အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)
Vol. 17 Ch. 163-164
အခန်း (၁၆၃) ရက်စက်မှု
"ဒါ ရှန် မဟုတ်လား။ သူက ရှောင်ယွန်းကို ချောင်းကြည့်နေတာပဲ။ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ သူ မွေးကတည်းက သူ့မိဘတွေက ဘာလို့ ပစ်ထားခဲ့လဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး" ကျောင်းသားများထဲမှ တစ်ဦးက စူးရှသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါ့၊ သူ ရှောင်ယွန်းနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတာ ငါ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးတယ်။ သူကတော့ ဘယ်တော့မှ သင်ခန်းစာ မရဘူး" နောက်တစ်ဦးက ထောက်ခံသည်။
"သူက ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ဖြစ်နေတာတောင် ရှောင်ယွန်းက သူ့ကို သတိထားမိမယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား။ ဒီလို စိတ်ကူးယဉ်နေတာက တကယ့်ကို ရယ်စရာကြီးပဲ"
လူအချို့က ဝိုင်း၍ ရယ်မောကြတော့သည်။
"ဟုတ်တယ်။ သူက အသက် ၁၆ နှစ်ရှိပြီ၊ အခုထိ မကျင့်ကြံနိုင်သေးဘူး။ သူက လမ်းပေါ်မှာနေတဲ့ မိဘမဲ့ဖြစ်ပြီး ကျောင်းလခ မပေးနိုင်ပေမဲ့ ဆရာလေးရှုက သူ့ကို သနားလို့ ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း သင်ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဆရာ့ကိုတောင် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ နှစ်နှစ်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးတာတောင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ ပထမအဆင့်ကိုတောင် မတက်နိုင်ဘူးလေ။ ဒီလို အမှိုက်မျိုးကို ဆရာရှုတောင် နောက်ဆုံးတော့ လက်လျှော့ပြီး ဒီကျောင်းကို ဘယ်တော့မှ မလာနဲ့တော့လို့ နှင်ထုတ်လိုက်ရတာ။ အဲဒါကိုတောင် ဒီအမှိုက်က အရှက်မရှိ ရှောင်ယွန်းကို လာချောင်းကြည့်နေသေးတယ်။ သူကတော့ သေသင့်တာ" မျက်လုံးစူးရှသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အထင်တော့ သူက ကောင်းကင်ကတောင် ရွံရှာတဲ့ အမှိုက်ပဲ။ အဲဒါကြောင့် သူ မကျင့်ကြံနိုင်တာ။ သူက အမှိုက်ဆိုတာကို မသိဘဲ ဒီကိုလာပြီး ပညာသင်မယ့်အစား ရှောင်ယွန်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာ။ ချီးပဲ... ငါသာ သူ့လို အသုံးမကျတဲ့သူဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အမှိုက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင်သန်ပြီး နေရာပုပ်နေမယ့်အစား သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" နောက်တစ်ယောက်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တယ်။ သေလိုက်တာက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ" ကလေးများအားလုံးက ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် ဆံပင်အနီရောင်နှင့် ကောင်လေးကို ကြည့်၍ ဝိုင်းရယ်ကြတော့သည်။
"ထျန်းရှန်..." လုံချန်းသည် ထိုကောင်လေး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိသွားသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဆံပင်အနီရောင်နှင့် ကောင်လေးသည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပုံရသည်။ သူသည် လက်ထဲက အနီရောင်ပန်းလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ခံလိုက်ရပြီး အတွင်းသို့ အရှိန်ဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသည်။
"ထျန်းရှန်။ နင်ကတော့ ဘယ်တော့မှ သင်ခန်းစာ မရဘူးပဲ" လှောင်ပြောင်သံတစ်သံ သူ၏ နားထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူသည် ကျောင်းဝင်းထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစဉ် သူ၏ တံတောင်ဆစ်များ ပွန်းပဲသွားသည်။ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ထွက်လာသော်လည်း ကောင်လေးမှာ အမူအရာ လုံးဝ မပျက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိ ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်လာကာ ဖြီးပြလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ အမည်မှာ လျိုရှီးယ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုမှာ မြို့ထဲတွင် အချမ်းသာဆုံး မိသားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်တွင် အသက်အရွယ် တူညီပုံရသော မောင်နှမနှစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။
"မိဘမဲ့ကောင်လေး။ နင့်ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရှောင်ယွန်းကို ထပ်ကြည့်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ အရင်တစ်ခါ အရိုက်ခံရတာကို မေ့သွားပြီလား" ထိုကောင်လေးက ထျန်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟား... သခင်လေးရှီးယ၊ သူက နောက်တစ်ခါ အရိုက်ခံချင်လို့ ကျောယားနေတာ ထင်တယ်" သူ၏ နောက်က မိန်းကလေးက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထျန်းရှန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူ့ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သော ကောင်လေးနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များက ထွက်ပေါက်နှင့် ထျန်းရှန် ကြားတွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုကောင်လေးသည် ထျန်းရှန်းက သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ထျန်းရှန်းကို တားရန် ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သော်လည်း ထျန်းရှန်က ရှောင်တိမ်းကာ မရပ်မနား ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
"ဒီအမှိုက်ကောင်။ အဖမ်းခံရတာတောင် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရဲသေးတယ်ပေါ့" ဟု လျိုရှီးယက ထျန်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ထျန်းရှန်က ဘာမှ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ လျိုရှီးယသည် သူ၏ ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး အမြန်နှုန်းသိုင်းကွက်ကို သုံးကာ ထျန်းရှန်၏ အနားသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ ဓားကို ထျန်းရှန်၏ ကျောဘက်သို့ လွှဲခုတ်လိုက်ရာ ထျန်းရှန်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အင်္ကျီနှင့်အတူ အရေပြားပါ ပြတ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ကျောပြင်တွင် ဓားချက်ရာ ထင်ကျန်ရစ်ပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
"မိုက်တယ်၊ လျိုရှီးယရဲ့ တိုက်ကွက်ကို မြင်လိုက်လား။ တကယ့်ကို တိကျတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုပဲ"
"ငါ နားလည်တယ်၊ သူက ဓားချက်ကို အတော်လေး ထိန်းထားတာ။ အမှားအယွင်းလေး နည်းနည်းရှိတာနဲ့ ဒီအမှိုက်ကောင် သေတာ ကြာပြီ"
"သူက သူ့မိသားစုရဲ့ ဓားသိုင်းကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ အထူးသိုင်းက တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ တိကျမှုနဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို အထောက်အကူ ပေးတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်"
"တကယ်လား။ အံ့ဩစရာပဲ။ ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သူ အတော်လေး ကြိုးစားသင်ယူခဲ့ရမှာပဲ။ နာမည်ကြီး မိသားစုက အဖွဲ့ဝင်ဆိုတော့လည်း ထုံးစံအတိုင်းပေါ့"
ကျောင်းသားများမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝိုင်းပြောနေကြသည်။ လျိုရှီးယသည် လူတိုင်းက သူ့ကို ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားသောအခါ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီး ပေါ်လာသည်။ တိုက်ခိုက်ခံရသော်လည်း ထျန်းရှန်မှာ မရပ်ဘဲ ထွက်ပေါက်ဆီသို့သာ ဆက်လျှောက်နေသည်။ အသားပြတ်သွားသော်လည်း သူသည် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ပေ။
လျိုရှီးယသည် ထျန်းရှန်၏ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်၍ မလိုက်သည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထျန်းရှန်ကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ပြန်ပစ်ချလိုက်သည်။ ထျန်းရှန်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားတော့သည်။
"အု..." ထျန်းရှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်မိသည်။ သူ၏ အရိုးအချို့ ကျိုးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အတော်လေး ကြိုးစားပြီးမှ ပြန်ထိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရသည်။
သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လျိုရှီးယက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်ချလိုက်ပြန်သဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန်လဲကျသွားသည်။ လျိုရှီးယသည် ထျန်းရှန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခြေထောက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ကာ အပြုံးဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
"အမှိုက်ကတော့ အမြဲတမ်း အမှိုက်ပဲ" ဟု လျိုရှီးယက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား... ဒီသူတောင်းစားက လူတွေရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ နေသင့်တာ" ကလေးများထဲမှ တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟေ့ ရှောင်ယွန်း။ သူက နင့်နောက်ကို အမြဲ လိုက်နေတာ။ သူ နင့်ကို ချစ်နေတာများလား။ အဲဒါကို နင် ဘယ်လိုထင်လဲ" ရှောင်ယွန်း အနားမှာ ရပ်နေသော မိန်းကလေးက ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ထျန်းရှန်သည် ရှောင်ယွန်းဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူမ ဝိုင်းရယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကြေကွဲသွားတော့သည်။
"သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ အကြည့်ခံရတိုင်း ငါက အမှိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ငါ့ကို ကြည့်နေတာ အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးပေမဲ့ ငါ့လက်ကို အညစ်အကြေး မပေချင်လို့ ငါကိုယ်တိုင် မရိုက်ခဲ့တာ။ အဲဒီအစား လျိုရှီးယကို သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ငါ ပြောခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ရှီးယ သူ့ကို ရိုက်နှက်နေတုန်းက ငါ အဲဒီမှာ ရှိနေပြီး ကြည့်ပြီး ပျော်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးလို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ အခုလည်း ဒီကို ရောက်လာပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီအခြေအနေက လူတိုင်း ခဏလောက် အပျော်ရသရအောင် ဖန်တီးပေးလိုက်တာပေါ့" ရှောင်ယွန်းက သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ထျန်းရှန်၏ နားထဲတွင် လျှပ်စစ်နှင့် အတို့ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် စင်ကြယ်ပြီး ကြင်နာတတ်သော မိန်းကလေးမှာ တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ လုံချန်းပင်လျှင် ထိုမိန်းကလေးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထျန်းရှန်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်စဉ် မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
"ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ နင်တို့က သာလွန်တယ်လို့ ခံစားနေရတာလား။ ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေ ဂုဏ်ယူစရာလား။ ငါ နင်တို့နဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မတိုက်ခိုက်ခဲ့သလို တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်လို့ဖြစ်စေ နင်တို့ကို မထိခိုက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့က ငါ့နောက်ကို အမြဲ လိုက်နေကြတယ်။ ငါ့ကို လွှတ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ်" ထျန်းရှန်သည် သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားများ ပျောက်ဆုံးကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ကြည့်နေရသည်။ သူသည် ထျန်းရှန်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း သူ ကူညီပေးနိုင်သည့်အရာ ဘာမှ မရှိပေ။
"ဟားဟားဟား... ဒီအမှိုက်က စကားတွေ အကြီးကြီး ပြောနေတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုသတ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်" လျိုရှီးယက အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်သည်။
ထျန်းရှန်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တခြားသူများ မကြားနိုင်သော စကားအချို့ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဆံပင်ပန်းရောင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထျန်းရှန်အနားတွင် ပေါ်လာသည်။
"ရွှင်း" လုံချန်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
"နင် တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်ချင်တာလား။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားတယ်နော်" ရွှင်းက ထျန်းရှန်ကို လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သတ်ချင်တယ်" ထျန်းရှန်က လူတိုင်း ကြားအောင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"နင် ဒီလက်စွပ်ကို မနေ့ကမှ တွေ့တာ၊ ဒီနေ့မှာတင် နင့်ရဲ့ အမွေအနှစ် ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုကို သုံးနေပြီပေါ့။ နင်ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို ငါ မပြောပြခဲ့သင့်ဘူးလားလို့တောင် တွေးမိတယ်။ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေအတွက် နင် နောင်တမရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လုံချန်းသည် ထျန်းရှန်၏ အရင်က ဗလာဖြစ်နေသော လက်ချောင်းတွင် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ခေတ္တမျှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ "အဲဒီလက်စွပ်။ အဲဒါ အတူတူပဲ။ အဲဒါက မမြင်ရအောင် လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး" လုံချန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ရှိနေသော လက်စွပ်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထျန်းရှန်သည် ထူးဆန်းသော ပုံစံများပါသည့် နက်မှောင်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လျိုရှီးယ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ချက်ချင်း မျိုချလိုက်သည်။
"မင်း ဘာစားလိုက်တာလဲ" ဟု လျိုရှီးယက ထျန်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိပေ။ "ဒါ ဘာကြီးလဲ" ထျန်းရှန်၏ မျက်လုံးများမှာ အမှောင်မိုက်ဆုံး ညဉ့်ဦးယံကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့ဩသွားသည်။
မရေရာသော ခံစားချက်ကြောင့် လျိုရှီးယသည် ထျန်းရှန်ကို အရင်သတ်ပြီးမှ ကျန်သည်များအား စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လျိုရှီးယသည် သူ၏ ဓားကို ထျန်းရှန်း၏ နှလုံးသားဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သော်လည်း ဓားဖျားမှာ ထျန်းရှန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီ မထိမှန်ခင်မှာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဓားသွားကို ဖမ်းဆုပ်ကာ မလှုပ်နိုင်အောင် ထိန်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဓားကို ဖမ်းထားသူမှာ ထျန်းရှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုပါ သုံးကာ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက အားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရာ ဓားမှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။
"ဘာ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လျိုရှီးယရဲ့ ဓားက ရွှေအဆင့် ရတနာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အလွယ်တကူ ကျိုးသွားရတာလဲ" ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်လိုက်ရသော လူများမှာ အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုများက သူတို့၏ နှလုံးသားကို စတင် စိုးမိုးလာတော့သည်။
ထျန်းရှန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်စဉ် လျိုရှီးယမှာ နောက်သို့ ဆုတ်နေသည်။ ထျန်းရှန်သည် သူရှိရာနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လျိုရှီးယ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ သူ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၁၆၄) ဂရုဏာမဲ့သူ
ထျန်းရှန်သည် သူ၏ လက်ဆုပ်ကို တင်းလိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျိုရှီးယ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။ ထျန်းရှန်သည် လျိုရှီးယ၏ အသက်မဲ့သော ရုပ်အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက မိစ္ဆာပဲ။ ပြေးကြတော့"
တစ်နေရာလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အချို့လူများက ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးကြသော်လည်း အချို့သော သတ္တိခဲများမှာမူ လက်နက်များကို ထုတ်ယူ၍ ထျန်းရှန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ လက်နက်များမှာ ထျန်းရှန်၏ အရေပြားကို ခြစ်ရာပင် ထင်အောင် မလုပ်နိုင်သည်အား တွေ့လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။
သူ၏ ယခင်ဒဏ်ရာများမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ ထျန်းရှန်က လူတစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို လုံချန်းက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို ရင်မဆိုင်နိုင်ဘဲ လူများ ဆက်တိုက် သေဆုံးနေကြသည်။ မကြာမီမှာပင် တစ်နေရာလုံး၌ အလောင်းများ ပြည့်နှက်သွားပြီး တစ်ယောက်မှလွဲ၍ အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြသည်။
ဆံပင်အပြာရောင်နှင့် မိန်းကလေးမှာမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသည်။ သူမသည် ဒူးထောက်လျက် ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်နေသည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၏ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ တရစပ် စီးကျနေတော့သည်။
ထျန်းရှန်းသည် သူရှိရာနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းကို ညှစ်၍ လေထဲသို့ မြှောက်လိုက်သည်။
မိန်းကလေးမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ သူမသည် ထျန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခင်က ထျန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် မတူဘဲ အမည်းရောင် သန်းနေကာ ဂရုဏာတရား ကင်းမဲ့နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဆရာ... ပြန်... လာ... လိမ့်မယ်။ နင်... သေ... ရ... မယ်" သူမသည် အသက်ရှင်လိုသည့် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် အားယူ၍ ပြောလိုက်သည်။
ထျန်းရှန်းက လက်ကို ထပ်မံ တင်းလိုက်ရာ သူမ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏ အလောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နေရာလုံး၌ အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး သက်ရှိဟူသမျှ ပျက်စီးသွားလေပြီ။
သူ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သော်လည်း ဒုတိယခြေလှမ်း မလှမ်းနိုင်ခင်မှာပင် အင်အားအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မူလအရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှစ်သက်ခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏမျှ သူ၏ အမူအရာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
သူ ပြန်ထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြွက်သားတစ်ခုကိုမျှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
"တစ်စုံတစ်ယောက် လာနေပြီ..." လုံချန်းသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူနှစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဦးမှာ အသက် ၆၀ ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသားဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်ဖြူများ ရှိကာ ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ကျန်တစ်ဦးမှာမူ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်သွားကြသည်။
"ကျောင်းအုပ်ကြီးကု၊ ဒါက..." လူငယ်က အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားပြီး အသက်ရှင်သူ ရှိ၊ မရှိ တစ်ယောက်ချင်းစီကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
စစ်ဆေးပြီးနောက် သူသည် ကျောင်းအုပ်ကြီကုထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"အားလုံး သေကုန်ကြပြီ..." လူငယ်က စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီးကုက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သူ့ကလွဲလို့ပေါ့... သူကတော့ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ လုံးဝ ဘေးကင်းနေတယ်" သူက ထျန်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ အလုပ်ကို ဘယ်သူ လုပ်နိုင်တာလဲ" လူငယ်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သူပဲ..." ကျောင်းအုပ်ကြီးကုက ထျန်းရှန်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။
"သူလား။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ သူက ထျန်းရှန်လေ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သိပါတယ်။ အရင်က သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း သင်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ ပထမအဆင့်ကိုတောင် မတက်နိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူပါ"
"မင်း သတိမထားမိဘူးလား။ သူက ဒီနေရာနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ သူက အထဲမှာ ရှိနေတာတောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ သူ့အဝတ်အစားတွေက ပြတ်တောက်နေပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ်ရာ တစ်ချက်မှ မရှိဘူး။ သူက လုံးဝ နေကောင်းနေပေမဲ့ မလှုပ်နိုင်ဘူး... သူ ဒါတွေအားလုံး လုပ်ဖို့ မိစ္ဆာနည်းလမ်းတစ်ခုခု သုံးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီးကုက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက..." ကျောင်းအုပ်ကြီးကု၏ စကားကြောင့် လူငယ်မှာ ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။
"မင်း ဘာလို့ ဒါတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ" ကျောင်းအုပ်ကြီးကုက ထျန်းရှန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျုပ် လုပ်နိုင်လို့ပေါ့... ကျုပ် ဒါကို လုပ်နိုင်လောက်အောင် သန်မာလို့ပေါ့... ခင်ဗျားတို့ ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း ဘယ်လောက်ပဲ မတရားပါစေ၊ အဲဒီလို အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ပဲ အရာအားလုံးကို လုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" ထျန်းရှန်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ။ မင်းရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် မင်း သေရမယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီးကုက ရေရွတ်ကာ ထျန်းရှန်ဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်တွင် မီးစက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စင်တီမီတာ ၂၀ ခန့်ရှိသော ပြင်းထန်သည့် မီးလုံးကြီး တစ်လုံး ဖြစ်လာသည်အထိ ကြီးထွားလာသည်။
"ငါ့ရဲ့ မီးနိယာမကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်အောင် မသုံးခဲ့ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်း သေရမယ်" သူက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောကာ ထိုမီးလုံးကို ထျန်းရှန်၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
တခြားသူများ သတိမထားမိသော်လည်း လုံချန်းကမူ ထျန်းရှန်၏ လက်ချောင်းမှ လက်စွပ်လေး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အနီရောင် မှော်စာရွက်တစ်ရွက် ပေါ်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုမှော်စာရွက် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်းရှန်သည် အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့သာ ကျရောက်သွားသည်။ ကြမ်းပြင်တွင် မီးလောင်ရာတစ်ခု ကျန်ရစ်သော်လည်း ထျန်းရှန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မတွေ့ရတော့ပေ။
"ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူငယ်က ထျန်းရှန် လဲလျောင်းနေခဲ့သည့် နေရာလွတ်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဖြစ်သွားတာကတော့ ငါတို့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ။ ငါတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အရေးမယူခဲ့လို့ သူ့လက်ချက်နဲ့ လူတွေ အများကြီး သေရဦးမယ်" ကျောင်းအုပ်ကြီးကုက တိမ်ဖုံးနေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျောင်းသားတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ" သူက ဘေးက လူငယ်ကို ခိုင်းလိုက်သည်။
လုံချန်းသည်လည်း ဘာတွေးရမှန်း မသိတော့ပေ။ ယနေ့ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အရာများက ထျန်းရှန်အပေါ် သူ၏ အမြင်များကို အလုံးစုံ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ သူသည် အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ အနီးကပ်ကြည့်ရန် ခုန်ဝင်လိုက်သော်လည်း သူ မြေပြင်သို့ မဆင်းသက်မီမှာပင် အရာအားလုံး ဖြူဖွေးသွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသောအခါ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ချွေးများ ထွက်နေသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာမူ အိပ်ရာမဝင်ခင်ကထက် ပို၍ သန်မာလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ရွှေအမြူတေ အဆင့် အဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မင်းသမီးမင်ယုက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။
"ရှင် ဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ။ ရှင် အိပ်နေတုန်း တစ်ချိန်လုံး မျက်နှာအမူအရာတွေ ခဏခဏ ပြောင်းနေတာ" သူမက နူးညံ့သောအသံဖြင့် မေးသည်။
"ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် သောင်းကျန်းနေတာကို အိပ်မက်မက်နေတာပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ အခု ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပြီလဲ" သူ မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ညနေ ၄ နာရီ ရှိပြီ။ ရှင် အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားတာ" မင်းသမီးမင်ယုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ငါ နိုးလာဖို့ အကြာကြီး စောင့်နေရတာဆိုရင် ဘာလို့ လာမနှိုးတာလဲ"
"ရှင် တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံထားတယ်ဆိုတာ သိနေလို့ မနှိုးရက်တာပါ" မင်းသမီးမင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"မင်း ဒီလောက် စာနာတတ်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ငါ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ဒီမြို့က မထွက်ခင် ကြယ်တာရာ အင်ပါယာရဲ့ တည်နေရာကို သွားစုံစမ်းကြတာပေါ့" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောကာ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။
လုံချန်းသည် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မင်းသမီးမင်ယုနှင့်အတူ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
"ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ" မင်းသမီးက လုံချန်းနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ရင်း မေးသည်။
" ကျန့်တျဲအဆောင် အကြောင်း ကြားဖူးလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း၊ မကြားဖူးဘူး။ အဲဒါက ဘာလဲ"
"အဲဒါက သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပဲ။ သူတို့က ဆေးပညာရှင်များခန်းမနဲ့ လက်နက်ပြခန်းတို့လိုပဲ မြို့တိုင်းမှာ ရှိတတ်တဲ့ ထိပ်တန်း အဖွဲ့အစည်း သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ။ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ကြယ်တာရာရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖို့ ငါ့မှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ"
မကြာမီ သူတို့သည် အထပ်တစ်ထပ်တည်းရှိသော အနက်ရောင် အဆောက်အအုံတစ်လုံး ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုံချန်းသည် မင်းသမီးမင်ယုနှင့်အတူ အထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
အတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်နေရာလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်နေသည်ကို လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကောင်တာတစ်ခုနောက်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး စာဖတ်ရင်း ထိုင်နေသည်။ သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် ထိုလူက လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဘယ်လို သတင်းအချက်အလက်မျိုး လိုချင်တာလဲ" ထိုလူက မေးသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာရဲ့ တည်နေရာကို သိချင်ပါတယ်။ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ မြေပုံတွေကိုလည်း ဝယ်ချင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ကြယ်တာရာ ဟုတ်လား၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး" ထိုလူက လုံချန်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းဆိုလိုက်လေတော့သည်။