အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

အခန်း (၁၅၁) နတ်ဘုရားဗျာဒိတ်ခန္ဓာကိုယ်

​အလွန်ဝေးကွာသော ဂြိုဟ်တစ်လုံးပေါ်တွင် ကြယ်တာရာဟုခေါ်သော အင်ပါယာတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းသည် လှပသော စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုများ ဝန်းရံထားသည့် အင်ပါယာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် နေမင်းနှစ်စင်း ထွန်းလင်းနေပြီး ထိုဂြိုဟ်အတွက် လိုအပ်သော နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

​"မင်ယု... ထတော့၊ ဘယ်လောက်ကြာအောင် အိပ်နေဦးမှာလဲ။ မွန်းလွဲတောင် ကျော်နေပြီ" အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ အိပ်မောကျနေသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို နှိုးနေသည်။

​"အင်း... တစ်မိနစ်ပဲ ထပ်အိပ်ပါရစေဦး။ နိုးတော့မှာပါ၊ ကတိပေးတယ်" မိန်းကလေးက ကလေးဆိုးဆန်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​"နင် အဲဒီလိုပြောနေတာ တစ်နာရီရှိပြီ။ ထတော့လေ။ ဘယ်တော့မှ တာဝန်သိတတ်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာလဲ" ထိုအမျိုးသမီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိန်းကလေး၏ စောင်ကို ဆွဲဖယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာလို့ တာဝန်သိတတ်ဖို့ လိုတာလဲ။ သမီးမှာ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ အဖေနဲ့အမေ ရှိတာပဲ။ သမီး တာဝန်တွေ မယူချင်ဘူး။ ဘဝရဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကိုပဲ ခံစားချင်တာ" မိန်းကလေးက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​"ကလေးမလေး... နင့်အဖေက နင့်ကို စောင့်နေတယ်နော်" အမျိုးသမီးက အသံကိုနှိမ့်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​ထိုအခါမှ မိန်းကလေးသည် ချက်ချင်းပင် ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဘာလို့ အဲဒါကို အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ" သူမက ပြုံးလျက် မေးသည်။

​"နင်ကတော့လေ..." အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏စကားကြောင့် မှင်တက်သွားမိသည်။

​"ဒီနေ့ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ လာမှာ။ နင့်အဖေက မိသားစုဝင် အားလုံးကို အဲဒီမှာ ရှိစေချင်တာ။ နင့်အစ်ကိုတောင် အဖေ့ဆီ ရောက်နေပြီ။ နင်နဲ့ ငါပဲ ကျန်တော့တာ၊ မြန်မြန်လုပ်" ထိုအမျိုးသမီးက မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေ" မိန်းကလေးက သဘောတူပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲရန် အမြန်ထသွားတော့သည်။

​မကြာမီတွင် မိန်းကလေးသည် လှပသော အပြာရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော ငွေရောင်ဆံနွယ်များကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားသည်။ သူမသည် အရပ် ၅ ပေ ၅ လက်မခန့် ရှိပြီး အသက် ၁၈ နှစ်အောက် ဖြစ်ပုံရသည်။ နူးညံ့ချောမွေ့သော အသားအရေ၊ ရှည်လျားသော ခြေတံများနှင့် ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်လုံးများက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ပိုမိုတိုးစေသည်။ သွယ်လျသော မျက်ခုံးတန်းများ၊ ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာနှင့် နှာတံလေးတို့က သူမကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှပကာ ချစ်စရာကောင်းနေစေသည်။

​"သွားရအောင် မေမေ။ မေမေကြောင့် သမီး နောက်ကျနေပြီ" မင်ယုက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ့ကြောင့် နောက်ကျတာ ဟုတ်လား။ နင်က နင့်အဖေလိုပဲ အရှက်ကို မရှိဘူး" အမျိုးသမီးက ရယ်မောရင်း သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​သူတို့နှစ်ဦးသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာရာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"အစ်ကို" မိန်းကလေးက အော်ဟစ်ကာ ထိုလူငယ်ထံသို့ ပြေးသွားသည်။ ထိုလူငယ်တွင်လည်း မိန်းကလေးကဲ့သို့ တောက်ပသော ငွေရောင်ဆံပင်များ ရှိသော်လည်း ဆံပင်က ပိုတိုသည်။

​"ဝမ်... မင်းအဖေ ဘယ်မှာလဲ" အမျိုးသမီးက လူငယ်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

​"အဖေက ဧည့်သည်တွေကို သွားကြိုနေတယ်။ အဖေ့သူငယ်ချင်း လာရင် ဘယ်လိုဖြစ်တတ်လဲဆိုတာ အမေသိသားပဲ။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါက အဖေ့ရန်သူပါ ပါလာတာဆိုတော့ အင်ပါယာဧကရာဇ် ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း ကိုယ်တိုင် သွားကြိုရတာပေါ့" ဝမ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​"သူကတော့ အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့နေ့ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ငါနားလည်ပါတယ်" အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"ဒီနေ့က ဘာတွေ ထူးခြားလို့လဲ မေမေ" မင်ယုက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ငါတို့ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာနဲ့ အိမ်နီးချင်း ချန်းတီ အင်ပါယာဟာ အမြဲတမ်း သေတောင်မကျေတဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ နင်သိသားပဲ။ ငါတို့ နှစ်နိုင်ငံကြားမှာ သွေးမြေကျမှုတွေနဲ့ စစ်ပွဲတွေ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ရေတွက်ဖို့တောင် ခက်တယ်" အမျိုးသမီးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

​"မှန်တယ်... အဲဒီကောင်တွေက တကယ့်ကို ခေါင်းမာတာ" မင်ယုက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"နင့်အဖေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကတော့ ငါတို့နိုင်ငံနဲ့ ချန်းတီနိုင်ငံ နှစ်ခုစလုံးနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတဲ့ သုံးလောက အင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ။ သုံးလောက အင်ပါယာက ငါတို့ ကြယ်တာရာရဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့နဲ့ ချန်းတီကြားက ပြဿနာတွေမှာတော့ အမြဲတမ်း ကြားနေပဲ နေခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူတို့မှာလည်း တခြားရန်သူ အင်ပါယာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ ဘယ်အချိန်မှာ အတိုက်ခံရမလဲ မသိနိုင်တာကြောင့် တခြားလူတွေရဲ့ ပဋိပက္ခထဲ မဝင်ချင်တာကို ငါတို့ အားလုံး သိကြပါတယ်" အမျိုးသမီးက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

​"သမီး နားလည်ပါတယ်။ သူတို့မှာလည်း ကာကွယ်ရမယ့် နယ်နိမိတ်တွေ ရှိတာကိုး"

​"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သုံးလောကက အရေးယူလိုက်ပြီ။ သူတို့က ချန်းတီနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး စစ်ပွဲတွေကို ရပ်တန့်ဖို့နဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဆွေးနွေးဖြေရှင်းဖို့ နားချနိုင်ခဲ့တယ်။ နင့်အဖေ့ကို ပြောပြတဲ့အခါ အဖေကလည်း သဘောတူခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ဟာ သုံးလောက ဧကရာဇ်နဲ့ ချန်းတီ ဧကရာဇ်တို့ ဆွေးနွေးဖို့ ငါတို့နိုင်ငံကို လာမယ့်နေ့ပဲ"

​"အိုး... ဝါး၊ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို သမီးကို ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ" မင်ယုက ဒေါသထွက်ဟန်ဖြင့် ပါးဖောင်းလိုက်သည်။

​"ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ အမေ ပြောပြခဲ့ပေမဲ့ နင်က ထုံးစံအတိုင်း အိပ်ပျော်နေလို့ မကြားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ နင်က ခဏခဏ အဲဒီလို ဖြစ်တတ်တယ်လေ ညီမလေး" လူငယ်က ရယ်မောရင်း မင်ယု၏ ပါးကို ဆွဲလိုက်သည်။

​"အစ်ကို... အစ်ကို အဆင့်တစ်ခု ထပ်တက်သွားပြန်ပြီလား" မင်ယုက တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

​"ဟားဟား... မှန်တယ်။ အစ်ကို ဒီနေ့ပဲ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ" လူငယ်က ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​"အစ်ကို့ကတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ အစ်ကိုက တကယ်ကို ပါရမီထူးတာပဲ။ ကျွမ်မကတော့ ပါရမီက အောက်ခြေပဲ။ အစ်ကို့ပါရမီရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်သာ ကျွန်မမှာ ရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ" မိန်းကလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒီလောက် အဆိုးမြင်မနေပါနဲ့ ကောင်မလေးရာ။ နင်လည်း ပါရမီရှိပါတယ်။ အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၃ ကို ရောက်နေတာက ဘယ်လိုမှ မဆိုးပါဘူး" ဝမ်က နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။

​"ဆိုးတာပေါ့။ အစ်ကို အသက် ၁၇ တုန်းက မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၇ မှာ ရှိနေတာလေ။ ကျွန်မက အစ်ကို့အဆင့်နားတောင် မကပ်နိုင်ဘူး"

​"နင့်ကိုယ်နင် ငါနဲ့ မနှိုင်းပါနဲ့ ညီမလေးရာ။ နင်က ငါ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး ထူးခြားတယ်။ နင့်မှာ နတ်ဘုရားဗျာဒိတ် ခန္ဓာကိုယ် ရှိတယ်။ နှစ်ပေါင်း သန်းချီမှ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်လာတတ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးလေ။ တကယ်ဆိုရင် ငါကတောင် နင့်ကို မနာလို ဖြစ်သင့်တာ" ဝမ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အထူး ခန္ဓာကိုယ်က ဘာအသုံးကျလို့လဲ။ ကောင်းကွက် တစ်ကွက်မှ မရှိဘူး" မင်ယုက အနည်းငယ် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

​"ဪ... အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်တာက မထူးခြားဘူးလား။ ဒါဆို နင့်အတွက် ထူးခြားတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ရှင်းပြပါဦး"

​"ကျွန်မဘဝမှာ ထူးခြားတယ်ဆိုတာ တစ်ခုတည်းရှိတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ မိသားစုပဲ။ ဒီအထူး ခန္ဓာကိုယ် အကြောင်း ပြောရရင်တော့... ကျွန်မ ကြည့်ချင်တဲ့အချိန်မှာ အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်ရင်တော့ ကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ဘယ်အချိန် ပေါ်လာမလဲဆိုတာတောင် ကျွန်မ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီမြင်ကွင်းတွေကရော ပြည့်စုံပြီး နားလည်ရလွယ်လားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ နားမလည်နိုင်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကိုပဲ မြင်နေရတာဆိုတော့ အနာဂတ်ကို နားလည်ဖို့ ဘာမှ အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူး" မင်ယုက သူမ၏ အထူး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲနေသကဲ့သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြန်ပြောသည်။

​"အကောင်းမြင်စမ်းပါ ညီမလေးရာ။ နင် အသက်ကြီးလာရင် ဒါကို ပိုပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်လာမှာပါ" လုဝမ်က ပြုံးလျက် အားပေးလိုက်သည်။

​"ဟားဟား... တကယ့်ကို မင်္ဂလာရှိတဲ့ အခါသမယပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ဆွေးနွေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ကြပြီပေါ့" လှမ်းလာသော ခြေသံများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ခန်းမတံခါး ပွင့်သွားပြီး လှပသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသား သုံးဦး ဝင်လာခဲ့သည်။

​ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသူမှာ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေ ဖြစ်သည်။ သူ၏နောက်တွင်တော့ ခုနက စကားပြောခဲ့သည့်သုံးလောက အင်ပါယာ ဧကရာဇ် ကျိဟန့်ကျန်း ပါလာသည်။ နောက်ဆုံးမှ လျှောက်လာသူမှာတော့ ချန်းတီ အင်ပါယာကို အုပ်ချုပ်သည့် ဧကရာဇ် ချန်းဝေပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၅၂) မိတ်ဆက်ခြင်းများ

​ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေသည် အသက် ၄၀ ကျော်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူတစ်ဦးဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာမူ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိလှသည်။ ပခုံးပေါ်အထိ ကျနေသော သူ၏ ဆံပင်နက်ရှည်များက သူ့ကို ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။

​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဧကရာဇ် ချန်းဝေသည် တစ်ဘဝလုံး တိုက်ပွဲများအတွင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ သူသည် အသက် ၄၀ နောက်ပိုင်းဟု ထင်ရသော်လည်း ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေထက် အများကြီး ပိုအိုစာပုံရသည်။ သူ၏ မျက်နှာ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအမာရွတ်ကို ဧကရာဇ် ချန်းဝေ မည်သို့ရခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း မှတ်မိသလောက် သူ၏မျက်နှာတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာဟုလည်း ဆိုကြသည်။ သူသည် လှပသော ဝတ်ရုံနှင့် သရဖူကို ဆင်မြန်းထားပြီး ကျောပေါ်တွင် လေးလံသော ဓားကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည်။

​ဧကရာဇ် ကျိဟန့်ကျန်းမှာမူ ဧကရာဇ် သုံးဦးထဲတွင် ရုပ်အချောဆုံး ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်သာ ရှိပုံရသဖြင့် သူ၏ အသက်အမှန်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အမျိုးသမီးဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိပြီး လှပချောမွေ့သည်။ သူ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ဆံပင်နက်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပါးနေတတ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမြဲရှိနေသော နူးညံ့သည့် အပြုံးကြောင့် သူ့ကို ဖော်ရွေသူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်မှတ်စေသည်။

​"ငါကတော့ ဒါကို ဆွေးနွေးမှုနဲ့ အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းချင်ခဲ့တာပါ၊ ဧကရာဇ် ချန်းဝေကသာ ဒီငြိမ်းချမ်းတဲ့ အကြံပြုချက်ကို သဘောမတူခဲ့တာ။ သူ့အမြင်မှာတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အဆိုပြုတာဟာ ငါတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဝန်ခံတာလို့ ထင်နေပြီး အဲဒီအစား တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ပိုတိုးလာအောင်ပဲ လုပ်ခဲ့တာလေ။ ငါတို့ဘက်ကလည်း သူ့ရဲ့ လာရောက်နှုတ်ဆက်မှုတွေကို ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး" ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါတွေ ဘယ်ကနေ စခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း မေ့နေပြီလား။ ဒါတွေအားလုံးက ကြယ်တာရာ အင်ပါယာကြောင့် စခဲ့တာလေ။ မင်းတို့ အင်ပါယာကပဲ ဒါတွေကို အစပျိုးခဲ့တာ။ ငါ ဘာပြောနိုင်မှာလဲ၊ အစကတည်းက ကတိမတည်နိုင်လို့ ဒီလို ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အင်ပါယာရဲ့ စကားတွေကို ငါ မယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့" ဧကရာဇ် ချန်းဝေက လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

​"ဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ သူငယ်ချင်းတို့ရာ။ အခုကတော့ မကောင်းတဲ့ အငြိုးအတေးတွေကို မေ့ပစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးခေတ်သစ်ကို တည်ဆောက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အင်ပါယာအတွက်၊ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ် မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် ဒါကို လုပ်ပေးကြပါ" ဧကရာဇ် ကျိဟန့်ကျန်းက ပြုံးလျက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းတို့တွေ စစ်တိုက်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာလည်း ဆက်တိုက်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ကမ္ဘာမျိုးကိုတော့ ဘယ်သူ့အတွက်မှ ငါမလိုချင်ဘူး။ အတိတ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကတော့ ဆိုးရွားပါတယ်။ ကြယ်တာရာက ချန်းတီအပေါ် ကတိဖျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါလက်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ကျော်လွှားလို့ မရဘူးလား။ ဆွေးနွေးရင် အရာအားလုံးက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါတို့ လုပ်ရမှာက အရာအားလုံး မှန်ကန်သွားအောင် နည်းလမ်းရှာဖို့ပဲ" ကျိဟန့်ကျန်းက ဆက်လက်ပြောသည်။

​"အဲဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဧကရာဇ် ချန်းဝေက ရှေ့သို့ ကြည့်ကာ အမူအရာမရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... ဝမ်လေး၊ မင်ယု၊ ပြီးတော့ ခယ်မ စုကျင့် ပါလား။ နင်တို့ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ" ကျိဟန့်ကျန်းက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"ဧကရာဇ် ချန်းဝေ ကျွန်မတို့နိုင်ငံကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာလေ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ကြိုဆိုရမှာက ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ" လုကျွင်းဝေ၏ ဇနီး စုကျင့်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"ဟားဟား... မှန်တာပေါ့။ ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုတဲ့အခါ သဘောထား သေးသိမ်လို့ မရဘူး။ ဒါက ညီအစ်ကို ကျွင်းဝေရဲ့ အကြံလား။ သူက နိုင်ငံရေးမှာ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ" ကျိဟန့်ကျန်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​"ညီအစ်ကို ကျွင်းဝေ... မင်းရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုနဲ့ ငါတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးဦးလေ" ဧကရာဇ် ကျိဟန့်ကျန်းက ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

​"ဒီကောင်လေးကတော့ ငါ့သား လုဝမ်၊ ဒါက ငါ့သမီး လုမင်ယု၊ ပြီးတော့ ဒါက ငါ့ဇနီး စုကျင့်ပါ" လုကျွင်းဝေက ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်ပေးသည်။

​"မင်းသားက... တကယ်ကို ပါရမီရှိတာပဲ" ဧကရာဇ် ချန်းဝေက ဝမ်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးသည်။

​"ဒါပေါ့... ငါ့သားကတော့ အထူးချွန်ဆုံးပဲ။ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားက အမှိုက်တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လုကျွင်းဝေက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးဖြဲလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းသမီးကတော့... ပါရမီနဲ့ ခွန်အားပိုင်းမှာ အတော်လေး သာမန်ဆန်တာပဲ။ ကောင်းကွက်ရှိရင် ဆိုးကွက်လည်း ရှိတာမျိုးပေါ့။ ငါ့အိမ်မှာလည်း အတူတူပါပဲ။ ငါ့သမီးက ပါရမီရှိပြီး ငါ့သားကတော့ အမှိုက်ပဲ" ဧကရာဇ် ချန်းဝေက ဆက်ပြောသည်။ သူ၏ စကားကြောင့် လူအချို့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း သူသည် မင်ယုကို စော်ကားလို၍ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအကြောင်းကိုပါ ထည့်ပြောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မြင်နိုင်ပါသည်။

​"ကဲ... ငါတို့ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဧကရာဇ် ကျိဟန့်ကျန်းက လုကျွင်းဝေ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေကို ထိန်းရန်အတွက် ပြုံးလျက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ... ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ" လုကျွင်းဝေက ပြောပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ဧကရာဇ် ချန်းဝေက သူ၏နောက်မှ လိုက်သွားပြီး ဧကရာဇ် ကျိဟန့်ကျန်းကတော့ နောက်ဆုံးမှ ဖြစ်သည်။ မထွက်ခွာမီ သူသည် မင်ယုအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"ဧကရာဇ် ချန်းဝေရဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ သူက အမြဲတမ်း တည်တည်တံ့တံ့နဲ့ အဆိုးမြင်တတ်တဲ့သူမို့လို့ပါ။ နင်က တကယ်ကို ပါရမီရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့စကားတွေကို အလေးမထားပါနဲ့" ဧကရာဇ် ကျိဟန့်ကျန်းက မင်ယု၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

​"သူ့စကားတွေကို သမီး ဘာလို့ စိတ်ထဲထားရမှာလဲ။ သူပြောတာတွေက အမှန်တွေပဲလေ။ သမီးက အစ်ကို့လောက် ပါရမီမရှိဘူးဆိုတာ သမီး အမြဲတမ်း သိထားပြီးသားပါ" မင်ယုက အားလုံး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်နေသည်။

​"ကလေးမလေး... အစ်ကိုတို့ စောစောက ပြောပြီးပြီလေ။ နင်က အများကြီး ပိုပြီး ထူးခြားတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပျက်ပါနဲ့" ဝမ်က ရယ်မောရင်း အားပေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ" မင်ယုက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒါနဲ့ မေမေ... ဧကရာဇ် ချန်းဝေ ပြောသွားတဲ့ သမီးတို့ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာကြောင့် စစ်ပွဲတွေ စခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဘယ်လို ကတိမျိုးကို ဖျက်ခဲ့တာလဲဟင်" မင်ယုက သိလိုစိတ်ဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်... ကျွန်တော်လည်း သိချင်ပါတယ်။ ဘာလို့ အဲဒီအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ" လုဝမ်ကလည်း ထပ်ဆင့် မေးမြန်းသည်။

​"မင်းတို့ မသိတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါက ငါတို့ဘက်က အမှားအယွင်း ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ရေးမထားဘူးလေ" စုကျင့်က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သမီးတို့ တကယ်ပဲ ကတိဖျက်ခဲ့တာလား။ ကတိတစ်ခု ဖျက်လိုက်ရုံနဲ့ လူပေါင်းသန်းချီ သေဆုံးရတဲ့အထိ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားရတာလား။ ဘယ်လို ကတိမျိုးက ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားရှိတာလဲ" မင်ယုက မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒီ ကတိက သေဆုံးခြင်းတွေကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး... ချန်းတီ အင်ပါယာကို ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်သွားစေခဲ့တာပဲ" စုကျင့်က တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလေတော့သည်။