အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)
Vol. 17 Ch. 165-166
အခန်း (၁၆၅) မင်း ထွက်သွားလို့မရဘူး
"ကျန့်တျဲအဆောင်မှာ ဒါနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှ မရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လုံချန်းက အံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မင်းပြောတဲ့ အင်ပါယာက ဒီတိုက်ကြီးမှာ မရှိတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး အဖြေပါ။ တခြားတိုက်တွေက သတင်းအချက်အလက်ကို လိုချင်ရင်တော့ ဒီတိုက်မှာရှိတဲ့ အင်ပါယာတွေရဲ့ ဌာနခွဲတွေဆီမှာ သွားစုံစမ်းရပါလိမ့်မယ်" ထိုလူက ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူ၏စာအုပ်ကို ပြန်ငုံ့ဖတ်နေတော့သည်။
"ဒါဆို ဒီသတင်းကို ရနိုင်မယ့် အနီးဆုံး အင်ပါယာတွေအကြောင်း ပြောပြပေးနိုင်မလား" လုံချန်းက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ဒီသတင်းက အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်တော့ ငွေဖြူဒင်္ဂါး ငါးပြားပဲ ကျသင့်ပါမယ်" ဟု ထိုလူက ခေါင်းမဖော်ဘဲ ပြောသည်။
"ရော့..." လုံချန်းက အချိန်မဆွဲဘဲ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ဒင်္ဂါးပြားများကို တင်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းက တော်တော်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဖြစ်ရမယ်။ ကောင်းပြီလေ၊ ရော့... ဒါကို ယူသွား" ထိုလူက ပြုံးလျက် လုံချန်းကို စာအုပ်တစ်အုပ် ပေးလိုက်သည်။
"ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဒီတိုက်ကြီးမှာရှိတဲ့ အင်ပါယာတွေနဲ့ တိုင်းနိုင်ငံတွေအားလုံးရဲ့ အချက်အလက် အပြည့်အစုံ ပါဝင်ပါတယ်။ နယ်မြေအသီးသီးကို သွားလာနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ့် မြေပုံတွေလည်း အထဲမှာ ပါပါတယ်။ ဒါကို ငါတို့ ကျန့်တျဲအဆောင်က အချိန်အကြာကြီး သုတေသနပြုပြီးမှ ထုတ်ထားတာပါ" ထိုလူက ရှင်းပြသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပါပဲ" လုံချန်းက ပြောကာ မင်းသမီးမင်ယုနှင့်အတူ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
"ငါတို့ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာရဲ့ တည်နေရာကို အတိအကျ မသိခဲ့ရပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါက ဒီတိုက်မှာ မရှိဘူးဆိုတာ သိသွားတာပေါ့။ လိုအပ်တဲ့အခါ သတင်း ဘယ်မှာသွားယူရမလဲဆိုတာလည်း ငါတို့ သိသွားပြီလေ" လုံချန်းက မင်းသမီးမင်ယုကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" မင်းသမီးမင်ယုက ခေါင်းညိတ်ကာ လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်သည်။
လုံချန်းနှင့် မင်းသမီးမင်ယုတို့သည် မြို့မှထွက်လာပြီးနောက် မိုးကြိုးမြို့တော်ဟု လူသိများသော ဟွမ်ကျိနိုင်ငံ၏ အချက်အချာဒေသသို့ ဆက်လက် ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် တောအုပ်များနှင့် မြို့ငယ်လေးများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။ လုံချန်းသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သားရဲများစွာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ လုံချန်းတစ်ယောက်တည်း မယှဉ်နိုင်သော သန်မာသည့် မြေကမ္ဘာအဆင့် သားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မင်းသမီးမင်ယုကလည်း ကူညီတိုက်ခိုက်ပေးသည်။
သူတို့သည် နေ့ဘက်တွင် ခရီးသွားကြပြီး ညဘက်တွင် နားနားနေနေ ကျင့်ကြံကြသည်။ မင်းသမီးမင်ယုသည် အစပိုင်းတွင် ညဘက်၌ သတိထားနေခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ လုံချန်းကို စတင်ယုံကြည်လာပြီး စိတ်အေးလက်အေး အိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့သည်။
၁၀ ရက်ခန့် ခရီးသွားပြီးနောက် သူတို့သည် မိုးကြိုးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုမြို့မှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုမရှိဘဲ ခြောက်သွေ့နေသော တောင်ကြီးတစ်တောင် အနီးတွင် တည်ရှိသည်။
"တိမ်တွေက တော်တော်သိပ်သည်းတာပဲ။ ဒီမြို့အကြောင်း ငါဖတ်ဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ။ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် တကယ့်နေရာကောင်းပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် မြင်းကို မြို့တံခါးဝဆီသို့ မောင်းနှင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အနီးနားရှိ တောင်တန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသလို မြင်လိုက်ရကာ မကြာမီမှာပင် ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
မိုးခြိမ်းသံ ကြားလိုက်သည်နှင့် မင်းသမီးမင်ယုသည် လုံချန်း၏ ခါးကို နောက်မှနေ၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်တော့သည်။ လုံချန်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေး သူ၏ ကျောပြင်ကို တင်းတင်းကပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားသည်။
"မင်းက မိုးခြိမ်းတာကို ကြောက်တာလား" ဟု လုံချန်းက ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မကြောက်ပါဘူး" မင်းသမီးမင်ယုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ပြောကာ လုံချန်းကို ဖက်ထားရာမှ ခွာလိုက်သော်လည်း ကြာကြာမခံပေ။
မကြာမီ နောက်ထပ် မိုးတစ်ချက် ခြိမ်းလိုက်ပြန်ရာ မင်းသမီးမင်ယုသည် လုံချန်းကို ထပ်မံ ဖက်ထားပြန်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် ရောက်နေသော သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးများကို သူ၏လက်ဖြင့် အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လုံချန်း၏ လက်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် မင်းသမီးမင်ယုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် လုံချန်း၏ နူးညံ့သောအသံက နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။
"ရပါတယ်။ ဒီအတိုင်းပဲ နေပါ၊ ငါ မင်းနားမှာ ရှိနေပေးမယ်" လုံချန်းက ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပဲ..." သူမသည် လုံချန်း၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းလေး မှီလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မင်းတို့ ဘယ်က လာတာလဲ" လုံချန်း မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ကင်းစောင့်စစ်သည်များက မေးမြန်းကြသည်။
"ကျွန်တော်တို့က ရွှေနိုင်ငံက လာတာပါ။ ဒီမြို့ကို လည်ပတ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ" လုံချန်းက ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။
"မြို့ထဲဝင်ကြေးက တစ်ယောက်ကို ငွေပြား ၁၀ ပြားစီ ကျသင့်မယ်။ နှစ်ယောက်ဆိုတော့ ၂၀ ပေါ့"
"ကောင်းပါပြီ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် စစ်သည်များကို ငွေပေးလိုက်သည်။ မြို့တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် သူတို့ အထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
မြို့ထဲရောက်သည်အထိ မင်းသမီးမင်ယုမှာ သူ့ကို ဖက်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ထူထပ်သော တိမ်ထုကြီးများ၏ အရိပ်အောက်တွင် ရောက်နေပြီး နေရောင်ခြည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။
လုံချန်းသည် စည်ကားလှသော လမ်းမများအတိုင်း ခရီးဆက်လာပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများကို မေးမြန်းကာ သူသွားလိုသည့် နေရာသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။
"လမ်းဖယ်ကြစမ်း" ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆံပင်အနီရောင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မြင်းစီးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ လူများမှာ ထိုမိန်းကလေးနှင့် သူမ၏ မြင်းအတွက် လမ်းဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ အလုအယက် ရှောင်နေကြရသည်။
ထိုမိန်းကလေး၏ နောက်တွင်လည်း မြင်းစီးလာသော လူငယ်သုံးဦး လိုက်ပါလာကြသည်။ လုံချန်းသည် ခရီးမရပ်ဘဲ သူတို့ကြားက ကွက်လပ်မှ ဖြတ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မြင်းက မိန်းကလေးနားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ထိုမိန်းကလေးက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
"ငါက လမ်းဖယ်ခိုင်းထားတာ မဟုတ်လား။ နင်က ဘာလို့ ရှေ့ကို တိုးလာတာလဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုမိန်းကလေးက အနီရောင် ကြာပွတ်ဖြင့် လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ကြာပွတ် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို မထိမီမှာပင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် ပူလောင်သော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါက သာမန် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူးပဲ" သူက ရေရွတ်ရင်း ကြာပွတ်ကို သူ့ဘက်သို့ ချက်ချင်း ဆွဲယူလိုက်သည်။ ကြာပွတ်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ ရုတ်တရက် အဆွဲခံလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသည်။ ထိုသို့ လန့်သွားစဉ် ကြာပွတ်ကို လွှတ်မချလိုက်မိသဖြင့် သူမသည် ကြာပွတ်နှင့်အတူ ပါသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူမ၏ မြင်းမှာမူ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးသွားသည်။
နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူငယ်သုံးဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်က မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ မြင်းများကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ မိန်းကလေးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။
"မင်းသမီး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" သူတို့က စိုးရိမ်တကြီး မေးကြသည်။
"ငါ အဆင်ပြေတယ်" ဆံပင်အနီရောင်နှင့် မိန်းကလေးက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ နင် နောင်တရစေရမယ်။ နင့်ကို သတ်ပစ်အောင် ငါ လုပ်မယ်" သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"ဪ... ငါက နင့်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား။ တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
"မင်းသမီးကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်ပြီးမှ တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးမယ် ထင်နေတာလား။ ဒီလို မလေးမစား လုပ်တဲ့အတွက် မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်သင့်တာ" ဟု သူမနောက်က လူငယ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူသည် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိန်းကလေး၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။
"ငါ့ခေါင်းက အဖြတ်ခံရတော့မှာ ဆိုမှတော့၊ နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး မလေးမစား လုပ်ကြည့်ပြီး ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွေကို အပြည့်အဝ ခံစားသွားတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် သူမ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားပြီး လုံချန်း၏ မျက်နှာကို အစွမ်းကုန် အားထည့်ကာ ထိုးလိုက်သည်။ လုံချန်းက ရှောင်မည့်အစား ပြုံးလျက်ပင် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
"မင်း အသက်ရှည်ရှည် နေချင်ရင်တော့ အနေအထိုင် ဆင်ခြင်သင့်တယ်" လုံချန်းက သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးမှ သူမကို လွှတ်ပေးကာ မူလနေရာသို့ ပြန်သွားသည်။
"ခွေးသူတောင်းစား" ထိုမိန်းကလေးနှင့် ပါလာသော လူငယ်များမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ လက်နက်များကို ထုတ်ယူ၍ လုံချန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။
လုံချန်းသည် သူတို့၏ တိုက်ကွက်များကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းကာ သုံးယောက်လုံးကို မလှုပ်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားစေခဲ့သည်။
"မင်းတို့က မိသားစုကောင်းက လာတာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်အပေါ်မှာ ဂုဏ်ယူနေကြမှာတော့ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်တောင်ထက် မြင့်တဲ့တောင်တွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိထားသင့်တယ်" လုံချန်းက ထိုလူငယ်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မင်း... သူတို့က မင်းကို မင်းသမီးလို့ ခေါ်တာဆိုတော့ မင်းက ဒီမြို့အုပ်ချုပ်သူရဲ့ သမီး ဖြစ်ရမယ်။ ဒီမြို့ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို ဘာလို့ ဂရုမစိုက်ရတာလဲ။ မင်းရဲ့ အမှားကို သင်ခန်းစာယူလိုက်ပါ၊ နောက်တစ်ခါ တွေ့တဲ့အခါကျရင်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင် သင်ပေးရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောကာ သူ၏ မြင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
"တစ်တောင်ထက် မြင့်တဲ့တောင်တွေ ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အတော်လေး သိတတ်တဲ့ စကားတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ပြီးမှ မင်းတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" လူကြီးတစ်ဦးသည် ထိုမိန်းကလေး အနားသို့ ရောက်လာပြီး လုံချန်းကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေးယောင်" မိန်းကလေးသည် ထိုလူကြီးကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။
"သမီးလေး၊ နင် ထပ်ပြီး ပြဿနာ ရှာပြန်ပြီလား။ ဒီကိစ္စကို ဦးလေးပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်" ထိုလူကြီးက မိန်းကလေးကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြရင်း ပြောသည်။
"မင်း ငါနဲ့အတူ ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီကို လိုက်ခဲ့ရမယ်။ မင်းကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာ အဲဒီကျမှ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့" ထိုလူကြီးက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ..." လုံချန်းသည် ထိုလူကြီးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
'ငါသာ ကြိုးစားရင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ခံစားရတယ်' လုံချန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်မှ လိုက်မသွားနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် အလျင်လိုနေလို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး" လုံချန်းက ပြောကာ သူ၏ မြင်းဘက်သို့ လှည့်၍ လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဘုရင်ဓားကို မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ထုတ်သုံးနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။
"ငါ ပြောပြီးပြီပဲ၊ မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး" ထိုလူကြီးက ပြောကာ သူရှိရာ နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
အခန်း (၁၆၆) နောက်ထပ် နိယာမတစ်ခု
"ငါ ပြောပြီးပြီပဲ၊ မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး" ထိုလူကြီးက ပြောကာ သူရှိရာ နေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဘာဖြစ်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ထိုလူကြီးမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုနှယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ရှင် သူ့စကားကို နားထောင်သင့်တယ်။ ကျွန်မတို့က အလျင်လိုနေလို့ ကျွန်မတို့အချိန်ကို ထပ်ပြီး မဖြုန်းပါနဲ့တော့"
မြင်းပေါ်တွင် အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သော မင်းသမီးမင်ယုမှာ ယခုအခါ လုံချန်းနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော လူကြီးကြားတွင် ရပ်နေသည်ကို လူများ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများကြောင့် ကြည့်နေသူများမှာ အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ရရှိကာ တုန်လှုပ်ကုန်ကြတော့သည်။
"သူ... သူက ဦးလေးယောင်ကို လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလား" ဆံပင်အနီရောင်နှင့် မိန်းကလေးမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။
"နင်... နင်ကလည်း မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ။ အဲဒါတောင် ငါ့ထက် ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတာလား။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နင်က ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့... ပထမတန်းစား တိုင်းနိုင်ငံတွေမှာတောင် ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုး မရှိဘူး။ နင်က ဘယ်သူလဲ" ထိုလူကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးကို မှင်တက်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် လဲကျစဉ်က မျက်နှာတွင် ပေကျံသွားသော ဖုန်များကိုပင် သုတ်ရန် မေ့လျော့နေသည်။
"ကျွန်မ ဘယ်သူဖြစ်တယ် မဖြစ်ဘူးက ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" မင်းသမီးမင်ယုက ပြောကာ နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အခု သွားလို့ရပြီလား" သူမက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးသည်။
"ဟားဟား... မင်းရဲ့ စတိုင်ကို ငါ သဘောကျတယ်။ ငါပဲ ကြွားတတ်တယ်လို့ ထင်နေတာ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မြင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။ သူသည် လူမင်းယုကို မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေနှင့် မဟုတ်ဘဲ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ မြင်းပေါ်တက်ရန် ကူညီသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
မင်းသမီးမင်ယုသည် လုံချန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်ပြီး သူ၏ နောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုံချန်းက မြင်းကို ရှေ့သို့ နှင်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ သူ့ကို မတားရဲကြတော့ပေ။ လူတိုင်းက သူတို့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။
"ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ငါ မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး။ အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့ထက် ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်တာတော့ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုကောင်လေးကရော... သူကလည်း အဲဒီလောက် သန်မာတာလား။ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်တုန်းက သူပြခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုအရဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီမိစ္ဆာလို သန်မာတဲ့သူတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ သူတို့ကများ..." လူကြီးသည် လုံချန်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။
"ဟိုလူကြီးကို ရိုက်ချလိုက်တုန်းက မင်းက တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ။ မိုးခြိမ်းသံကြားတာနဲ့ ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ပေါက်လေး ဖြစ်သွားတဲ့ မိန်းကလေးက ဒီလောက် မိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ" ဟု လုံချန်းက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင်... နင်သာ ဒါကို တစ်ယောက်ယောက်ရှေ့မှာ ထုတ်ပြောကြည့်၊ နောင်တရစေရမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်" မင်းသမီးမင်ယုက လုံချန်းကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောသည်။
လုံချန်းနှင့် မင်းသမီးမင်ယုတို့သည် မြို့ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် နေရာတစ်နေရာ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ထိုနေရာသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
"မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် လုံချန်းပါ၊ ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ ငှားဖို့ နေရာတစ်နေရာ ရှာနေတာပါ" လုံချန်းသည် တာဝန်ခံရှိရာသို့ သွားကာ မေးလိုက်သည်။
ထိုနေရာ၏ တာဝန်ခံမှာ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခြေထောက်များကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည့် လှပသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံရှည်အား ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်ကို ထုံးထားပြီး နှာခေါင်းပေါ်တွင် မျက်မှန်လေး တင်ထားသည်။ သူမသည် တံခါးထဲသို့ ဝင်လာသော လူငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသည့် ပုံစံရှိသည်။
'တကယ့် ကလေးဆိုးလေးတွေပဲ။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ချစ်သူနဲ့အတူ နေဖို့ နေရာလိုက်ရှာနေကြတာပေါ့။ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် နေချင်လို့ အိမ်ကနေ ခိုးပြေးလာကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အရှက်မရှိလိုက်တာ။ ဒီကောင်လေးကပဲ မိန်းကလေးကို ဖျားယောင်းထားတာ ဖြစ်မယ်။ လူကြည့်တော့ အပြစ်ကင်းသလိုလိုနဲ့... ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ' သူမက တွေးနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြပေ။
"ရပါတယ်၊ ကူညီပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မနာမည် ချိုင်ဟုန်ပါ။ ဘယ်လို အိမ်မျိုးကို ရှာနေတာလဲ။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ငှားဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို မေးသည်။
"လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး မရှိပါဘူး။ ပရိဘောဂ အစုံအလင်ပါမယ်၊ အိပ်ခန်း နှစ်ခန်းနဲ့ တခြား အခြေခံ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိရင် ရပါပြီ။ နှစ်ပတ်လောက် နေဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံး၍ ဖြေသည်။
"အနည်းဆုံး ငှားရမယ့် သက်တမ်းက တစ်လ အပြည့်ပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် နှစ်ပတ်ပဲ နေနေ၊ တစ်ရက်ပဲ နေနေ တစ်လစာ အပြည့်ပေးရပါလိမ့်မယ်" ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို အားမပေးချင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်။ ဒါဆို တစ်လစာ ငှားလိုက်တာပေါ့"
"ကောင်းပါပြီ။ ရှင်တို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားပါတယ်။ ရှင်တို့ လိုချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးက သုံးနေရာ ရှိတယ်။ ပထမနဲ့ ဒုတိယ နေရာက ငွေဖြူဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား ကျသင့်ပြီး တတိယ နေရာကတော့ ၅ ပြားပဲ ကျသင့်ပါမယ်" ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို နေရာသုံးခုစလုံး၏ ပုံများကို ပြသလိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်းမှာ နေရာတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ငှားရန် ငယ်လွန်းသေးသည်ဟု ယူဆကာ သင်ခန်းစာပေးလိုသဖြင့် ဈေးအကြီးဆုံး နေရာများအား တမင်ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။
"တတိယ တစ်နေရာက ပိုပြီး ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ဈေးကြီးမယ့်ပုံပဲ။ ဘာလို့ အဲဒါက ပိုဈေးပေါနေတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"အဲဒီမှာ ဇာတ်လမ်းရှိတယ်။ အဲဒီနေရာက မြို့စားမင်းတစ်ဦး ပိုင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီကနေ ထွက်သွားတယ်။ အထဲမှာ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာသရဲတစ်ကောင် ရှိတယ်လို့ သူက အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။ သူက ဒီနေရာကို ဈေးကွက်ထဲမှာ ပြန်ရောင်းခဲ့လို့ ဝယ်တဲ့သူ အချို့ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အားလုံးကလည်း ပြန်ထွက်သွားကြတာပဲ။ တချို့က ဝိညာဉ်တွေကို မြင်ရတယ်၊ တချို့က ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကို မြင်ရတယ်ဆိုပြီး အကြောင်းပြချက်တွေက တူတူပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် ဒီလောက် ဈေးပေါနေတာ။ မဟုတ်ရင်တော့ တစ်လကို အနည်းဆုံး ငွေဖြူဒင်္ဂါး ၂၀ လောက် ရမှာပါ" ချိုင်ဟုန်က ရှင်းပြသည်။
"သရဲတွေလား။ ငါတော့ မယုံဘူး။ မင်းရော ယုံလား" ဟု လုံချန်းက မင်းသမီးမင်ယုကို လှည့်မေးသည်။
"ငါလည်း မယုံပါဘူး။ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာပဲ နေမှာပါ"
"ကျွန်တော်တို့ တတိယမြောက် စံအိမ်ကိုပဲ ယူမယ်" လုံချန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"ရိုင်းတယ်လို့တော့ မထင်ပါနဲ့၊ သေချာအောင် မေးပါရစေဦး။ ရှင်တို့မှာ အဲဒီလောက် ငွေအလုံအလောက် ရှိရဲ့လား" ထိုအမျိုးသမီးက သံသယဖြင့် မေးသည်။ လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူ၏ လက်ထဲမှ ငွေဖြူဒင်္ဂါး ငါးပြားကို ပြလိုက်သည်။
"လုံလောက်တာပေါ့။ လာ... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့" ချိုင်ဟုန်သည် သူမ၏ လက်ထောက်ကို ဆိုင်ကြည့်ရန် မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် လုံချန်းတို့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။
ရှေ့တွင် မြင်းရထားတစ်စီး အဆင်သင့်ရှိနေသည်။ ချိုင်ဟုန်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရထားပေါ်တက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
"ယုအာ၊ မင်း မချိုင်ဟုန်နဲ့အတူ ရထားပေါ်က လိုက်သွားလိုက်။ ငါက မြင်းနဲ့ နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်" လုံချန်းက မင်းသမီးမင်ယုကို ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ"
လုံချန်းသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော စံအိမ်ကြီးရှေ့တွင် မင်းသမီးမင်ယု၊ ချိုင်ဟုန်တို့နှင့်အတူ ရပ်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ စံအိမ်တစ်အိမ်လုံးမှာ အဖြူရောင် ဖြစ်သော်လည်း နံရံများပေါ်တွင် အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ စင်ကြယ်လှသော စကျင်ကျောက်ဖြူများဖြင့် ယခုလေးတင် တည်ဆောက်ထားသကဲ့သို့ပင်။
"အပြင်က ကြည့်ရင် တော်တော်လှတာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အထဲက ကြည့်ရင် ပိုတောင် လှသေးတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ဆိုင်ဟုန်က လုံချန်းတို့ကို အတွင်းသို့ ခေါ်သွားသည်။
သူမ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန် ခမ်းနားလှသည်။ အိပ်ခန်း နှစ်ခန်းထက်မက ရှိပြီး ဧည့်သည်နားနေခန်းများပင် ပါရှိသည်။ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ရန် လိုအပ်သော ပရိဘောဂ အစုံအလင်လည်း ရှိသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကိုပဲ ယူမယ်" စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် လုံချန်းက သဘောတူလိုက်သည်။ လိုအပ်သော စာရွက်စာတမ်းများ လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် ဆိုင်ဟုန် ပြန်သွားခဲ့သည်။
"ရှင် ဒီအိမ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို သဘောကျသွားတာလား" မင်းသမီးမင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲ"
"အမျိုးသမီးက အိမ်ပတ်ပြနေတုန်းက ရှင့်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ ရှင့်မှာ ရှာနေတာ ကြာလှပြီဖြစ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့သွားသလိုမျိုးပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ရှင်က ဒီနေရာကို ရအောင်ယူဖို့ အရမ်း စိတ်အားထက်သန်နေတာ၊ ရှင် ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားထား ကျွမ်မ သိတယ်" မင်းသမီးမင်ယုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဆင်ခြေတွေ ပေးမနေပါနဲ့။ မပြောပြလည်း ရပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကျွန်မ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် မမေးပါဘူး"
"ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထိုင်လိုက်သည်။
"ငါ ဟိုအိပ်ခန်းကို ယူလိုက်မယ်၊ မင်းကတော့ ကျန်တဲ့အခန်းတွေထဲက ကြိုက်တာကို ရွေးလိုက်ပေါ့။ ငါ ခဏလောက် ကျင့်ကြံဦးမယ်" လုံချန်းက အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို ငါ ဒီအခန်းကိုပဲ ယူလိုက်မယ်"
"နင် အတည်ပြောနေတာလား... ဒီနေရာမှာ တကယ့် နိယာမ ရတနာလုံး ရှိနေတာလား" လုံချန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒီမှာ နိယာမ ရတနာလုံး ရှိနေတယ်။ နင် အိမ်ပတ်ကြည့်နေတုန်းက ငါ အဲဒီစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရတာ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ဒီအိမ်ကို ယူဖို့ ငါ ပြောခဲ့တာ။ ဒီစံအိမ်ထဲမှာ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ တကယ့် နိယာမရတနာလုံး ရှိနေတယ်" ရွှင်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါက ဘယ်လို နိယာမမျိုးလဲ"
"ဘယ်လို နိယာမလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။ ဒီမှာ နိယာမ ရတနာလုံး ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ ငါ သိတာ" သူမက ဝေဝေဝါးဝါးပင် ဖြေသည်။
"ငါ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခု တွေးမိတာ ရှိတယ်။ မြို့စားမင်းကို ခြောက်လှန့်ခဲ့တဲ့ သရဲတွေ၊ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေက အဲဒီ နိယာမ ရတနာလုံးကြောင့် ဖြစ်နေတာများလား"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ဒီရတနာလုံးက ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်နဲ့ ဆိုင်နိုင်သလို၊ ဝိညာဉ်နိယာမလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ နိယာမတွေက အများကြီး ရှိတာဆိုတော့ ဘယ်ဟာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်။ နင် လုပ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီရတနာလုံးကို ရှာပြီး သူ့ရဲ့ နိယာမကို လေ့လာဖို့ပဲ" ရွှင်းက ပြောသည်။
"ဒီအိမ်ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတာလဲ"
"ဘယ်နေရာမှာ အတိအကျ ရှိတယ်ဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအထဲမှာ ရှိနေတာတော့ သေချာတယ်။ သိချင်ရင်တော့ ဒီစံအိမ်ရဲ့ နေရာအနှံ့ကို ရှာကြည့်ဖို့ လိုမယ်"
လုံချန်းသည် ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အခန်းမှ စတင်၍ ရှာဖွေတော့သည်။
"ဒီအခန်းထဲမှာတော့ မရှိဘူး" သူ၏ အခန်းကို ရှာပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စံအိမ်ရှိ အခန်းများကို တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း လိုက်လံ ရှာဖွေလေတော့သည်။
"အခန်းတိုင်းကို ရှာပြီးပြီ၊ မီးဖိုချောင်နဲ့ ရေချိုးခန်းတောင် မကျန်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နိယာမ ရတနာလုံးရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ရဘူး။ ရှာဖို့ ကျန်တာဆိုလို့ သူ့အခန်းပဲ ရှိတော့တယ်" လုံချန်းက မင်းသမီးမင်ယု နေထိုင်ရာ အခန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ထိုအခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အား... မလုပ်နဲ့... နင် ဒီလို သားရဲလို ကောင်... ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သုံးလို့မရတာလဲ။ အင်း... အဲဒီနေရာကို မကိုင်နဲ့... နင် ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... မလုပ်နဲ့... အဲဒါကို မချွတ်နဲ့..." တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေတော့သည်။