အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)
Vol. 16 Ch. 155-156
အခန်း (၁၅၅) သမိုင်းတကျော့ပြန်လည်ခြင်း
မင်းသားလုဝမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် မိန်းကလေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သတိပြန်လည်လာပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ရှင် သိသွားပြီပေါ့... ရှင် ဘယ်တော့မှ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်။ ရှင့်ကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်မိပြန်ပြီနော်" သူမက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မိုက်မဲလိုက်တာ။ စိုးရိမ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ အဲဒီအစား ငါ အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိရလို့ ငါတကယ် ဝမ်းသာနေတာပါ" မင်းသားလုဝမ်က သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အပြုံးတစ်ခုနောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့... ရှင့်ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကရော" မိန်းကလေးက ဝမ်းနည်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ အဖေ့ဆီသွားပြီး အဖြေတစ်ခုရအောင် ပြောပါ့မယ်။ မင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို ငါ မဖျက်နိုင်ပေမဲ့၊ မင်းကို ငါ့အနားမှာ ဆက်ထားခွင့်ပေးဖို့ အဖေ့ကို နားချကြည့်မယ်..." မင်းသားဝမ်က မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလို ဒုက္ခခံမနေပါနဲ့။ ရှင် လက်ထပ်ရမှာက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး၊ အခြားအင်ပါယာရဲ့ မင်းသမီးလေ။ ရှင့်ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် စစ်ပွဲတွေ ပြန်ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒီကလေးကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ပါတယ်" မိန်းကလေးက မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ရပါတယ်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါ အဖေ့ဆီ အမြန်ဆုံးသွားပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောပြမယ်၊ ပြီးရင် မင်းဆီ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" မင်းသားဝမ်က ပြောပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေး တစ်ခုခု ထပ်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မင်းသားဝမ်သည် တော်ဝင်နန်းတော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ စုံစမ်းကြည့်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အခန်းရှေ့သို့ သွားကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် သူ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေသည် စာအုပ်စင်တစ်ခုအနားတွင် ရပ်နေသည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ သားရဲ့။ ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား" ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေက မေးလိုက်သည်။
"အဖေ... ကျွန်တော်... ပြောပြစရာ တစ်ခုရှိလို့ပါ..." လုဝမ်က စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် စကားစလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ သတ္တိရှိတဲ့ သားတော် မျက်နှာပျက်နေတာ ဒါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ သိပ်တော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး။ ပြောပါ... အဖေ အကုန်ဖြေရှင်းပေးမယ်" လုကျွင်းဝေက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"အဲဒါက... ကျွန်တော့်မှာ ပတ်သက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ပါတယ်..." မင်းသားလုဝမ်သည် ဧကရာဇ်အား အကြောင်းစုံကို စတင်ပြောပြလေတော့သည်။
ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသော်လည်း ကြားဖြတ်၍ မပြောခဲ့ပေ။
"... နှစ်နိုင်ငံ သာယာဝပြောရေးအတွက် ချန်းတီမင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို မြုပ်နှံပြီး သူမကို မေ့ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ သူမမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်သွေးလေး ရှိနေပြီဆိုတာ မတော်တဆ သိလိုက်ရတယ်။ သူမက တကယ့်ကို သဘောကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးမို့လို့ ကျွန်တော့်ကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း လက်ထပ်နိုင်အောင် ကလေးအကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုးကို ကျွန်တော် ပစ်မထားနိုင်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသားကို လွယ်ထားရတဲ့ အချိန်မှာပေါ့... တစ်ဖက်မှာလည်း ချန်းတီမင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ကတိကို ကျွန်တော် မဖျက်နိုင်ပြန်ဘူး။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါဦး..." မင်းသားဝမ်သည် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလျက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကျကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေသည် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။
"သမိုင်းက တကျော့ပြန်လည်နေပြီပဲ..." လုကျွင်းဝေက ငေးမောစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အတိတ်ကလို လမ်းဟောင်းအတိုင်းတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး" သူက ပြတ်သားသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီ" ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေက သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
"အခုတော့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ။ မင်း အဲဒီမိန်းကလေးကို လက်ထပ်လို့ မရဘူး၊ ချန်းတီမင်းသမီးကိုပဲ မဖြစ်မနေ လက်ထပ်ရမယ်" ဧကရာဇ်က အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။ မင်းသားဝမ်၏ မျက်ရည်များမှာ ပို၍ မြန်မြန် စီးကျလာသည်။
"ဒါပေမဲ့... မင်းကို အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ လမ်းခွဲခိုင်းမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မြေးကို အဖေမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာအောင်လည်း အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ မင်း သူမကို လက်ထပ်လို့ မရပေမဲ့၊ မင်း ဆန္ဒရှိရင် သူမနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထားလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့။ ကလေး ကြီးလာတဲ့အခါမှာတော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ မင်းရဲ့ မွေးစားသားအဖြစ် ခေါ်ယူနိုင်အောင် ငါတို့ နည်းလမ်းရှာကြတာပေါ့။ ဒါက ထိုမိန်းကလေးအတွက် တရားမျှတမှု မရှိနိုင်ပေမဲ့ အားလုံးအတွက်တော့ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"
"ဒါ... အဖေ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော် နာခံပါ့မယ်..." လုဝမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်ပွဲ မပြီးမချင်း အဲဒီမိန်းကလေးဆီ သွားတွေ့တာ ဒါမှမဟုတ် ဆက်သွယ်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရဘူး။ ဒါက အမိန့်ပဲ။ အခု သွားလို့ရပြီ" လုကျွင်းဝေက သားဖြစ်သူကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
မင်းသားဝမ်သည် ထရပ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် သားရယ်။ ဒါက အခုအချိန်မှာ ဧကရာဇ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါချနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ အစောကြီးကတည်းကဆိုရင်တော့ မင်းသဘောမတူဘူးဆိုပြီး လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်ပေးလို့ ရသေးတယ်၊ အခုတော့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ... ဒီလက်ထပ်ပွဲက... မဖြစ်မနေ ဖြစ်လာရမယ်..." ဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျွင်းဝေက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
မင်းသားဝမ်သည် ဖခင်၏ အမိန့်အတိုင်း အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မိန်းကလေးထံသို့ အကြောင်းစုံ ရှင်းပြထားသော စာတစ်စောင် ရေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုစာကို အစေခံတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် လျှို့ဝှက် ပေးပို့လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လက်ထပ်ပွဲနေ့ ရောက်ရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။
မင်းသားအတွက် စာတစ်စောင် ရောက်လာပြီး အစေခံက သူ့ထံ လာပေးသည်။ သူ စာကိုဖွင့်ဖတ်လိုက်ရာ အထဲက အကြောင်းအရာများကြောင့် မှင်တက်သွားမိသည်။
"မင်းသားဝမ်...
ရှင့်ဆီက စာကို ကျွန်မ ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ပဲ ရှင့်ဆီကလာတဲ့ စာဆိုတာ ကျွန်မ မယုံနိုင်သေးဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို လှည့်စားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရှင့်ကို လူချင်းတွေ့ပြီး စကားပြောချင်ပါတယ်။ ရှင်ပေးထားတဲ့ ကတိအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ မြို့ထဲမှာ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ တောင်ဘက်အစွန်က သဲကန္တာရထဲမှာ တဲအိုလေးတစ်လုံး ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ ညနေအထိ ရှင့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်။ တကယ်လို့ စာက အမှန်ဆိုရင် ဒီနေရာက ကျွန်မတို့အတွက် အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ တကယ်လို့ စာက အတုဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်ကို ကစားတာဆိုရင်တော့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခွဲခွာခြင်းကို ကံကြမ္မာလို့ပဲ မှတ်ယူပြီး ရှင့်အတွက် ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် ဒီအင်ပါယာကနေ ကျွန်မ ထွက်သွားပါတော့မယ်။ ရှင့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်...
ရှင့်ရဲ့ ကျားယီ"
မင်းသားဝမ်သည် စာကို စိုးရိမ်တကြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်နေမိသည်။ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အချိန်မှာ အတော်နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း အလျင်စလို ဖြစ်နေသဖြင့် မင်းသားဝမ်သည် ထိုစာကို ကုတင်ပေါ်မှာတင် မေ့ကျန်ခဲ့လေသည်။
သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်ကာ မြင်းတစ်စီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မင်းသားဝမ် ထွက်သွားပြီး နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မင်းသမီးမင်ယုသည် သူ၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။
အခန်း (၁၅၆) ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း
မင်းသားဝမ် ထွက်သွားပြီး နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မင်းသမီးမင်ယုသည် သူ၏အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"အစ်ကို" မင်းသမီးမင်ယုက ခေါ်ရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက ကောက်ယူကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။
လေးနာရီခန့် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ မင်းသားဝမ်သည် စာထဲတွင် ဖော်ပြထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မွန်းလွဲ ၃ နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ လူသူကင်းမဲ့သော ထိုသဲကန္တာရအရပ်တွင် လိုက်လံရှာဖွေပြီးနောက် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော တဲအိုလေးတစ်လုံးကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။
မင်းသားဝမ်သည် တဲအိုထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျားယီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက မင်းသားဝမ်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးပြသည်။
"ရှင် ရောက်လာပြီပဲ... ဒါက အစစ်အမှန်ပါပဲ... ရှင့်နဲ့ ကျွန်မ အတူရှိနေနိုင်ပြီ..." ကျားယီက ရေရွတ်ရင်း မင်းသားဝမ်ထံသို့ ပြေးလာကာ မျက်ရည်များဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့... အစစ်အမှန်ပေါ့။ မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရင်သွေးလေးကိုလည်း လွယ်ထားရတာလေ။ မင်းကို ငါ လက်ထပ်လို့ မရပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် ထာဝရပဲ။ အဖေကလည်း သဘောတူပြီးပြီ" မင်းသားဝမ်က ပြုံးလျက် သူမကို ပြန်လည်ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ရှင့်ကို ဒီလိုနေရာမှာ တွေ့ဖို့ ခေါ်လိုက်ရလို့ အခက်တွေ့စေခဲ့ရင် တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဲဒီစာကို ကျွန်မ မယုံနိုင်လို့ပါ" သူမက အပြစ်ရှိသလို လေသံဖြင့် ပြောသည်။
"ရပါတယ်၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" ဝမ်က ညင်သာစွာ ချော့မြှော့လိုက်သည်။
"တစ်ယောက်ယောက် ရှင့်နောက် လိုက်လာသေးလား။ ဒီကိုလာတာ ပြဿနာ မတက်နိုင်ဘူးမလား" ကျားယီက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"ဘယ်သူမှ ပါမလာပါဘူး။ ငါ သတိထားပြီး လာခဲ့တာပါ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် လိုက်လာရင်တောင် လမ်းပျောက်ကျန်ခဲ့လောက်ပါပြီ။ ငါက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဆိုတာ မင်းသိသားပဲ" ဝမ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ရှင့်အဖေကရော ရှင့်ကို ဒီခေါ်လိုက်လို့ ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးဘူးမလား" သူမက ထပ်မေးပြန်သည်။
"ငါ ဒီကိုလာတာ သူ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ပေးလိုက်မှာပေါ့" ဝမ်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့" ကျားယီက ပြုံးလျက် မင်းသားဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး မင်းသားကလည်း ပြန်လည်နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်သွားသည်။
"မင်းသားဝမ်ကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ မနက်ဖြန် လက်ထပ်ရမှာကို အခု တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို အရသာခံနေတာလား။ ဒီလို တိရစ္ဆာန်မျိုးနဲ့ လက်ထပ်ရမယ့် မင်းသမီးကို သနားမိပါရဲ့" လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အသံတစ်ခု အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မင်းသားဝမ်သည် မိန်းကလေးနှင့် ခွာလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ရာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်းက... မင်းသားကျင်၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" မင်းသားဝမ်က ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ငါလား၊ မနက်ဖြန် မင်းရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို တက်ဖို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို ငါ့ရဲ့ အခြွေအရံတွေနဲ့ သွားနေတုန်း ဒီလမ်းကနေ ဖြတ်လာတာလို့ပဲ ဆိုပါတော့။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး" မင်းသားကျင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ နေပေးလို့ ရမလား" ဝမ်က အကျပ်ရိုက်နေသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဒီလိုပွေရှုပ်မှုလေးကို ဘယ်သူမှ သိမှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး..." မင်းသားဇင်က ပြောလိုက်သည်။ မင်းသားဝမ် ပြုံးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"...ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ ဒီထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ စိုးရိမ်စရာ ရှိနေလို့ပဲ"
"ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ" လုဝမ်က လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဥပမာ... မင်းရဲ့ အသက်ပေါ့။ ငါက ဖောက်ပြန်တဲ့သူတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် မင်း ဒီနေ့ သေရမယ်" မင်းသားကျင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ငါ့ကို ကလေးမှတ်နေတာလား။ အကြောင်းပြချက်အစစ်ကို ပြောစမ်း" လုဝမ်က မင်းသားကျင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သေမယ့်သူနဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ပြောနေဖို့ လိုလို့လား" မင်းသားကျင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ သုံးလောက အင်ပါယာနဲ့ ငါတို့ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာက မိတ်ဆွေတွေပဲလေ... ငါ့ကို ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ"
"အဲဒါ မင်းသိဖို့ မလိုပါဘူး" မင်းသားကျင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းပြီလေ... မင်း ငါ့ကို တကယ် သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ ငါက မင်းထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာ မေ့နေပြီလား"
"ငါ ဘာမှမမေ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ တစ်ခုခု မေ့နေပုံရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အခြွေအရံတွေ အကြောင်း ငါ ပြောခဲ့တာ မမှတ်မိဘူးလား" မင်းသားကျင်က လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မင်းသားကျင်၏ ဘေးတွင် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား နှစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မင်းသားဝမ် မှင်တက်သွားသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ထိပ်သီး ကျင့်ကြံသူတွေ... မင်းရဲ့ ပြက်လုံးက အတော် လွန်နေပြီ မင်းသားကျင်" ဝမ်က သူတို့ကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး မင်းသားဝမ်။ ဒီနေ့ဟာ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ"
"ငါ မင်းတို့ကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ရင်တောင် မင်းတို့လူ နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ထွက်ပြေးတာ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" မင်းသားဝမ်က ကျားယီကို သူ့အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး မင်းသားကျင်ကို ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မယုံကြည်နိုင်မှုများက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်းသား ပေါ်လာသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးလို့မရတော့ဘူးလား" မင်းသားကျင်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ" မင်းသားဝမ်က သူ့ဘေးက မိန်းကလေးကို နာကျင်ဖွယ် အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ၊ သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူမကို ပေးထားတဲ့ တာဝန်ကို အခုပဲ ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်လိုက်တာလေ" မင်းသားကျင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"တာဝန် ဟုတ်လား" မင်းသားဝမ်က မင်းသားဇင်ဘက် လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေက ငါတို့ လုပ်ခဲ့သလိုပဲ ကြယ်တာရာနဲ့ ချန်းတီကြားက စစ်ပွဲကို ပိုပြင်းထန်အောင် လုပ်ဖို့ပေါ့။ အဲဒီ အစီအစဉ် အဟောင်းကပဲ နှစ်ခါပြန် အောင်မြင်သွားတာ ငါတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ မိုက်မဲမှုကတော့ မိသားစုလိုက် အစဉ်အလာပဲထင်တယ်" မင်းသားကျင်သည် ရယ်မောရင်း မိန်းကလေးထံသို့ လျှောက်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့... ငါတို့ရဲ့... ရင်သွေးလေးကရော" ဝမ်က မျက်ရည်ဝဲလျက် မေးသည်။
"ဘယ်ရင်သွေးမှ မရှိဘူး။ သူ ကိုယ်ဝန်ရှိမနေဘူး" အမျိုးသမီး အသံတစ်ခု အနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မင်းသားဝမ် ကြည့်လိုက်ရာ ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည့် အဘွားအို ဖြစ်နေသည်။
"ဒါတွေ အားလုံးက ထောင်ချောက်လား" မင်းသားဝမ်သည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
"မင်းသားဝမ်ဟာ လက်ထပ်ပွဲမတိုင်ခင် သူချစ်တဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ထွက်ပြေးသွားပြီး ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ အင်ပါယာနှစ်ခုကြား ငြိမ်းချမ်းရေးရအောင် သုံးလောကက ကြိုးစားသမျှ အားလုံးဟာ မင်းသားဝမ်ကြောင့် အလဟဿ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ချန်းတီအင်ပါယာဟာ ကြယ်တာရာကို အင်အားအပြည့်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး နှစ်နိုင်ငံလုံး အားနည်းသွားစေခဲ့တယ်။ နှစ်နိုင်ငံလုံး အားနည်းသွားချိန်မှာတော့ သုံးလောကက စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အင်ပါယာ နှစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ မင်းသားဝမ်က သူ့အင်ပါယာကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့လို့ ဖြစ်ရတာ။ ဒါက အနာဂတ် သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ရေးမယ့် အကြောင်းအရာပဲ။ တကယ့်ကို ဇာတ်လမ်းကောင်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား" မင်းသားကျင်က လုဝမ်အနားမှာ ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုဝမ်က မင်းသားကျင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဓားမြှောင်တစ်လက်က သူ၏နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ ကြည့်လိုက်ရာ ကျားယီက သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မင်းသားဝမ် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သွေးများသာ ထွက်လာတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
"ဒီအလောင်းကို ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်" မင်းသားကျင်က ဘေးကလူကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ လှည့်အထွက်တွင် အဝေးတစ်နေရာ၌ မြင်းတစ်စီးနှင့် ထိုမြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားတော့သည်။