အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)

အခန်း ၂၁၃ - ကမ္ဘာမြေ၏ သတိပေးချက်နှင့် သမားတော်ကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်

ဝေ့ရှန်ဟိုင်ထံမှ ကျန့်မိသားစု၏ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာကို ကြားသိရပြီးနောက် လုချင်းမှာ ကျေနပ်သွားလေသည်။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အမှန်တကယ်ပင် မျှတပြီး တရားမျှတသူ ဖြစ်ဟန်တူ၏။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဝေ့ရှန်ဟိုင်မှာ နှုတ်ဆက်ကာ သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သမားတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာမူ အတန်ငယ် လေးနက်လာသည်ကို လုချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

"အားချင်း... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ဦး။"

ဆရာဖြစ်သူ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားကာ စာကြည့်ခန်းသို့ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

သမားတော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။ "အားချင်း... အခုနက ကမ္ဘာမြေရဲ့ တုန်ခါသံ ကိုးကြိမ်ကို မင်း ကြားလိုက်ရလား။"

လုချင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... တပည့် တောထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ လောကကြီးရဲ့ တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်ဗျ။"

သမားတော်ကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ မင်းအရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာမယ်ဆိုတာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့မယ်ထင်တယ်။ ဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ရှိနေတာပေါ့။"

"ဆရာ... တစ်ခုခု မှားနေလို့လားဟင်။"

ယုတ္တိဗေဒအရ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကောင်းသော အရာဖြစ်သင့်လေသည်။ သို့သော် ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များကို မြင်နေရသဖြင့် လုချင်းက မေးမြန်းလိုက်မိပါ၏။

သမားတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "အခုနက ကမ္ဘာမြေရဲ့ တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့စိတ်ထဲမှာ မရေမရာတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလို့ပါကွာ။"

"ဘယ်လို နိမိတ်မျိုးလဲဟင်။" လုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

သူသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ကုသိုလ်အလင်းတန်းကို သတိရလိုက်မိသည်။

ကုသိုလ်အလင်းတန်းသည် အလွန်အမင်း ထူးခြားဆန်းပြားလှ၏။ ထိုအလင်းတန်းရှိသူများသည် ဘေးဒုက္ခများမှ လွတ်ကင်းနိုင်ပြီး ကောင်းကင်၏ အကာအကွယ်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ကံကောင်းခြင်းများကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဆရာဖြစ်သူ ခံစားလိုက်ရသော နိမိတ်မှာ ကမ္ဘာလောကကြီးဆီမှ လာသော လမ်းညွှန်ချက် သို့မဟုတ် သတိပေးချက်များ ဖြစ်နေနိုင်သည်လော။

သမားတော်ကြီးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အတိအကျတော့ ငါလည်း မပြောတတ်ဘူး။ နောင်မှာ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒါက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ နိယာမတွေတင်မကဘဲ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေအနေတွေမှာပါ ပြောင်းလဲလာလိမ့်မယ်ဆိုတာပဲ ငါ သိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘေးဒုက္ခမျိုးစုံပေါ်လာပြီး လူသားတွေ ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မယ်... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာဆိုတာ ရှိတော့မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"

သမားတော်ကြီး၏ အမူအရာမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လေးနက်နေလေသည်။ ဤနိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရစဉ်က သူ၏ ရင်ထဲတွင် များစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပါ၏။ ထိုစဉ်က ဝေ့ရှန်ဟိုင် ရှိနေသဖြင့် မလိုအပ်ဘဲ ထိတ်လန့်မှုများ မဖြစ်စေရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရလေသည်။

"အဲဒီလောက်တောင် အခြေအနေဆိုးမှာလားဗျ။"

လုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်ယင်သွားလေသည်။ ဆရာဖြစ်သူ၏ နိမိတ်သာ မှန်ကန်ပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်နိုးထခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် လှိုင်းလုံးကြီးမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနိုင်ပေသည်။

သမားတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီ။"

လုချင်း အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဘာဆုံးဖြတ်ချက်လဲဟင်။"

"ကည ကျုံးကျိုးကို သွားချင်တယ်။"

"ကျုံးကျိုး ဟုတ်လား။" လုချင်း အလွန် အံ့သြသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... မြင့်မြတ်တဲ့ တောင်တော်ကို သွားချင်တာလားဗျ။"

"ဟုတ်တယ်။ လောကကြီးမှာ မငြိမ်မသက်မှုတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုမှတော့ ငါတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အခြေခံကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ထားရမယ်။ ဒါမှပဲ ဘေးဒုက္ခတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ပြီး တခြားသူတွေကိုလည်း အကာအကွယ်ပေးနိုင်မှာလေ။" သမားတော်ကြီး၏ မျက်နှာတွင် ပြတ်သားသော အမူအရာ ပေါ်လာတော့၏။

သူသည် ကရုဏာတရား ကြီးမားသူ ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အငြင်းပွားမှုများကို မနှစ်သက်သော်လည်း ခေတ်ပျက်ကြီးအတွင်း မိမိ တန်ဖိုးထားရသော အရာများကို ကာကွယ်ရန် ခွန်အားကြီးမားရန် လိုအပ်ကြောင်း နားလည်ထားလေသည်။

သမားတော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။ "အားချင်း... မင်းကော ရွာမှာပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါနဲ့တူတူ ကျုံးကျိုးကို လိုက်ခဲ့မှာလား။"

လုချင်းက ချက်ချင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့ ဆရာ... တပည့်က ဆရာ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်မှာပါ။"

ဆရာဖြစ်သူမှာ ကျိယွဲ ပြောခဲ့သော အခွင့်အရေးကို ရယူရန်နှင့် မိမိ၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန် ကျုံးကျိုးသို့ သွားလိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။

ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျုံးကျိုးကို စိတ်ဝင်တစား ရှိနေပြီး သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုနေခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစည်ကားဆုံး ဒေသဖြစ်သဖြင့် ထူးခြားမှုများ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲလာချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ အပြောင်းအလဲများမှာ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ဆရာ... ဘယ်တော့လောက် သွားဖို့ စဉ်းစားထားလဲဗျ။"

"မြန်မြန် သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ... နောက်တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်းပေါ့။"

...

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည်လည်း သမားတော်ကြီး ကျုံးကျိုးသို့ သွားမည့် အစီအစဉ်ကို မကြာမီ သိရှိသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရောက်လာခဲ့၏။

"သမားတော်ကြီးနဲ့ သခင်လေးလုတို့ ကျုံးကျိုးကို သွားကြမလို့လားဗျ။"

သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်ဗျ... ကျုပ်တို့ မရှိတဲ့အချိန်အတွင်း ကျိုးလီရွာလေးကိုလည်း လူကြီးမင်းတို့ မိသားစုက ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦးလို့ ပြောချင်တာပါ။"

သူနှင့် လုချင်း ကျုံးကျိုးသို့ သွားမည့်အကြောင်းကို အခြားသူများအား ပြောပြရန် မလိုသော်လည်း ဝေ့ရှန်ဟိုင်ကိုတော့ အသိပေးထားရန် လိုအပ်လေသည်။ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ ကျိုးလီရွာသူ ရွာသားများမှာ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေါ့ဗျာ... ကျိုးလီရွာက လူတွေက ရိုးသားဖြောင့်မတ်ကြပါတယ်။ ကျုပ်လည်း ဒီနေရာကို အရမ်း သဘောကျလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လာနှောင့်ယှက်ခွင့် မပြုပါဘူး။" ဝေ့ရှန်ဟိုင်က အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် ဤအေးချမ်းရိုးရှင်းသော ရွာလေးကို များစွာ သံယောဇဉ်တွယ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်၏။

သူက ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သမားတော်ကြီး... ကျုပ်မှာ တောင်းဆိုစရာ သေးသေးလေးတစ်ခု ရှိနေလို့ဗျ။ ထုတ်ပြောရင် ကောင်းမလားလို့။"

"ပြောပါ လူကြီးမင်းဝေ့ရဲ့။"

"အဲဒါက သမားတော်ကြီးတို့ ကျုံးကျိုးကို သွားတဲ့အခါကျ ကျိအန်းနဲ့ ဆရာမာတို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလားလို့ပါဗျ။"

လုချင်း အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဝေ့ကျိအန်း နဲ့ ဆရာမာကိုလား။"

"ဟုတ်တယ်... ကျိအန်းကလည်း မငယ်တော့ဘူးဆိုတော့ အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံ ယူသင့်ပြီလေ။ ကျုံးကျိုးကို သွားရတာက ခရီးဝေးပြီး အခက်အခဲတွေ ရှိနိုင်တာဆိုတော့ သူတို့ပါရင် ဆရာတို့အတွက် အထုပ်အပိုးလေးတွေ သယ်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ ဒါက သူတို့အတွက်လည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါပဲ။"

လုချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဝေ့မိသားစုသည် ဝေ့ကျိအန်းကို အတွေ့အကြုံ ရစေချင်သော်လည်း သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိတ်မချသဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ ထည့်ပေးလိုက်ချင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဝေ့ကျိအန်းမှာ ယခင်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပါလော။ နောက်ကွယ်က လူက လက်လျှော့သွားပြီလား ဆိုသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ သူတို့နှင့် လိုက်ပါခြင်းက အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လုချင်းနှင့် သမားတော်ကြီးမှာလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ သူတို့သည် ရှောင်ယန်ကိုလည်း ခေါ်သွားကြမည် ဖြစ်ရာ ဝေ့ကျိအန်းနှင့် ဆရာမာတို့ ပါဝင်ပါက မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများတွင် ရှောင်ယန်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။

သမားတော်ကြီးက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အားနာနေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ။ ဝေ့ကျိအန်းတို့လည်း ခရီးထွက်ချင်တယ်ဆိုမှတော့ အတူတူသွားကြတာပေါ့။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်မှာ သမားတော်ကြီး သဘောတူသဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် ပြန်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်း လုချင်းတို့မှာ ခရီးအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်ကျမှသာ ရွာသားများမှာ သူတို့ ခရီးထွက်မည့်အကြောင်းကို သိကြရလေ၏။

"အားချင်း... မင်းက အခု အရမ်းတော်နေပြီဆိုတာသိပေမဲ့ ဘိုးဘိုးကတော့ ပြောရဦးမှာပဲ။ အစစအရာရာ သတိထားပါ၊ သမားတော်ကြီးစကားကို နားထောင်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့နော်။" ရွာထိပ်တွင် အဘိုးကျန်းသည် လုချင်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် မှာကြားနေလေသည်။

သူ့နောက်တွင် ရွာသားအများအပြားလည်း လာရောက်နှုတ်ဆက်နေကြ၏။ နှစ်နှစ်ဆိုသောအချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း အဘိုးကျန်းမှာ အိုမင်းသွားခြင်း မရှိဘဲ လုချင်း၏ ကုသမှုများကြောင့် ပို၍ ကျန်းမာသန်စွမ်းလာခဲ့လေသည်။

အမှန်တော့ လုချင်း၏ ဆေးပညာမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပါ၏။ ရွာရှိ လူကြီးသူမများမှာ လုချင်း၏ အပ်စိုက်ကုသမှုများကြောင့် ကျန်းမာရေးများစွာ ကောင်းမွန်နေကြလေသည်။

လုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ဘိုးဘိုးကျန်း... ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်။"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွာရှိ အမျိုးသမီးအချို့က ရှောင်ယန်ကို ဖက်ထားကာ မှာကြားနေကြ၏။ "ရှောင်ယန်... အပြင်ရောက်ရင် ကိုကိုနဲ့ အဘိုးချန်ရဲ့စကားကို နားထောင်နော်။ ဆိုးမနေနဲ့ဦး၊ ပြီးတော့ ဟိုပြေးဒီပြေးလည်း မလုပ်နဲ့ သိလား။"

ရှောင်ယန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့...သမီး လိမ္မာပါ့မယ်"

နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် သမားတော်ကြီးက ခေါ်လိုက်သည်။ "အားချင်း... သွားကြရအောင်။"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။" လုချင်းသည် ရှောင်ယန်ကို ချီလိုက်ပြီးနောက် ရွာသားများကို ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုးကျန်းနဲ့ အားလုံးပဲ... ကျွန်တော်တို့ သွားပါပြီဗျာ။"

ထို့နောက် သူသည် ရှောင်ယန်ကို ချီကာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။ မြင်းလှည်းကို ဝေ့မိသားစုက ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။ ကျုံးကျိုးသို့ သွားမည့်ခရီးမှာ ဝေးလံပြီး ရှောင်ယန်ကဲ့သို့ ကလေးငယ် ပါဝင်သဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဝေ့မိသားစုက လူအားလုံးအတွက် လုံလုံလောက်လောက် ကျယ်ဝန်းသည့် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သွားကြစို့"

လုချင်းနှင့် ရှောင်ယန် မြင်းလှည်းပေါ် ရောက်သည်နှင့် မြင်းမောင်းသူ ဆရာမာက နှင်တံကို ခတ်လိုက်ရာ မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ မြင်းလှည်းလေးမှာ ရွာအပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ထွက်ခွာသွားတော့လေ၏။

အဘိုးကျန်းနှင့် ရွာသားများမှာ မြင်းလှည်းလေး ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ရွာထိပ်တွင် ရပ်ကြည့်နေမိကြ၏။ မြင်းလှည်း ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ အဘိုးကျန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... အားချင်းက ကြိုးနီလေး ချည်သွားရဲ့လား။"

သူ၏ အကြီးဆုံးသားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ချည်သွားပါတယ် အဖေ။ အားချင်းက သူတို့အားလုံးအတွက် မြင့်မြတ်တဲ့သစ်ပင်ကြီးမှာ ကြိုးနီလေးတွေ ချည်ပေးခဲ့ပါတယ်ဗျ။"

"အေး... ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။"

အဘိုးကျန်းမှာ သက်ပြင်းချရင်း စိတ်အေးသွားသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လူငယ်များကို မှာကြားလိုက်သည်။ "အဲဒီ ကြိုးနီလေးတွေကို သတိထားပြီး ကြည့်ပေးကြဦး။ အားချင်းတို့က အရမ်းဝေးတဲ့ ကျုံးကျိုးကို သွားကြတာဆိုတော့ ပြန်လာဖို့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် ကြာနိုင်တယ်။ လေဒဏ်၊ မိုးဒဏ်ကြောင့် ကြိုးနီလေးတွေ ပြုတ်မကျစေနဲ့ဦးနော်။"

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်တို့ သိပါပြီ" လူငယ်များက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

လုချင်းတို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် ကျိုးလီရွာလေးအတွက် များစွာ ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ ခဏတာ ဝမ်းနည်းပြီးနောက် အားလုံးမှာ မိမိတို့၏ ပုံမှန်အလုပ်များကို ပြန်လည် လုပ်ကိုင်နေကြလေသည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင်တော့ ကျိုးလီရွာ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော လူတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အခန်း ၂၁၄ - သီသီလေး လွတ်မြောက်ခြင်း

"ဒါက ဟိုကောင်လေး လုချင်းနေတဲ့ရွာလား။"

"ကြည့်ရတာ သာမန်ရွာလေး တစ်ရွာပါပဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးကနေ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့... ကောင်းကင်နိယာမရဲ့ ကံတရားဆိုတာက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်နက်နဲလွန်းပါလား။"

ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များနှင့် လူတစ်ယောက်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော တောင်ပေါ်ရွာလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ လက်နေလေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း လုချင်း ရှိရာနေရာကို စုံစမ်းရန် သူ အတော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရပြီး သတင်းရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ရွာထဲတွင် မည်သည့် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါမျိုးကိုမှ သူ အာရုံမခံမိချေ။

"သူ အပြင်ထွက်သွားတာများလား။"

ထိုလူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ရွာထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်မသွားရဲပေ။ ကောလာဟလများအရ လုချင်း၏ ဆရာသည် ထျန်းချန်းဂိုဏ်းမှ ဝမ်ချန်းယီကိုပင် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသူ မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို မည်သူမျှ အတိအကျ မသိကြပေ။

သူ့လက်ရှိ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် မွေးရာပါနယ်ပယ် အစပိုင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန်ပင် အတော်လေး ခက်ခဲနေသေးရာ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဆိုပါက ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ ပဋိပက္ခဖြစ်ရန် မလိုအပ်သေးချေ။

ထိုလူသည် ရွာအပြင်ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အခွင့်အရေးရမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ စွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင် သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်၏။

ရွာအပြင်ဘက် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေသည့် စကားသံအချို့ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဒေါ်လေးမင်... အားချင်းနဲ့ သမားတော်ကြီးတို့ ချန်းကျိုးကနေ ထွက်သွားကြပြီလား မသိဘူးနော်။"

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး ထွက်သွားလို့ရမှာလဲ။ ချန်းကျိုးက အကျယ်ကြီးလေ... ပြီးတော့ သူတို့စီးသွားတဲ့ မြင်းလှည်းကလည်း မြန်မြန်မောင်းလို့ရတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး။ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ချန်းကျိုးကနေ ထွက်နိုင်ဦးမှာ မဟုတ်သေးလောက်ဘူး။"

"အားချင်းတို့က ကျုံးကျိုးကို သွားကြမှာတဲ့။ ကျုံးကျိုးဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ဝေးပြီး ဘယ်လောက်ကြာကြာသွားရမလဲ မသိဘူးနော်။"

"ငါလည်း မသိဘူးလေအေ။ ငါ့တစ်သက် ချန်းကျိုးကနေတောင် တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးတဲ့ကိစ္စ။ ခရိုင်မြို့လောက်ပဲ ငါ ရောက်ဖူးတာ။ ဒါပေမဲ့ ရွာထဲက လူကြီးတွေ ပြောတာတော့ ကျုံးကျိုးဆိုတာ အရမ်းဝေးတယ်တဲ့။ အားချင်းတို့ဆိုရင် တစ်နှစ်လောက်ကြာမှ ပြန်ရောက်ချင်မှ ရောက်မှာ။"

"အဲဒီလောက်တောင် ဝေးတာလား။ လမ်းခရီးမှာ ရှောင်ယန်လေး ငိုများငိုနေမလား မသိဘူး။ ခရီးထွက်ရတာ မလွယ်ပါဘူး။ သမားတော်ကြီးနဲ့ အားချင်းက ဘာကိစ္စရှိလို့ ကျုံးကျိုးအထိတောင် သွားကြရတာလဲ။"

"သမားတော်ကြီးနဲ့ အားချင်းက သိုင်းပညာရှင်တွေလေ။ သူတို့လို လူကြီးလူကောင်းတွေက ငါတို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်ကြတာပေါ့။ တွေ့တယ်မှတ်လား... ဝေ့မိသားစုက သခင်လေးတောင် အားချင်းတို့နဲ့ လိုက်သွားသေးတာပဲ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ နေမှာပေါ့။"

ထိုလူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝါးခြင်းတောင်းများကိုယ်စီ လွယ်ထားကြပြီး စကားတပြောပြောဖြင့် ရွာထဲမှ ထွက်လာကြသော ရွာသူနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့၏ ပြောစကားများကို ပြန်ကြားယောင်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ သူသည် ခါးကို ကုန်းလိုက်ရာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကြောင့် သနားစဖွယ်ပုံစံ ပေါက်သွားတော့သည်။

"မိန်းကလေးတို့... ကျုပ် မေးစရာလေး ရှိလို့ပါ။"

ထိုလူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ရွာသူနှစ်ဦးကို တားလိုက်ပြီး အားပျော့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲရှင့်။"

ရွာသူနှစ်ဦးမှာ လမ်းပိတ်ရပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"ဒီမှာ ရောဂါမျိုးစုံ ကုပေးနိုင်ပြီး အရမ်းသဘောကောင်းတဲ့ နတ်ဆေးသမားတော်တစ်ပါး ရှိတယ်လို့ ကြားမိလို့ပါ။ ကျုပ်မှာ ရောဂါကုဖို့ ခရီးနှင်လာတာ ရက်အတော်ကြာနေပါပြီ။ အဲဒီ နတ်ဆေးသမားတော် ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာများ သိကြလားကွယ်။"

ထိုလူသည် နေမကောင်းဖြစ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် အားနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သမားတော်ကြီးချန်ကို လာရှာတာလား။"

ရွာသူတစ်ဦးက အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး နောက်ကျသွားပြီ။ သမားတော်ကြီးက အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ သူ့တပည့်နဲ့အတူ ခရီးထွက်သွားကြပြီ။"

"ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲဗျာ။" ထိုလူက စိတ်ပျက်သွားသည့်ဟန် ပြလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘယ်သွားကြတာလဲ၊ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာများ သိကြလား။ ကျုပ် ဒီမှာပဲ သူတို့ပြန်လာမယ့်ရက်ကို စောင့်နေလို့ ရမလား။"

"အဲဒါတော့ ခက်မယ်။ သမားတော်ကြီးတို့က အရမ်းဝေးတဲ့ ကျုံးကျိုးကို သွားကြတာလေ။ ပြန်လာဖို့က တစ်နှစ်လောက်တောင် ကြာချင် ကြာဦးမှာ။"

ရွာသူက အဘိုးအို၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းသည့်ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သနားသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလိုလား... တကယ့် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာပါပဲဗျာ။"

ထိုလူသည် နောင်တရနေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"နေပါဦး အဘိုး။"

ထိုအချိန်တွင် ရွာသူတစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှ ထမင်းဆုပ်နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ "အဘိုးက အဝေးကြီးကနေ လာရတာဆိုတော့ ဘာမှ စားရသေးပုံ မပေါ်ဘူး။ လယ်ထဲဆင်းနေတဲ့ ကျွန်မယောင်္ကျားအတွက် ထမင်းဆုပ်တွေ ပါလာလို့ ဒါကိုတော့ အဘိုး လမ်းမှာစားဖို့ ယူသွားလိုက်ပါ။"

နောက်ထပ် ရွာသူတစ်ဦးကလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပေါက်စီနှစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မဆီမှာလည်း စားစရာတချို့ ပါသေးတယ်။ အဘိုး စိတ်မရှိရင် ယူသွားလိုက်ပါရှင်။"

ထိုလူ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမတို့က အတင်း ထိုးပေးလိုက်ကြလေသည်။

"အဘိုး... ကျွန်မတို့လည်း လယ်လုပ်ရဦးမှာမို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်နော်။ အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားပါနော်။"

မှာကြားပြီးနောက် ရွာသူနှစ်ဦးမှာ ရွာပြင်ရှိ လယ်ကွင်းများဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ ထိုလူမှာမူ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မလှုပ်မယှက် ရပ်ကြည့်နေ၏။

သူတို့ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူ့လက်ထဲရှိ ထမင်းဆုပ်များနှင့် ပေါက်စီများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ရေမြောင်းထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။ ဤမျှ နိမ့်ကျသော အစားအစာများကို သူ ရွံရှာလှပေသည်။

"ဒါကို မင်းတို့အသက်အတွက် ရွေးကြေးလို့သာ မှတ်လိုက်ကြပေတော့။ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေက ဒီထမင်းဆုပ်တွေ၊ ပေါက်စီတွေလိုပဲ တန်ဖိုးနိမ့်ကျလွန်းတာကိုး။"

ထိုလူသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်းကို သူ သတ်ပစ်လေ့ရှိသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အန္တရာယ်မရှိသော သာမန်ရွာသူများသာ ဖြစ်သဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် အနီးနားရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲမှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကိုလည်း သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ မဆင်မခြင် လုပ်မိပါက အာရုံစိုက်ခံရနိုင်ဖွယ် ရှိ၏။ လုချင်းနောက်သို့ လိုက်ရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို သူ မလိုချင်ပေ။

"ဝေ့မိသားစုရဲ့ မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူလား... မဆိုးဘူးပဲ၊ မွေးရာပါနယ်ပယ်ရဲ့ အောင်မြင်မှုအသေးစားအဆင့်ကိုတောင် ရောက်ခါနီးနေပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအချိန်ကျမှ ခရီးထွက်သွားကြတာက တိုက်ဆိုင်မှုလား... ဒါမှမဟုတ် ကံတရားကများ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနေတာလား။"

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်များ တောက်ပလာသည်။

"ကံတရားရဲ့ သားတော်လို့ ခေါ်ထိုက်ပါပေတယ်။ အန္တရာယ်ကြုံလာတဲ့အချိန်မှာ ကံတရားက ကာကွယ်ပေးပြီး ဘေးဒုက္ခကနေ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်တာကိုး။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ပိုပြီး ထူးခြားလေလေ... မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကလည်း ပိုမြင့်လာလေလေပဲ။"

"မင်းကိုသာ ဝါးမျိုပစ်လိုက်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ အခြေခံတွေက ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ ပြောင်းလဲမှုကြီး ဖြစ်လာတော့မှာ။"

"လုချင်း... မင်း ငါ့လက်ကနေ မလွတ်နိုင်ပါဘူးကွာ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အာဟာရ ဖြစ်လာဖို့ ဖန်တီးခံထားရတာပဲ။ ကောင်းကင်နိယာမရဲ့ ကံတရားကတောင် မင်းကို ထာဝရ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လက်ထဲ ရောက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ကံတရားတွေကအစ ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာရမယ်..."

အေးစက်သော ရယ်သံများနှင့်အတူ ထိုလူသည် ကျိုးလီရွာ အပြင်ဘက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ရွာအဝင်ဝရှိ ရေမြောင်းထဲတွင်မူ ထမင်းဆုပ်များနှင့် ပေါက်စီအချို့သာ ငြိမ်သက်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရောက်လာခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ကြသလို ရွာသူရွာသားများမှာလည်း ကပ်ဘေးတစ်ခုမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ကြချေ။