အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)
Vol. 16 Ch. 157-158
အခန်း (၁၅၇) ကံကြမ္မာကို ကြည့်မြင်သူ
"ဒီအလောင်းကို ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်" မင်းသားဇင်က ဘေးကလူကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ လှည့်အထွက်တွင် အဝေးတစ်နေရာ၌ မြင်းတစ်စီးနှင့် ထိုမြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားတော့သည်။
"သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းသမီးကို ဒီသတင်းတွေ အင်ပါယာဆီ ပြန်သယ်သွားခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ သူ့ကို ဖမ်းပြီး သတ်ပစ်လိုက်ကြ" မင်းသားကျင်က အဝေးက မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အစ်ကို့မှာ လျှို့ဝှက်ချစ်သူ ရှိနေတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ငါ့ကိုတောင် မပြောဘူး။ ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက် မရီးလောင်းက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကြည့်ရမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘဲ ခိုးထွက်လာရတာ တန်စေရမယ်။ ငါ့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကြောင့် အစ်ကို အဖမ်းခံရလို့ မဖြစ်ဘူးလေ" မင်းသမီးမင်ယုက ရေရွတ်ရင်း အင်ပါယာ၏ တောင်ဘက်အစွန်သို့ မြင်းကို အရှိန်ပြင်းပြင်း စီးလာခဲ့သည်။
သူမသည် စာထဲတွင် ပါရှိသော နေရာအနားသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်မိသည်။
လူအချို့ ဝိုင်းထားသည့်ကြားတွင် နှလုံးသားကို ဓားမြှောင်ဖြင့် ထိုးခံထားရကာ ဒူးထောက်ကျနေသည့် အစ်ကိုဖြစ်သူကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်မှာ သုံးလောက အင်ပါယာမှ မင်းသား ဖေကျင် ဖြစ်နေသည်ကို သူမ မှတ်မိလိုက်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် သူမ အမြန်ပြေးသွားချင်သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီ။ သူမ ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦး သူမထံသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် မြင်းကို အမြန်လှည့်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။ သူမစီးလာသော မြင်းမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အရှိန်ကိုမူ မမီနိုင်ပေ။ အကွာအဝေး ပိုဝေးလာလေလေ၊ သူမနှင့် လိုက်ဖမ်းနေသူများကြားက အကွာအဝေးက ပိုကျဉ်းလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
"အဖမ်းမခံရခင် မြို့တံခါးဆီ ပြန်ရောက်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ ဒီအတိုင်းဆို ငါ အဖမ်းခံရတော့မှာပဲ" မိန်းကလေးက နောက်မှ လိုက်လာသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အသက်ရှင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရင်း ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ဝတ်စုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို မျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူဆောင်းထားသော ဦးထုပ်ကြီးကြောင့် မျက်နှာဖုံး၏ အပေါ်ပိုင်းနှင့် မျက်လုံးများကို မမြင်ရပေ။
ထိုလူသည် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ထံမှ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း တစ်စုံတစ်ရာ မခံစားရသော်လည်း ထိုလူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေပြီး မည်သည့်အခါမျှ မစော်ကားသင့်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဟု ခံစားရစေသည်။ ထို့ပြင် သူမအနေဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို မမြင်ရခြင်းမှာ သူသည် သူမထက် အများကြီး ပိုမိုမြင့်မားသော ကျင့်ကြံဆင့် ရှိနေ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်လိုက်သည်။ သူမနောက်မှ လိုက်လာသူများထက် ထိုသူက ပိုသန်မာလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။ သူမမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ ထိုသူက မသန်မာဘူးဆိုလျှင် နောက်ငါးမိနစ်အတွင်း သူမ သေရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
မင်းသမီးမင်ယုသည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လူရှိရာသို့ မြင်းကို ဦးတည်လိုက်သည်။ သူ၏အနားသို့ ရောက်သောအခါ မြင်းပေါ်မှ အမြန် ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
"အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကူညီပါဦး" မင်းသမီးမင်ယုက ထိုလူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ် တောင်းပန်လိုက်သည်။
ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသော လူသည် ရပ်တန့်သွားပြီး မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ မိန်းကလေးသည် ထိုလူ၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မှင်တက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသည်။ ထိုမျက်လုံးများက သူမကို ကြောက်ရွံ့စေသော်လည်း သူမက သတ္တိမွေးလိုက်သည်။
"ဟေ့လူ... အဲဒီမိန်းကလေးကို ထားခဲ့ပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွား၊ မဟုတ်ရင် မင်းကိုပါ သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်" မင်းသားကျင်၏ အခြွေအရံနှစ်ဦးသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသော လူနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်ကာ တစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ထိုလူသည် စကားပြောလိုက်သူကို လှည့်ကြည့်သည်။ ဝတ်စုံနက်နှင့်လူ၏ အကြည့်က သူ့အပေါ် ကျရောက်လိုက်သည်နှင့် ထိုသူသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်သည်။
"ငါ သတိပေးနေတယ်နော်။ မင်း ထွက်မသွားရင် သတ်ပစ်မယ်" ထိုသူက ထပ်မံ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
ဝတ်စုံနက်နှင့်လူသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ လက်မနှင့် လက်ခလယ်ကို ထိလိုက်ပြီး လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ လက်ဖျစ်တီးသံနှင့်အတူ စကားပြောခဲ့သော လူ၏ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုသူကို ဝါးမျိုကာ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့သည်။ ကျန်ခဲ့သော လူ၏နားထဲတွင် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အော်ဟစ်သံက ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။
မင်းသမီးမင်ယုသည် ထိုလူ၏ စွမ်းအားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားသည်။
'ဒီစွမ်းအား... တကယ့်ကို သန်မာလိုက်တာ' သူမက ထိုလူကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
"ငါ့ကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တဲ့သူတွေကို ငါ မကြိုက်ဘူး" ထိုလူက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်ကာ မိန်းကလေးဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ မိန်းကလေးကို တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူသည် လူနှစ်ယောက်ကို ထားရစ်ခဲ့ကာ သူ၏ ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
"ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကူညီပါဦး။ ဆရာကြီးပဲ ကူညီနိုင်မှာပါ။ ကျွန်မက ကြယ်တာရာ အင်ပါယာရဲ့ မင်းသမီးပါ။ ဆရာကြီး ကူညီမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ အင်ပါယာဆီက ဆရာကြီး အလိုရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ရစေရပါမယ်" မင်းသမီးမင်ယုသည် ထရပ်ကာ သူ၏ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည်။
"ငါ အလိုရှိတဲ့အရာကို ဒီကမ္ဘာက မပေးနိုင်ပါဘူး" ဝတ်စုံနက်နှင့်လူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
"ဒါဆို တရားမျှတမှုအတွက် ကူညီပေးပါဦး။ အဲဒီလူတွေက ကျွန်မရဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့ အစ်ကို့ကို သတ်ခဲ့ကြတယ်၊ အခု ကျွန်မကိုပါ သတ်ချင်နေကြတာပါ။ ကျွန်မ ခမည်းတော်ဆီကို ရောက်အောင် သွားရပါမယ်" မင်းသမီးမင်ယုက တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
"ငါက တရားမျှတမှုကို ကယ်တင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ဆိုရင် ငါက ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးရမယ့်သူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်မှာ ငါ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ ခွန်အားမှ မရှိတာ" ထိုလူက ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်... ကျွန်မ အိမ်ပြန်မရောက်ရင် လူပေါင်း ထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးရမယ့် စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်" မင်းသမီးမင်ယုက အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"စစ်ပွဲတစ်ပွဲကို မင်း ရပ်တန့်လိုက်ရင် နောက်ထပ် တစ်ခုက စလာမှာပဲ။ စစ်ပွဲနဲ့ သေခြင်းတရားဆိုတာ ကံကြမ္မာမှာ ရေးမှတ်ထားပြီးသား။ ကံကြမ္မာဆိုတာ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ ကံကြမ္မာကို ကြည့်မြင်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ဒါကို သိသင့်တာပေါ့" ထိုလူက သူ၏ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများဖြင့် မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မိန်းကလေးသည် ဝတ်စုံနက်နှင့်လူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏ အထူးခန္ဓာကိုယ် အကြောင်းကို သတိပြုမိသွားပြီလားဟု တွေးတောမိသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" မင်းသမီးမင်ယု၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာသည်။ ထိုလူက သူမကို ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
"ရော့... နတ်ဘုရားဗျာဒိတ်ရှင် တစ်ယောက်အတွက် သင့်တော်တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ ဒါက ကံကြမ္မာပုံဆောင်ခဲပါ။ ဒါက မင်းကို မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာဆီ ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက သေဖို့ဆိုရင် ဒါကို ထိလိုက်တာနဲ့ မင်း သေရလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက စစ်ပွဲကို ရပ်တန့်ဖို့ဆိုရင် မင်း ရောက်သင့်တဲ့ နေရာဆီကို ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်။ အလားတူပဲ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက လက်စားချေဖို့ဆိုရင်လည်း မင်းရှိသင့်တဲ့ နေရာဆီ ပို့ပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ကံကြမ္မာကို တိုက်ထုတ်ချင်ရင် ဒီပုံဆောင်ခဲကို မယူပါနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သေရလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မင်း ကံကြမ္မာအတိုင်း သွားချင်ရင်တော့ ဒီပုံဆောင်ခဲကို ယူလိုက်ပါ။ မင်း အသက်ရှင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အလိုကျ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို ထိုင်ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားထား၊ ကျိန်စာလို့ပဲ သဘောထားထား" ဝတ်စုံနက်နှင့်လူက ပြောပြီး ကြည်လင်သော ပုံဆောင်ခဲတစ်ခဲကို သူမထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ပုံဆောင်ခဲကို ပစ်ပေးပြီးနောက် ဝတ်စုံနက်နှင့်လူသည် ထွက်ခွာသွားသည်။ မင်းသမီးက အကူအညီတောင်းကာ ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ခေါ်သော်လည်း သူသည် ရပ်မသွားသလို နောက်လှည့်၍ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။
သူမနောက်မှ လိုက်လာသူမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ဝါးမျိုခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် အသက်ဘေးကို ကြောက်လန့်ကာ မလှုပ်ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ကြောက်စရာကောင်းသော ထိုလူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်မှသာ သူသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မင်းသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် မိန်းကလေးထံသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။
"ဒီနေ့ဟာ မင်း သေမယ့်နေ့ပဲ ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အခုချက်ချင်း မသတ်သေးပါဘူး။ မင်းသားဆီ ခေါ်သွားမယ်၊ ဒါဆို ငါ ဆုလာဘ် ရနိုင်တာပေါ့" ထိုသူက ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း ပြောသည်။
မင်းသမီးသည် သူမထံ ချဉ်းကပ်လာသော လူကို ကြည့်ကာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ပုံဆောင်ခဲကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် သူမက ပုံဆောင်ခဲထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ထိုလူ၏ စကားများကို သူလည်း ကြားခဲ့ရပြီး သူမက မသေချာသော ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို စွန့်စားသုံးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ ပုံဆောင်ခဲကို မထိမိခင်မှာပင် သတ်ပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဓားကိုဝေ့ယမ်းကာ မင်းသမီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မင်းသမီးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။
မင်းသမီး ပုံဆောင်ခဲကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဓားချက်က သူမကို ထိမှန်သွားသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုက်ကွက်မှာ လေထဲသို့သာ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။
သူတို့နှင့် အလှမ်းဝေးသော နေရာတွင် ဝတ်စုံနက်နှင့်လူသည် ရပ်နေပြီး မိန်းကလေးရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းသမီးမင်ယု ပုံဆောင်ခဲကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မင်းက ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ" သူက သူ၏ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိုအထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူ တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် မင်းသမီးမင်ယုကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လူ၏ နောက်ဘက်တွင် နောက်ထပ် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုသူကို သူ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဝါးမျိုသွားလေတော့သည်။
အခန်း (၁၅၈) အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်ခြင်း
လုံချန်းသည် ဟွမ်ကျိနိုင်ငံ အတွင်းရှိ မိုးကြိုး မြို့တော်သို့ သွားရန်အတွက် ရွှေနှင့် ဟွမ်ကျိ နိုင်ငံနယ်စပ်ကြားရှိ တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းနေသည်။
သူသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးအား ချွတ်ထားပြီး မျက်နှာကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ခရီးသွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ ဖုံးလွှမ်းခြင်း အာနိသင်ကိုလည်း ဖယ်ရှားထားသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်တော့ပေ။
"ဒီမြင်းက တော်တော်မြန်တာပဲ... ကံမကောင်းတာက စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု ကမ္ဘာထဲက မြင်းလောက်တော့ မမြန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လျှပ်စီးမြို့တော်ကို ရောက်ဖို့ အချိန်အများကြီး သက်သာစေမှာဆိုတော့ မဆိုးပါဘူး" လုံချန်းက မြင်းစီးရင်း လေတိုးသံကို ခံစားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဝူး... " အနားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုကြောင့် လုံချန် သတိပြုမိသွားသည်။
"ဟဲဟဲ... သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို စမ်းသပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရပြီပဲ။ သန်မာတဲ့ကောင် ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ အသံလာရာဘက်သို့ မြင်းကို ဦးတည်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သားရဲတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရွှေအမြုတေအဆင့် အထွတ်အထိပ် ချပ်ဝတ်လေပြေကျားလား။ မိုက်တယ်..." လုံချန်က ထိုသားရဲကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကျားနှင့်တူသော်လည်း ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိပြီး အစိမ်းရောင် အရေပြား ရှိသည်။ ၎င်း၏ အရေပြား ပတ်ပတ်လည်ရှိ လေထုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ထက် ပိုမို သိပ်သည်းနေပြီး လေပြေချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
"မိန်းကလေး တစ်ယောက်လား" လုံချန်းသည် ထိုချပ်ဝတ်လေပြေကျားက တစ်စုံတစ်ရာကို အသာအယာနှင့် သတိထားကာ ချဉ်းကပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သားရဲနှင့် အလှမ်းဝေးသော မြေပြင်ပေါ်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ကာ လှုပ်ရှားမှုသိုင်းကွက်ကို သုံးပြီး မိန်းကလေးနှင့် သားရဲကြားထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
"မင်းက သူ့ကို သတိလစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား" လုံချန်က မျက်လုံးမှိတ်ကာ လဲနေသော မိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ" လုံချန်းက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တောင်ဖြိုဓားကို ထုတ်ယူကာ သားရဲထံသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ချပ်ဝတ်လေပြေကျားမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ လုံချန်း၏ အရှိန်ကို လိုက်မီကာ လုံချန်၏ တိုက်ကွက်အား ရှောင်တိမ်းသွားသည်။
"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုသိုင်းကို မြှင့်တင်ဖို့ လိုနေပြီ။ အဟောင်းက အခုအချိန်မှာ ငါ့အတွက် သိပ်မထောက်ကူနိုင်တော့ဘူး။ မိုးကြိုး မြို့တော်ရောက်ရင် ငါ့ရဲ့အရှိန်တိုးအောင် လောကဘုရင် အစွမ်းကိုလည်း သင်ယူရမယ်" လုံချန်းက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ သူသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော သူ၏နောက်ဘက် ဟင်းလင်းပြင်သို့ ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချပ်ဝတ်လေပြေကျားမှာ ထိုနေရာသို့ အမှတ်မထင် ရောက်ရှိလာပြီး ဓားချက် ထိမှန်သွားသည်။
လေပြေချပ်ဝတ်ကြောင့် လုံချန်၏ တိုက်ကွက် စွမ်းအား လျော့နည်းသွားသော်လည်း ကျားမှာ ကျောပြင်တွင် ဒဏ်ရာရကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ထွက်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ သာမန်ဒဏ်ရာမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျား ပြန်မထနိုင်ခင်မှာပင် လုံချန်းသည် ၎င်းအနားသို့ ရောက်သွားကာ ဓားဖြင့် အောက်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဓားက ကျား၏ကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် ၎င်းမှာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ ရုတ်တရက် ချပ်ဝတ်လေပြေကျားထံမှ အလွန်ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးအားပါသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတိုက်ကွက်သည် သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့်ထိပ်သီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အမှုန့်ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်ဟု လုံချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။
လုံချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ နက်မှောင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟင်းလင်းပြင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ချပ်ဝတ်တစ်ခုကဲ့သို့ အရာတစ်ခုက ဝန်းရံသွားသည်။ စွမ်းအင်လှိုင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း လုံချန်းကို အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်စေဘဲ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။
"အမြဲတမ်းလိုပဲ၊ ဟင်းလင်းပြင် အကာအကွယ်က တကယ့်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။ ခံစစ်အတွက် ကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ ချပ်ဝတ်လေပြေကျားကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
"နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်ပြီး ပါးနပ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ပြိုင်ဘက်မှားသွားတာပဲ" လုံချန်းက ပြောကာ ကျား၏အလောင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
သူသည် နောက်လှည့်ကာ သတိလစ်နေသော မိန်းကလေးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"လှလိုက်တာ..." လုံချန်သည် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် သူမအနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
"အသက်ရှူနေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက အတော်လေး အားနည်းနေတယ်..." လုံချန်းက သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ အနေအထားကို ပြင်ရန်အတွက် ကျောအောက်သို့ လက်လျှိုလိုက်ရာ စိုစွတ်စွတ်အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"သွေးတွေလား" သူ၏လက်ကို ပြန်ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ လက်တွင် သွေးများ ပေကျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် သူမကို အသာအယာ ပွေ့တင်လိုက်ရာ ကျောပြင်တွင် သွေးထွက်နေသော ဓားဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တွမ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆီမှ ရရှိခဲ့သော အသက်ကယ်ဆေးလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အသာအယာဟပြီး ဆေးလုံးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဆေးလုံးကို ထည့်ပေးစဉ် သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ နူးညံ့သော လျှာလေးကို ထိမိသွားသည်။
"သူမကို ကယ်ဖို့ ငါ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ရမယ်။ ဒီဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်ကိုပဲ ယုံပြီး ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး" လုံချန်းသည် လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောကာ သူဝယ်ယူခဲ့သော အနာကျက်ဆေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"အင်း... ဒါက မှားတယ်ဆိုရင်တောင် သူမကို ကယ်ဖို့ ငါ ဒါကို လုပ်မှဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ အင်္ကျီကလည်း စုတ်ပြတ်နေပြီ၊ ဒဏ်ရာနဲ့ အင်္ကျီစုတ်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး။ အကျင့်သိက္ခာနဲ့ မညီဘူးဆိုရင်တောင် ငါ သူမကို ကုသပေးရမယ်" လုံချန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မိန်းကလေးကို ပြောနေခြင်းလား သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကြောင်းပြချက်ပေးကာ နားချနေခြင်းလားဆိုသည်မှာ မသဲကွဲပေ။
သူမ၏ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူသည် သူမကို အသာအယာ မလိုက်ပြီး ကျောဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို သုံးကာ သူမ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ သွေးများ ပေကျံနေသော်လည်း ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းလှပသော ကျောပြင်လေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရေဘူးနှင့် ပုဝါကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာမရှိသော နေရာများကို ရေဖြင့် ဆေးကြောပေးပြီး ဒဏ်ရာရှိသော နေရာတွင် ဆေးဆီကို လိမ်းပေးလိုက်သည်။
"ပတ်တီးပါ စည်းပေးရမလား။ ပတ်တီးကို သေသေချာချာ စည်းဖို့ဆိုရင် သူမရဲ့ ရင်သားတွေကို ထိမိလိမ့်မယ်" လုံချန်းသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။
"ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး၊ လုပ်မှဖြစ်မယ်။ ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက်ပဲ" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သူမကို ကုပေးတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ နင့်ရဲ့ ဟိုစိတ်တွေကို ဖြည့်ဆည်းနေတာ ရပ်လို့ရမလား။ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာက ကျက်သွားပြီလေ" လုံချန်း မျက်လုံးမဖွင့်ခင်မှာပင် ရွှင်း ပေါ်လာပြီး လှမ်းပြောလိုက်သည်။ လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ အမှန်ပင် ကျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ဆေးလုံးနဲ့ ဆေးဆီက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ပတ်တီးစည်းပေးဖို့ မလိုတော့တာ ကံကောင်းတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ အားအင်တွေကို သက်သာစေတာပေါ့" လုံချန်းသည် ရွှင်း၏ စကားကို လျစ်လျူရှုကာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"နင်တော့ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်တော့မယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဟင်... ဘာဒုက္ခလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
မိန်းကလေးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး အားယူကာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အပေါ်ပိုင်းတွင် အဝတ်အစား မရှိတော့သည်ကို သတိမထားမိဘဲ ထရပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ သတိဝင်လာချိန်တွင် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နောက်တွင် ထိုင်နေသော လုံချန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရှင် ဘယ်သူလဲ" သူမသည် သတိထားသော အနေအထားဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမရှေ့က လူသည် သူမ၏ မျက်လုံးကို ကြည့်မနေဘဲ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ရင်သားများမှာ မည်သည့်အကာအကွယ်မှ မရှိဘဲ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် လွတ်လပ်စွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
"အား..." သူမသည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူမ၏ ရင်သားအစုံကို နူးညံ့သော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမြန် ဖုံးကွယ်လိုက်လေတော့သည်။