အခန်း (၁၇၅-၁၇၆)
Vol. 18 Ch. 175-176
အခန်း (၁၇၅) ကြမ်းတမ်းသော ကျင့်ကြံခြင်း
မိုးကြိုးမြို့တော်ကို ဝန်းရံထားသော တောင်တန်းကြီးမှာ မြင်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ထူးခြားလှသည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်း တောက်ပသော လျှပ်စီးအလင်းတန်းများကို မြင်နေရပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံများက လိုက်ပါလာတတ်သည်။
ဤတောင်တန်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသော တိမ်တိုက်များမှာ ပို၍ပင် ထူထပ်နက်မှောင်နေပြီး တောင်ပေါ်မှနေ၍ သဘာဝ နေရောင်ခြည်ကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။
လုံချန်း အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားစဉ် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အမှတ်အသားများနှင့် တူးခြစ်နေသည့် သစ်ပင်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။
လုံချန်းသည် စိုးရိမ်ရမည့်အစား ပြုံးလိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
လုံချန်း တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရန် ငါးနာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီ၊ အလုပ်စရမယ့် အချိန်ပဲ" တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် သန့်ရှင်းသော နေရာတစ်နေရာကို ရှာပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ငါ့အတွက် အချက်နှစ်ချက်ကို ကူညီပေးဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ... မိုးကြိုးဓားသွားကို သင်ယူဖို့နဲ့ လောကဘုရင် အစွမ်းကို ကျင့်ကြံဖို့ပေါ့" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
"ဟင်း... နင့် ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတဲ့ ပုံပဲ..." ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်သူက မစိုးရိမ်ဘဲ နေမှာလဲ။ မိုးကြိုးဒဏ်ကို ခံရတာက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာပဲလေ၊ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိတဲ့သူတွေအတွက်တောင်မှပေါ့" လုံချန်းက တိမ်ဖုံးနေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လောကဘုရင် အစွမ်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေသည်။ ဤသိုင်းပညာအတွက် အချက်နှစ်ချက် လိုအပ်သည်။ ပထမအချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှပ်စီးဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ နာကျင်အောင် လုပ်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ လုံချန်းက ဤတောင်တန်းရှိ လျှပ်စီးများကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ကျင့်ကြံသူသည် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းအတိုင်း တိတိကျကျ လိုက်နာရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ပထမအချက်ကသာ လုံချန်းကို စိုးရိမ်စေခဲ့သည်။
"လျှပ်စီးက ငါလိုချင်တဲ့အချိန်၊ ငါလိုချင်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကျလာမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့အပေါ်ကို ကျလာအောင် ငါပဲ လုပ်ရမယ်။ မိုးကြိုးဓားသွားက လောကဘုရင် အစွမ်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူ ပြုပေးတယ်။ အရင်က ဒါကို ရွေးတုန်းကတော့ ဒီအချက်ကို မသိခဲ့ဘူး၊ အခု သိရတော့ မိုးကြိုးဓားကို ရွေးခဲ့တာ တကယ် ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မိုးကြိုးဓားသွား ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအတတ်ပညာကို သင်ယူရန် သုံးနာရီခန့် ထိုအတိုင်း နေခဲ့သည်။ လေထုထဲတွင် မိုးကြိုး အဆီအနှစ်များ နေရာအနှံ့ ရှိနေသဖြင့် လုံချန်းအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။
နောက်ထပ် ငါးနာရီ ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ညှိုးကို ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ယံ၌ လျှပ်စီးအလင်းတစ်တန်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန် အားနည်းလှသဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန် မပေါ်မီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လုံချန်းသည် မျက်လုံးပြန်မှိတ်ကာ မည်သည့် အရာ မှားယွင်းသွားသနည်းဟု စဉ်းစားသည်။ လုံချန်းသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် အနည်းငယ်စီ တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထိုသို့ဖြင့် နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ တတိယမြောက်နေ့ ညနေခင်းတွင် လုံချန်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြိုးစားလိုက်သည်။
"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်ရင်း ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြကာ သူ၏ လက်ညှိုးကို ရှေ့ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ဆီသို့ ညွှန်ချလိုက်သည်။ ယခင်အကြိမ်များနှင့် မတူဘဲ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားကာ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်တန်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး သစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ လျှပ်စီးကျသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်ပင်မှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော မိုးခြိမ်းသံကြီး လိုက်ပါလာသည်။
"အောင်မြင်ပြီ" လုံချန်းသည် သစ်ပင်ပြာများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်သည်။
"တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်တွေကို အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားစေတာကတော့ နှမြောစရာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ၊ မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ထပ်မံ အော်ဟစ်ပြီး ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြကာ အနီးရှိ အခြားသစ်ပင်တစ်ပင်ဆီသို့ ညွှန်လိုက်ပြန်သည်။ တိမ်တိုက်များကြားမှ မိုးကြိုးတန်းကြီးတစ်တန်း ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လုံချန်း ညွှန်ပြသော သစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
လုံချန်း ပြုံးလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ လှဲချလိုက်ပြီး သုံးရက်တိုင်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အနားယူလိုက်သည်။
ဤတောင်တန်း တစ်တန်းလုံးတွင် လူရော သားရဲပါ မရှိကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် တောင်ထိပ်တွင် ဘာမှမရှိကြောင်း လုံချန်း သတိပြုမိပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဘာကိုမျှ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ သူသည် စိတ်အေးလက်အေး အနားယူလိုက်သည်။ သူ တစ်ခုတည်း စိုးရိမ်မိသည်မှာ သဘာဝအလျောက် ကျလာနိုင်သည့် မိုးကြိုးတန်းများပင်၊ သို့သော် ၎င်းမှာ သူ လိုချင်နေသည့် အရာလည်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်း မြေပြင်ပေါ်၌ နှစ်နာရီခန့် အနားယူပြီးနောက် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
"အခုတော့ အဓိက အစီအစဉ်အတွက် အချိန်ရောက်ပြီ" လုံချန်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ညွှန်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ညှိုးကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ညွှန်လိုက်သည်။
ထူထဲသော မိုးကြိုးတန်းကြီးတစ်တန်း ကောင်းကင်ယံ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
လုံချန်းသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ ခုခံကာကွယ်မှု သက်သက်ကိုသာ အားကိုးရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လိုက်သည်။
မိုးကြိုးတန်းသည် လုံချန်းဆီသို့ ဦးတည်လာပြီး မကြာမီ သူ၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
"အား..." မိုးကြိုးထိမှန်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံချန်းသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုဆိုးလှသည်။ သူ၏ အရိုးများနှင့် သွေးကြောများထဲသို့ လျှပ်စစ်ဓာတ်များ ဖြတ်စီးသွားသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းတော့မည့်အလား ခံစားရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
လုံချန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သတိမေ့သွားတော့သည်။
ငါးနာရီ ကြာပြီးနောက် လုံချန်း မျက်လုံးပွင့်လာရာ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကောင်းကင်မှ နက်မှောင်သော တိမ်တိုက်များပင် ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးအပစ်ခံရသည့် ထိုခံစားချက်ကို သူ မေ့ဖျောက်၍ မရပေ။
"ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုဆိုးတာပဲ... မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အာနိသင်သာ မရှိရင် ငါ သေတောင် သေနိုင်တယ်။ မိုးကြိုးဓားက တကယ်ကို သန်မာတာပဲ..." လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နင် ရပ်ချင်ပြီလား" ရွှင်း ပြန်ပေါ်လာပြီး မေးသည်။
"ရပ်ရမယ် ဟုတ်လား၊ အခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတာ" လုံချန်းက လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ရွှင်းသည် သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းပညာကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။ နောက်ထပ် မိုးကြိုးတန်းတစ်တန်း သူ၏ အပေါ်သို့ ကျလာပြန်ရာ သူ ထပ်မံ သတိမေ့သွားပြန်သည်။
လုံချန်း နိုးလာတိုင်း ထိုသိုင်းပညာကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်အသုံးပြုသည်။ လုံချန်းသည် ထိုဖြစ်ရပ်မျိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းနေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ ခံစားရသော နာကျင်မှုမှာ လျော့ပါးလာသည်ကို ခံစားမိသည်။
နောက်ထပ် သုံးရက် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် သတိမေ့မသွားဘဲ မိုးကြိုးဒဏ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို တက်ကြွစေခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် နောက်ထပ် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိုးကြိုးတန်းများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် မိုးကြိုးထိမှန်နေစဉ်မှာပင် လမ်းလျှောက်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်ရာမှ ပြေးသည့် အဆင့်သို့ ရောက်လာရာ သူ၏ အရှိန်မှာ ယခင်ကထက် အဆတစ်ရာမက ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။ မိုးကြိုးက သူ့ကို နာကျင်စေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိုးကြိုးဒဏ် ခံနိုင်ရည်မှာ မြင့်တက်လာသဖြင့် ယခုအခါ ထိုနာကျင်မှုကို အောင့်အည်း သည်းခံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် လောကဘုရင် အစွမ်းကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံရာ သူ၏ အရှိန်နှင့် ခုခံကာကွယ်မှုမှာ တိုးတက်လာသည်။ လုံချန်း၏ မိုးကြိုးဓားအပေါ် ထိရောက်မှုနှင့် နားလည်မှုမှာလည်း အသုံးပြုလေလေ ပိုမို တိုးတက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။
လုံချန်း ဤတောင်တန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ကိုးရက်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခရီးစဉ် မတိုင်မီနှင့် အပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားသွားပြီဟု ခံစားရသည်။
"မနက်ဖြန်ဆိုရင် ငါ့မွေးနေ့ ရောက်ပြီ၊ မင်းကတော့ အခုထိ အပြင်မထွက်လာသေးဘူးလား။ မင်းက တကယ့် လူဆိုးလေးပဲ သိလား" လုံချန်းက ဥကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်း ဥကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက် စောစောတွင် လုံချန်း နိုးလာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်သည်။ ဤကိုးရက်အတွင်း သူသည် ရွှေအမြူတေ အဆင့် အဆင့် ၉ နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အဆင့် ၉ ၏ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။ လုံချန်းသည် ဝိညာဉ် စွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်းကို သုံးနာရီခန့် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ရပ်နားကာ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်းအား စတင်သည်။ သူသည် ထိုအတိုင်း နှစ်နာရီခန့် ကျင့်ကြံပြီးမှ ရပ်နားလိုက်သည်။
ကျင့်ကြံပြီးနောက် လုံချန်း ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိုးကြိုးဓားဖြင့် ထပ်မံ ပစ်ခတ်ကာ လောကဘုရင် အစွမ်းကို ကျင့်ကြံပြန်သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားရာ ညနေခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုံချန်း ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူထားသော သစ်သီးများကို စားသောက်လိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လုံချန်း သူ၏ ဆန်းကြယ်သော ဥကို ထုတ်လိုက်သည်။
'မကြာခင် မနက်ဖြန် ရောက်တော့မယ်၊ ငါ့မွေးနေ့လည်း ပြီးဆုံးတော့မယ်။ ငါ့ရဲ့ ၁၆ နှစ်မြောက် မွေးနေ့က ဘယ်လောက် ကောင်းခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်... အမေ... အဖေ... သား အဖေတို့တွေကို လွမ်းတယ်' လုံချန်းသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ကျင်းပခဲ့သော မွေးနေ့များအကြောင်း တွေးရင်း သူ၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များကို ဆန်းကြယ်သော ဥထဲသို့ ကျွေးနေမိသည်။
လုံချန်း အတွေးများထဲ နစ်မျောနေစဉ် ကောင်းကင်ယံ၌ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးတန်းကြီးတစ်တန်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လုံချန်းဆီသို့ စတင် ကျဆင်းလာသည်။
မိုးကြိုးသည် လုံချန်းနှင့် ဥအပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားသည်။ လုံချန်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိုးကြိုးဒဏ်ကို အနည်းဆုံး အကြိမ် ရာနှင့်ချီ ခံစားခဲ့ဖူးသဖြင့် သိပ်ပြီး ထိခိုက်မှု မရှိသော်လည်း သူနှင့်အတူ မိုးကြိုးအပစ်ခံလိုက်ရသော ဥအတွက်မူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" လုံချန်းက ဥတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပျက်စီးသွားခြင်း ရှိမရှိ အမြန် စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။
လုံချန်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကွဲအက်သံတစ်သံ ကြောင့် သူ၏ အမူအရာ လေးနက်သွားပြန်သည်။
ဥ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်ကို လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
မကြာမီ ဥခွံများမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားပြီး လုံချန်းသည် အထဲတွင် ရှိနေသောအရာကို နောက်ဆုံး၌ မြင်လိုက်ရလေတော့သည်...။
အခန်း (၁၇၆) ဥပေါက်ခြင်း
မကြာမီမှာပင် ဥခွံများမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားပြီး လုံချန်းသည် အထဲတွင် ရှိနေသောအရာကို နောက်ဆုံး၌ မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။
ခြေလေးချောင်းဖြင့် ရပ်နေသော သေးငယ်သည့် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်မှာ လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ ဤသားရဲလေးမှာ ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း ကွာခြားချက် အချို့ရှိသည်။ ၎င်းတွင် အလယ်မှနေ၍ နှစ်ခွကွဲနေသော အမြီးတစ်ချောင်း ပါရှိသည်။ အမြီးတစ်ဖက်မှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး ကျန်တစ်ဖက်မှာမူ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော အပြာရောင် ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးအရောင်များမှာလည်း မတူညီကြပေ။ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ အနီရောင်ဖြစ်ပြီး ညာဘက်မျက်လုံးမှာ အပြာရောင် ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ထိုအပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော ရှေးဟောင်းစာလုံး ပုံစံများ ပါရှိရာ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ၎င်း၏ နဖူးပေါ်တွင်မူ စစ်မှန်သော လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် ငွေရောင် လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။
"ကြောင်လေးတစ်ကောင်လား" လုံချန်းက ထိုသေးငယ်သော သတ္တဝါလေးကို ကြည့်ကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကြောင်လေးသည် လုံချန်းဆီသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်များကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည်။
"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ အားနည်းပါစေ၊ တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့တော့ ငါ ပြောရမှာပဲ" လုံချန်းသည် သူ့အနားတွင် ကပ်ချွဲနေသော ကြောင်လေးကို ကြည့်ကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကြောင်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရွှင်း... ဒီကြောင်လေးက ဘာလဲ" လုံချန်းက သူ၏ ဘေးတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရပ်နေသော ရွှင်းကို လှည့်မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း သေချာမသိဘူး..." ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"နင် မသိဘူး ဟုတ်လား" လုံချန်းက အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာတော့ ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်နဲ့ တူသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့" ရွှင်းက ကြောင်လေးကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးသည်။
"ဒါပေမဲ့ သံသယဖြစ်စရာ အချက်အလက်တချို့ ရှိနေလို့ပဲ။ ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်က နင့်ရှေ့က သတ္တဝါလေးလိုပဲ အမြီးနှစ်ခွ ပါတယ်၊ ဆီးနှင်းလို ဖြူတဲ့ အမွှေးတွေ ရှိတယ်၊ နဖူးမှာ ငွေရောင် လခြမ်းအမှတ်အသား ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာတင် ကွာခြားချက်တွေ စလာတာပဲ။ ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အမြီးတွေက အနက်ရောင် ဖြစ်ရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ နင့်လက်ထဲက ကြောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ အမြီးတွေကတော့ အနီနဲ့ အပြာ ဖြစ်နေတယ်..." ရှုန့်က လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။
"ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်ရဲ့ မျိုးစိတ်အသစ်တစ်မျိုး ဖြစ်မှာပါ" လုံချန်းက ကြောင်လေးကို ကျီစယ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"နောက်ထပ် ကွာခြားချက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်။ ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာပုံစံမှ မပါဘူး... ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက... သူတို့က ဥကနေ ပေါက်တာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေတာပဲ... ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်နဲ့ တူနေပေမဲ့ မဟုတ်နိုင်ပြန်ဘူး... ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." ရွှင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်နေသည်။
"ငါ မှားသွားပုံပဲ... မင်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ" လုံချန်းက ကြောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်တွေမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိလား" လုံချန်းက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားတဲ့ အတတ်ပညာတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က တိုက်ခိုက်ရေး ဒါမှမဟုတ် ခုခံရေးမှာ မတော်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အဓိက အစွမ်းကတော့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းပဲ။ ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်က မမြင်ရအောင် ဖျောက်ထားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး သူတို့ကို ရှာဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ သူတို့နဲ့အတူ ရှိသမျှ အရိပ်အယောင် အားလုံးကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ပြောပြသည်။
"ဒါဆို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်တဲ့နေရာမှာ တော်တာပေါ့... ငါ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီကောင်လေးကို ငါ အတော်လေး သဘောကျတယ်" လုံချန်း ကြောင်လေး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
အလွန်ဝေးကွာလှသော နေရာတစ်နေရာတွင် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာ၏ ကောင်းကင်ယံ၌ နေရော လပါ မရှိပေ။ မြင်တွေ့နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ တောက်ပသော ကြယ် ၉ လုံးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကြယ်တစ်လုံးချင်းစီမှာ အရွယ်အစား တူညီပုံရသော်လည်း ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန် ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။ ထို ၉ လုံးမှာ တစ်လုံးထက် တစ်လုံး မြင့်သော နေရာတွင် မရှိဘဲ တစ်တန်းတည်း အဆင့်တစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေကြသည်။
ထိုမြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ပလ္လင်တစ်လုံး ရှိသည်။ မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် လူကြီးတစ်ဦးမှာ ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဝေးကွာသော နေရာမှကြည့်လျှင် သာမန်လူသား အရွယ်အစားနှင့် တူသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ထိုလူမှာ အမြင့် ၇ မီတာကျော် ရှိကြောင်း သိသာသည်။ သူသည် ဘီလူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနှင့် မျက်နှာမှာ လူသားနှင့် တူသည်။ သူ၌ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ ရှိသည်။
သူသည် လူသားထက် ဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူသည်။ သူသည် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုမြေပြင်၏ ဆွဲငင်အား၊ လေထုနှင့် ခံစားချက်... အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထုထဲတွင် ထူးခြားသော ဖိအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ထိုလူသည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။
သန်းပေါင်းများစွာသော နှစ်များတစ်လျှောက် ကြယ် ၉ လုံးနှင့်အတူ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ကောင်းကင်ယံ၌ ယခုအခါ ကြယ်တစ်လုံး ထပ်တိုးလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ကြယ် ၉ လုံးအစား ယခုအခါ ၁၀ လုံး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဆယ်လုံးမြောက် ကြယ် ပေါ်လာခြင်းက သူ့ကို တုန်လှုပ်စေသော်လည်း ၎င်း၏ တည်နေရာက သူ့ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
ကျန်ကြယ် ၉ လုံးမှာ အဆင့်တစ်ဆင့်တည်းတွင် ရှိနေကြသော်လည်း ဆယ်လုံးမြောက် ကြယ်မှာမူ များစွာ မြင့်မားသော နေရာတွင် ရှိနေသည်။ ဆယ်လုံးမြောက် ကြယ်မှာ ကျန် ၉ လုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍ ကြီးမားကာ ပို၍ တောက်ပနေသည်။
"သန်းပေါင်းများစွာသော နှစ်တွေတိုင်အောင် နတ်ဘုရားသားရဲ ၉ ပါးကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ကြယ် ၉ လုံးပဲ ရှိခဲ့တာ၊ အခု နောက်ထပ် တစ်လုံး ပေါ်လာတာလား။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့ရဲ့ တည်နေရာက နတ်ဘုရား သားရဲတွေ ထက်တောင် မြင့်နေပါလား... ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ထိုလူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီကြယ်က ဘယ်သူ့ကို ကိုယ်စားပြုလဲဆိုတာ ငါ သိရမယ်" ထိုလူသည် မျက်လုံးပြန်မှိတ်လိုက်သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် ပို၍ လေးနက်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံ အစောင့်အရှောက်၏ အရာခပ်သိမ်း မြင်နိုင်သော မျက်လုံးများ" ထိုသို့ ဟစ်ကြွေးလိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ ရွှေရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူသည် ဆယ်လုံးမြောက် ကြယ်ကို အာရုံစိုက်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စက္ကန့် မပြည့်မီမှာပင် သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် ရုန်းကန်နေရသည့် ပုံစံ ပေါက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးများ ထွက်လာသော်လည်း ထိုကြယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
၅ စက္ကန့်မျှသာ ကြာပြီးနောက် ထိုလူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အိုမင်းသွားသည့် ပုံပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးမျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။
"ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှု သမိုင်းတစ်လျှောက် ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ငါ သိချင်တာကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပြန်ဘူး... မကြာခင်မှာ ဒီကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲတော့မယ်..." ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုလူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်လိုက်လေတော့သည်။
လုံချန်းက ရွှင်းကို ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်၏ အကြောင်းအား မေးနေစဉ် လုံချန်း၏ လက်ထဲရှိ ကြောင်လေးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ကာ ကောင်းကင်ကို ဝေခွဲမရသည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကဲ... နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ့ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့။ ကောင်လေးရာ... မင်း ငါ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းတာပဲ" လုံချန်းက ကြောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကြောင်လေးသည် လုံချန်းဆီသို့ အာရုံပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ငါ ဒီခရီးစဉ်မှာ လိုချင်တာအားလုံး ရခဲ့ပြီ... အခုတော့ ပြန်ဖို့ အချိန်ပဲ" လုံချန်း ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်သည်။
"နင့်ရဲ့ ယုအာကို လွမ်းနေပြီလား" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။
"လွမ်းနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ နင် မနာလို ဖြစ်နေတာလား" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ရွှင်းကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"နင့်ရဲ့ ဒီအဖော်သစ်လေးအကြောင်း သူ့ကို ဘယ်လို ပြောပြမလဲ" ရွှင်းက ပြုံးလျက် မေးသည်။
"ဒီကောင်လေးက တောင်ပေါ် ခရီးစဉ်မှာ ငါ ကယ်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးလို့ ပြောရမှာပေါ့"
"ဒါနဲ့... ဒီနေ့က သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာဦးနေ့ပဲ။ နာမည်တစ်ခုတော့ ပေးရမယ်..." လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"နင်ကပဲ သူ့ရဲ့ အဖေလို ဖြစ်နေတာဆိုတော့ နာမည်ပေးလိုက်ပါဦး"
"ငါက နာမည်ပေးတဲ့နေရာမှာ အတော်လေး ညံ့တယ်လို့ ထင်တယ်..." လုံချန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင် ပေးတာ အဆင်ပြေမှာပါ" ရွှင်းက အားပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... သူက အရမ်းဖြူစင်တဲ့ ဆီးနှင်းတွေလို ဖြူနေတော့ သူ့ကို နှင်းခဲလို့ပဲ ခေါ်မယ်" လုံချန်း ကြောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကြောင်လေးသည် လုံချန်း၏ စကားကို နားလည်ပုံမရဘဲ အပြစ်ကင်းစင်သော အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။
လုံချန်းသည် ကြောင်လေးကို ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ကြောင်လေးကို စကားနားလည်သော လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် တဖွဖွ စကားပြောနေမိသည်။
ရှည်လျားသော ခရီးအပြီးတွင် လုံချန်းသည် မိုးကြိုးမြို့တော်၏ ဝင်ပေါက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လမ်းမများတစ်လျှောက် လျှောက်လာစဉ် လူများက သူ့ကို စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများကို သူတို့ မေ့မသွားကြသေးပုံရသည်။
လုံချန်း သူ၏ စံအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားသည်။ ထိုသူမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသည့် လူမျိုး မဟုတ်ပေ။
လုံချန်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ သူမဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေတော့သည်...။