိမ်တော်ကို သူ့ကို လာခေါ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါပြီ နန်းတော်ရောက်ရင် ဖန့်ချန်ကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်”
ဟု ယူလုံချန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ ဒါဆို လမ်းပြပါဦး”
ဟု နတ်သမီးရှောင်က နောက်ပြောင်ချင်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အခန်း (၆) - တစ်ခါက စစ်သူကြီး၊ ထာဝရ စစ်သူကြီး
စစ်သူကြီး ဖန့်၏ အိမ်တော်
ဖန့်ချန်းဟိုင် က စားပွဲ၏ အထက်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး လှပသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူ၏ ညာဘက်တွင်မူ ဖန့်ချန်းဟိုင်နှင့် အလွန်တူသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူက သစ်သားဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မြေခွေးသားမွှေးစောင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
ထိုအမျိုးသားက ဖန့်ချန်းဟိုင်နှင့် သူ၏ဇနီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ စကားဆိုလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ မရီး နတ်သမီးရှောင်း မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ် ချန်အာကို ရှောင်းမိသားစုထဲ သမက်အဖြစ် ထည့်ဖို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား"
“မင်း ဒီကိစ္စကြောင့် မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါ့အပေါ် အငြိုးအတေး ရှိနေတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လည်း ချန်အာ့အတွက် ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရတာ နာကျင်ရပါတယ် အခု အခြေအနေအရ ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး”
ဟု အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ချင်စုန်းရဲ့ ဝံပုလွေစစ်တပ်က အင်အားတစ်သိန်းရှိတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုပဲ ငါတို့ ရှမှာ ခုခံဖို့ တပ်သား မကျန်တော့ဘူး လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က တိုက်ပွဲကတည်းက ငါတို့ရဲ့ ဆုတ်ယုတ်မှုက စတင်ခဲ့တာ”
"ငါတို့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်းလာချိန်မှာ ချင်စုန်းအင်ပါယာကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အင်အားတောင့်တင်းလာတယ် အကယ်၍ စစ်သူကြီး ရှောင်းလန်ကသာ သူ့စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ငါတို့ တစ်နှစ်တောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူး "
"တစ်နှစ်တောင် မခံဘူးတဲ့လား... ဟားဟားဟားဟား..."
ဝှီးချဲပေါ်မှ အမျိုးသားက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ကျိရွှီ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမက သူတို့အနားသို့ သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အဖေ၊ အမေ၊ ဒုတိယဦးလေး။ အစ်ကိုကြီးက မနေ့က ထွက်သွားတာ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး သူ ထွက်ပြေးသွားတာများလား”
“သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ဆိုရင် စစ်သူကြီး ရှောင်းလန် ကိုယ်တိုင်လာရင်တောင် သူ ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူးရှောင်းလန်ရဲ့ သမီးကို သူ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ”
ထိုအမျိုးသားက ရယ်မောလိုက်သည်။
"ချန်အာက ရှကနေ ထွက်ခွာရတော့မှာဆိုတော့ တချို့ကိစ္စတွေကို သွားရှင်းနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"
“ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။”
ဖန့်ချန်းဟိုင်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ကြသည် သူတို့သားအကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။
ဖန့်ချန် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပါစေဟု သူတို့ ဆုတောင်းခဲ့မိသည့် အကြိမ်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို သူတို့ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သလို စိတ်ပူမည်လည်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဖန့်ချန်၏ စရိုက်အရ ထိုသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ခြင်းကပင် နှမြောစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။
ရုတ်တရက် အစေခံတစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာကာ သတင်းပို့သည်။
“သခင်ကြီး... နန်းတော်က လူတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဖန့်ချန်းဟိုင် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အိမ်ရှေ့တံခါးသို့ ပြေးသွားသည်။
ထိုနေရာတွင် ပန်းထိုးအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော နန်းတွင်းမိန်းမစိုးတစ်ဦး ဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုမိန်းမစိုးက ကျောကို မတ်မတ်ဆန့်ထားပြီး လက်ထဲတွင် တောက်ပသော အဝါရောင် ဧကရာဇ်အမိန့်တော် ကို ကိုင်ထားသည်။
ဖန့်ချန်းဟိုင်က အချိန်မဆွဲဘဲ မိန်းမစိုးကို တိုက်ရိုက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ဝန်ကြီး ဖန့်ချန်းဟိုင် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို လေးစားစွာ နာခံပါ့မယ် ”
မိန်းမစိုး၏ မျက်လုံးများက ဖန့်ချန်းဟိုင်နှင့် သူ၏ မိသားစုကို အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"စစ်သူကြီးဖန့်ကော ဘယ်မှာလဲ ဒီအမိန့်တော်က သူ့အတွက်ပဲ ဘာလို့ သူကိုယ်တိုင် လာမယူတာလဲ"
ဖန့်ချန်းဟိုင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။
သူက ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခု လုပ်ယူလိုက်ပြီး
"မိန်းမစိုးယူ ကျွန်တော့်သားက အခုလောလောဆယ် အိမ်မှာ မရှိလို့ပါ သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော့်ကို အမိန့်တော် လက်ခံခွင့်ပြုပါ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
မိန်းမစိုးယူသည် ယခင်က ဖန့်ချန်းဟိုင် ရှေ့မှောက်တွင် အမြဲ နှိမ့်ချပြီး သတိကြီးစွာ ထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သံားလောကတောင်တန်း တိုက်ပွဲပြီးနောက်တွင် ဧကရာဇ်သည် ဖန့်မိသားစုနှင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးကိုပင် လျစ်လျူရှုလာခဲ့သည် အခုဆိုလျှင် သာမန် မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ကပင် သူတို့ကို ထိုသို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံရန် သတ္တိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်ပေ သို့သော် ဖန့်မိသားစုမှာ သည်းခံရုံမှလွဲ၍ ပြောဆိုသည့်အခါ သတိထားရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
“ရယ်စရာပဲ စစ်သူကြီးဖန့်အတွက် အမိန့်တော်ကို မင်းက သူ့ကိုယ်စား လက်ခံချင်တယ် ဟုတ်လား ငါ့ကို နောက်နေတာလား အခုချက်ချင်း သူ့ကို တွေ့ချင်တယ် လှည့်ကွက်တွေ သုံးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”
မိန်းမစိုးယူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် လူအုပ်ကြီး စတင် စုရုံးလာသဖြင့် ဖန့်မိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ လူအုပ်က ဖန့်မိသားစုဝင်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
“ချင်စုန်းက နတ်သမီးရှောင်း နန်းတော်ကို ရောက်နေပြီ ဝန်ကြီးဖန့် စစ်သူကြီးဖန့်ကို အခုချက်ချင်း ထွက်လာခိုင်းဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်ပါတယ်”
ဟု မိန်းမစိုးယူက မထေမဲ့မြင်ပြုစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"ချန်အာကို သွားရှာဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်"
ဟု ဝှီးချဲပေါ်မှ အမျိုးသားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်းဟိုင် မတုံ့ပြန်မီမှာပင် ဖန့်ချန်နှင့် ရွှီဂီတို့ အိမ်တော်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“စစ်သူကြီး ဖန့် ပြန်လာပြီ”
“ဒီနေ့လိုနေ့မျိုးမှာ သူက လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ အားနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး”
မိန်းမစိုးယူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်၏ မွဲပြာနေသော သူငယ်အိမ်များနှင့် ဆုံသွားသဖြင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် ထိုခံစားချက်ကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး မထေမဲ့မြင်ပြုကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
သူ့ရှေ့မှ လူသည် နန်းတော်တံခါးဝတွင် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များကိုပင် ပါးရိုက်ရဲသည့် စစ်သူကြီး မဟုတ်တော့ပေ ဤသို့သော လူမျိုးကို သူက ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ
“အဖေ၊ အမေ၊ ဒုတိယဦးလေး”
ဖန့်ချန်က တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မမှားယွင်းစေဘဲ နှုတ်ဆက်နိုင်ခြင်းက သူသည် တကယ်ပဲ မျက်မမြင် ဖြစ်နေသလားဟု ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကို တွေးတောသွားစေသည်။ ဖန့်ချန်းဟိုင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“မင်း ပြန်လာပြီပဲ ”
“ဟဲ စစ်သူကြီးဖန့် မင်းက ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို လက်ခံဖို့ ကြောက်နေတာလို့ ငါ ထင်နေတာ”
မိန်းမစိုးယူက သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသည့် အမူအရာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဖြန်း…
ဖန့်ချန်၏ လက်ဝါးက မိန်းမစိုးယူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားပြီး ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံမှာ လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
မိန်းမစိုးယူ၏ တော်ဝင်ဦးထုပ်မှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်ပေါင်းများစွာ ဖန့်ချန်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူ၏ မိသားစုဝင်များပင်လျှင် ဖန့်ချန်က မိန်းမစိုးယူကို ပါးရိုက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။
နန်းတွင်းမိန်းမစိုးများနှင့် အစောင့်အရှောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ကြပြီး လက်နက်ရှိသူများမှာ လက်နက်များကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဖန့်ချန်၏ မွဲပြာနေသော သူငယ်အိမ်များက သူတို့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အားလုံးမှာ နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားကြသည်။
ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စစ်သူကြီးဖန့်၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ရှမြို့တော်တွင် လူပေါင်းများစွာကို ပါးရိုက်ခဲ့ဖူးသည်။
စစ်သူကြီးများ၏ သားများ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ သားများ တော်ဝင်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများပင် မလွတ်ခဲ့ပေ မည်သူမျှ သူ၏ ဒေါသမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြ။ နန်းတော်ထဲမှ မင်းသားများပင်လျှင် သူ၏လက်ထဲတွင် ခံစားခဲ့ရဖူးသည်
“မင်း ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့”
မိန်းမစိုးယူက အရှက်ရမှုကြောင့် နီမြန်းနေသော သူ၏ပါးကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။
‘ဒီအသုံးမကျတဲ့ ဒုက္ခိတ က ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား လူတွေ အများကြီးရှေ့မှာ ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား ’
“ငါ အမိန့်တော်ကို လက်ခံလိုက်ပြီ မင်း အခု ထွက်သွားတော့”
ဖန့်ချန်က သူ၏ လက်ထဲမှ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ယူလိုက်ပြီး ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“ရူးသွပ်လိုက်တာ ဒါက တကယ့်ကို စော်ကားတာပဲ”
မိန်းမစိုးယူ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်
"သူ့ကို ဖမ်းစမ်း ငါ့အမိန့်အရ သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းချုပ်ကြစမ်း"
သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ မလုပ်ရဲကြပေ။
ရွှီဂီ၏ နှုတ်ခမ်းအစွန်းများက ကွေးညွှတ်သွားပြီး မိန်းမစိုးယူကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။
ထောင်လွှားသော ချင်စုန်းသိုင်းပညာရှင်များက ဖန့်ချန်ကို လှောင်ပြောင်ဝံ့သော်လည်း တကယ်တမ်း သူတို့ လှုပ်ရှားဖို့ သတ္တိရှိသူ မရှိပေ
သူသည် ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ခါက စစ်သူကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချက်ကို မည်သူမျှ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ
ဖြန်း…
ဖန့်ချန်က လက်ကိုမြှောက်ကာ မိန်းမစိုးယူကို နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။
ထိုပါးရိုက်ချက်ကြောင့် မိန်းမစိုးယူမှာ ယိုင်လဲသွားသဖြင့် အနောက်မှ မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့ကို တွဲပေးလိုက်ရသည်။
“မင်း... မင်း...”
မိန်းမစိုးယူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီနေပြီး ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း တုန်ရီနေပြီး အချိန်မရွေး ဒေါသနှင့် သေသွားနိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“သာမန်ပြည်သူတွေက ငါ့ကို ဆဲဆိုစော်ကားရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ လယ်သမားတွေက လယ်ကွင်းထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နေကြတယ် စစ်သည်တော်တွေက ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ ”
"သူတို့က စစ်မြေပြင်မှာ သူတို့အသက်ကို ရင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေကြတာ အဲဒီလူတွေက ငါတို့ ရှရဲ့ ထောက်တိုင်တွေပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းကကော နန်းတော်ထဲမှာ မင်းကစားနေတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ နိုင်ငံရေး ကစားကွက်တွေကလွဲရင် ငါတို့ ရှအတွက် တကယ်တမ်း ဘာတွေ လုပ်ပေးခဲ့လို့လဲ”
ဖန့်ချန်က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး ဧကရာဇ်မင်းကြောင့်သာ မင်းကို ‘မိန်းမစိုးယူ’ လို့ ငါခေါ်ပေးနေတာ မဟုတ်ရင် မင်းက ဒီဘွဲ့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူး ”
သူ၏ စကားများက ကြားနေရသော လူများကို သူ့အပေါ် အမြင်သစ်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
မိန်းမစိုးယူမှာမူ ဒေါသကြောင့် သွေးဆူလာပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများပင် စီးကျလာသည်။
သူ့ကို တွဲထားသော မိန်းမစိုးငယ်သည် ဤနေရာတွင် ဆက်မနေသင့်တော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မိန်းမစိုးယူကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
“စစ်သူကြီးဖန့် မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ရှုံးနိမ့်ပြီး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားခဲ့ပေမဲ့ မင်း အသက်ရှင်နေသေးတယ် မင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်သိန်းတောင် မင်းနေရာကို မယူနိုင်ဘူး”
ဟု လူအုပ်ထဲမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ပြန်မဖြေခဲ့ပေ သူသည် ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို ကိုင်ကာ အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
လူအုပ်ကြီးက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေကြသည်။ အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာ မှောင်မိုက်နေပုံရသော်လည်း သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပုံရသည်။