အခန်း (၇၅-၇၆)
Vol. 8 Ch. 75-76
အခန်း ၇၅ - ငါကိုယ်တိုင် ဘာလို့ သတ်နေရမှာလဲ
ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေပေါ်တွင် နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ သည် လက်ဦးမှုယူခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် ဖန်ချန်နှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများကို ဝိုင်းရံထားရန်သာ သူ၏လူများကို ညွှန်ကြားထားသည်။ သူသည် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ သတင်းတစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။
ထိုအတောအတွင်း ယခုအချိန်အထိ သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော ရဲ့ချင်းဟဲသည် သူ၏စိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလာပုံရရာ နယ်စားကြီးထံမှ ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်ပြီး မီတာအတော်ဝေးဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ကျသွားပြီးနောက် ပြန်ထရန် အားယူနေရသည်။
နယ်စားကြီး ရှန်းယွီက ရယ်မောလိုက်သည်။
"အပိုတွေ ကြိုးစားမနေပါနဲ့ကွာ လူငယ်လေးရဲ့ ဒီနေ့ ငါတို့ မဟာရှကို အပိုင်သိမ်းမှာ သေချာတယ်"
ရဲ့ချင်းဟဲသည် ရောင်ကိုင်းနေသော သူ၏ပါးကို အုပ်ကိုင်ရင်း နယ်စားကြီး ရှန်းယွီကို နာကျည်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း နယ်စားကြီးမှာ ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ဖြစ်သောကြောင့် ထပ်မံ၍ စကားမပြောရဲတော့ပေ။
တကယ်လို့ ထိုလူ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်လာပါက သူ၏ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း ရဲ့ချင်းဟဲ တွေးမိသည်။
ရုတ်တရက် ဖန်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး
"နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ ခင်ဗျား တစ်ခုခုကို စောင့်နေပုံပဲနော်"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
"အစောပိုင်းက နတ်သမီးယွီ မင်းနဲ့အတူ ဝိုင်သောက်နေတုန်းက ငါ မင်းရဲ့ ဖန်အိမ်တော်ဆီကို လူလွှတ်လိုက်ပြီးပြီ မကြာခင်မှာ အဲဒီမှာရှိတဲ့လူတွေ အကုန်လုံး သုတ်သင်ခံရတော့မှာပါ"
ဟု နယ်စားကြီး ရှန်းယွီက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
"စစ်သူကြီးဖန်. နယ်စားလေး ကျိုးရှို့ကို သတ်ခဲ့တာကို နောင်တရဖူးလား မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်ကြောင့် မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး မြေမြှုပ်ခံရလိမ့်မယ်။ နယ်စားလေးနောက်ကို လိုက်သွားရမှာက မင်းမိသားစုတင် မကဘူး၊ မဟာရှက အရပ်သားတွေ အားလုံးပါ လိုက်သွားရမှာ"
ဖန်ချန်သည် ထိုစကားများကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ နယ်စားလေး ကျိုးရှို့ရဲ့ အထောက်အထားက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူးပဲ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။ ၎င်းကို ဘေးနားရှိ ဓားစာခံဖြစ်နေသူများ သတိပြုမိသွားကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ ဖန်ချန်ကို ဒေါသထွက်နေကြသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာအားလုံးမှာ ဖန်ချန်၏ အမှားကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည် တကယ်လို့သူသာ ကျိုးရှို့ကို မသတ်ခဲ့လျှင် လုံတုသည် မဟာရှကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်သည်များ စေလွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ
ယခုအချိန်တွင် သူတို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူတို့၏ အသက်မှာ ချည်မျှင်တစ်မျှင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရဲ့ချင်းဟဲသည် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
"ဖန်ချန် မင်းက ချီအမြုတေအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်ပါဆိုပြီး အမြဲ ကြွားနေတာ အားလုံးကလည်း စစ်သူကြီးဖန်လို့ ခေါ်နေကြတာပဲ အခု ဘာလို့ ဘာမှ မလုပ်တာလဲ လုံတုက မင်းကို ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်ပြီး မင်းမိသားစုကို သတ်မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်နေတာကို မင်းက ဘာမှ မလုပ်ရဲဘူးလား"
"ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်ဖြစ်တာ မင်းက ငါတို့ မဟာရှဆီကို ရန်သူတွေကို ခေါ်လာခဲ့တာ၊ အခု မင်းကြောင့် အပြစ်မဲ့တဲ့လူတွေ သေရတော့မယ် မင်းက အခါတစ်ထောင် သေသင့်တာမင်းလုပ်ရပ်တွေအတွက် ငရဲကျသင့်တာ"
"မှန်တယ် အားလုံးက မင်းအမှားပဲ"
"ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်စမ်း ဒါဆိုရင် လုံတုက ငါတို့ကို ကရုဏာသက်ပြီး ငါတို့အသက်တွေနဲ့ မဟာရှက အရပ်သားတွေကို ချမ်းသာပေးကောင်း ပေးလိမ့်မယ်"
ရဲ့ချင်းဟဲနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများက အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြသည်။
နယ်စားကြီး ရှန်းယွီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေပြီး ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့်
"သူတို့ ပြောတာ မှန်တယ်လေ ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ မင်းသာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် ငါ အပြစ်မဲ့တဲ့ အရပ်သားအချို့ကို ချမ်းသာပေးဖို့ စဉ်းစားပေးနိုင်ပါတယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ဟွမ်ဖူကျဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ဖန်ချန်သည် ထိုကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရတော့မည်ကို သူတို့ မယုံနိုင်ကြပေ ရဲ့ချင်းဟဲမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဖန်ချန်အနားသို့ ပြေးသွားကာ
"မင်း အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်စမ်း"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဖန်ချန်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နယ်စားကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခင်ဗျား မခံစားမိဘူးလား ခင်ဗျားလွှတ်လိုက်တဲ့လူ အခုလောက်ဆို ပြန်ရောက်နေသင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား"
နယ်စားကြီး ရှန်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ ယွီဟန်ကွမ်း က ချီထိန်းချုပ်ခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိတာ မင်းက ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ သူ မင်းရဲ့ ဖန်အိမ်တော်က လူတိုင်းကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်မှာပဲ"
ရွှီဂီ သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
၎င်းက နယ်စားကြီး ရှန်းယွီကို သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိစေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရွှီဂီ က လက်ကာပြရင်း
"ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မအောင့်နိုင်လို့ ရယ်မိသွားတာပါ"
ဟု ပြောသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် လူရိပ်တစ်ခုသည် ဖန်ချန်၏ ဘေးသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတင်းပို့သည်။
"သူတို့ ဖန်အိမ်တော်ဆီကိုပဲ လူလွှတ်တာပါ သခင်လေး နန်းတော်ထဲမှာတော့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပါဘူး"
"မြို့တော်ထဲမှာ လုံတုနဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့သူ ရှိသလား"
ဖန်ချန် မေးလိုက်သည်။
"မသေချာပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေကြပါတယ် သံသယဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး"
ဟု ထိုလူရိပ်က ပြန်ဖြေသည်။
ဖန်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ မင်း သွားလို့ရပြီ"
ထိုလူရိပ်သည် ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေ၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားတော့သည်။
သူတို့၏ တိုတောင်းသော အပြန်အလှန်စကားပြောဆိုမှုကို မြင်သောအခါ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည် ဖန်ချန် ဘာလုပ်နေသည်ကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်ကြပေ။
"မင်းက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လာချင်တိုင်းလာ သွားချင်တိုင်း သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား"
နယ်စားကြီး ရှန်းယွီက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး ချီထိန်းချုပ်ခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှ ပညာရှင်တစ်ဦးကို အချက်ပြလိုက်ရာ ထိုလူသည် ထိုလူရိပ်နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးလိုက်သွားသည်။
ဝေါင်း
လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု လက်သွားသည်။
ဒိုင်း
လုံတုမှ ကိုယ်ခံပညာရှင်မှာ ချက်ချင်းပင် မီးကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ မည်းနက်သွားပြီး ထိုလူရိပ်မှာမူ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ရေထဲသို့ ခုန်ချကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ရဲ့ချင်းဟဲမှာ မှင်တက်သွားသလို ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေပေါ်ရှိ ကျန်လူများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
"ခ... ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလက်ဝါး "
ချီထိန်းချုပ်ခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှ ပညာရှင်တစ်ဦးကို ဖန်ချန်၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က ထိုမျှ အေးအေးဆေးဆေး ဘယ်လိုများ သတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ
နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မသေချာမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖန်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ စောင့်နေတဲ့ သတင်းကို ငါ ရပြီ နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ... ခင်ဗျား သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ"
နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
"မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား"
ဖန်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လား မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ခင်ဗျားကို ဘာလို့ သတ်နေရမှာလဲ"
ဟု ဆိုကာ
"ရွှီဂီ သွားပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်ပါ ဒါပေမဲ့ ပေါ့ပေါ့ဆဆတော့ မလုပ်နဲ့နော်"
ရွှီကောက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
သူသည် အစပိုင်းက အဆင့်နိမ့် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သခင်လေးက ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရန် ပြောထားသောကြောင့် အလယ်အလတ်အဆင့် အဆောင်ကိုသာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ပထမဆုံး သတ်ဖူးခြင်း ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ရာ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
အားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။
ဟွမ်ဖူကျဲ့၊ ယွမ်ကျန်းနှင့် အခြားသူများပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပါ ရွှီဂီကို နယ်စားကြီး ရှန်းယွီကို သတ်ခိုင်းသည်မှာ ကျောက်တုံးကို ကြက်ဥနှင့် ပစ်သကဲ့သို့ မဟုတ်ပါလား
ဒေါသထွက်သွားသော နယ်စားကြီး ရှန်းယွီသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား..."
ရွှီဂီက သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
ထိုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုသည် နယ်စားကြီး ရှန်းယွီကို ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
လျှပ်စီးအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ နယ်စားကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးကျွမ်းနေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ"
လုံတုမှ ကျီကိုင်တွယ်ခြင်းနယ်ပယ် ပညာရှင်အုပ်စုမှာ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က မဟာရှဟာ ချင်းစုန်းနဲ့ စစ်ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခင်ဗျားတို့ ငါတို့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ယူခဲ့တယ် ဒီနေ့ပြီးရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ အင်ပါယာဟာ ကြီးမားတဲ့ လျော်ကြေးကို ပြန်ပေးရလိမ့်မယ် ငါတို့ဆီကနေ ခင်ဗျားတို့ ယူခဲ့သမျှကို နှစ်ဆ ပြန်ပေးရလိမ့်မယ်"
ဟု ဖန်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူက ရွှီဂီ ကို အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
အချက်ပေးချက်ကို ရရှိသည်နှင့် ရွှီဂီသည် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် ၁၀ ခုကျော်ကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချီထိန်းချုပ်ခြင်း အထွတ်အထိပ်မှ ကိုယ်ခံပညာရှင် အားလုံးကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေ တစ်စင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။
ရဲ့ချင်းဟဲနှင့် အခြားသူများ၏ ပါးစပ်များမှာ အံ့သြလွန်း၍ ဟောင်းလောင်း ပွင့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လျှပ်စီးအပစ်ခံထားရသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။
ထိုသူမှာ ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်လေ သို့သော် ရွှီဂီက သူ့ကို ဘာမဟုတ်သလို သတ်ပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်
သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဖန်ချန်ကို ကြောက်ရွံ့မှု အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကပင် ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်များကို သတ်နိုင်လျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မည်မျှအထိ အားကောင်းနေမည်နည်း သုံးလောကတောင်တန်း တွင် သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကတည်းက သူတို့သည် သူ့ကို တကယ်ပဲ အထင်သေးခဲ့မိသည်။
"ရွှီဂီ စောစောက ရဲ့ချင်းဟဲ ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ကို နားမခံသာဘူး ဒါကြောင့် သူ့ကို ပါးအနည်းငယ်လောက် ရိုက်လိုက်ပါ ဒါပေမဲ့ ဝန်ကြီးရဲ့ကိုတော့ မျက်နှာထောက်ထားဦးနော်"
ဟု ဖန်ချန်က ဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"
ရွှီဂီ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရဲ့ချင်းဟဲအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"သခင်လေးရဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
ရဲ့ချင်းဟဲ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ ရွှီဂီ က သူ့ကို ကော်လာမှ ဆွဲမလိုက်ပြီး ပါးကို ဆက်တိုက် ရိုက်လိုက်ရာ ရဲ့ချင်းဟဲမှာ ထိုနေရာမှာပင် သတိမေ့သွားတော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း သူ၏ "သူငယ်ချင်းများ" မှာ အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။ သူတို့သည် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြသည်။
ရဲ့ချင်းဟဲ၏ တွဲလောင်းကျနေသော ခေါင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီဂီက သူ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ လှည့်ကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးလိုက်သည်
"သခင်လေး သူက ထပ်ပြီး အရိုက်မခံနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်"
အဲဒီလို ပါးရိုက်ချက် ဒါဇင်ကျော်ကို ခံစားရမည်ဟု တွေးလိုက်ရုံနှင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားကြသည်။ မည်သူမဆို ထိုဒဏ်ကြောင့် သတိမေ့သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။
"ပြန်ကြစို့"
ဖန်ချန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
အခန်း ၇၆ - စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုများ
ရဲရင့်သောဓားစောင့်တပ် များသည် ယခုအခါ မဟာရှမြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် အနောက်ကျားတပ်ရင်း မှ စစ်ကူအချို့ ရောက်ရှိလာပြီး လုံတုမြင်းတပ်များနှင့် စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ရှောင်ရှန်းချဲသည် မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးကာ နောက်တန်းမှ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မြစ်ထဲက လုံတုစစ်သည်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တိုက်ခိုက်ရေးလှေတွေကို လွှတ်လိုက် ဒါပေမဲ့ ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေကိုတော့ မထိနဲ့ဦး အခြေအနေကို အရင်စောင့်ကြည့်ရမယ် ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ အဲဒီလှေနားကို မကပ်စေနဲ့”
ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေပေါ်တွင် ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦးမက နှစ်ဦးတောင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူ၏လူများ သွားရောက်တိုက်ခိုက်လျှင်လည်း နယ်စားကြီးကို တားဆီးရန် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လှေ ဆိပ်ကပ်မလာသရွေ့ သူတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။
သူခေါ်ဆောင်လာသော ကင်းတပ်သား တစ်ထောင်ခန့်မှာ အမိန့်ကို ချက်ချင်း နာခံကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ရဲရင့်သောဓားစောင့် တပ်သားများသည် တိုက်ခိုက်ရေးလှေများဖြင့် မြစ်ထဲသို့ ဆင်းကာ လုံတုမှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များကို သုတ်သင်ကြတော့သည်။
နျူးကျူး က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“တပ်မှူးကြီး... ကြည့်ပါဦး၊ ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေက ကမ်းခြေဘက်ကို ကပ်လာနေပြီ”
“တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားကြ သူတို့ဆီမှာ ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးဖန်ကလည်း အဲဒီအဆင့်မှာပဲဆိုတော့ ငါတို့ သူနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ပဲ လိုတယ်”
ဟု ရှောင်ရှန်းချဲက တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
နျူးကျူး နှင့် အခြားသူများကလည်း တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ထူးကြသည်။ ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ ၎င်းတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ရဲ့တုန်းမင်သည် လူတစ်စုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်ရှန်းချဲကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း သူ၏သား ရဲ့ချင်းဟဲ၏ အခြေအနေကို ချက်ချင်း မေးမြန်းတော့သည်။
“တပ်မှူးကြီးရှောင်၊ ကျွန်တော့်သား ဘယ်လိုနေသေးလဲ”
“ဝန်ကြီးရဲ့ ခင်ဗျားသားက လှေပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လှေက မကြာခင် ဆိပ်ကပ်တော့မယ်”
ဟု ရှောင်ရှန်းချဲက ရှင်းပြလိုက်သည်။ ရဲ့တုန်းမင်၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ရာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက သူ၏ မျိုးဆက် ပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။
မကြာမီ ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေသည် ဆိပ်ကပ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသော လုံတုမြင်းတပ်များမှာ ပို၍ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာပြီး
“နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ ရောက်ပြီဟေ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ကြ မဟာရှက လူတွေအကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း”
ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် လှေပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ မဟုတ်ဘဲ ဖန်ချန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံတုမြင်းတပ်သားများမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။
ရှောင်ရှန်းချဲပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် နျူးကျူး နှင့် အခြားသူများကို နေရာမပျက် စောင့်ကြည့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း လှေပေါ်မှ ဆင်းလာကြသော်လည်း နယ်စားကြီး ရှန်းယွီကို မတွေ့ရပေ။
ဖန်ချန်နှင့်အတူ အဆင့်မြင့်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးများသာ ပါလာကြသည်။ သို့သော် ဖန်ချန်၏ လက်မောင်းကို နတ်သမီးယွီက စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မည်သူမျှ အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။
“နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ ဘယ်မှာလဲ”
ဟု ရှောင်ရှန်းချဲက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဝန်ကြီးရဲ့တုန်းမင် မှာမူ သူ၏သား ရဲ့ချင်းဟဲကို တစ်ယောက်ယောက်က လှေပေါ်မှ ထမ်းချလာသည်ကို မြင်သောအခါ မူးဝေသွားပြီး မြင်းပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ”
ဟု ရွှီဂီက ပြတ်သားသောအသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။
“ကျန်နေတဲ့ လုံတုမြင်းတပ်တွေကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ကြစမ်း”
သူ၏ အသံမှာ အတွင်းအားကြောင့် မဟာရှမြစ်တစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။
ထိုစကားကို ကြားရလျှင်ပင် မဟာရှတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး လုံတုမြင်းတပ်များမှာမူ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုကွဲသွားကြသည်။ နယ်စားကြီး ရှန်းယွီကိုလည်း မတွေ့ရသဖြင့် ရွှီဂီ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားကြပြီး ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
ရှောင်ရှန်းချဲသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဖန်ချန်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ ဝန်ကြီးရဲ့တုန်းမင် သည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ သူ၏သားဆီသို့ မြင်းစီးသွားပြီး “ချင်းဟဲ” ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဝန်ကြီးရဲ့၊ ခင်ဗျားသား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ပါးအနည်းငယ် အရိုက်ခံရလို့ သတိမေ့သွားတာပါ”
ဟု ရဲ့ချင်းဟဲ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ မသေသေးဟု သိလိုက်ရသဖြင့် ဝန်ကြီးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
“စစ်သူကြီးဖန်... နယ်စားကြီး ရှန်းယွီ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား”
ဟု ရှောင်ရှန်းချဲက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဖန်ချန်က ပြုံးလျက် နောက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒါက အတုလုပ်လို့ ရပါ့မလား သူ့အလောင်းက ဟိုမှာလေ”
ဖန်ချန် ညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးကျွမ်းနေသော အလောင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို တပ်သားများက သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
အလောင်းများ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရုံနှင့် ရှောင်ရှန်းချဲနှင့် ရဲ့တုန်းမင် တို့ နားလည်သွားကြသည်။
ဒီလူတွေက “ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလက်ဝါး” နဲ့ အသတ်ခံထားရတာပဲ။ အရင်က ချင်းစုန်းက ပညာရှင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ နည်းစနစ်နဲ့ အတူတူပဲ။ ဆိုလိုတာက... နယ်စားကြီး ရှန်းယွီနဲ့ သူ့လူတွေကို ဖန်ချန်က သတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့။
ချီအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်ကို သတ်လိုက်တာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က ဖန်ချန်ဟာ စစ်သူကြီးရှောင်လန်ကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။
“စစ်သူကြီးဖန်၊ ကျွန်တော့်သား အသက်ရှင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီကန်တော့မှုကို လက်ခံပေးပါ”
ဟု ဆိုကာ ဒုတိယအဆင့် အရာရှိကြီးဖြစ်သော ဝန်ကြီးရဲ့တုန်းမင် က ဖန်ချန်ကို ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း ထိုလုပ်ရပ်ကို မကန့်ကွက်ကြပေ။ ဝန်ကြီးများအားလုံး ကြောက်ရွံ့ရသော နယ်စားကြီးကို သတ်နိုင်သူဖြစ်ရာ ထိုသို့ ဦးညွှတ်ခံရရန် ထိုက်တန်ပေသည်။
ရဲ့ချင်းဟဲ၏ သူငယ်ချင်းများမှာမူ ဖန်ချန်က ပါးရိုက်ခိုင်းခဲ့သည်ကို မပြောရဲဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ဖန်ချန်က ပြုံးလျက်
“ဝန်ကြီးရဲ့ အားနာစရာ မလိုပါဘူး ဒီကိစ္စတွေကို ဝန်ကြီးပဲ ဆက်ပြီး စီစဉ်ပေးပါတော့”
ဟု ဆိုသည်။
“သခင်လေး... အခု ကျောက်စိမ်းမသေမျိုးလှေလည်း ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မမှာ နေစရာ မရှိတော့ဘူး ဖန်အိမ်တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် တည်းခိုခွင့်ပြုမလားဟင်”
ဟု နတ်သမီးယွီက တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်သည်။
မြို့တော်ရဲ့ နာမည်ကြီး နတ်သမီးယွီမှန်း သိသွားသောအခါ အားလုံးက အံ့သြသွားကြသည်။ ဖန်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ
“ကောင်းပြီ ရက်အနည်းငယ်တော့ နေလို့ရပါတယ်”
ဟု ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖန်ချန်သည် ရွှီဂီ၊ နတ်သမီးယွီ၊ ဟွမ်ဖူကျဲ့တို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျန်နေခဲ့သော အမျိုးသမီးများမှာ နတ်သမီးယွီကို မနာလိုဖြစ်နေကြရာ မဒမ်လျူက
“မင်းတို့ကရော ဖန်အိမ်တော်ကို လိုက်ချင်နေတာလား အိပ်မက်မက်မနေနဲ့ အခုချက်ချင်း တည်းခိုခန်းရှာဖို့ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ”
ဟု ဆူပူကာ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
“အိမ်ရှေ့မင်းသားတောင် နတ်သမီးယွီနဲ့ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးဖို့ တောင်းဆိုတာကို ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်”
ဟု ရှောင်ရှန်းချဲက ဖန်ချန်တို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဝန်ခံရမှာကတော့ သူတို့ကြားမှာ သိသာတဲ့ ကွာဟချက် ရှိနေတာပဲ”
ဟု ရဲ့တုန်းမင်ကလည်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူက ရှောင်ရှန်းချဲကို နှုတ်ဆက်ကာ သူ၏သားကို ဆေးကုသရန် ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
ဖန်အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန်ချန်၏ မိခင်မှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားရသည်။ သို့သော် နတ်သမီးယွီကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်မှောင်များမှာ အလိုအလျောက် တွန့်သွားကြသည်။
ဖန်ချန်၏ ဒုတိယဦးလေး ဖန်ချန်းယူက ဝှီးချဲကို လှိမ့်ကာ ရောက်လာပြီး
“သမီးက နတ်သမီးယွီ လား”
ဟု စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ ဖန်ချန်ကလည်း
“ဒါက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးပါ”
ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
နတ်သမီးယွီက ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်သော်လည်း ဖန်ချန်၏ ညီမ ဖန်ကျစ်ရွှယ်ကမူ
“မရဘူး ဒီမှာနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး တည်းခိုခန်းပဲ သွားနေပါ”
ဟု ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖန်ချန်၏ မိခင်က
“ကျစ်ရွှယ် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့ သမီး... ဒီမှာပဲ ခဏ တည်းခိုပါ”
ဟု ခွင့်ပြုကာ အခန်းစီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
လူရှင်းသွားသောအခါ ဖန်ချန်က သူ၏မိခင်ကို
“အမေ... အရင်သွားအိပ်နှင့်ပါ နိုးလာတဲ့အခါ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါလိမ့်မယ်”
ဟု အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဖန်ချန်က တစ်ညတာ အိပ်စက်ပြီးချိန်တွင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးမည်ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် အားလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဖန်ချန်၏ မိခင်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ အနားယူရန် ထွက်သွားသည်။ ဖန်ကျစ်ရွှယ်က တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ဖန်ချန်က မျက်နှာပျက်ကာ
“မင်းလည်း ပြန်တော့”
ဟု လွှတ်လိုက်သဖြင့် စိတ်ကောက်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။
အားလုံး ထွက်သွားပြီး ရွှီဂီနှင့် ဟွမ်စီဟိုင် သာ ကျန်တော့သောအခါ ဖန်ချန်က သစ်သားရုပ်သေးရုပ် ကို အသက်သွင်းကာ
“မြို့တော် အရှေ့တံခါးကို သွားပါ”
ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရော သခင်လေး”
ဟု ရွှီဂီနှင့် ဟွမ်စီဟိုင် က မေးရာ ဖန်ချန်က တစ်ယောက်ကို မြောက်ဘက်တံခါးနှင့် တစ်ယောက်ကို တောင်ဘက်တံခါးသို့ သွားရန် အသီးသီး တာဝန်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မရော သခင်လေး”
ဟု ဆိုကာ အဝတ်အစားလဲပြီး ပြန်ရောက်လာသော နတ်သမီးယွီကိုမူ
“အနောက်ဘက်တံခါးကို သွားပါ”
ဟု ဖန်ချန်က စေခိုင်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဖန်ချန်၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြို့တော်အထက်တွင် လွင့်မျောကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။