အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း (၁၇၃) နားလည်မှုလွဲခြင်း

​"ဟေ့ကောင်... မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။ သေချင်လို့လား" စီနီယာအစ်ကို ရွမ်ဟု ခေါ်သော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က လုံချန်းတစ်ယောက် လင်းကို ကြည့်နေသည်အား သတိထားမိသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

​"ငါ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းကို ကြည့်နေတာပါ။ သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ရှိလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မှားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းက သူ့လို အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိတဲ့သူကို သိနိုင်မယ့် အနေအထားမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတာလားကွ။ မင်းက ဒီလို နိမ့်ကျတဲ့ ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံက လူဖြစ်ပြီး သူကတော့ ပိုမြင့်တဲ့နေရာက လာတာ။ မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကို ထိန်းထားစမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး" ထိုလူက လုံချန်းကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဒီစကားကိုပဲ မင်းကို ပြန်ပြောရလိမ့်မယ်။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာက မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံဆိုတာ မင်းထင်သလောက် အသုံးမဝင်လှပါဘူး" လုံချန်းက ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးအေးလူလူပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​လုံချန်းက ထိုဂိုဏ်းအမည်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်ထဲရှိ လူအားလုံးနီးပါး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်း အမည်ကို မသိကြသော်လည်း အင်ပါယာတစ်ခုအတွင်း တည်ရှိသော ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ မည်မျှ အင်အားကြီးမည်ကို ခန့်မှန်းမိကြသည်။

​သို့သော် ကျိချင်းနှင့် မိုင်ယာတို့အတွက်မူ အခြေအနေက ကွာခြားသည်။ သူတို့သည် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဗဟုသုတ ပိုမိုကြွယ်ဝကြသည်။ ဤအမည်က ဘာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိသည်။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းသည် မြောက်ဘက် လအင်ပါယာရှိ သာမန်ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်း မဟုတ်ဘဲ အင်ပါယာ၏ အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းများထဲမှ တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာ၏ အရှင်သခင်များထဲမှ တစ်ဦးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

​"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်" ရွမ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"နေဦး... စီနီယာအစ်ကို ရွမ်၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့" ရွမ်သည် လုံချန်းထံ လျှောက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ၏ ဂျူနီယာ ညီမလေးမုန့် ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

​"ငါ့ကို မတားပါနဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးမုန့်။ ဒီကောင်က ငါတို့ဂိုဏ်းကို အဲဒီလို ပြောဆိုတဲ့အတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်။ သူ့ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးသင့်တယ်" ရွမ်က မုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီလား။ အခုပဲ ကြည့်လိုက်ဦး" သူမက နူးညံ့သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

​"သူက မြေကမ္ဘာအဆင့် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ သူ့ကို အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်" မင်ယု၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ရွမ်က ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံဆင့်ကြောင့် သူ အံ့သြသွားသော်လည်း သူက ပိုသန်မာသဖြင့် စိုးရိမ်စရာမရှိဟု ယူဆထားသည်။

​"ကျွန်မ စိုးရိမ်နေတာ သူမအတွက် မဟုတ်ဘူး..." မုန့်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

​"မင်း ဆိုလိုတာက..." ရွမ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"အခုန စကားပြောတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို ရင်းနှီးတာကို ကျွန်မ သတိပြုမိတယ်။ သူတို့က အတူတူ ရှိနေကြတာပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အသက်ကို ကြည့်ဦး... သူက ကျွန်မထက်တောင် ငယ်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် တတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ သူက ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံက မဖြစ်နိုင်ဘူး... ပထမအဆင့် နိုင်ငံတွေမှာတောင် ဒီလိုလူမျိုး မရှိနိုင်ဘူး။ သူတို့ကလည်း အင်ပါယာတစ်ခုခုက ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်... အဲဒီကောင်လေးက ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းအကြောင်း သိသိကြီးနဲ့တောင် ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောနေတာ။ သူတို့လည်း အင်အားကြီးဂိုဏ်းတစ်ခုခုက ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့အကြောင်း သေချာမသိဘဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်သင့်ဘူး။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်..." မုန့်သည် သူမ၏ အတွေးများကို ရွမ်နှင့် လင်တို့အား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောတော့သည်။

​"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ သူတို့က အင်ပါယာက လာတာဆိုရင်တောင် ငါ သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလို့ရသေးတာပဲ" ရွမ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဟိုကောင်လေးကိုပဲ ကြည့်လိုက်ဦး။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို မမြင်ရဘူး၊ ရှင်လည်း မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သေချာတယ်" မုန့်က ရွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း သူ့ကျင့်ကြံဆင့်ကို မမြင်ရဘူး..." ရွမ်က လုံချန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"သူက ကျင့်ကြံဆင့်ကို ဖျောက်ထားဖို့ ရတနာ တစ်ခုခု သုံးထားတာ ဖြစ်ရမယ်" ရွမ်က ဆိုသည်။

​"စီနီယာအစ်ကို ရွမ်၊ ကျွန်မ ဆရာ့ရဲ့ တပည့်ရင်း ဖြစ်လာတုန်းက ဆရာ ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ ရတနာကို မေ့သွားပြီလား။ အဲဒါက တိုက်ပွဲမှာ သိပ်အသုံးမဝင်ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျင့်ကြံဆင့် ဖျောက်ဖို့ ရတနာ သုံးထားရင် အဲဒီအာနိသင်ကို ပယ်ဖျက်ပြီး စစ်ဆေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီကောင်လေးကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ... သူက ဘာရတနာမှ သုံးမထားဘူး..." မုန့်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"...ပြီးတော့ ရှင့်ကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ သူပြနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိတဲ့ လေသံကို ကြည့်ဦး... သူက ကျွန်မတို့ အားလုံးထက် ပိုသန်မာတဲ့ ကျင့်ကြံဆင့် ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ရာနှုန်းပြည့် သေချာတယ်။ သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းက တကယ့်ကို အင်အားကြီးဂိုဏ်း ဖြစ်ရမယ်။ အခြေအနေက အဲဒီလို ဖြစ်နေတာတောင် သူက ရှင့်ကို ရန်စနေတာက သူ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာနေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သုံးပြီး အနိုင်ကျင့်သလို မဖြစ်အောင်လို့ပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူက လူတွေရဲ့ အထင်အမြင်သေးမှုကို မခံရဘဲ ရှင့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရသွားမှာပဲ" မုန့်က တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။ လုံချန်းမှာမူ သူမ၏ စကားများကို ကြားနေရသဖြင့် ပြုံးနေမိသော်လည်း ကျန်လူများမှာမူ ထိုသုံးဦး ဘာတွေ တိုးတိုးတိုးတိုး လုပ်နေကြသလဲဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

​"ကောင်းပြီ... ငါ သူ့ရဲ့ ရန်စမှု နောက်ကို မလိုက်တော့ဘူး" ရွမ်က လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ လုံချန်းမှာမူ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသဖြင့် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် အရာအားလုံးကို ကြည့်နေသည်။

​"သူက ရွှမ်နိုင်ငံက လင်းလား" သူတို့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ လုံချန်းက မုန့်ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးကို မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒါ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" မုန့် မဖြေမီ ရွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

​"စီနီယာအစ်ကို ရွမ်၊ စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဦးစားပေးက သူတို့ ဘာအတွက် ဒီကို ရောက်နေတာလဲဆိုတာ သိဖို့နဲ့ သူတို့လည်း ကျွန်မတို့လို ကိစ္စအတွက်ပဲဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်ကို ပိုမြန်မြန် ပြီးအောင် လုပ်ဖို့ပဲ" မုန့်က ရွမ်၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက ရွှမ်နိုင်ငံက လင်းပါ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးကို သိလို့လား" မုန့်က ပြုံးလျက် မေးကာ သူမ၏ အကြည့်ကို လင်းနှင့် လုံချန်း၏ ကြားတွင် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့၊ မကြာသေးခင်က ရွှမ်နိုင်ငံကို သွားတဲ့ ခရီးမှာ သူ့အကြောင်း တချို့ ကြားခဲ့ရသလို သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကိုလည်း မြင်ဖူးပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"ဪ... ဘာတွေ ကြားခဲ့ရလို့လဲ" မုန့်က စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။

​"သူက ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလလေးပေါ့။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အစီအစဉ်ချထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးထဲမှာ ရှိနေရတာကို ကျုပ် အမြဲတမ်း နှမြောမိလို့ပါ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ကျွန်မ စေ့စပ်ထားခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီစေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တာ ကြာပါပြီ" လုံချန်း စကားဆုံးသည်နှင့် လင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... ကောင်းတာပေါ့။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း အစီအစဉ်ချထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတွေကို သဘောမကျဘူး" လုံချန်းက သူ၏ ဝိုင်ကို သောက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

​"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က ဒီလို နိုင်ငံငယ်လေးမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲလို့ မေးလို့ ရမလား" မုန့်က စကားဝိုင်းကို ဖြတ်ကာ လုံချန်းကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

​"ကျုပ်တို့က အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရဖို့နဲ့ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ နေရာတွေကို ခရီးထွက်နေတာပါ။ ခင်ဗျားတို့ရော ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ရတနာမြေပုံတစ်ခုခု ရှာတွေ့လို့လား" လုံချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

​ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် မုန့်၊ လင်နှင့် ရွမ်တို့ သုံးဦးစလုံး မှင်တက်သွားပြီး သူတို့၏ အမူအရာများ လေးနက်သွားသည်။ သူတို့ ချက်ချင်းပင် အမူအရာကို ပြန်ထိန်းလိုက်သော်လည်း လုံချန်းကမူ သူလိုချင်သော အဖြေကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​"ကျွန်မတို့က လင်းရဲ့ ဖခင် ဖိတ်ကြားချက်အရ ရွှမ်နိုင်ငံရဲ့ ရွေးချယ်ပွဲ ပြိုင်ပွဲကို လာကြည့်တာပါ။ လေကောင်းလေသန့် ရဖို့နဲ့ အနားက နိုင်ငံတွေကိုလည်း လည်ပတ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းလို့ ထင်လို့ပါ" မုန့်က အမူအရာကို အမြန် ပြန်ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒီပြိုင်ပွဲအကြောင်း ကျုပ် ကြားဖူးပါတယ်။ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပုံပဲ၊ ကျုပ်လည်း အဲဒီကို ရောက်လာနိုင်တယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"ရှင်က ဘယ်အင်ပါယာက လာတာလဲ" မုန့်က လုံချန်းကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

​"ကျုပ်လား၊ ကျုပ်က အင်ပါယာက မဟုတ်ပါဘူး။ ပြောပြဖို့ မတန်တဲ့ နေရာသေးသေးလေးက လာတာပါ" လုံချန်းက ဝေဝေဝါးဝါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အင်ပါယာမှ ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ ထင်မှတ်သွားစေရန်နှင့် ဆန်းကြယ်မှုများ ဖန်တီးထားမှသာ နောက်ပိုင်းတွင် ထောင်ချောက်ထဲ မကျဘဲ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

​"ဒါဆို ရှင်က လျှို့ဝှက်ထားချင်တာပေါ့... ရပါတယ်" မုန့်က လုံချန်း ပြောသမျှကို တစ်လုံးမှ မယုံကြည်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျား ကြိုက်သလို တွေးတာကိုတော့ ကျုပ် မတားနိုင်ပါဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း သူ၏ ဝိုင်ကို သောက်လိုက်သည်။

​"ဒီသုံးယောက်က ရှင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလား။ ရှင့်တို့ နှစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူတို့က အတော်လေး သာမန်လူတွေလိုပဲ" မုန့်က ကျိချင်း၊ မိုင်ယာနှင့် ယောင်တို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"အခုမှ တွေ့ကြတာပါ။ သူတို့က စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့သူတွေလို့ ထင်လို့ လာထိုင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားတို့က ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ သိလိုက်ရတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"ကျွန်မတို့ကိုလား၊ ရှင့်အနေနဲ့ လင်းကို ပိုစိတ်ဝင်စားနေတာလို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရှင် လိုချင်ရင်တောင် ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ မရဘူး... ရှင့်ရဲ့ အစစ်အမှန် အထောက်အထားကို ပြောပြမှ ဖြစ်မယ်" မုန့်က ရယ်မောရင်း လုံချန်းကို မျက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။

​"ကျုပ်လား၊ ကျုပ်က လုံချန်းပါ၊ ဒါကတော့ ကျုပ်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မင်ယု။ အဲဒါဆို လုံလောက်ပြီလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"ကျွန်မက နာမည်ကို မေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတိုက်ကြီးမှာ လုံဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ လူတွေ၊ မျိုးနွယ်စုတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တချို့က အားနည်းပြီး တချို့က သန်မာကြတယ်။ ရှင် ဘယ်အင်ပါယာက လာပြီး ဘယ်ဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်လဲဆိုတာကို ကျွန်မ သိချင်တာပါ... အဲဒီဂိုဏ်းက အတော်လေး အစွမ်းထက်မှာ သေချာတယ်" မုန့်က ထပ်မေးပြန်သည်။

​"ကျုပ်က တကယ့်ကို ဝေးလံတဲ့ နေရာက လာတာမို့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အာဏာက မြောက်ဘက် လအင်ပါယာအထိ ရောက်လာမှာကို ခင်ဗျားတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး" လုံချန်းက မုန့်ကို စနောက်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင် ကျွန်မကို နားလည်မှုလွဲနေတာ နေမှာပါ။ ရှင်တို့ရဲ့အာဏာကို စိုးရိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ နောက်ခံကို စပ်စုချင်တာပါ" မုန့်က ပြန်ပြောသည်။

​"ကျုပ် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျုပ်က ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကို စွန့်စားခန်းအသစ်တွေ ရှာဖို့ လာတာပါ"

​"ဒါဆို ရှင်က စွန့်စားခန်းကိုပဲ ရှာတာပေါ့၊ ဆုလာဘ်တွေကို မဟုတ်ဘူးလား" မုန့်က ထပ်မေးပြန်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားမှာ ကျုပ်အတွက် စွန့်စားခန်း တစ်ခုခု ရှိရင် ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကိုတောင် ကူညီပေးနိုင်သေးတယ်..." လုံချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သည်။

​"ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ပြီးပါပြီ။ ရှင်နဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ အခုတော့ ကျွန်မတို့ သွားရတော့မယ်။ စွန့်စားခန်း တစ်ခုခု သိရရင် ရှင့်ကို ပြောပြပါ့မယ်" မုန့်က ပြုံးလျက် ပြောသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမသည် ရွမ်ကို လျှို့ဝှက် အချက်ပြလိုက်ရာ ရွမ်နှင့် လင်းတို့လည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

အခန်း (၁၇၄) အနမ်းတစ်ပွင့်

​"ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ပြီးပါပြီ။ ရှင်နဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ အခုတော့ ကျွန်မတို့ သွားရတော့မယ်။ စွန့်စားခန်း တစ်ခုခု သိရရင် ရှင့်ကို ပြောပြပါ့မယ်" မုန့်က ပြုံးလျက် ပြောသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် ရွမ်ကို လျှို့ဝှက် အချက်ပြလိုက်ရာ ရွမ်နှင့် လင်းတို့လည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

​"ဘာလို့ အားလုံးက မှင်တက်နေကြတာလဲ" လုံချန်းက မိုင်ယာနှင့် ကျိချင်းတို့၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"နင်က အင်ပါယာတစ်ခုက လာတာလို့ ငါ ခန့်မှန်းမိပေမဲ့ အခုလို ကိုယ်တိုင် ကြားရတော့လည်း တကယ် တုန်လှုပ်မိတယ်။ နင်က အားနည်းတဲ့ အင်ပါယာကလည်း ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရင်ဆိုင်ရဲတာကိုကြည့်ရင်လေ။ တကယ်တော့ သူတို့ကသာ နင့်ကို စကားပြောတဲ့အခါ ပိုပြီး သတိထားနေရတဲ့ ပုံပဲ" ကျိချင်းက အတန်ကြာမှ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဖြစ်နိုင်တာပဲ..." လုံချန်းက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း သွားရတော့မယ်။ အတူတူ ထိုင်ခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်သည်။ မင်ယုသည်လည်း လိုက်ပါ ထရပ်ကာ သူတို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

​"အခု ငါတို့ အင်ပါယာထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ရောက်နေပြီ။ ဒါကို ငါ့အစ်ကို သိထားသင့်တယ်။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာရဲ့ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက လူတွေရော၊ ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်အင်ပါယာက လူနှစ်ယောက်ရော... အားလုံးက ဒီနိုင်ငံထဲကို တစ်ချိန်တည်း ရောက်နေကြတာ... တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် ဖြစ်တော့မယ်... ငါတို့ မမျှော်လင့်ထားတာတွေအတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်။ ဦးလေးယောင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ အရိပ်အစောင့်တပ် တစ်ဖွဲ့ကို မြောက်ဘက် လအင်ပါယာ အဖွဲ့နောက် လိုက်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ နောက်တစ်ဖွဲ့ကိုတော့ လုံချန်းကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းပါ။ သူတို့ လုံးဝ အရိပ်အယောင် အသိမခံစေနဲ့" ကျိချင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းနှင့် မင်းသမီးမင်ယုတို့ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လာကြသည်။ မင်းသမီးမင်ယုက လုံချန်းကို စဉ်းစားသလို စိုက်ကြည့်နေသည်။

​"တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလို့လား" မင်ယု သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ရှင် သူတို့ ပြောတာတွေကို ဘယ်လို ကြားနိုင်တာလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ထက် ကျင့်ကြံဆင့် ပိုမြင့်တာတောင် တစ်လုံးမှ မကြားရဘူး" မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

​"ငါ သူတို့ ပြောတာတွေကို ကြားရတယ်လို့ မပြောမိပါဘူး။ ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်တာလဲ" လုံချန်းက စပ်စုသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

​"ရှင့်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင်တင် သူတို့ ဘာပြောနေလဲဆိုတာ သိနေမှန်း သိသာပါတယ်။ ကဲ ပြောပါဦး... ဘာတွေ သိခဲ့ရလဲ" မင်ယုက လိမ္မာပါးနပ်သော အပြုံးဖြင့် မေးသည်။

​"ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ တစ်ခုခုကို လာရှာနေကြတာပဲ သိရတယ်။ သူတို့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။ သူတို့ကို ဒီအထိ လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ အတော်လေး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

​'ဟိုမိန်းကလေးက ငါတို့နောက်ကို လူလွှတ်လိုက်ပြီပဲ။ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုပေမဲ့ အမှားကြီး တစ်ခုပဲ...' လုံချန်း တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် မိစ္ဆာဆန်သော အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရှိန်ကို လျှော့လိုက်ပြီး မင်ယုကို အရှေ့သို့ ဦးဆောင်သွားစေကာ သူကမူ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ကာ မင်ယုနှင့် ခွဲထွက်လိုက်သည်။

​ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မင်ယု လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

​ကျိချင်းနှင့် မိုင်ယာတို့ ညစာ စားနေဆဲမှာပင် စားသောက်ဆိုင် တံခါးပွင့်သွားပြီး ခေါင်းစွပ်ဝတ်ထားသော လူတစ်ယောက် အထဲသို့ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ဝတ်စုံကို မြင်သည်နှင့် ကျိချင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ သူမ၏ အရိပ်အစောင့်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ယခုအခါ ဧည့်သည်များ ထွက်သွားကြသဖြင့် ဆိုင်ထဲတွင် မိုင်ယာနှင့် ကျိချင်းတို့သာ ရှိတော့သည်။ စစ်သေနာပတိယောင်ပင် ဘုရင့်ထံ သတင်းပို့ရန် ထွက်သွားခဲ့ပြီ။

​"ကျုပ်နောက်ကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် လိုက်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ။ ကျုပ်က သဘောတောင် ကျဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာကိုး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

​"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ခင်ဗျားကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး..." လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ကျိချင်းဆီသို့ ပြုံးလျက် လျှောက်သွားသည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို ကျိချင်း၏ မျက်နှာနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ဖြစ်အောင် ကပ်လိုက်ရာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တစ်လက်မပင် မကွာတော့ပေ။ ကျိချင်းသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

​"ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုံး အမှားဆိုပေမဲ့၊ အကျင့်မဖြစ်သွားအောင် ကျုပ် ခင်ဗျားကို အလွယ်တကူ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူများ မှတ်နေလဲ။ နင်က အင်ပါယာက လာတာဆိုရင်တောင် ငါ့ရဲ့ အဒေါ်ကို အဲဒီလို မရိုမသေ လုပ်လို့ မရဘူး" မိုင်ယာက ထရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"ဒါက မရိုသေတာ မဟုတ်သေးဘူး ကောင်မလေး။ ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ မရိုသေမှု အစစ်အမှန်ကိုတောင် မမြင်ဖူးသေးဘူး" လုံချန်းက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကျိချင်းနှင့် အနီးကပ်ဆုံး အနေအထားမှာပင် ဆက်ရှိနေသည်။

​ထိုစဉ် လုံချန်းကိုပင် အံ့သြသွားစေမည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

​ကျိချင်းသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လုံချန်းနှင့် သူမကြားက အကွာအဝေးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် ထိတွေ့သွားသည်။ လုံချန်းသည် သူမ၏ နူးညံ့မှုနှင့် ချိုမြိန်သော ရနံ့ကို ခံစားရင်း အနမ်းကို အရသာခံလိုက်သည်။

​သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာသော အနမ်းအပြီးတွင် ကျိချင်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ခွာလိုက်သည်။

​"ဒါကို ငါ့ရဲ့ တောင်းပန်မှုလို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ။ အခု ငါတို့ ကျေသွားပြီ" သူမက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

​"မကျေသေးဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမကို ပြန်၍ နမ်းလိုက်သည်။ ကျိချင်းက အံ့သြသဖြင့် ပါးစပ် အနည်းငယ် ပွင့်သွားသော်လည်း လုံချန်းက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လျှာကို သွင်းပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နမ်းတော့သည်။ သူသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နမ်းရှုံ့နေသည်။

​မိုင်ယာမှာမူ သူမရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ အိမ်မက်လား အစစ်လား မခွဲခြားနိုင်ဘဲ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ အစပိုင်းတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူတို့၏ ပြင်းပြသော အနမ်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလာရကာ သူမ၏ ဒေါ်လေး ခံစားနေရသော အတွေ့အကြုံမျိုးကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း တောင့်တမိသလို ဖြစ်လာသည်။

​လုံချန်းသည် ငါးမိနစ်ခန့် ဆက်တိုက် နမ်းပြီးနောက်မှ နှုတ်ခမ်းကို ခွာလိုက်သည်။ ကျိချင်းမှာ အသက်ရှူ မြန်နေပြီး လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

​"အပြင်ဘက် တံခါးနားမှာလည်း အဲဒီလို လူတစ်ယောက် သတိမေ့နေသေးတယ်။ အခုတော့ ကျုပ်တို့ ကျေသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မကြာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ်သေချာတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် နောက်လှည့်ကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

​"ဪ... ဒါနဲ့၊ သူတို့ကို လွှတ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျုပ်ကို တိုက်ရိုက် မေးရင်လည်း ရတာပဲ၊ ကျုပ်က မြို့စားကြီး ဂရာနယ်လီရဲ့ စံအိမ်ဟောင်းမှာ နေတာ" လုံချန်းက မထွက်ခွာမီ လှည့်ပြောခဲ့သည်။

​"ငါတို့ လုံးဝ မကျေနိုင်သေးဘူး..." ကျိချင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လုံချန်း စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် အထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် မင်ယု ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ရှင် ဘယ်မှာ ပျောက်နေတာလဲ" လုံချန်းကို မြင်သည်နှင့် သူမက မေးသည်။

​"ကိစ္စတချို့ သွားရှင်းနေတာပါ။ ငါ့ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိတ်ပူနေတာလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးသည်။

​"ဘာလို့ စိတ်ပူရမှာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာပဲလေ၊ ရှင် သေလို့ မရဘူး..." မင်ယုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"မင်း ဆိုလိုတာကို ငါ နားလည်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ စကားတွေက နားလည်မှု လွဲစရာကြီး" လုံချန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး မင်ယု၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

​"ဟိုသုံးယောက်နောက် လိုက်နေတာလား။ သူတို့ ရှာနေတဲ့ အရာက တကယ် ကောင်းတဲ့ အရာ ဖြစ်ရမယ်" မင်ယုက စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးသည်။

​"ငါ သူတို့နောက် လိုက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"ဘာလို့ အဲဒီလောက် သေချာနေတာလဲ"

​"အာရုံတစ်ခုပါပဲ" လုံချန်းက စနောက်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

​မင်ယုနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောပြီးနောက် လုံချန်း သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

​"တကယ့် နေ့တစ်နေ့ပဲ" လုံချန်း ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချကာ အနားယူလိုက်သည်။ တစ်နာရီခန့် အနားယူပြီးနောက် သူသည် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံမှု ပြီးနောက် မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံသည်။

​သူ၏ စိတ်မိစ္ဆာမှာ ဖြစ်စဉ်အတွင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် လုံချန်း၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ နှေးကွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသောအခါ လုံချန်း သူ၏ ဥကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကျွေးလိုက်သည်။ နေ့စဉ် အလုပ်များ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လုံချန်းသည် ဥကို လက်တွင် ကိုင်ထားရင်း ကုတင်ပေါ်၌ လှဲလိုက်သည်။

​"နောက်ရက် နည်းနည်းလောက်ဆိုရင် ငါ့မွေးနေ့ ရောက်တော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အပြင်ကို ထွက်လာပါလား။ ငါတို့ မွေးနေ့ အတူတူ ဖြစ်သွားတာပေါ့ ကောင်လေးရာ" လုံချန်းက ဥကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဥကို ပြန်သိမ်းကာ မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

​မနက်ရောက်သောအခါ လုံချန်း နိုးလာသည်။ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ငါ အနီးနားက တောင်တန်းဆီကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားဦးမယ်။ ငါ ဒီကို လာခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို အပြီးသတ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။ တစ်ပတ်မပြည့်ခင် ငါ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" လုံချန်းက မင်ယု၏ အခန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမကို ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်" မင်ယုက လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​လုံချန်း စံအိမ်မှ ခြေလျင် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မြို့လမ်းမများတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ယခုအခါ လူအတော်များများက လုံချန်းအကြောင်း သိနေကြပြီး သူသည် ရန်မစသင့်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။ သူသည် အင်ပါယာတစ်ခုမှ လာသည်ဟူသော ကောလာဟလပင် ထွက်နေသည်။

​လုံချန်း မိုးကြိုးမြို့တော်၏ ထွက်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

​ခဏမျှ ခရီးနှင်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် မိုးကြိုးမြို့တော် အပြင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုတောင်တန်းသည် ပေ ၁၅၀၀၀ ကျော် မြင့်မားသဖြင့် သာမန်လူများအတွက် တက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း လုံချန်းအတွက်မူ အခက်အခဲ မရှိပေ။

​လုံချန်းသည် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံများကို အသုံးပြုကာ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။