အခန်း (၂၀၉-၂၁၀)

အခန်း ၂၀၉ - မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို သန့်စင်ခြင်း

အမျိုးသမီး၏ အသက်စွမ်းအား တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်း၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသည်။

သူမနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို စမြင်ကတည်းက လုချင်းသည် သူမကို အမှန်တကယ် လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ ချက်ချင်း မသတ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၌ အသုံးဝင်မည့် တန်ဖိုးရှိနေသေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူတိုက်ကျွေးခဲ့သော အဆိပ်မှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

ထိုအဆိပ်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်မှ လူသတ်သမားတစ်ဦးဆီမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း ဖြေဆေးမသောက်ပါက သူမသည် နာကျင်စွာ သေဆုံးရမည်သာ။ သို့သော် သူမက သူ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့သည့်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်မှုမရှိဘဲ သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသေဆုံးကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လုချင်းသည် လျှို့ဝှက်အခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ကျန့်အိမ်တော်မှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မထွက်ခွာမီ သူသည် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည်။

"မီးလောင်ပြီ... မီးလောင်ပြီဟေ့။"

တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကြာသောအခါ လုချင်းသည် ကျန့်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ကို မျှော်စင်မြင့်ပေါ်မှ ရပ်ကြည့်နေလေ၏။ မီးခိုးငွေ့အများအပြားက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး မီးတောက်များကလည်း ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

မီးလောင်နေသော နေရာများမှာ လုချင်း ခိုးယူခဲ့သော ရတနာတိုက်၊ ကျန့်မိသားစု အဘွားအို နေထိုင်ရာ ခြံဝန်းနှင့် အခြား လူမနေသော ခြံဝန်းနှစ်ခု ဖြစ်သည်။ လုချင်းသည် ခြေရာဖျောက်ရန် ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးငြှိမ်းသတ်ပြီးချိန်တွင်တော့ ရတနာတိုက်နှင့် အဘွားအို၏ ခြံဝန်းသည် အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြာကျသွားပေလိမ့်မည်။ ပစ္စည်းမည်မျှ မီးလောင်သွားသည်၊ မည်မျှ အခိုးခံလိုက်ရသည်ကို မည်သူမျှ သိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မျှော်စင်ပေါ်မှ မီးလောင်မှုကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် မီးအရှိန် လွယ်လွယ်နှင့် ငြိမ်းမည်မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် လုချင်းတစ်ယောက် ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို သူ ယူဆောင်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ကျန့်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး မီးလောင်သွားလျှင်ပင် နှမြောစရာ မရှိပေ။

ထို့အပြင် မြို့အနောက်ဘက်ရှိ အိမ်များသည် ချမ်းသာသော မိသားစုများ နေထိုင်ကြပြီး တစ်အိမ်နှင့်တစ်အိမ် သီးခြားစီ ဝေးကွာကြသည်။ ကျန့်အိမ်တော် မီးလောင်မှု မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ အခြားအိမ်များကို ထိခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ချလက်ချဖြင့် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မြို့ပြင်ထွက်လာစဉ် စာပေပညာရှင်ပုံစံ အဘိုးအိုနှင့် လူအုပ်ကြီး မြို့ပြင်မှ အလောတကြီး ပြန်လာသည်ကို လုချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ လုချင်းကို သတိမထားမိကြပေ။

သူတို့၏ အလောတကြီး အမူအရာများကို ကြည့်ပြီး လုချင်း ရယ်ချင်မိသွားသည်။ ကျန့်မိသားစု၏ ရတနာတိုက် မီးလောင်ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလျှင် သူတို့၏ မျက်နှာထားများ မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။

လုချင်းသည် အလွန်ကြည်နူးသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာကာ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၌ မြေကမ္ဘာရွေ့လျားမန္တန်ကို အသက်သွင်းကာ ကျိုးလီရွာဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။ လမ်းတွင် ရပ်လိုက်နားလိုက်ဖြင့် သွားလာရင်း နေ့တစ်ပိုင်းကုန်လွန်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျိုးလီရွာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် အိမ်သို့ မပြန်ဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ တန်းဝင်လိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းဂူဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းဂူအတွင်း၌ အရာအားလုံး ပကတိအတိုင်း ရှိနေသည်။ လုချင်းသည် အမှောင်ခန်းထဲရှိ ကျောက်စိမ်းကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ချီအိတ်ထဲမှ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ အိမ်မပြန်ဘဲ ဂူသို့ လာရခြင်းမှာ ဤမြေဓာတ်ရတနာကြောင့်ပင်။

မသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းခေတ်ကာလတွင်ပင် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲသည် ထိပ်တန်းရတနာတစ်ပါးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး အစွမ်းထက်သော စွမ်းရည်များ ရှိသည့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များနှင့် တန်းတူတန်ဖိုးရှိသည်။ ဤရတနာသည် မြေဓာတ်စွမ်းအား အရင်းအမြစ်မှ မွေးဖွားလာပြီး သန့်စင်ဆုံးသော မြေဓာတ်စွမ်းအားများ ပါဝင်ကာ ယုံကြည်နိုင်လောက်ဖွယ်ရာ မရှိသော အသုံးဝင်မှုများစွာ ရှိပါ၏။

၎င်းကို သန့်စင်နိုင်ပါက ကျင့်ကြံသူအတွက် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေမည်ပင်။

"အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုကတော့ ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ် ရောက်နေတဲ့ ပါရမီကို ထပ်ပြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာပဲ။"

ထိုအတွေးဖြင့် လုချင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။ လီဟော်ဂိုဏ်း၏ မှတ်တမ်းများအရ မူလဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပုလဲများသည် ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အသုံးဝင်မှုများ ရှိကြသည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခုကို သန့်စင်နိုင်ပါက ဝိညာဉ်ပုလဲ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပြီး ပါရမီကို မြှင့်တင်နိုင်ပေသည်။

လုချင်းသည် ယခင်က မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်ကို သောက်သုံးခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအရည်ထက် ပို၍ ဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို မတွေ့ရှိပါက သူ၏ ပါရမီကို ထပ်မံမြှင့်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲသည် မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်ထက် များစွာ ပို၍အဖိုးတန်ပြီး ဆန်းကြယ်လေသည်။

"ကျန့်မိသားစု အဘွားအိုကြီးက ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားနည်းနေသလို အမွေအနှစ်လည်း မရှိတော့ ဒီရတနာရဲ့ သဘောတရားကို နားမလည်ဘဲ သန့်စင်ဖို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ လျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်ထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ်ပဲ ထားနိုင်ခဲ့တာ။ ငါကတော့ မတူဘူး။ လီဟော်ဂိုဏ်းက ဆေးဖော်စပ်တာနဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်တာမှာ ကျွမ်းကျင်တော့ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေကို သန့်စင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အခုတော့ အဲဒီ နတ်ဘုရားအဆင့် သန့်စင်နည်းတချို့ကို ငါ သုံးလို့ ရပြီပေါ့။"

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်သက်စေပြီးနောက် လုချင်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ စတင်သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဂူအတွင်းရှိ အစီအရင်ဖြင့် နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ကျောက်စိမ်းကုတင်သည် အလွန်ခိုင်ခံ့လေသည်။ ၎င်းသည် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ စိတ်ကို လုံးဝငြိမ်သက်သွားစေပြီးနောက် လုချင်းသည် မျက်ခုံးကြားရှိ စွမ်းအင်အချက်အချာနေရာမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်မျှင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ အလွန်အမင်း လေးလံမှုပင်။

ယခင်က မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို ယူဆောင်စဉ်က ဟင်းလင်းပြင်ချီအိတ်၏ စွမ်းအားကို အားကိုးခဲ့သဖြင့် သိပ်မသိသာခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု ဝိညာဉ်စွမ်းအားသက်သက်ကို အသုံးပြုသောအခါမှ ဤမြေဓာတ်ရတနာ၏ အစွမ်းကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရတော့၏။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် တောင်ကြီးကို တက်နေသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်ခါရန် ကြိုးစားနေသော ပုရွက်ဆိတ်ပမာ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ သို့သော် လုချင်းသည် ပုလဲကို ရွှေ့ရန် မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဟော်ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်မှ နတ်ဘုရားအဆင့် သန့်စင်နည်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ပြီး မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို ရစ်ပတ်ထားသော လုချင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ရုတ်တရက် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားပြီး ရေစီးကြောင်းသဖွယ်၊ မြူခိုးသဖွယ် ပြောင်းလဲကာ ပုလဲအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စိမ့်ဝင်စေပြီး ဝိညာဉ်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ မြေဓာတ်ထိပ်တန်းရတနာ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ အတွင်းပိုင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သည်းခံမှုနှင့် ဇွဲလုံ့လ လိုအပ်သော ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လုချင်း၌ ထိုအရည်အချင်းနှစ်ခုစလုံး ရှိနေခြင်းပင်။

နေ့ညမရွေး အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသော ကျောက်စိမ်းဂူထဲတွင် အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း လုချင်းသည် ကျောက်စိမ်းကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှကြောင်း သိသာနေပါ၏။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ပင် မသိရ။ လုချင်း ရုတ်တရက် စိတ်ကိုလျှော့ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီးနောက်၌ မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ သန့်စင်ပြီးသွားပြီပဲ။"

"အကြမ်းဖျင်း သန့်စင်လိုက်တာဆိုပေမဲ့ ဒီမြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကို ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံလောက်တော့ ရသွားခဲ့ပြီ။"

"ကံကောင်းတာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ခန်းခြောက်နေတဲ့ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့သာပေါ့။ ခုထိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အများကြီးထွက်ပေါ်မလာသေးတော့ ဒီမြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပျောက်ပြီး စွမ်းအားတွေအများကြီး လျော့နည်းနေတုံးပဲလေ။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆို ဒါကို သန့်စင်ဖို့ဆိုတာက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ကဲ... အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုတွေကို ခံစားကြည့်ရအောင်။"

ထို့နောက်တွင်တော့ လုချင်းသည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ခဲယဉ်းစွာ ခတ်နှိပ်ထားသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ထိုအခါ၌ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ စွမ်းအင်အချက်အချာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့လေသည်။

အခန်း ၂၁၀ - အကန့်အသတ်များကို ကျော်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လှုပ်ခတ်သွားသော ကမ္ဘာလောက

မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲသည် မျက်ခုံးကြားရှိ စွမ်းအင်အချက်အချာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ဗဟိုချက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ဝိညာဉ်အဆောင်သည်လည်း ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့၏။

အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက်၌ အရာအားလုံး ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားချိန်တွင် မျက်ခုံးကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲသည် ဝါညိုရောင် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေလေသည်။ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်အဆောင်များမှတစ်ဆင့် ပြောင်းလဲလာသော အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသည့် အလင်းလုံးငါးခုသည် အရံဂြိုဟ်များကဲ့သို့နှယ် လှည့်ပတ်နေကြလေ၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ ဝိညာဉ်အဆောင်များမှာ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ အတွင်းပိုင်း အနှစ်သာရထဲသို့ ဝင်ရောက် ကိန်းအောင်းသွားတော့လေသည်။

မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်နှင့်အမျှ စွမ်းအားလှိုင်းလေးများ ဖြာထွက်လာပြီး လုချင်းသည် ပြောင်းလဲမှုများကို စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် မျက်ခုံးကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။

ပုလဲ၏ စွမ်းအားရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထူးခြားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့နေရလေသည်။ အမြဲမပြတ် သန့်စင်မှုများကြောင့် သူ၏ ပါရမီများ တိုးတက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ခွန်အားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းဖြင့် မြင့်မားလာတော့သည်။

သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခြင်း အယူအဆအရ မွေးရာပါနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားသည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်သို့ မဝင်ရောက်မီ ထပ်မံတိုးတက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲကဲ့သို့သော ရတနာတစ်ပါး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဤအယူအဆမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ အကာအကွယ်နှင့် ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ရရှိထားသော ဝိညာဉ်အဆောင်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာခြင်းပင်။

သူက ပြောလိုက်သည်။ "မသေမျိုးခေတ်တုန်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာလို့ ဒီရတနာအတွက် လုပွဲဆင်နွှဲခဲ့ကြလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ အကြမ်းဖျင်း သန့်စင်ရုံပဲရှိသေးတာတောင် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတယ်လေ။"

လုချင်းသည် မျက်ခုံးကြားရှိ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားရင်း အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားလေသည်။

ဖျက်အားစွမ်းရည်ပိုင်းတွင် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲသည် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်လက်နက်များကို မမီသော်လည်း ကျင့်ကြံသူအတွက် ပံ့ပိုးပေးသည့် အကျိုးကျေးဇူးများမှာမူ သာမန်ဝိညာဉ်လက်နက်များထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အကြမ်းဖျင်း သန့်စင်ရုံမျှဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ နောင်တွင် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက အကျိုးကျေးဇူးမှာ ပြောဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

သူက ဆက်လက် တွေးတောလိုက်၏။ "ဒီတစ်ကြိမ် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်က အကန့်အသတ်တွေကို ထပ်ကျော်သွားပြီးရင် ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်သွားမလဲဆိုတာ သိချင်မိသား။"

ဝိညာဉ်အဆောင်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ကတည်းက သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကျပ်အတည်းတစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းခြင်းမှတစ်ပါး အခြားတိုးတက်ရန် နည်းလမ်းမရှိသလောက် ဖြစ်ခဲ့၏။

သို့သော် ယခုတွင်တော့ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်ပုလဲ၏ ကျေးဇူးကြောင့် အကန့်အသတ်များကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ချိုးဖျက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအသွင်ပြောင်းလဲမှုပြီးနောက် သူ မည်မျှအထိ သန်မာလာမည်နည်းဆိုသည်ကို သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျှော်လင့်နေမိပါ၏။

ရရှိထားသော အမွေအနှစ်မှတ်တမ်းများအရ မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်သည် သိုင်းလမ်းစဉ်တွင် အရေးကြီးဆုံး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်လေသည်။ မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်သို့ မဝင်ရောက်မီ အခြေခံ မည်မျှအထိ ကောင်းမွန်သနည်းဆိုသည့်အပေါ် မူတည်၍ ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများမှာ ကွာခြားသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းမှ တိုးထွက်လာသော ခွန်အားများကို ခံစားရင်း ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအသွင်ပြောင်းလဲမှုပြီးသွားရင်တော့... အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ သိုင်းအခြေခံမျိုး မဟုတ်ရင်တောင် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။"

ဒုတ်

လုချင်း သူ၏ သိုင်းလမ်းစဉ်ကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့သော မမြင်ရသည့် တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" လုချင်း အံ့သြသွားလေသည်။

ဒုတ်

ပြင်ပမှ တစ်စုံတစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေခြင်းလောဟု သူ သံသယဝင်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် တုန်ခါမှုတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယင်းတုန်ခါမှုသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာလောကကြီး၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ယင်းတုန်ခါမှုသည် ကမ္ဘာမြေကြီး၏ နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့နှယ် တစ်လောကလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ကျောက်စိမ်းဂူအတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း လုချင်းမှာ ထိုတုန်ခါမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရလေ၏။

ဒုတ်

တတိယမြောက် တုန်ခါမှု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လုချင်းသည် ကျောက်စိမ်းကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ရင်း ထိုမမြင်ရသော ကမ္ဘာမြေ၏ တုန်ခါမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု နားစွင့်နေမိသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို သိမြင်နားလည်သွားသကဲ့သို့လည်း ရှိ၏။

ဒုတ်

ကိုးကြိမ်မြောက် တုန်ခါမှုပြီးနောက်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

သို့သော် တစ်လောကလုံးမှာ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားကြောင်း လုချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဖော်ပြ၍မရသော သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရှင်သန်မှုများ စတင်ကိန်းအောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် သိသာထင်ရှားခြင်း မရှိသေးပေ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားနည်းသူများမှာတော့ သတိပင် ထားမိကြမည် မဟုတ်။

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကမ္ဘာမြေရဲ့ တုန်ခါမှု ကိုးကြိမ်... ဒါက ကမ္ဘာကြီး တကယ် ပြောင်းလဲတော့မယ်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ တကယ် ပြန်ပြီးနိုးထတော့မယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်များလား။"

လုချင်းသည် ကျောက်စိမ်းကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဟင်းလင်းပြင်၏ အပြောင်းအလဲများကို အသေအချာ အာရုံခံနေမိသည်။

လုချင်း ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားနေချိန်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာလည်း ထိုတုန်ခါမှု ကိုးကြိမ်ကြောင့် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုတုန်ခါမှုများမှာ ကောင်းကင်နိယာမများ ပြောင်းလဲခြင်း၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ပြီး မဟာသခင်အဆင့်ထက် မြင့်မားသော သိုင်းပညာရှင်များ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော ပါရမီရှင်များသာ အာရုံခံနိုင်ကြ၏။

သာမန်လူသားများနှင့် အားနည်းသော သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ ထိုအသံများကို မကြားနိုင်ဘဲ အကြောင်းရင်းမရှိသော ဖိအားတစ်ခုကိုသာ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကမ္ဘာကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှပြီး သိုင်းကျင့်ကြံသူများမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်ပေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံနိုင်သူများလည်း အများအပြား ရှိနေပေသည်။ အထူးသဖြင့် အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများစွာရှိသော မိသားစုကြီးများပင် ဖြစ်၏။

ကျုံးကျိုးရှိ ထျန်းကျီမျှော်စင်ဌာနချုပ်၌ -

"ဆရာ... အခုနက ဘာဖြစ်တာလဲဟင်။" မျက်ခုံးထူထူနှင့် ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ဆံပင်မုတ်ဆိတ် ဖြူဖွေးနေသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အဘိုးအိုကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကို ရောက်လာပြီပဲ။" ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဆရာ... ဒါက ဆရာ စိုးရိမ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲလား။" လူငယ်လေးက ထပ်မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ကမ္ဘာမြေရဲ့ တုန်ခါမှု ကိုးကြိမ်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ နိယာမတွေ စတင်ပြောင်းလဲနေပြီဆိုတာကို တစ်လောကလုံးကို ကြေညာလိုက်တာပဲ။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ရောက်လာတော့မယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ထျန်းကျီမျှော်စင်က ဘာလုပ်သင့်လဲ ဆရာ။"

"လောလောဆယ်တော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်ကြည့်ရုံပဲ ရှိမယ်။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အစပျိုး ပြောင်းလဲမှုတွေက ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ဟောကိန်းတွေကို ကွယ်ပျောက်သွားစေပြီ။ ငါတောင် ဘာမှ တွက်ချက်လို့ မရတော့ဘူး။ အခုချိန်မှာ အလျင်စလို လှုပ်ရှားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။"

လူငယ်လေးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဆရာပဲ ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲလာတဲ့အခါ မိစ္ဆာတွေ ပေါ်ထွက်လာပြီးတော့ လောကကြီးကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်လိမ့်မယ်ဆို။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု လုပ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ အနာဂတ်က ဘာဖြစ်မယ်မှန်း မသိရတော့လို့ ငါတို့ ထျန်းကျီမျှော်စင်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်က မရှိတော့ဘူး။ အလျင်စလို လုပ်မိရင် မှန်းဆလို့မရတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။" ဝတ်ရုံဖြူ အဘိုးအိုက အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထျန်းကျီမျှော်စင်၏ အရှင်သခင်အနေဖြင့် သူသည် ဂိုဏ်း၏ အကျိုးစီးပွားကို အရင်စဉ်းစားရပေမည်။

ဤကဲ့သို့ မရေမရာသော အချိန်တွင် သူ အလျင်စလို မလုပ်ရဲပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားနိုင်ပေသည်။

အခြား ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများလည်း ဤကဲ့သို့ပင် စောင့်ကြည့်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

သို့သော် မြင့်မြတ်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ လေးခုက မည်သို့သော သဘောထားမျိုး ထားရှိမည်နည်း။

ဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုးဂိုဏ်းများကကော တကယ်ကြီး ရှိနေတာလား။

ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကျော်က မြောက်ဘက်စွန်းဒေသကို ထွက်ပြေးသွားပြီးတော့ အခုမှ ပြန်ပြီးလှုပ်ရှားလာတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေကကော...

အဘိုးအို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လေးလံနေတော့သည်။