အခန်း (၁၉၄)

အခန်း။ ၁၉၄

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ပထမအကြိမ် ရှင်းပြမှု ပြီးဆုံးသွားသည်။

ကျားမလေးမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံပင်။

“တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတာပဲ...”

ရွှီရန်: “နားလည်ရဲ့လား?”

ကျားမလေး: “အများစုတော့ နားလည်ပါတယ်ရှင်။”

ရွှီရန်: “ဘယ်အပိုင်းကို နားမလည်တာလဲ?”

ကျားမလေးက ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး ရတနာအရိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“ဒီနေရာ... ပြီးတော့ ဒီနေရာ... ဒီနေရာတွေလည်း ပါတယ်...”

ရွှီရန်က ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြီး တစ်ချက်ချင်းစီကို အသေးစိတ် ထပ်မံရှင်းပြပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျားမလေးမှာ ပြန်လည်တက်ကြွလာပြီး နားထောင်ရင်းနှင့် ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာကာ သူမ၏မျက်နှာထက်မှ အပြုံးကိုပင် မဖုံးဖိနိုင်တော့ပေ။

“အခုရော နားလည်ပြီလား?”

ကျားမလေးမှာ စိတ်ထဲတွင် ကြည်လင်သွားသလို အနည်းငယ်လည်း မူးနောက်နောက် ဖြစ်သွားသည်။

“နားလည်သွားပြီ! ကိုကိုရွှီ သင်ပေးတာတွေက ဦးနှောက်ထဲကို တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသလိုမျိုးပဲ”

ရွှီရန်က ကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် “ကောင်းပြီ ဒါဆို အချိန်ယူပြီး ပြန်ဆင်ခြင်ကြည့်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းကျင့်စဉ် ကို လိပ်ခွံပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင်ရေးထွင်းကြည့်ပါ။ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အမှားအယွင်းမရှိဘူးဆိုရင်တော့ နင် တရားဝင် စတင်လေ့ကျင့်လို့ ရပြီ”

ကျားမလေး၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

“ဟုတ်ကဲ့!”

ထို့နောက် သူမသည် လိပ်ခွံကို ပွေ့ပိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်ပါ အကြောင်းအရာများကို အာရုံစိုက်ကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ရန် စတင်အားထုတ်တော့သည်။

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည်လည်း လေ့ကျင့်ရေးခန်း၏ အခြားတစ်နေရာတွင် ထုံးစံအတိုင်း ထိုနေ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ခန်းများကို စတင်လိုက်တော့သည်။

နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ကျားမလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားကခုန်နေတော့သည်။

ရွှီရန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး “ဘယ်လိုလဲ?”

ကျားမလေးက မြည်ဟည်းနေသော သူမ၏ဗိုက်ကို ဖိလိုက်ရင်း “ဗိုက်ဆာတယ်...”

ရွှီရန်: “အေးလေ... သွား သွားစားတော့။”

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်းကတော့ မလုပ်မဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်နေရင်းဖြင့် တစ်နေ့တာအချိန်မှာ ခဏတာအတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး အလွန်အဖိုးတန်သော ရလဒ်ကောင်းများ ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။

တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အံ့မခန်းပင်ဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခု ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော တိုးတက်မှုများကို ရရှိထားသည့် ကျားမလေးသည် မနက် ၅ နာရီမှာတင် အိပ်ရာကနေ ထိုင်လျက်သား နိုးလာခဲ့သည်။

“မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲမှာတောင် လေ့ကျင့်နေခဲ့တာ။ အခုဆိုရင်တော့ လုံးဝကို အဆင်ပြေသွားပြီ။”

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မနေ့ညက ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သော လိပ်ခွံအလွတ်လေးကို သူမ လှမ်းယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းကျင့်စဉ်ကို စတင်ရေးထွင်းတော့သည်။

လိပ်ခွံပေါ်တွင် တစ်ချက်ချင်း ရေးထွင်းလိုက်တိုင်း ကျားမလေး၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ စုစည်းလာသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်မှုနှင့် ကျင့်စဉ်လမ်းပေါ်တွင် ထားရှိသော လေးနက်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို သက်သေထူနေခြင်းပင်။

တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာပြီးနောက်...

လိပ်ခွံပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းကျင့်စဉ်မှာ ရွှီရန် ရေးထွင်းထားသည်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေပြီး အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ကောင်းကင်ဘုံစိတ်ဝိညာဉ် ရတနာအရိုးမှာလည်း ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ နူးညံ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

ရတနာအရိုး ပျက်စီးခြင်းမရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ ရေးထွင်းမှုမှာ ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု အကဲဖြတ်နိုင်သည်။

ကျားမလေးမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

“ယေး! ငါလုပ်နိုင်ပြီ၊ ငါတကယ် လုပ်နိုင်သွားပြီ!”

နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှစ်နှစ် ပြည့်ခဲ့ပြီ။

နောက်ဆုံးတော့ တတိယမြောက် စွမ်းအားသော့ခလောက်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီ။

နောက်ဆုံးတော့ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ခဲ့ပြီ...

ယနေ့မှစ၍ သူမ၏ ပါရမီစွမ်းအားများမှာ အတားအဆီးမရှိ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည်ပင်။

“ယေး! ယေး! ငါက တိတ်တဆိတ် တိုးတက်အောင်လုပ်ပြီးမှ ကိုကိုရွှီရန်ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ပြမယ်”

ကျားမလေးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် အောင်ပွဲခံနေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဝရန်တာတွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်တစ်ခုကို စတင်တည်ဆောက်လိုက်သည်။

ရွှီရန်၏ သင်ကြားပြသမှု၊ တစ်နေ့လုံး အလေးအနက် စဉ်းစားခဲ့မှု၊ ထို့အပြင် ညဘက်အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခဲ့မှုများကြောင့်...

သူမ၏ တည်ဆောက်မှုအရှိန်မှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှသည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ မူလအရိုးကပင် ထိုတည်ဆောက်မှု ပိုမိုမြန်ဆန်စေရန် ကူညီပေးနေသယောင်ပင်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကျားမလေးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး “တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ။ ကိုကိုရွှီ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရသလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ”

“ကိုကိုရွှီရဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်လိုမျိုး အလုပ်လုပ်နေတာပါလိမ့်?”

ကျားမလေးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဝရန်တာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ပထမတော့ မိုးကြိုးခြေလှမ်း သုံးထောင် ကို အသုံးပြုပြီး ရွှီရန်ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရန် ကြံရွယ်သော်လည်း မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင်တင် နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ဝင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို သေသေချာချာ သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက်၊ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ရွှီရန်၏အိမ်ဆီသို့ မိုးကြိုးခြေလှမ်း သုံးထောင် ဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီရန်၏အိမ်၌ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် မနက်ခင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ခန်းများကို ပြုလုပ်နေသည်။

“ကိုကိုရွှီရန်”

ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျားမလေးသည် သူမ၏ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ နေကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးပြရင်း အားအင်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှီရန်သည် သူ၏ရှည်လျားသော ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလေ့ကျင့်နေခြင်းအပေါ်တွင် အလုံးစုံ အာရုံစိုက်ထားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပြတ်သားပြီး ထက်မြက်လှကာ လေထုကို ပိုင်းဖြတ်နေသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ ရှိနေသည်ကိုပင် သတိမပြုမိသယောင်။

ကျားမလေးမှာ နှုတ်ခမ်းလေး စူသွားပြီး “ကိုကိုရွှီရန်လို့”

ရွှီရန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “သိပါပြီ နင် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား? ဆက်ပြီး ကြိုးစားထားဦး”

ကျားမလေး၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားသည်။

“ညီမ အရမ်းတော်တယ်လို့ မချီးကျူးတော့ဘူးလား? မနေ့ကတော့ ယွီဟန်ကို အခါခါ ချီးကျူးနေပြီးတော့”

ရွှီရန်: “...”

“အေးပါ... နင် တကယ်ကို တော်ပါတယ်!”

ကျားမလေးမှာ ချက်ချင်း မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားတော့သည်။

“နေလည်ကျရင် ညီမတို့အိမ်ကို ကိတ်မုန့်လာစားဦးနော်။ မနေ့ညက မေမေက ညီမအတွက် ကိတ်မုန့်အကြီးကြီး ဝယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ!”

ရွှီရန်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ကောင်းပါပြီဗျာ”

စကားပြောနေရင်းမှာပင် သူသည် ဓားကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းလေ့ကျင့်နေပြီး သူ့မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တိုးတက်မှု +၁...

တိုးတက်မှု +၁...

တိုးတက်မှု +၁...

ကျားမလေးသည် တံတိုင်းပေါ်တွင် မှီလျက် ရွှီရန်လေ့ကျင့်နေသည်ကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေမိသည်။

ကိုကိုရွှီရန် တစ်ဦးတည်း အာရုံစိုက်ကာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေချိန် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေဖြူများက သူ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များကို လွင့်ပျံ့စေပြီး တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

တကယ်ကို ခန့်ညားလွန်းတယ်။

“နှမြောစရာပဲ... ကိုကိုရွှီရန်က သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကို ညီမကို သင်မပေးဘူး...”

ကျားမလေးသည် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိရာ နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ရွှီရန်၏ စူပါပေါက်ကွဲအားပါသော ဓားချက်လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျားမလေးသည် တံတိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ငေးမှိုင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရန်၏ မျက်နှာမှာ တည်သွားပြီး “နင် ကျင့်စဉ် သွားမလေ့ကျင့်သေးဘူးလား?”

ကျားမလေးမှာ လန့်နိုးသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး “ဩော်... သွားပါပြီ သွားပါပြီ ဟိဟိ”

သူမသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကျားမလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ရွှီရန်သည် ရယ်မောကာ ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်မိသည်။

နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် မနက် ၁၀ နာရီဝန်းကျင်တွင် အန်တီချန်သည် ခြံဝင်းတံခါးကို လာဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

ရွှီရန်မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိုင်းများရေးဆွဲခြင်းကို အာရုံစိုက်နေဆဲပင်။

“ရှောင်ရန်... မင်းကတော့ နေ့တိုင်း တကယ်ကို ဝီရိယရှိတာပဲ။ မင်း ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာ မဆန်းပါဘူး”

ရွှီရန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “အန်တီချန် ရောက်လာတာလား?”

“မင်္ဂလာပါ အန်တီချန် လျူလီလေးလည်း အခု အရမ်းကြိုးစားနေပါတယ်ဗျ”

အန်တီချန်က တခြားသူ၏ သားသမီးကို ကြည့်သကဲ့သို့ အားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့သမီး လျူလီလေးကတော့ အရမ်းဆော့တာပဲ။ အချိုဆိုရင်လည်း လုံးဝ မထိန်းနိုင်ဘူး။ လွှတ်ထားလိုက်ရင်တော့ အချိုမုန့် ဘယ်လောက်ပဲ ဝယ်ပေးဝယ်ပေး တစ်နေ့တည်းနဲ့ ကုနအောင် စားပစ်မှာ”