အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)
Vol. 17 Ch. 167-168
အခန်း (၁၆၇) ရွှင်း၏ ဝန်ခံချက်
"အား... မလုပ်နဲ့... နင် ဒီလို သားရဲလို ကောင်... ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သုံးလို့မရတာလဲ။ အင်း... အဲဒီနေရာကို မကိုင်နဲ့... နင် ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... မလုပ်နဲ့... အဲဒါကို မချွတ်နဲ့..." တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းမှ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားတော့သည်။
"ဒါက..." မင်းသမီးမင်ယုကို ကြည့်ရင်း လုံချန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
မင်းသမီးမင်ယုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ရုန်းကန်နေသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ နေရာအချို့တွင် ပြဲအာနေသဖြင့် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေအချို့မှာ လုံချန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်နေသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရေးကြီးသော နေရာများမှာမူ ဖုံးကွယ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"နင်လို သားရဲကောင်၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့် ပြန်ရတာနဲ့ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်" သူမက အတင်းရုန်းကန်ရင်း ဟိန်းဟောက်နေသည်။
"အား... ကျန်တဲ့ အဝတ်တွေကိုတော့ မချွတ်ပါနဲ့။ မချွတ်နဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ" သူမက ခုခံနေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနေရာတွင် သူမမှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ ရှိမနေခြင်းပင်။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ အဝတ်များကို ဆွဲချွတ်နေသည်ကို တားဆီးနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ရုန်းကန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ အခုမှ နားလည်သွားပြီ။ ဒါက ပုံရိပ်ယောင် နိယာမပဲ" ရွှင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံက လုံချန်း၏ နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လုံချန်းမှာမူ ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေမိသည်။
"လုံချန်း... နင်လို လူယုတ်မာ။ နင်က ဒီလိုလူစားမျိုးမှန်း ငါ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး" မင်းသမီးမင်ယုက လုံချန်း၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
သူမက သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သဖြင့် လုံချန်း မှင်တက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များကိုမူ သူမထံမှ ခွာမရသေးပေ။ မင်းသမီးမင်ယု၏ လှပလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း တစ်ပိုင်းချင်းစီကို သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နေသည့်အလားပင်။
"ဆိုလိုတာက သူမက ငါ သူမကို ဖျက်ဆီးနေတယ်လို့ အထင်မှားနေတာပေါ့။ ငါက အဲဒီလောက် ယုတ်မာတဲ့ ပုံပေါက်နေလို့လား" လုံချန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
"အခု နင် သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံအရဆိုရင်တော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ" ရွှင်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... နိယာမတွေရဲ့ အဆင့်ခွဲခြားမှုကို နင် ပြောပြဖူးတာ ငါ မှတ်မိတယ်။ ဒီပုံရိပ်ယောင် နိယာမက ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိတာလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးသည်။
"ဒါက အလယ်အလတ်အဆင့် အထူးနိယာမပဲ။ နင့်ရဲ့ ပထမဆုံး နိယာမဖြစ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမထက် နှစ်ဆင့် နိမ့်ပြီး ထျန်းရှန်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းနိယာမထက် တစ်ဆင့် နိမ့်တာပေါ့" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း အတော်လေး အသုံးဝင်မယ့် အရာပဲ" လုံချန်း ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါကို သေချာ သုံးတတ်မယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို ဘက်စုံသုံးလို့ရတဲ့ နိယာမပဲ" ရွှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် မင်းသမီးမင်ယု၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြောင်းလဲလာသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဟဲ့... အရေးကြီးတဲ့ စကားပြောနေတာတောင် နင်က မထိန်းနိုင်ဘူးလား။ သွား... ဟိုရတနာလုံးကို သွားယူတော့။ အဲဒါကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်။ နောက်မှ အဲဒီ မျက်လှည့်နိယာမကို လေ့လာလို့ရတာပေါ့" ရွှင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် အတော်လေး အားယူ၍ မင်ယုထံမှ အကြည့်ခွာကာ အခန်းထဲကို လိုက်ရှာတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် စင်ပေါ်တွင် အလှပြပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ တင်ထားသည့် လှပသော အဖြူရောင် ရတနာလုံးလေးကို သူ တွေ့သွားသည်။ လုံချန်း ထိုရတနာလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"လုံချန်း" သူ စွမ်းအားလုံးအနား ရောက်ခါနီးတွင် ရွှင်း၏ အသံကို နောက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။
သူ ခြေလှမ်းရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှင်းက သူ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"နင့်ကို ပြောချင်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်" သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောသည်။
"ဘာလဲ" လုံချန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
ရွှင်းက လုံချန်းနှင့် တစ်လက်မခန့်သာ ကွာတော့သည်အထိ တိုးကပ်လာသည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရွှင်းက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိ လေးနက်နေသနည်းဆိုသည်ကို လုံချန်း စိုးရိမ်လာသည်။
သူ တစ်ခုခု မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရွှင်းသည် ခြေဖျားထောက်ကာ သူတို့ကြားက ကွာဟချက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် ထိကပ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအရသာကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် လုံချန်း၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုချိုမြိန်သော နှုတ်ခမ်းများကို ထာဝရ စုပ်ယူထားချင်သော်လည်း ကြာကြာမခံလိုက်ပေ။ ရွှင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်၊ လုံချန်း" သူမက ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။
"နင်... ငါ့ကို ချစ်တယ် ဟုတ်လား" လုံချန်း မှင်တက်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်... နင့်ကို ငါ့အပိုင်ပဲ ဖြစ်စေချင်တယ်။ အမြဲတမ်း အဲဒီလို ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပေမဲ့ ငါ့မှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ နင့်ကို ဝန်ခံဖို့ ငါ့ရဲ့ သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီ။ အခု ငါ့မှာ ငါ့အချစ်ကို ဖော်ပြနိုင်တဲ့ ခွန်အား ရှိနေပြီ" ရွှင်းက ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ပြောသည်။
"ဒီရတနာလုံးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အာနိသင်ကြောင့် ငါတို့ အခု ထိတွေ့လို့ ရနေပြီ။ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ငါ့ကိုယ်ငါ နင့်အပိုင် ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တယ်" သူမက နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောရင်း သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး လုံချန်းရှေ့တွင် ဗလာကျင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
သူမ၏ ရင်သားလေးများမှာ မင်းသမီးမင်ယုလောက် မကြီးမားသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးနှင့်မူ အချိုးကျလှပနေသည်။ လုံချန်းမှာ သူမ၏ အလှအပများကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။
မကြာမီ ရွှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လုံချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုံချန်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ရူးသွပ်စွာ နမ်းရှုံ့တော့သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် လုံချန်း တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။
"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..." လုံချန်းက ရွှင်းကို တစ်လှည့်၊ ရတနာလုံးကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ရမယ်... ရွှင်းက ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး။ ပြီးတော့ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမက ငါ့ကို ရွှင်းနဲ့ ထိတွေ့ခွင့် ဘယ်လိုပေးနိုင်မှာလဲ။ ပုံရိပ်ယောင်ဆိုတာ လူတွေကို မြင်ယောင်အောင်ပဲ လုပ်နိုင်တာ၊ တကယ့် လက်တွေ့မှာ ရှိမလာနိုင်ဘူး" လုံချန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောရင်း ရတနာလုံးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ... နင် ငါ့ကို မချစ်ဘူးလား။ ငါနဲ့အတူ မနေချင်ဘူးလား" ရွှင်းက မျက်ရည်စလေးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါက အစစ်အမှန်ကိုပဲ ချစ်တာ..." လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ စွမ်းအားလုံးကို သူ၏ ရှေးဟောင်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ရွှင်းက ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။ သူမသည် မူလနေရာတွင် ရပ်နေပြီး လုံချန်းကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"နင်က ဘာလို့ ခွေးတစ်ကောင်လို လျှာကြီး ထုတ်နေတာလဲ။ နင်လည်း ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာလား။ နင် ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ" ရွှင်းက ရယ်ရင်း မေးသည်။
"အေး၊ ငါ ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ရောက်သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ လောလောဆယ် လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ ထားလိုက်ပါဦး" လုံချန်း ပြုံးလိုက်သည်။
"မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး..." မင်းသမီးမင်ယုမှာ ညည်းတွားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏ အသံ ရပ်သွားသည်။ သူမကို စော်ကားနေသော လုံချန်းမှာ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးတစ်နေရာတွင် အင်္ကျီမပါဘဲ ရပ်နေသော လုံချန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ အိပ်မက်ထဲကလို မဟုတ်ဘဲ သူက ဘောင်းဘီတော့ ဝတ်ထားဆဲပင်။
"အဲဒီ ပုံရိပ်ယောင်က အတော်လေး ပြင်းထန်တာပဲ။ စိတ်မပူနဲ့၊ ဒါတွေ အားလုံးကို ဖန်တီးနေတဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို ငါ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
မင်းသမီးမင်ယု တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ ပါးစပ်မှ အော်သံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများ ပြဲအာနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနားက စောင်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန် ဖုံးလိုက်သည်။
"ငါ အကုန် မြင်ပြီးသားပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ စကားမှားသွားမှန်း သတိရကာ မင်ယု နားမလည်ခင်မှာပင် အခန်းထဲမှ အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။
"လူယုတ်မာ..." လုံချန်း အခန်းပြင်ရောက်သည်နှင့် မင်ယု၏ အော်ဟစ်သံက နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူသည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။
"ဒီရတနာလုံးကို ရှာတွေ့တဲ့ အချိန်က ကွက်တိပဲ။ နင့်ရဲ့ စိတ်မိစ္ဆာသာ အဆင့်တက်နေတဲ့ အချိန် မဟုတ်ရင် နင် အဲဒီ ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေမှာ သေချာတယ်" ရွှင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ငါ ဒီနိယာမကို မြန်မြန် လေ့လာရမယ်"
သူသည် စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။ "ယု၊ ငါ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မယ်၊ အတော်ကြာကြာ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ လိုအပ်ရင် ဒီစံအိမ်ရဲ့ ငှားရမ်းခ သက်တမ်းကို တိုးထားလိုက်ပါ။ ပိုက်ဆံကို ဒီစာအုပ်ပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့မယ်။ ပိုတဲ့ ပိုက်ဆံကိုတော့ နင် လိုချင်တာ ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်ပါ" ဟု ရေးခဲ့သည်။
သူသည် အခန်းပြင်ထွက်ကာ မင်ယု၏ အခန်းတံခါးရှေ့တွင် ထိုစာကို တင်ထားခဲ့သည်။ စာရွက်ပေါ်တွင် ငွေဖြူဒင်္ဂါး ၂၀ တင်ထားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ နင် သိတယ် မဟုတ်လား။ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမလုံး တုန်းကလိုပဲ လုပ်လိုက်" ရွှင်းက အကြံပေးသည်။
"သိပါတယ်" လုံချန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင် နိယာမလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုရတနာလုံးကို ရှေ့တွင် ချထားပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ရတနာလုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ရတနာလုံးကို ထိလိုက်သည်နှင့် လုံချန်းသည် သူ၏ အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြား မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။
အခန်း (၁၆၈) မိသားစုအချင်းချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း
သူ၏လက်များက ရတနာလုံးကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ဦးခေါင်းကို ညှစ်ခြေနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲနေသည်ကို လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ယခင်ရှိနေသော အခန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆောက်အအုံများနှင့် ဆိုင်ခန်းများစွာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ရွှင်းမှာလည်း သူမရှိနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။
မကြာမီမှာပင် ဦးခေါင်းကိုက်ခဲမှုနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် မြို့တစ်မြို့၏ လမ်းမထက်တွင် ထိုင်လျက်သား ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုမြို့မှာ လုံချန်းနေထိုင်ခဲ့သော ရွှေနိုင်ငံ၏ နဂါးမြို့တော်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလှသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုမြို့ထဲတွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ လုံးဝ ခြောက်ကပ်နေခြင်းပင်။ လုံချန်း မည်သည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်ဖြစ်စေ သက်ရှိဟူသမျှ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။
"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင် နိယာမလုံးကို သုံးတုန်းက ရောက်သွားတဲ့ နေရာနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားနေပါလား" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သက်ရှိတစ်ဦး၏ အရိပ်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူအသိဆုံးဖြစ်သော နေရာတစ်နေရာဆီသို့ ဦးတည်ကာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် စံအိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ချိန်၌ နေမှာ ကောင်းကင်အလယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ထင်တဲ့အတိုင်း၊ ဒါက နဂါးမြို့တော်ပဲ" လုံချန်းက ရှေ့က စံအိမ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လုံမျိုးနွယ်စု၏ စံအိမ်ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်ကအစ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဒီနေရာမှာ ငါက ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို ဘယ်လို လေ့လာရမှာလဲ..." လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်ရင်း စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှေ့သို့ ကြည့်ကာ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
စံအိမ်တံခါးကြီး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လှပသော မိန်းကလေး နှစ်ဦး ထွက်လာသည်။ ထိုမိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
"ရွှယ်နဲ့ မေတို့လား။ နင်တို့က ဒီကို ဘယ်လို ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လုံချန်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရွှယ်က သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား လာတော့သည်။ ပြေးလာရင်း လမ်းခုလတ်တွင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ ဓားတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။ ရွှယ်သည် ထိုဓားဖြင့် လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းထိုးလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက အလွယ်တကူ ရှောင်လိုက်နိုင်သည်။ ရွှယ်က ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေပြီး လုံချန်းကလည်း လိုက်ရှောင်နေရသည်။
လုံချန်းသည် ရွှယ်၏ တိုက်ကွက်များကို ရှောင်နေရသဖြင့် မေက သူ၏နောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။ သူမက နောက်မှ တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါ လုံချန်းက တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိပြီး ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ ရွှယ်၏ တိုက်ကွက်က ရောက်လာပြန်သည်။
လုံချန်း ရှောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ချက် ရသွားပြီး သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။
"တကယ် နာတာပဲ၊ ဒီလိုမျိုးနဲ့ ငါ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို ဘယ်လို သင်ယူရမှာလဲ။ ဒီရတနာလုံးက ဘာကို လိုချင်နေမှန်း မသိခင်မှာတင် ငါ သေသွားနိုင်တယ်" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်ရင်း သူတို့၏ တိုက်ကွက်များကို ဆက်တိုက် ရှောင်နေရသည်။
"ကောင်းပြီ၊ တော်လောက်ပြီ။ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲဆိုတာ သိပေမဲ့ ငါ တကယ် မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း အတိုက်ခံနေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ နင်တို့က ငါနှစ်သက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ နင်တို့ကို ဖျက်ဆီးရမှာပဲ" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ တောင်ဖြိုဓားကို ထုတ်ယူကာ ရွှယ်၏ လည်ပင်းသို့ လှမ်းခုတ်လိုက်သည်။ ရွှယ် ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဓားက သူမထက် ပိုမြန်နေသည်။
ဓားက ရွှယ်ကို ထိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လုံချန်းသည် အန္တရာယ်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် လေထဲတွင်ပင် ဓားဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။
'ချွတ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ဓားမှာ အခြားဓားတစ်လက်နှင့် သွားတိုက်မိသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် လုံချန်း ရှုံးနိမ့်သွားပုံရပြီး သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
"အဖိုးပါ ဒီမှာ ရှိနေတာလား။ ဒီနေရာက တစ်စထက်တစ်စ ပိုဆိုးလာပါလား" လုံချန်းက ထိုင်ရာမှ ထကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော လူကြီးတစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ တောက်ပသော အဖြူရောင် မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် ဆံပင်ဖြူများ ရှိသည်။ သူသည် လုံမျိုးနွယ်စု၏ အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သော နဂါးရုပ်ပါသည့် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူကား လုံချန်း၏ အဖိုးဖြစ်သူ လုံရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏နောက်တွင် ရွှယ်နှင့် မေတို့ ရပ်နေကြသည်။
"အခုတော့ ငါ နှစ်သက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေအပြင် ငါ့အဖိုးနဲ့ တူတဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၂ ကျင့်ကြံသူကိုပါ ရင်ဆိုင်ရမှာပေါ့။ ကံကောင်းလိုက်ပုံများ။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးရတော့မယ် ထင်တယ်" လုံချန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် တောင်ဖြိုဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်ကာ သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဓားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေးလံသော ဓားစွမ်းအားများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဤမြေ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သူမျှ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လုံချန်း ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ စွမ်းအားများမှာလည်း မြင့်တက်လာတော့သည်။
"ကောင်းကင် မိစ္ဆာတောင်ပံများ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ကျောနောက်တွင် လှပသော တောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။ တောင်ပံတစ်ဖက်မှာ အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်မှာ ရွှေရောင် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် တောင်ပံများကို သုံးကာ လုံရန်ထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ အစွမ်းကုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
လုံရန်ကလည်း သူ၏ဓားကို သုံးကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။ ဓားနှစ်လက် ထိမိသွားချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လုံချန်း၏ ဓားမှာ မူလအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း လုံရန်၏ ဓားမှာမူ လုံချန်း၏ ဓားနှင့် ထိမိသောကြောင့် အနည်းငယ် ပဲ့သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။
လုံချန်းသည် လုံရန်ထံသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ကာ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခွန်အားမှာ တူညီနေပုံရသည်။ လုံရန်မှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၂ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းမှာ ရွှေအမြူတေ အဆင့်၏ အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ အနီရောင် အမြူတေကြောင့် သူ၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားမှာ သာမန် အဆင့် ၉ ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာရာ ခွန်အားမှာ လုံရန်နှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေတော့သည်။
လုံချန်းနှင့် လုံရန်တို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ရွှယ်နှင့် မေတို့ကလည်း ကြားမှ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လုံချန်းက သူတို့၏ တိုက်ကွက်များကို အများအားဖြင့် ရှောင်နိုင်သော်လည်း နေရာအတော်များများတွင် ဒဏ်ရာ ရနေဆဲပင်။ လုံချန်းသည် သုံးယောက် တစ်ယောက် တိုက်ပွဲအား ဆင်နွှဲနေရသော်လည်း သူတို့ကို အတော်လေး အခက်တွေ့အောင် လုပ်နိုင်နေသည်။
မကြာမီမှာပင် လုံချန်းသည် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရလိုက်ပြီး ရွှယ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တိုက်ကွက်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ရွှယ် ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားက ထိုးဖောက်သွားသည်။ သွေးထွက်လာမည့်အစား သူမမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အချိန်မဆွဲဘဲ လုံချန်းသည် မေကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုံရန်က ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် လုံရန်၊ မေတို့နှင့် ဆက်လက် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေပြန်သည်။
လုံချန်းသည် လုံရန်ကို အာရုံစိုက်နေစဉ် မေက သူ၏နောက်တွင် ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဓားငယ်ဖြင့် လုံချန်း၏ ကျောကို ထိုးရန် ပြင်သည်။ လုံချန်းက ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရင်း ဓားကို လွှဲလိုက်ရာ မေကို ထိသွားပြီး သူမလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"အခုတော့ ငါနဲ့ အဖိုးပဲ ကျန်တော့တာပေါ့။ အဖိုးက ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုပဲ ဆိုရင်တောင် အဖိုးကို တိုက်ခိုက်နေရတာ ငါ့ကိုယ်ငါ တကယ် စိတ်ပျက်မိတယ်" လုံချန်းက လုံရန်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါ မကြာသေးခင်ကမှ လေ့လာထားတဲ့ သိုင်းကွက်ကို သုံးကြည့်ရအောင်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ဘယ်လောက်ရှိမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လာသည်။
"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ပဉ္စမပုံစံ၊ ဖရိုဖရဲ" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ပြင်းထန်စွာ လွှဲလိုက်သည်။
သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံရန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုတိုက်ကွက် ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းမှာ ပျက်စီးခြင်းများသာ ကျန်ရစ်သည်။ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ထိုအလင်းတန်းကြောင့် အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပျက်စီးသွားတော့သည်။
လုံရန်က သူ၏ အစွမ်းဖြင့် ပြန်လည် ခုခံသော်လည်း လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။ လုံရန်က သူ၏ဓားဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ဓားမှာလည်း လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် ကျိုးသွားတော့သည်။
လုံရန် ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် နောက်မှနေ၍ သူ၏ နှလုံးသားကို ဓားတစ်လက်က ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ လုံချန်းသည် တိုက်ပွဲကို အချိန်မဆွဲချင်တော့သဖြင့် ကိုယ်တိုင် နောက်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းမှာ လုံရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်" လုံချန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် လုံချန်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ တောင်ဘက်အရပ်ဆီမှ တောက်ပသော အလင်းတိုင်ကြီး တစ်တိုင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံများ" လုံချန်းက ထိုသို့ ဆိုကာ တောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး တောင်ဘက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းသွားသည်အထိ လုံချန်းသည် တောင်ဘက်သို့ ဆက်တိုက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် စုဆောင်းရင်း ခြေကျင် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။
ထိုအလင်းတိုင်ကို ရှာဖွေရင်း လုံချန်းသည် တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ သူသည် နဂါးမြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးသည်အထိ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသောအခါ ထပ်မံ ပျံသန်းခဲ့ပြန်သည်။
"ဒီနေရာလား" လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်ကမ်းပါး အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူသည် ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေသို့ ပျံဆင်းလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ယခင်အတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရေကန်မှာ လှပနေဆဲဖြစ်ပြီး သစ်ပင်များမှာလည်း အရင်အတိုင်းပင်။ လုံချန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ အလင်းတိုင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုအလင်းတိုင်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ထိလိုက်သည်။ သူ ထိလိုက်သည်နှင့် အလင်းများမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လုံချန်းသည် ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
"အိုး... သောက်ကျိုးနည်းပဲ" ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲလိုက်လေတော့သည်။