အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း (၁၆၁) သူ့အနားမှာဆို ငါ စိတ်မလွတ်ဘူး

​"ကျွန်မ... သူ ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ သူက ကျွန်မ အသက်ရှင်အောင်လည်း ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ သူ့ကို မုန်းတယ်။ အရမ်းကို မုန်းတယ်" မင်းသမီးမင်ယုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်အချို့ကိုလည်း ခံစားနေရသည်။

​"သိလား... မင်းမျက်နှာမှာ ဒေါသထွက်နေတာက ကြည့်လို့မကောင်းဘူး။ မင်း ပြုံးနေမှသာ မင်းရဲ့ အလှတရားကို ပိုပြီး ပေါ်လွင်စေမှာပါ" လုံချန်းက သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်သည်။

​"ပြုံးရမယ် ဟုတ်လား" မင်းသမီးမင်ယုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်စဉ် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပြုံးနေသည့် မျက်နှာက မျက်စိရှေ့တွင် ဝဲပျံသွားသည်။ နန်းတော်ထဲတွင် သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအချိန်များကို သတိရသွားပြီး မျက်ရည်များ ပြန်လည် စီးကျလာပြန်သည်။ သူမ၏ အစ်ကို လက်ထပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်က အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အချိန်များကို သူမ တတိတိ ပြန်လည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမိသည်။

​"ဘုရားရေ... ငါ နောက်တစ်ခါ မှားပြန်ပြီ။ ငါပြောသမျှက သူမကို ဘာလို့ ငိုအောင်ပဲ လုပ်နေရတာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အတိတ်ကတော့ အတိတ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ပါစေ။ အဲဒီအစား အနာဂတ်ကိုပဲ စဉ်းစားပါ။ ငိုနေရုံနဲ့တော့ ဘယ်သူမှ သန်မာမလာဘူး၊ ဒါကြောင့် ပျော်ပျော်နေပါ" လုံချန်းက ပြောလိုက်ရာ မင်းသမီးမင်ယုက သူမ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လာသည်။

​"ဗိုက်ဆာနေပြီလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"မဆာပါဘူး" မင်းသမီးမင်ယုက ခေါင်းခါငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သစ်သီးတစ်လုံး သူမထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ရာ သူမ လှမ်းဖမ်းလိုက်ရသည်။

​"အမြန်စားလိုက်ပါ။ ငါ ရောက်ရမယ့် နေရာတစ်ခုရှိလို့ အလျင်လိုနေတယ်" လုံချန်းက မင်ယုကို ပြောပြီးနောက် ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ရန် မြင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"ထူးဆန်းတယ်... တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ... သူက ဒီလောက်လှပြီး ငါကလည်း သူနဲ့ ဒီလောက်နီးနီးကပ်ကပ် ထိတွေ့နေရတာတောင် ငါ့ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာက ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးပါလား" လုံချန်းက မြင်းနားတွင် ရပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

​"ဘာလို့လဲ၊ စိတ်မိစ္ဆာက နင့်ကို ဒုက္ခပေးစေချင်လို့လား။ နင့်ရဲ့ အလိုရမ္မက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းရတာကို နင် သဘောကျနေမှာပေါ့" ရွှင်း၏ ရယ်မောသံက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

​"အဲလို မဟုတ်ပါဘူး... ငါက ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်လို့ပါ" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းက မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး သူပေးသော သစ်သီးကို စားပြီးသွားသော မင်းသမီးမင်ယုထံသို့ လာခဲ့သည်။

​"သွားကြစို့" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောကာ မင်းသမီး မြင်းပေါ်တက်နိုင်ရန် သူ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်းသမီးမင်ယုက သူ၏လက်ကို ဆွဲကာ မြင်းပေါ်သို့ တက်ပြီး လုံချန်း၏ နောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုံချန်းက မြင်းကို စတင် စီးနင်းလိုက်ပြီး မင်ယုကလည်း သူ၏ နောက်တွင် ကပ်လျက် ထိုင်လိုက်ပါလာသည်။

​"ဒီမြင်းက တော်တော်လေး နှေးတာပဲ" အတန်ကြာ ခရီးသွားပြီးနောက် မင်းသမီးမင်ယုက သူမ၏ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဒီနယ်မြေက မင်းသမီး နေထိုင်ခဲ့တဲ့ အင်ပါယာလောက် သယံဇာတ မပေါများဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ငါကလည်း မင်းသမီးလောက် မချမ်းသာပါဘူး။ ဒါက ငါ အကောင်းဆုံး ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တဲ့ မြင်းပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောသော်လည်း မြင်း၏ အရှိန်ကို မြှင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

​"ကျွန်မကို မင်းသမီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့လား" မင်ယုက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ မင်းရဲ့ နာမည်ကို မမေးရသေးဘူး။ မင်းရဲ့ လှပတဲ့ နာမည်လေးကို သိပါရစေလား" လုံချန်းက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်မ နာမည်က လုမင်ယုပါ" မင်းသမီးမင်ယုက ဘေးက ဖြတ်သွားသော သစ်ပင်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မင်းသမီးမင်ယု။ ငါ့နာမည်က လုံချန်းပါ" လုံချန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"မင်းသမီးလို့ ခေါ်ပြန်ပြီ။ အဲဒီလို မခေါ်ပါနဲ့လို့ ပြောနေတာကို" လုမင်ယုက စိတ်ကောက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါဆို မင်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်မ နာမည်အတိုင်းပဲ ခေါ်ပါ" မင်းသမီးမင်ယုက သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို နင့်ကို ယုအာလို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်" လုံချန်းက တဟဲဟဲ ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​လုမင်ယုသည် လုံချန်း ခေါ်လိုက်သော နာမည်ကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။ သူမ တစ်ခုခု ပြောရန် နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

​"ဘာလို့ ငါ့ကို ထိလိုက်တာနဲ့ နင့်မျက်လုံးတွေက အဖြူရောင် ပြောင်းသွားရတာလဲ။ သိတယ်မလား... နင် သတိမလစ်ခင်တုန်းကလေ" လုံချန်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက... ဪ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" သူမ ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အထူး ခန္ဓာကိုယ် အကြောင်းကို လုံချန်းအား မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​"ဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ" သူမက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားရင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။

​"မေးလေ၊ ရပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

​"ဒါက ဥပမာအနေနဲ့ မေးတာပါ... ရှင့်ကို ဒူးထောက်ပြီး ငိုရလောက်အောင် ဖြစ်စေမယ့် အရာက ဘာဖြစ်မလဲ။ ရှင့်မှာ ချစ်သူ ဘာညာ ရှိလား" မင်းသမီးမင်ယုက သူမ မြင်ခဲ့သော နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားရင်း မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒါက... တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းပဲ။ ငါ့ကို ငိုအောင် လုပ်နိုင်မယ့် အရာလား... အင်း... ငါ့ရဲ့ ချစ်ခင်ရတဲ့သူတွေကို ဆုံးရှုံးရတာပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကလွဲရင်... ကျန်တာတော့ ရှိမယ် မထင်ဘူး" လုံချန်းက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

​"ရှင့်မှာ ချစ်သူတွေ မရှိဘူးလား" သူမက ပြုံးရင်း ထပ်မေးသည်။

​"မင်း ငါ့ကို တွေ့တယ် မဟုတ်လား။ ငါ့လို လူမျိုးမှာ ချစ်သူ မရှိဘူးလို့ ထင်လို့လား။ ဒါပေါ့... ငါ့မှာ အများကြီး ရှိတာပေါ့..." လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင့်မှာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်" မင်းသမီးမင်ယုက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

​"မင်း အဲဒီလိုပဲ ယုံချင်ရင်လည်း ယုံပါ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​ရုတ်တရက် သားရဲလေးတစ်ကောင် သူ၏ ရှေ့မှ ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် သူ မြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။ မြင်းက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သောကြောင့် မင်းသမီးမင်ယုမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မလဲကျစေရန် လုံချန်းကို နောက်မှ လှမ်းဖက်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူမ၏ နူးညံ့သော ရင်သားများ သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပတ်ထားသော သူမ၏ ဖြူဝင်းနုနယ်သော လက်ကလေးများကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လုံချန်းလေးမှာ မကြာမီ နိုးထလာတော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်လိုက်ရတာလဲ" မင်းသမီးမင်ယုက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"သားရဲလေးတစ်ကောင် ငါ့ရှေ့ကို ရုတ်တရက် ဝင်လာလို့ ငါ လန့်သွားပြီး မြင်းကို ရပ်လိုက်တာပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ဪ... ဟုတ်ပြီလေ" မင်ယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

​လုံချန်းနှင့် မင်းသမီးမင်ယုတို့သည် တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ခန့် ခရီးသွားခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုသိရှိလာစေရန် လမ်းတစ်လျှောက် စကားများ ပြောဆိုလာခဲ့ကြသည်။ လုံချန်းသည် မင်းသမီးမင်ယုက သူ့ကို ဖက်ထားသည့် ခံစားချက်ကို သဘောကျလာသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်ပစ်လေ့ရှိသည်။

​"ကြည့်ရတာ ငါတို့ ဟွမ်ကျိနိုင်ငံ နယ်စပ်ကို ရောက်ပြီ ထင်တယ်။ နယ်စပ်မြို့ရဲ့ တံတိုင်းတွေကို မြင်နေရပြီ" မြို့တံတိုင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

​သူသည် မြင်းကို လမ်းလွှဲကာ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

​"တရားဝင် ဝင်ပေါက်က ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ တခြားဘက်ကို သွားနေတာလဲ" မင်းသမီးမင်ယုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... ငါက တရားဝင် ဝင်ပေါက်ကနေ မဝင်ဘူးလေ။ ငါ အမြဲလုပ်နေကျအတိုင်း တံတိုင်းပေါ်ကနေပဲ ခုန်ကျော်ဝင်မှာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"ဟမ်... ကျွန်မမှာ မေးခွန်း နှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ရှင် ဘာလို့ အမြဲတမ်း တံတိုင်းပေါ်က ခုန်ကျော်ပြီး မြို့ထဲဝင်ရတာလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ၊ ရှင်က ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူမှ မဟုတ်တာ။ ဒုတိယကတော့ ရှင် ဒီမြင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့မှာလား။ ဒီမြင်းက အဲဒီလောက် အမြင့်ကြီးကို မခုန်နိုင်ဘူးဆိုတာ ရှင်သိတယ် မဟုတ်လား" မင်းသမီး လုမင်ယုက လုံချန်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... ငါ မြင်းအကြောင်း မေ့သွားတယ်" လုံချန်းက ရှုံ့မဲ့မဲ့ အပြုံးဖြင့် ပြောကာ လမ်းကြောင်းကို ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

​"ငါက တရားဝင် ဝင်ပေါက်တွေနဲ့ သမိုင်းကြောင်း သိပ်မကောင်းလို့ အဲဒီလမ်းကို မသွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့မှာ မြင်းပါနေပြီဆိုတော့..." လုံချန်းက ပြောပြရင်း ဝင်ပေါက်ထံသို့ ဆက်သွားကြသည်။

​လုံချန်းနှင့် မင်းသမီးမင်ယုတို့သည် ဝင်ကြေးပေးကာ ဘာပြဿနာမျှ မရှိဘဲ နယ်စပ်မြို့ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

​"ဒါက အတော်လေး လွယ်တာပဲ။ နောက်ခါဆိုရင် ဒီလမ်းကိုပဲ ပိုသုံးသင့်တယ်" မင်းသမီးမင်ယုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"ဒီက ကင်းစောင့်တွေက ပိုပြီး နားလည်မှု ရှိလို့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်။ ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ဟွမ်ကျိထဲ ရောက်ပြီ။ မြို့ နည်းနည်းလောက်ကို ဖြတ်သွားပြီးရင် ငါတို့ မိုးကြိုးမြို့တော်ကို ရောက်တော့မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ကြယ်တာရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မေးကြည့်လို့ရမယ့်သူ ရှိမလား။ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိရရင် ကျွန်မ ပိုပြီး စိတ်အေးရမှာမို့လို့ပါ" မင်ယုက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​"ငါ မေးကြည့်လို့ရမယ့် နေရာတစ်ခု သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ အခုတော့ အတော် နောက်ကျနေပြီ။ အရင်ဆုံး ဒီည တည်းခိုဖို့ တည်းခိုခန်းတစ်ခန်း ရှာရမယ်" လုံချန်းက မြင်းကို ရှေ့ဆက်စီးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အားနာပါတယ် ခင်ဗျာ၊ ဒီမြို့မှာ တည်းခိုခန်း ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲ" လုံချန်းက လူတစ်ယောက်ကို ရပ်တန့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ဪ... မင်းတို့က ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတဲ့ ခရီးသွားတွေ ဖြစ်မှာပဲ။ ဒီမြို့မှာ တည်းခိုခန်း သုံးခန်း ရှိပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့..." ထိုလူက လုံချန်းကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုချင်းစီ၏ လမ်းညွှန်ချက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

​"လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

​သူတို့ ပထမ တည်းခိုခန်းသို့ သွားသော်လည်း လူပြည့်နေသည်၊ ထို့နောက် ဒုတိယတည်းခိုခန်းသို့ သွားသော်လည်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

​"တည်းခိုခန်း နှစ်ခန်းလုံး လူပြည့်နေမယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဒီနယ်စပ်မြို့က ဒီလောက် လူကြိုက်များမယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး" လုံချန်းက ရှုံ့မဲ့မဲ့ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"တတိယတစ်ခန်းမှာတော့ ငါတို့အတွက် နေရာရှိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ တောထဲမှာပဲ စခန်းချရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက မြင်းကို တတိယ တည်းခိုခန်းဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

​"စစ်သည်တော် တည်းခိုခန်း" ဟု ဆိုင်းဘုတ်တွင် ရေးထားသည်ကို လုံချန်း ဖတ်လိုက်သည်။ သူသည် မြင်းနှင့် ရထားလုံးကို ဂရုစိုက်ပေးရန် ဟိုတယ်မှ တာဝန်ပေးထားသော သူထံ မြင်းကို အပ်နှံပြီးနောက် မင်းသမီးမင်ယုနှင့်အတူ အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

​"အခန်း အားသေးလား ခင်ဗျာ" လုံချန်းက လက်ခံကောင်တာရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့၊ အားပါတယ် ခင်ဗျာ" ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"ဪ... တော်သေးတာပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ အခန်းရှိတဲ့ နေရာ တွေ့ပြီ။ ငါတို့ အခန်း နှစ်ခန်း လိုချင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက် ကျမလဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"စိတ်မကောင်းပါဘူး ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အခန်း တစ်ခန်းပဲ အားပါတော့တယ်" ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၆၂) အစပြုခြင်း၏ အိပ်မက်

​"စိတ်မကောင်းပါဘူး ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အခန်းတစ်ခန်းပဲ အားပါတော့တယ်" ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"အဲဒီအခန်းမှာ သီးသန့်ကုတင် နှစ်လုံး ပါလား" လုံချန်းက ဝန်ထမ်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"မပါဘူး ခင်ဗျာ့၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အဲဒီအခန်းမှာ ကုတင်နှစ်လုံး မပါပါဘူး။ အဲဒီအစား လူနှစ်ယောက် သက်သောင့်သက်သာ အိပ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်တဲ့ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီး တစ်လုံးပဲ ပါပါတယ်။ ဒါက စုံတွဲခန်းဖြစ်ပြီး တစ်ညကို ငွေပြားတစ်ပြား ကျသင့်မှာပါ" ဝန်ထမ်း၏ စကားကြောင့် လုံချန်းနှင့် မင်းသမီးမင်ယု နှစ်ယောက်လုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

​လုံချန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအခန်းကိုပင် ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ အခန်းမရတာထက်စာရင် တစ်ခန်းပဲရတာက ပိုကောင်းပါတယ်" လုံချန်းက ဝန်ထမ်းကို ငွေပြားတစ်ပြား ပေးလိုက်ပြီး သော့ကို ယူလိုက်သည်။ အခန်းတည်နေရာကို မေးမြန်းပြီးနောက် မင်းသမီးမင်ယုနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ကျွန်မ ရှင့်နဲ့ ကုတင် တစ်လုံးတည်းမှာ အတူမအိပ်နိုင်ဘူးနော်" လုံချန်း၏ နောက်မှ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာရင်း မင်းသမီးမင်ယုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

​"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း အခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

​"ရှင် ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပါ၊ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ပါတဲ့ မွေ့ရာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခင်းပြီး အိပ်ပါ့မယ်" မင်းသမီးမင်ယုက လုံချန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဟင်း... ငါ ထပ်ပြောမယ်။ မင်း ငါ့အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ မင်းနဲ့အတူ အိပ်မှာ မဟုတ်သလို မင်းလည်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ ငါ တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံနေမှာ။ မင်း ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်လို့ရပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ... ရှင် အဲဒီလိုပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း" မင်းသမီးမင်ယုက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

​အခန်းမှာ ဝန်ထမ်း ပြောပြထားသည့်အတိုင်းပင်။ အခန်းထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံးတည်းသာ ရှိသော်လည်း လူလေးယောက်ခန့် အလွယ်တကူ အိပ်နိုင်လောက်အောင် အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသည်။

​"သွားလေ... ငါ မင်းရဲ့ နေရာကို ကျူးကျော်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက မင်းသမီးမင်ယုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​လုမင်ယုသည် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းကိုမူ သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းထဲရှိ အလွတ်နေရာတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

​မင်းသမီးမင်ယုသည် လုံချန်းကို တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက်မှ နောက်ဆုံးတွင် သတိထားနေမှုကို လျှော့ချလိုက်သည်။ သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

​လုံချန်းသည် အမည်မဲ့ ကျင့်စဉ်ဖြင့် ကျင့်ကြံနေပြီး လေထုထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အရူးအမူး စုပ်ယူကာ သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို အမြဲတမ်းလိုလို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်အောင် လုပ်နေသည်။ သူသည် ငါးနာရီကျော်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရပ်နားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

​သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ မင်းသမီးမင်ယုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​'သူက တကယ့်ကို လှတာပဲ... အဲဒါကြောင့်လည်း ဒါက ထူးဆန်းနေတာ... ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေတာတောင် ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီး သားရဲတစ်ကောင်လို သူ့ကို အဓမ္မ မပြုကျင့်မိတာက ထူးဆန်းတယ်။ သူက အရမ်းလှလို့ ငါ သူ့အပေါ် အရူးအမူး ဆွဲဆောင်ခံနေရတာတောင် ငါ စိတ်မလွတ်သွားဘူး။ ငါ့ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာက ငါ့အပေါ် သက်ညှာနေတာလား။ ငါ့ရှေ့က ဒီမိန်းကလေးကြောင့်လား၊ သူက ထူးခြားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ ပိုပြီး သန်မာလာလို့ စိတ်မိစ္ဆာကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ တိုးတက်လာလို့လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ... အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်' လုံချန်းသည် မင်းသမီးမင်ယု၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။

​သူ နောက်လှည့်ကာ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။ လုံချန်း ထွက်သွားသည်နှင့် မင်းသမီးမင်ယုသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

​'သူ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးပဲ... ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း သူက လူဆိုး မဟုတ်ပါဘူး' သူမက ရေချိုးခန်းဘက်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ တွေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရပ်နေပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဥကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

​"ညစာ စားရအောင် ကောင်လေး" သူက တိုးတိုးလေး ပြောကာ ဥကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရာ ဥသည်လည်း အရူးအမူး စုပ်ယူတော့သည်။

​နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

​သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို ထပ်မံ စတင်လိုက်ပြန်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် လေထုထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ယူကာ စိတ်မိစ္ဆာအား ကျွေးမွေးလိုက်ပြီး စိတ်မိစ္ဆာမှတစ်ဆင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာလာစေရန် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

​'တစ်ခုခု မှားနေပြီ! ဒီပြောင်းလဲမှု အရှိန်က... အရင်တစ်ခါ စိတ်မိစ္ဆာနဲ့ ကျင့်ကြံတုန်းကထက် အများကြီး လျော့နည်းနေပါလား'

​လုံချန်း ကျင့်ကြံနေစဉ် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံကို သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပို့လွှတ်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

​သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်ကို ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်ရာ ခြားနားချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် အနီရောင် အမြူတေတို့မှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်မိစ္ဆာမှာမူ ထူးခြားနေသည်။

​စိတ်မိစ္ဆာသည် စွမ်းအင်များ တုန်ခါနေသော အနီရောင် ပိုးအိမ်ကဲ့သို့ အရာတစ်ခုဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံခံထားရသည်။

​'ဒါ ဘာကြီးလဲ၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ' သူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။

​ခဏမျှ စောင့်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲမှု မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လုံချန်းသည် သူ၏ အာရုံကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

​"ရွှင်း" သူက စိတ်ထဲမှ ခေါ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ရွှင်းအား သူ၏ အတွေးများကို ဖတ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ မင်ယုရှိနေသဖြင့် သူ အပြင်မှာ စကားမပြောချင်ပေ။

​"နောက်ဆုံးတော့ နင့်ရဲ့ အတွေးတွေကို ငါ့ကို ဖတ်ခွင့်ပေးပြီပေါ့။ အခု ဘာလိုချင်လို့လဲ" ရွှင်း၏ အသံက လုံချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ငါ့ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာက ထူးဆန်းနေတယ်။ အနီရောင် ပိုးအိမ်လို အရာတစ်ခုထဲ ရောက်နေတယ်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သူ မေးလိုက်သည်။

​"တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်တော့မယ်။ အဲဒါက နင့်အတွက် သတင်းကောင်း ဖြစ်သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သတင်းဆိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​"ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါလား။ ဘာက ကောင်းတာလဲ၊ ဘာက ဆိုးတာလဲ။ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သူ ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"အင်း... ကောင်းတဲ့အချက်ကတော့ နင် အတော်ကြာကြာအထိ နင့်ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာအတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး... ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကာလ ပြီးသွားရင် နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် အရှိန်ကလည်း အများကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်"

​လုံချန်း ဘာလို့လဲဟု မမေးနိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ အသံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

​"...ဆိုးတဲ့အချက်ကတော့ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန် တိုးတက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး နင့်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကလည်း အများကြီး တိုးလာလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု နင့်ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာ ဖြစ်နေတာက နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာမို့လို့ပဲ" သူမက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

​"သူက အဆင့်တက်တော့မှာလား၊ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"သူ အဆင့်တက်သွားတဲ့အခါ နင် ပိုသိလာလိမ့်မယ်။ နင် သိထားရမှာက သူ အောင်အောင်မြင်မြင် အဆင့်တက်သွားရင် အခုရှိနေတာထက် အများကြီး ပိုပြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အောင်အောင်မြင်မြင် အဆင့်တက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးက အတော်လေး နည်းပါသေးတယ်" သူမက လုံချန်းကို လေးနက်စွာ ရှင်းပြသည်။

​"အခု ဒီဖြစ်စဉ် ဖြစ်နေတုန်းမှာ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တာ ရပ်ထားသင့်လား" သူ ထပ်မေးသည်။

​"ရပ်စရာ မလိုပါဘူး... အဲဒါက ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်ကျင့်လို့ ရပါတယ်။ နင့်ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာ ဒီဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းနေတုန်းမှာ နင့်ရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံမှု အရှိန်ပဲ လျော့နည်းသွားမှာပါ" ရွှင်း၏ အသံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

​"ကောင်းပြီ။ ငါ အခု နားလည်သွားပြီ။ အသိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ပြောပြီးနောက် ရွှင်းအား သူ၏ အတွေးများကို ဖတ်ခွင့် ပိတ်လိုက်သည်။

​သူ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံ ကျင့်ကြံလိုက်ပြန်သည်။ သုံးနာရီကျော်ခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက် ယနေ့အတွက် လုံလောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ခဏလောက် အိပ်ဖို့ အချိန်ရှိသေးတာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မွေ့ရာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခင်းလိုက်ပြီး ခဏချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

​"အိပ်မက်လား" လုံချန်းသည် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မသိရသေးသော မြို့တစ်မြို့ထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ လူတစ်ယောက်ကို စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိပေ။ သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် တည်ရှိမနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

​"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီအိပ်မက်က... ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး အောက်မှာတုန်းက မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်လိုပဲ တကယ့် အစစ်အတိုင်းပဲ" လုံချန်းသည် လူစည်ကားသော မြို့ထဲတွင် ဆက်လက် လှည့်လည်သွားလာနေရင်း ပြောလိုက်သည်။

​ထိုမြို့တွင် လှပသော အဆောက်အအုံများစွာရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာလည်း အလွန်ပင် သိပ်သည်းလှသည်။ လူများမှာလည်း သန်မာသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

​လုံချန်းသည် လမ်းပေါ်တွင် စောင့်နေစဉ် သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​ကောင်လေးတစ်ယောက်... အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ်ခန့် ရှိပုံရသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လာနေသည်။ သို့သော် တခြားလူများနှင့် မတူဘဲ သူသည် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် အာဟာရချို့တဲ့နေပုံ ရသော်လည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်နေသည်။

​"ဘာလို့ သူ့ကို မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရတာလဲ" လုံချန်းက ထိုကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုကောင်လေးကို ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သူဖြစ်သည်ကိုမူ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။ ထိုကောင်လေးသည် ကြီးမားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ဝန်းရံထားသည့် တံတိုင်းများဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"ကြယ်တာရာ သိုင်းပညာ သင်တန်းကျောင်း" အဆောက်အအုံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်မှ အမည်ကို လုံချန်း ဖတ်လိုက်သည်။

​"ဟင်း... ဒါဆို ဒါက ကျင့်ကြံရေး သင်တန်းကျောင်းပေါ့... သူက သိုင်းပညာ သင်ချင်လို့လား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ထိုအဆောက်အအုံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း ဝန်းရံထားသော တံတိုင်းများမှာ ၁.၅ မီတာခန့်သာ မြင့်သဖြင့် အတော်လေး နိမ့်လှသည်။

​ကောင်လေးသည် အနားရှိ သေတ္တာတစ်လုံးအား ယူကာ တံတိုင်းနားတွင် ချလိုက်သည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုသေတ္တာပေါ်သို့ တက်ကာ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

​"သူ တစ်ခုခု ရှာနေတာလား" ကောင်လေးသည် ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေသဖြင့် လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်နေရာသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ ရှာနေသည့်အရာကို တွေ့သွားပုံရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုဘက်သို့သာ ဆက်လက် ကြည့်နေတော့သည်။

​"သူ ဘာကို ကြည့်နေတာလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ တံတိုင်းပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ကောင်လေး ကြည့်နေသည့် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ်ခန့် ရှိပုံရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေပြီး ကောင်လေးကမူ သူမကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"သူ ချစ်မိနေတာလား" ကောင်လေးက မိန်းကလေးကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုံချန်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

​"ဟေ့... ဘယ်သူလဲ အဲဒီမှာ။ ဘာကို ချောင်းကြည့်နေတာလဲ" သိုင်းသင်ကျောင်းထဲတွင် လေ့ကျင့်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဟောင်းနွမ်းသောအဝတ်နှင့် ဆံပင်အနီရောင်ရှိသော ကောင်လေးသည် ဆံပင်အပြာရောင်ရှိသော မိန်းကလေးကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် အတွင်းရှိ တခြားလူများ၏ အာရုံမှာလည်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် လူတိုင်းက ဆံပင်အနီရောင်နှင့် ကောင်လေးကို ကြည့်နေကြတော့သည်။

​"အဲဒါ ရှန် မဟုတ်လား" တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်လေတော့သည်။