အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)
Vol. 17 Ch. 169-170
အခန်း (၁၆၉) ထျန်းရှန်နှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း
"အိုး... သောက်ကျိုးနည်းပဲ" ရှေ့ကို ကြည့်ရင်း လုံချန်းတစ်ယောက် သူ၏ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
လုံချန်း၏ရှေ့တွင် အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ သွေးများ ပေကျံနေသည့် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လုံးဝ နက်မှောင်နေပြီး လုံချန်းကို မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ထျန်းရှန်... အဲဒါတောင် သူသောက်ခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်အောက် ရောက်နေတဲ့ ပုံစံပဲ..." လုံချန်းက သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ အခြေအနေမှာ လုံချန်း အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် အတိုင်းပင်။ အဝတ်အစားများလည်း တူညီပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိန်လှီနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါ မှားမနေဘူးဆိုရင် မင်းက ငါ့အိပ်မက်ထဲက ထျန်းရှန်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ လက်စွပ်ကို စတွေ့ခါစ အချိန်ပေါ့။ ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းမှာ ဘာကျင့်ကြံဆင့်မှ မရှိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသတ်ချင်တဲ့လူတွေကို သတ်နိုင်ဖို့အတွက် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို သိသိကြီးနဲ့ ခွန်အားတွေ ခေတ္တတိုးစေမယ့် အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ ဆေးလုံးကို မင်းသောက်ခဲ့တာပဲ" လုံချန်းက ထျန်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ထျန်းရှန်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
"ဒါက တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်မှာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ရှိနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူသည် ထျန်းရှန်၏ နောက်တွင် ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်းရှန်ကလည်း ရှိနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လုံချန်း ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ထျန်းရှန်က သူ၏နောက်တွင် ပေါ်လာပြီး လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ ရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မီတာနှစ်ဆယ်ခန့် အကွာသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
"နာလိုက်တာ..." လုံချန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုကာ ထိုင်ရာမှထပြီး ထျန်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ထျန်းရှန်းထံသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ သုံးကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထျန်းရှန်ကလည်း လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်ရာ သူတို့၏ လက်သီးချင်း ထိမိသွားကြသည်။
လုံချန်းမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်း တစ်ဆယ်ခန့် ဆုတ်လိုက်ရသော်လည်း ထျန်းရှန်မှာမူ ခြေလှမ်း ငါးလှမ်းခန့်သာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ လုံချန်းမှာ ရပ်မနေဘဲ ထျန်းရှန်ကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေပြီး ထျန်းရှန်ကလည်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျင့်စဉ်များ မသုံးဘဲ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားသက်သက်ဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ဗဟုသုတနဲ့ အရည်အချင်းတွေ မရှိဘူး၊ ဆေးလုံးကြောင့် ခွန်အားတွေ ခေတ္တရနေတာပဲ။ အဲဒီတော့ မင်းက ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းမှာ ငါ့ထက် သန်မာနေရင်တောင် မင်းကို ငါ အနိုင်ယူနိုင်တယ်" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဓားထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ လုံချန်းသည် ပြတ်သားသော အကြည့်များဖြင့် ထျန်းရှန်ကို ကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။
လုံချန်း ထင်မှတ်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ အခြားသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စတင် ပြန့်နှံ့လာပြန်သည်။ ထိုစွမ်းအားသစ်မှာ ဘုရင်ဓား၏ စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် နိမ့်ကျမသွားပေ။
ထျန်းရှန်၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ဓားတစ်လက် ရှိနေသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဓားမှာ ထျန်းရှန် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သော ဓားဖြစ်ပြီး သူ၏ ညာလက်ဖြင့် တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"သူ့ရဲ့ အမွေအနှစ်မှာလည်း ဓားပါတာလား။ သူ့အမွေအနှစ်က ငါ့ဟာထက် ပိုပြီး မိုက်နေသလိုပဲ။ ငါရတာဆိုလို့ အကောင်မပေါက်တဲ့ ဥတစ်လုံးပဲ ရှိတာ" လုံချန်းက ထျန်းရှန်၏ ဓားကို ကြည့်ကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းမှာ ဘာတွေပဲ ရှိနေပါစေ မင်းကို ငါ အနိုင်ယူပြမယ်" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ထျန်းရှန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ဓားချင်း တိုက်ခိုက်နေမှုမှာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာမြင့်လာသော်လည်း မည်သူက အသာစီးရသည်ကို မသိရသေးပေ။ လုံချန်းမှာ ဓားသိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ထျန်းရှန်မှာမူ ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
လုံချန်းသည် ရုတ်တရက် ထျန်းရှန်နှင့် အကွာအဝေး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။
"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ စတုတ္ထပုံစံ၊ ဆိတ်သုဉ်းခြင်း" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ဓားကို လွှဲလိုက်သည်။ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထျန်းရှန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများကလည်း နောက်မှ ပါလာသည်။
ထိုတိုက်ကွက်မှာ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ သဘာဝအရာများဖြစ်စေ၊ လူသားများဖြစ်စေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းမှာ ဆိတ်သုဉ်းခြင်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထျန်းရှန်မှာမူ ထိုတိုက်ကွက်ကို အမူအရာ မပျက်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူ၏ဓားကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ အားကုန်သုံး၍ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ရောက်လာသော အလင်းတန်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
အလင်းတန်းမှာ နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး ထျန်းရှန်၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဖြတ်သွားသော်လည်း သူ၏ လက်မောင်း နှစ်ဖက်စလုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာများ ရသွားခဲ့ပြီး သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။
သွေးထွက်နေသော်လည်း ထျန်းရှန်၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲပေ။ သူသည် နာကျင်မှုကို လုံးဝ မခံစားရသည့်အလား ဆက်တိုက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေသည်။
"သူ့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ ခွန်အားက ငါနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်က ဘာလို့ အခုထိ မကုန်သေးတာလဲ။ အိပ်မက်ထဲမှာတုန်းကတော့ အာနိသင်က ခဏလေးနဲ့ ကုန်သွားတာလေ... အခုတော့ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အာနိသင်ကုန်မယ့် လက္ခဏာ လုံးဝ မတွေ့ရသေးဘူး..." လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို လေ့လာရမယ့် နေရာလေ... ဒီကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ၊ သဘာဝတရားရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ဘာမှ မရှိဘူး..." လုံချန်းက စဉ်းစားရင်း အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။ သူသည် ထျန်းရှန်နှင့် အနည်းငယ် ခွာလိုက်ပြီး ခဏတာ အသက်ရှူလိုက်သည်။
"ဒီကန့်သတ်ချက် မရှိတဲ့ အချက်ကို ငါ့အတွက် အကျိုးရှိအောင် ဘယ်လို သုံးရမလဲ... ငါက ဒီနိယာမကို လေ့လာဖို့ ဒီကို လာတာလေ... လေ့လာနိုင်ဖို့ဆိုရင် ငါ့အတွက် အကျိုးရှိအောင် သုံးတတ်မှ ဖြစ်မယ်၊ အဲဒီကျမှ ငါ ဒါကို ကျွမ်းကျင်မှာ။ ပုံရိပ်ယောင်တွေ... ငါ ဒါကို ဘယ်လို သုံးမလဲ" လုံချန်းက တွေးတောနေသည်။
"ပုံရိပ်ယောင်တွေက ဘာကိုမဆို အစစ်အမှန် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ သူတို့အတွက် နိယာမတွေ မရှိဘူး၊ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးကလည်း အဲဒီလိုပဲ... စည်းကမ်းမရှိတဲ့ ဖန်တီးမှု တစ်ခုပဲ" လုံချန်းက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်း"လုံချန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤစွမ်းရည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကျင့်ကြံဆင့်ကိုသာ မြင့်တက်စေခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ခွန်အားကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် တိုးစေခြင်း မရှိပေ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ကျင့်ကြံသူကို ပိုမို သန်မာသယောင် ထင်ရစေသော်လည်း အမှန်တကယ် ခွန်အားကိုမူ အထောက်အကူ မပြုချေ။
"ဒီကမ္ဘာမှာ စည်းကမ်းတွေ မရှိဘူးဆိုရင် ဒါကို ငါ့အတွက် အကျိုးရှိအောင် သုံးရမှာပေါ့။ ငါက မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူပဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘာကမှ အဲဒါကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး" လုံချန်းက ဆိုကာ ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဆင့်သို့ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားသည်။
"မင်းကို အနိုင်ယူဖို့အတွက် ငါ လိမ်ညာနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒါဟာ ဒီနိယာမရဲ့ အဓိကအချက်ပဲလို့ ငါ ထင်တယ်။ ဒါက လိမ်ညာပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း ပြောင်းလဲပစ်တာပဲ။ အစစ်အမှန် မဟုတ်ရင်တောင် ကိုယ်တိုင်က နတ်ဘုရား ဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးတာပဲ။ ငါ အဲဒီလူ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ သူ၏ဓားဖြင့် ထျန်းရှန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူတို့၏ ဓားချင်း ထပ်မံ ထိမိသွားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရလဒ်မှာ ကွာခြားသွားသည်။ တန်းတူ တိုက်ခိုက်နိုင်မည့်အစား လုံချန်းက အပြတ်အသတ် အသာစီး ရသွားပြီး ထျန်းရှန်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထျန်းရှန်မှာ လုံချန်းနှင့် မီတာနှစ်ဆယ်ခန့် အကွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ပဉ္စမပုံစံ၊ ဖရိုဖရဲ"
လုံချန်းသည် ဓားသိုင်း အနေအထား ပြင်လိုက်ပြီး သူလေ့လာထားသမျှတွင် အားအကောင်းဆုံး တိုက်ကွက်ဖြင့် ထျန်းရှန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
တောက်ပသော အလင်းတန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေဆဲ ဖြစ်သော ထျန်းရှန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်မှာ ဖန်တီးသမျှ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ထျန်းရှန်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
လုံချန်းသည် ဤတိုက်ကွက်ကိုပင် ဤပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲ၌ သူ၏အဖိုးကို တိုက်ခိုက်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိုက်ကွက်၏ ခွန်အားမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာနေသည်။
ဤပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာနှင့် ပုံရိပ်ယောင်များအပေါ် သူရရှိထားသော နားလည်မှုအနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ လုံချန်းသည် သူ၏ ကောင်းကင် ဖုံးလွှမ်းခြင်း စွမ်းရည်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်ရာ သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် အမှန်တကယ်ပင် မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ရွှေအမြူတေ အဆင့် ၉ မှ မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၉ သို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားသောကြောင့် သူ၏ တိုက်ကွက်မှာလည်း အဆမတန် အစွမ်းထက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထျန်းရှန်မှာ ထိုအချိန်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို လွှဲကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။ သူ၏ဓားမှာ လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်နှင့် ထိမိသွားသော်လည်း ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ ရလဒ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။ တောက်ပသော အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်းရှန်မှာလည်း ရှိနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏ အနက်ရောင် ဓားကြီးပင် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် သူ အနိုင်ရရှိသွားကြောင်း သေချာသွားသောအခါ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
တိုက်ပွဲကြောင့် သူသည် လုံးဝ ခွန်အားကုန်ခန်းနေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။
"အခုတော့ ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ..." လုံချန်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထျန်းရှန်၏ ဓားမှာ စတင် လင်းလက်လာသည်။ ဓား၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း စတင် ပြောင်းလဲလာပြီး မကြာမီမှာပင် ကျမ်းစာလိပ် တစ်လိပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် ထိုင်ရာမှထကာ ထိုကျမ်းစာလိပ်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ရေးသားထားသော စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။
အခန်း (၁၇၀) ရက်စက်သော ဆေးလုံး
"အမှန်တရားဆိုတာ မင်းဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အရာမျိုးပဲ..." ကျမ်းစာလိပ်အတွင်း၌ ဤစကားလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ ရေးသားထားသည်။
ဤအရာမှာ စကားလုံးသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်ဟု လုံချန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစကားလုံးများသည် ပုံရိပ်ယောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစစ်အမှန်နှင့်လည်း တူညီနေသည်။ လုံချန်းသည် ထိုစကားလုံးများ၏ ဆန်းကြယ်မှုထဲတွင် နစ်မျောနေပြီး အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရဘဲ လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။
"အမှန်တရားဆိုတာ ဘာလဲ။ ပုံရိပ်ယောင်ဆိုတာကရော ဘာလဲ။ ပုံရိပ်ယောင်ဆိုတာ ငါဖန်တီးလိုက်တဲ့ အရာအားလုံးပဲ၊ အမှန်တရားဆိုတာလည်း အတူတူပါပဲ။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က ပုံရိပ်ယောင်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုလောက်ပဲ အားနည်းသလို၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လောက်လည်း အားကောင်းနိုင်တယ်။ အဲဒါက အတုအယောင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ လူတစ်ယောက်က အစစ်အမှန်လို့ ယုံကြည်နေသရွေ့ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေမှာပဲ။ ပုံရိပ်ယောင်ဆိုတာ အစစ်အမှန် မဟုတ်သလို တည်ရှိနေတဲ့ အရာလည်း မဟုတ်တဲ့အတွက် ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ နိယာမတွေကို လိုက်နာဖို့ မလိုဘူး။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ အဲဒါက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဘောင်တွေ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာပဲ" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။
လုံချန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရွှင်းမှာလည်း သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးမှာ ယခင်အတိုင်းပင်။
"ဘယ်နှစ်နာရီလောက် ကြာသွားပြီလဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"နာရီပိုင်း ဟုတ်လား။ နင် အဲဒီအတိုင်း ရှိနေတာ ငါးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။ နင် နိုးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့တောင် ငါ ထင်နေတာ..." ရွှင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာကြီးလဲ..." လုံချန်းက အံ့အားသင့်သွားကာ ထိုင်ရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။
"ငါးနှစ်တောင် ဟုတ်လား" သူက မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။
"အင်းလေ။ မင်ယုဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ဒီကနေ ထွက်သွားတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီ။ သူက နင့်ကို ခေါ်ပေမဲ့ နင်က ပြန်မထူးဘူး။ သူ ဒီစံအိမ်ရဲ့ ငှားရမ်းခကို နှစ်လ ထပ်တိုးပြီး နင့်ကို စောင့်နေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရတော့ နင်က သူ့ကို တကယ် မကူညီချင်ဘဲ ဒီမှာပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံနေတော့မယ်လို့ ထင်ပြီး ထွက်သွားတာ" ရွှင်းက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောပြသည်။
"အောင်မလေး... မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ ဒီလောက် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒါက စမ်းသပ်မှု ကမ္ဘာနဲ့ ဆင်တူတာပဲ၊ ငါ ဒါကို အသားကျသင့်နေပြီ" လုံချန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းတဲ့အချက် တစ်ခုရှိတာပေါ့။ ငါ အခု အသက် ၂၀ ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ့ကိုယ်ငါ စိတ်ကူးထားသလောက် ခန့်ညားရဲ့လား ကြည့်ရဦးမယ်" လုံချန်းက မှန်ရှေ့သို့ သွားကာ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟာသတွေ လုပ်နေတာပဲ" သူက ရွှင်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှင်းကမူ လုံချန်း၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေတော့သည်။ လုံချန်းမှာ မှန်ထဲတွင် အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိနေဆဲပင်။
"နင့်ကို လိမ်ပြောမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်မျက်နှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ငါ တကယ် မြင်ချင်လို့ပါ။ တကယ်ကို ကြည့်လို့ကောင်းတယ်" ရွှင်းက ရယ်သံကို ထိန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကဲ... နင် ပျော်သွားပြီဆိုရင် အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါဦး၊ အချိန် ဘယ်လောက် ကုန်သွားပြီလဲ"
"ခုနစ်ရက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ရတနာလုံးကလည်း ကွဲသွားပြီဆိုတော့ နင် ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို သင်ယူပြီး ပုံရိပ်ယောင် နိယာမ မျိုးစေ့ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ငါ ယူဆရမှာပေါ့။ အတော်လေး မြန်တဲ့ အရှိန်ပဲလို့ ပြောရမယ်" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွဲအက်နေသော ရတနာလုံး အပိုင်းအစများကို ထိုအခါမှ သတိပြုမိလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို သုံး၍ သူ၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်အနီးတွင် လွင့်မျောနေသော မျိုးစေ့ကဲ့သို့ အရာတစ်စေ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ထိုမျိုးစေ့အတွင်း၌ မြင်နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ မြေပြင်မှ လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာသည်။ ထိုအရာမှာ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ မျိုးစေ့ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဘေးတွင် အခြားသော မျိုးစေ့တစ်စေ့ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ထိုဒုတိယ မျိုးစေ့မှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေပြီး ယခင်မျိုးစေ့ထက် အနည်းငယ် ပိုနိမ့်သော နေရာတွင် လွင့်မျောနေသည်။ ၎င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမ မျိုးစေ့ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း လွယ်လွယ်ကူကူပင် ခန့်မှန်းလိုက်နိုင်သည်။
သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်မှာ ထိုနိယာမ မျိုးစေ့များနှင့် အလှမ်းဝေးသော နေရာတွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စာလုံးတစ်ခုကဲ့သို့သော အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်သည် ဟင်းလင်းပြင် နိယာမနှင့် အချိုးကျ ဆက်နွှယ်မှု ရရှိသွားသည့် သက်သေဖြစ်ကြောင်း ရွှင်းက ပြောပြဖူးသည်။
ဝိညာဉ်ထု ဝတ်ဆင်ထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကြောင့် လုံချန်း မမြင်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ဝိညာဉ်ထု၏ ခါးနောက်ဘက်တွင် အခြားသော ရှေးဟောင်း စာလုံးတစ်လုံး ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်း သူ၏ စိတ်အာရုံကို ပြန်လည် ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"အင်း... ငါ အဲဒီအကြောင်း တစ်ခုခုတော့ နားလည်သွားပြီ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောပြသည်။
"အဲဒါကို သင်ယူဖို့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ရလဲ။ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမတုန်းကနဲ့ တူလား"
"မတူဘူး၊ လုံးဝကို ကွာခြားတာ။ ငါ နဂါးမြို့တော်ထဲ ရောက်သွားပြီး ရွှယ်၊ မေ၊ အဖိုးနဲ့... ထျန်းရှန်တို့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ ကံကောင်းလို့ သူတို့အားလုံးကို ငါ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ" လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်ရှိ ရွှင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ... နင် ဘယ်လို အနိုင်ရခဲ့တာလဲ။ ထျန်းရှန်ဆိုတာ အဲဒီလောက် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလို့ရတဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ" ရွှင်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ငါ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ထျန်းရှန်က ကျင့်ကြံဆင့်လည်း မရှိ၊ တိုက်ခိုက်ရေး အသိပညာလည်း မရှိသေးတဲ့ အချိန်က ပုံစံပါ။ သူက ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာဆေးလုံး တစ်လုံးရဲ့ အာနိသင်အောက် ရောက်နေတာ။ ကြယ်တာရာ သိုင်းပညာ သင်တန်းကျောင်းမှာ သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ ထျန်းရှန်မျိုးပေါ့..." လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ရင်း မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ... အဲဒီအချိန်က အကြောင်းကို နင် ဘယ်လို သိတာလဲ" ရွှင်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေကို နင် မသိအောင် ငါ ပိတ်ထားတာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲ ငါ့အိပ်မက်တွေကိုတောင် နင် သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ" လုံချန်းက သတိရသွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတော့ ငါ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့တာ။ အဲဒီမှာ နင် ခဏ ပေါ်လာတာကိုလည်း ငါ မြင်လိုက်တယ်။ နင်က သူ့ကို အဲဒီဆေးလုံး မသောက်ဖို့ သတိပေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ"
"နင်က ဘာလို့ ထျန်းရှန်ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို မြင်နေရတာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်တော့ဘူး..." ရွှင်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။
"သူ့ကို အဲဒီလောက် ခွန်အားတွေ ပေးတဲ့ ဆေးလုံးမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိမှာ သေချာတယ်..." လုံချန်းက ရွှင်း၏ အတွေးကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... အဲဒီဆေးလုံးမှာ ဆိုးကျိုးရှိတယ်။ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဆိုးကျိုးပဲ..." ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"အဲဒါ ဘာလဲ"
"ကျင့်ကြံဆင့် ဆုံးရှုံးတာနဲ့ သေဆုံးခြင်းပဲ၊ အဲဒီဆေးလုံးက မြေကမ္ဘာအဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ပဲ အသုံးဝင်တာ။ အဲဒါကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေက ပုံမှန်မဟုတ်အောင် မြင့်တက်လာမယ်။ ကျင့်ကြံဆင့် မရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ကတောင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီး ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကိုတောင် ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကတော့... ကျင့်ကြံဆင့်တွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ သေတောင် သေနိုင်တယ်" ရွှင်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ရှင်းပြသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး အစကနေ ပြန်စရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ နှစ် ၅၀ အတွင်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို ထပ်မရောက်နိုင်ရင် နှလုံးရပ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဝမ်းနည်းသော အကြည့်ဖြင့် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ ဆေးလုံးပဲ! ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်လို နေရာမျိုးကို ရောက်မှ ကျင့်ကြံဆင့်တွေ အကုန်ဆုံးရှုံးရမှာလား။ ပြီးတော့ အဲဒီအဆင့်ကို ထပ်မရောက်ရင် သေရမယ်တဲ့။ ဝါး..." လုံချန်းက ဆေးလုံး၏ ဆိုးကျိုးများကို သိသိကြီးနှင့် သောက်ခဲ့ရသူ၏ အခြေအနေကို တွေးတောရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။
"ဒါဆို သူက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်... ကျင့်ကြံဆင့် ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အဲဒီအဆင့်ကို ထပ်ရောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့... ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရဲ့ ပထမအဆင့်ကိုတောင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဒါမျိုး လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်တယ်" လုံချန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သူ ကျင့်ကြံလို့ မရခဲ့တာက ပါရမီ မရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို ထပ်မပြောဘဲ နေကြရအောင်၊ ဒါတွေက နင် သိဖို့ မလိုတဲ့ အရာတွေပါ" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"နင့် သဘောပဲ။ ဒါနဲ့... ငါတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ကွာခြားနေရတာလဲ။ သူကျတော့ ဓားတွေ၊ ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရတယ်၊ တခြားဟာတွေလည်း ရှိဦးမှာ သေချာတယ်။ ငါကျတော့ အကောင်မပေါက်တဲ့ ဥတစ်လုံးပဲ ရတယ်" လုံချန်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်း... နင်က မနာလို ဖြစ်နေတာလား။ စိတ်တောင် မကောင်းဘူး၊ ဘယ်သူ ဘာရမလဲဆိုတာ ငါ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူးလေ" ရွှင်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင်..." လုံချန်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် စကားကို ရပ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။
လုံချန်း တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်သောအခါ လှပသော မိန်းကလေး တစ်ဦး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ယု... တစ်ခုခု လိုလို့လား။ ဒါနဲ့ မတွေ့တာ ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မင်းက အရင်ကထက် ပိုလှလာသလိုပဲနော်" လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရေးကြီးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင် အခန်းထဲမှာ ခုနစ်ရက်တောင် ကြာနေလို့ စိတ်ပူလို့ လာကြည့်တာပါ။ ဒီည မြို့ထဲမှာ ပွဲတော်တစ်ပွဲ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလားလို့ လာမေးတာပါ" မင်းသမီးမင်ယုက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ပွဲတော်လား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ငါ လိုက်ခဲ့မယ်လေ၊ ခဏလောက် ပြင်ဆင်ပါရစေဦး" လုံချန်းက မင်းသမီးမင်ယု၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ အခန်းထဲမှာ ရှိနေပါ့မယ်။ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် လာခေါ်လိုက်နော်" မင်းသမီးမင်ယုက ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။
လုံချန်း တံခါးပိတ်ကာ အထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။
"နင် ကြိုက်နေတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ချိန်းတွေ့မလို့လား။ ငါ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး" ရွှင်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် လုံချန်း ပြင်ဆင်ပြီးသွားကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး မင်းသမီးမင်ယု၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေတော့သည်။