အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)
Vol. 18 Ch. 177-178
အခန်း (၁၇၇) ကမ်းလှမ်းချက်
လုံချန်း သူ၏ စံအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားသည်။ ထိုသူမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသည့် လူမျိုး မဟုတ်ပေ။
လုံချန်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ သူမဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် တံခါးကို ခေါက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော လုံချန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မုန့်... တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ မင်းသမီးမင်ယုနှင့် ညစာစားစဉ်က လုံချန်း တွေ့ခဲ့သည့် မုန့်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင်နဲ့ စကားပြောစရာလေး ရှိလို့ပါ။ ဒါနဲ့ ရှင့်လက်ထဲက ကြောင်လေးက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ အရင်က ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" မုန့်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တောထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးပါ။ သူ့ကို နှင်းခဲလို့ ခေါ်တယ်။ အားနည်းပေမဲ့ တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်" လုံချန်းက သူ၏လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လမင်းကြောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"အထဲဝင်ခဲ့ပါ၊ အထဲရောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့" လုံချန်း တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါက်လိုက်သည်။
လုံချန်း တံခါးခေါက်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။ သူသည် ငါးမိနစ်ခန့် စောင့်ပြီး ထပ်မံခေါက်သော်လည်း တံခါးမှာ ပွင့်မလာခဲ့ပေ။
'သူ အထဲမှာ မရှိတာလား' လုံချန်း တံခါးကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။ သူသည် သော့အပိုကို ထုတ်ကာ တံခါးဖွင့်၍ အထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ မုန့်သည်လည်း နောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။
လုံချန်းက မုန့်ကို စံအိမ်၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"ခဏလောက် ဒီမှာ ထိုင်နေပေးပါဦးမလား။ ငါ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" လုံချန်းက မုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" မုန့်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
လုံချန်း ဧည့်ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ကာ မင်းသမီးမင်ယု၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
မကြာမီ သူသည် မင်ယု၏ အခန်းတံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ တံခါးကို ထပ်မံခေါက်သော်လည်း အရင်ကဲ့သို့ပင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။ လုံချန်း တံခါးကို တွန်းကြည့်လိုက်ရာ သော့ခတ်မထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
တံခါးမှာ အလွယ်တကူ ပွင့်သွားပြီး သူသည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
"ဪ... ကျင့်ကြံနေတာကိုး..." လုံချန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။ သူသည် တံခါးကို အသာအယာ ပြန်ပိတ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ပိုမိုပေါ့ပါးသော အမူအရာဖြင့် ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လုံချန်း ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာချိန်တွင် မုန့်သည် ယခင်အတိုင်း ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အခုတော့ ရှင် ကြည့်ရတာ အတော်လေး စိတ်အေးသွားတဲ့ ပုံပဲ" လုံချန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"ကဲ... ဘာအကြောင်း ပြောချင်လို့လဲ" လုံချန်းက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စအကြောင်းပါ" သူမက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာကိစ္စလဲ"
"စွန့်စားခန်းအကြောင်းလေ..." သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒါကတော့ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ။ ထပ်ပြောပါဦး" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"ကိစ္စကတော့ ကျွန်မတို့က လျှို့ဝှက်နေရာတစ်နေရာကို ရှာတွေ့ထားတယ်။ အဲဒီမှာ ရတနာတွေနဲ့ လက်နက်တွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒါကို သွားရှာဖွေတဲ့အခါ ရှင်လည်း ပါဝင်စေချင်လို့ပါ" မုန့်က ဆိုသည်။
"အကြောင်းပြချက် ပြောပြပါ..." လုံချန်းက ခပ်တည်တည်ပင် မေးလိုက်သည်။
"ဘာ အကြောင်းပြချက်လဲ" သူမက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။
"အဖိုးတန် ရတနာတွေ ပါဝင်နေတဲ့ ရှာဖွေရေးမှာ ဘာဖြစ်လို့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို လာပြောပြပြီး ဖိတ်ခေါ်ရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပေါ့" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က ကျွန်မတို့ မြေပုံတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အဲဒီမြေပုံမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းဆီကို ညွှန်ပြထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ပါနေတယ်။ အဲဒီကျင့်ကြံသူက ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိခဲ့တာကတော့ ရှင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မတို့က ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမိတာနဲ့ ဂိုဏ်းကနေ ခွင့်ယူပြီး ထွက်လာခဲ့ကြတာ။ လင်းရဲ့ နိုင်ငံကို အလည်လာတာလို့ အကြောင်းပြပြီး ဒီမြို့ကို လာခဲ့တာပေါ့၊ ဒီမြို့က မြေပုံမှာ ညွှန်ပြထားတဲ့ နေရာနဲ့ အနီးဆုံး မြို့ဖြစ်နေလို့ပဲ" မုန့်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြသည်။
"အဲဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးသည်။
"မိုးကြိုးမြို့တော် အပြင်ဘက်က တောင်တန်းကြီးထဲမှာလေ" သူမက အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"ဟင်" လုံချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုဂူသင်္ချိုင်းနှင့် သူ မည်မျှ နီးကပ်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မင်းပြောတာတွေထဲမှာ ငါ့ကို ဘာလို့ လာပြောပြတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် မပါသေးဘူး။ မင်း ငါ့ကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်နိုင်သလို၊ မင်းက ပရဟိတလုပ်မယ့် လူစားမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ခပ်တည်တည်ပင် ဆိုလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းကို ကျွန်မတို့ သုံးယောက်တည်းနဲ့ ဝင်လို့မရလို့ပဲ။ အရင်ကတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို လေးယောက် ဒါမှမဟုတ် လေးယောက်ထက် ပိုတဲ့ လူတွေရှိမှ ဝင်လို့ရမယ်ဆိုတာ ရှင်းသွားတယ်။ အခုထိ ကျွန်မတို့ဆီမှာ သုံးယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု မုန့်က ဆိုသည်။
"ဒါဆို တွေ့တဲ့လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားလို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာတာလဲ။ ငါက စွန့်စားခန်းကိုပဲ မက်မောတယ်၊ ဆုလာဘ်ကို မမက်မောဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ ယုံရတာလဲ။ အားနည်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ရွေးရင် သစ္စာဖောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုနည်းသလို၊ သတ်ပစ်ဖို့လည်း ပိုလွယ်တာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"ရှင်ပြောတာ အားလုံး မှန်ပါတယ်။ အားနည်းတဲ့သူကို ရွေးရင် သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြံစည်တာနဲ့ အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လို့ ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်မတို့အတွက်လည်း မကောင်းနိုင်ဘူး" မုန့်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
"စဉ်းစားကြည့်လေ။ အထဲဝင်ဖို့ အနည်းဆုံး လေးယောက် လိုတယ်ဆိုရင်... အပြင်ပြန်ထွက်ဖို့ရော အနည်းဆုံး လေးယောက် မလိုနိုင်ဘူးလား။ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေက နည်းပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မစွန့်စားချင်ဘူး။ စတုတ္ထမြောက် လူက အားနည်းပြီး အထဲမှာတင် အလွယ်တကူ သေသွားလို့ ကျွန်မတို့ပါ အထဲမှာ ပိတ်မိနေမှာကို မလိုလားဘူး။ ပြီးတော့ ရှင် လိုက်လာမယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ ချစ်သူလည်း ပါလာမှာပဲ... သူမက တကယ့်ကို သန်မာတဲ့သူဆိုတော့ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားရင်တောင် လေးယောက် ကျန်နေဦးမှာဆိုတော့ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ပြန်ထွက်လာနိုင်တာပေါ့" မုန့်က လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။
"ဒါက တကယ့်ကို စေ့စပ်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခန့်မှန်းချက်အပေါ်မှာပဲ အခြေခံထားတာပဲ" လုံချန်းက သူမ၏ အကြောင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းကို ပြန်သွားပြီး နောက်တစ်ယောက် မခေါ်လာတာလဲ။ မင်းတို့လိုပဲ သန်မာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ။ မင်းတို့ သိပြီးသား၊ ယုံကြည်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လာလို့ ရတာပဲကို" လုံချန်းက ထပ်မေးပြန်သည်။
"ကျွန်မတို့မှာ အသွားအပြန် လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဒီနိုင်ငံက လူတွေ ကျွန်မတို့ကို သံသယဝင်လာပြီလို့ ခံစားနေရတယ်။ အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းကို ဒီတိုင်း ပစ်ထားရင် သူတို့လည်း ရှာတွေ့သွားနိုင်တယ်လေ" မုန့်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါပေမဲ့... ငါတို့က မင်းတို့ကို သစ္စာဖောက်ရင်ကော" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
"ရှာတွေ့တဲ့ ရတနာအားလုံးကို ငါးယောက် အညီအမျှ ခွဲယူကြမှာပါ။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ပြီးတော့... ရှင်က သစ္စာဖောက်မယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်" သူမက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
'သူမရဲ့ အကြောင်းပြချက်က လုံလောက်ပုံရသလို၊ သူမ လိမ်မပြောဘူးလို့လည်း ထင်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခုခုကို ထူးဆန်းသလို ခံစားနေရတယ်။ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။ လုံစုက ငါ့ကို မသစ္စာဖောက်ခင် ဖိတ်ခေါ်တုန်းကလို ခံစားချက်မျိုးပဲ... ကံကောင်းတာက ငါက အဲဒီတုန်းကလို အားနည်းတဲ့သူ မဟုတ်တော့တာပဲ' လုံချန်းက မုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အတွေးများကို မျက်နှာတွင် မဖော်ပြပေ။
"ကဲ... ကျွန်မရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဘယ်လို သဘောရလဲ" လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို မြင်သောအခါ မုန့်က မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ဘက်ကတော့ သဘောတူချင်ပေမဲ့ သူနဲ့လည်း အရင် တိုင်ပင်ရဦးမယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ဆိုလိုတာက ရှင့်ရဲ့ ချစ်သူကို မေးရဦးမယ်ပေါ့" မုန့်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုပဲ ပြောပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနက်ဖြန်မှ အဖြေပေးမယ်။ မင်းကို ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲ" လုံချန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ မနက်ဖြန် အဖြေလာတောင်းပါ့မယ်။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ သွားရတော့မယ်၊ ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိသေးလို့" မုန့်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ" လုံချန်းက ထိုင်လျက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ မုန့်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အမူအရာ ပြန်ထိန်းကာ ပြုံးပြ၍ လှည့်ထွက်သွားသည်။
လုံချန်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည်။
"မုန့်... လင်း... မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်း... သန်မာတဲ့ ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်း... ရတနာတွေ... ကိစ္စတွေက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာတော့မှာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်း ထရပ်ကာ သူ၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ မင်ယု၏ အခန်းရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် နစ်မျောနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ တိတ်တဆိတ်ပင် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်ပြီး နှင်းခဲကို သူ၏ ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ နှင်းခဲမှာ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းလည်း မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
တစ်ညလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ပြီးနောက် မနက်ခင်းတွင် လုံချန်း နိုးလာပြီး အဆင်သင့် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူသည် မြူခိုးကြွေမြို့ ဆေးဝါးခန်းမခွဲ၏ ဂိုဏ်းခွဲသခင်ကု လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ကောင်းကင်နဂါး ဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူလိုက်လေတော့သည်...။
အခန်း (၁၇၈) ဆေးပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်း
သူသည် မြူခိုးကြွေမြို့ ဆေးဝါးခန်းမခွဲ၏ ဂိုဏ်းခွဲသခင်ကု ပေးခဲ့သော ကောင်းကင်နဂါး ဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ငါက အမြဲတမ်း တခြားကိစ္စတွေနဲ့ လမ်းကြောင်းလွဲနေတာပဲ။ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အတတ်ပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲထားတာ ကြာလှပြီ၊ အခုထိ မစရသေးဘူး။ နောက်ထပ်တော့ အချိန်မဆွဲတော့ဘူး..." လုံချန်းက ဆေးမီးဖိုကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဆေးမီးဖိုနှင့်အတူ ဈေးမှ ဝယ်လာခဲ့သော ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းကိရိယာ အားလုံးကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထူးခြားသော မီးများကို ဖန်တီးပြီး ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့် ဆေးပညာရှင်များ ရှိသော်လည်း ထိုသူမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ ထိပ်တန်း ဆေးဆရာ အများစုမှာမူ ကျင့်ကြံသူကို မီးဖန်တီးနိုင်အောင် ကူညီပေးသည့် အတတ်ပညာအချို့ကို အသုံးပြုကြသည်။ အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုမှာ မီးနိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းက ကျင့်ကြံသူကို မီးအား ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အမှန်တကယ် ကူညီပေးနိုင်သည်။ တစ်ပြည်လုံးအတိုင်းအတာဖြင့် မီးနိယာမကို နားလည်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင် ပါရမီပါသော ဆေးဆရာမှာ လက်ချိုးရေတွက်ရုံမျှသာ ရှိသည်။ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးဆရာ ဖြစ်လာပြီး မီး၏နိယာမကိုပါ နားလည်သူများမှာ ဆေးဝါးခန်းမ၏ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းနှင့် အကြီးအကဲများသာ ဖြစ်ကြသည်။
လုံချန်းသည် မီးကို မထိန်းချုပ်နိုင်သလို၊ မီးနိယာမကိုလည်း မသင်ယူရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် လိုအပ်သော မီးကို ဖန်တီးရန်အတွက် ပစ္စည်းများကိုသာ ဝယ်ယူအသုံးပြုရသည်။ ထိုပစ္စည်းများကို မိုးကြိုးမြို့တော်တွင် အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ပြီး လုံချန်းသည် တောင်ပေါ်မှအပြန်တွင် အချို့ကို ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အလွယ်ဆုံးကနေပဲ စရအောင်... ပထမအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အရင်ဖော်စပ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ဆေးနည်းတွေက အများကြီးပဲ... ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးရမလဲ" လုံချန်းသည် သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်၏ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော ဗဟုသုတများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည်။
"ကိုယ်တိုင် ကုသရေးဆေးလုံးကိုပဲ ဖော်စပ်တော့မယ်" လုံချန်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဆေးနည်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကိုယ်တိုင် ကုသရေးဆေးလုံးမှာ တစ်ပြည်လုံးတွင် အများဆုံး ရရှိနိုင်သော ဆေးလုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို မကုသနိုင်သော်လည်း ရှနာခြင်းကဲ့သို့သော သာမန်ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် လုံလောက်သည်။ ၎င်းသည် အကိုက်အခဲ ပျောက်ဆေးအဖြစ်လည်း အလုပ်လုပ်သည်။
လုံချန်းသည် မီးအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီး ဆေးမီးဖိုအား နေရာချကာ လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။
သူသည် ဆေးနည်းအတိုင်း ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အပူချိန်ကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သိသော်လည်း အပူချိန်ကို တိတိကျကျ ကိုင်တွယ်ရန်မှာမူ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆယ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ လုံချန်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ သူသည် ဆေးပေါင်းအိုး၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် မီးခိုးရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံချန်း ထိုဆေးလုံးကို ကောက်ယူကာ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"ပထမအဆင့် အလယ်အလတ် ဆေးလုံးပဲ..." လုံချန်း ရေရွတ်ရင်း ဆေးလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သင့်တာ၊ ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အားနည်းသွားတာပဲ... ပိုပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်..." လုံချန်းက ခပ်တိုးတိုး ဆိုရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။
လုံချန်းသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားရာတွင် အဆင့်မြင့် ကိုယ်တိုင် ကုသရေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် သုံးကြိမ်အကြာတွင်မူ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံးကို ဆက်လက် စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်ဆေးနည်းကို ရွေးရမည်ဟု မဆုံးဖြတ်ရသေးမီမှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
"ရှင် ပြန်ရောက်ပြီလား" တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အင်း၊ အခုပဲ တံခါးဖွင့်ပေးမယ်" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ပြောရင်း အရာအားလုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ အမြန် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
သူ ကုတင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းခဲမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။
သူ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မင်ယု ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ရှင် ပြန်ရောက်ပြီပေါ့" သူမက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ငါ ပြန်မလာဘူးလို့ ထင်နေတာလား" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ရှင် ပြန်လာမယ်ဆိုတာ နည်းနည်းလေးတောင် မသံသယဖြစ်ပါဘူး။ ရှင်က တစ်ပတ်အတွင်း ပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားပေမဲ့ အခုက ပိုသွားပြီဆိုတော့ ရှင့်အတွက် စိုးရိမ်နေမိလို့ပါ" မင်ယုက ဆိုသည်။
"အထဲဝင်ခဲ့ပါ၊ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်" လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ ပြောရင်း ကုတင်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။ မင်ယုသည်လည်း အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ထိုင်ပါဦး။ ငါ မင်းကို စားပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါ့ထက် မအားနည်းပါဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
မင်းသမီးမင်ယုသည် ဘာမှမပြောဘဲ လုံချန်း၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ဟိုတစ်ခါ စားသောက်ဆိုင်မှာ ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာက လူသုံးယောက်ကို မှတ်မိသေးလား" လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ သူတို့က ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန့်လို့ မိတ်ဆက်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး မနေ့က ဒီကို လာခဲ့တယ်"
"ဘာကိစ္စလဲ"
"သူက ငါတို့ကို သန်မာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းကို ရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ ပါဝင်စေချင်နေတာ" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ..." သူမက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။
"သူမပြောတာကတော့ သူတို့ ရှေးဟောင်းမြေပုံတစ်ခု ရထားတယ်တဲ့။ အဲဒါက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းကို ညွှန်ပြနေတာပဲ။ သူတို့ အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားပေမဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းက အနည်းဆုံး လူလေးယောက် ဒါမှမဟုတ် လေးယောက်ထက် ပိုတဲ့ အဖွဲ့ ရှိမှ ဝင်လို့ရမယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်တဲ့။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်အဖွဲ့ထဲမှာ ငါတို့ကို ပါဝင်စေချင်တာ" လုံချန်းက အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ရှင်ရော ဘယ်လို သဘောရလဲ" သူမက မေးသည်။
"ငါကတော့ ပါဝင်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးမှာ မင်းကို မခေါ်ချင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ မင်းပဲ ချစေချင်တယ်" လုံချန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။
"ဘာလို့ ကျွန်မကို မလိုက်စေချင်တာလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမယ်လို့ ထင်လို့လား" မင်ယုက စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စမှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ရင် ငါကတော့ အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးနိုင်ပေမဲ့ မင်းအတွက် စိုးရိမ်မိလို့ပါ" လုံချန်းက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
"ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီ သုံးယောက်စလုံးကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်တယ်" မင်ယုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ငါလည်း အဲဒီလို ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..."
"ကျွန်မ ရှင်နဲ့ လိုက်ခဲ့ချင်တယ်။ ဘယ်တော့ သွားကြမှာလဲ" လုံချန်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် မင်ယုက ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
"ဟက်... မင်း လိုက်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ မုန့် ဒီကို လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ အသေးစိတ်တွေ သိရမှာပေါ့"
"ဒါနဲ့... ငါ ပြောဖို့ မေ့နေတာ၊ ဒီနေ့ မင်း တကယ့်ကို လှနေတယ်။ မင်းမျက်နှာကို မမြင်ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ လွမ်းနေတာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ရာ မင်ယု ထရပ်တော့မည့်ဟန်မှ ရပ်သွားသည်။
"လူလိမ်" သူမက ဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။
"ငါ လိမ်ပြောစရာ အကြောင်းရှိလို့လား။ ဒါက အမှန်အတိုင်း ချီးကျူးတာပါ။ မင်းက နေ့တိုင်းလည်း လှနေတာပါပဲ"
မင်ယု ပြန်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ တဒုန်းဒုန်းနှင့် တံခါးထုသံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း ထရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ အမြန် လျှောက်သွားသည်။ တံခါးမကြီးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အားဖြင့် ထုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။
စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသော မျက်နှာဖြင့် သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လုံချန်းက တံခါးကို အထဲသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲဖွင့်လိုက်သဖြင့် တံခါးကို ထုတော့မည့် လက်သီးမှာ သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ဦးတည်လာသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ် နှင့် လောကဘုရင် အစွမ်းတို့ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ထိုလက်သီးကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာတော့သော လက်သီးကို လုံချန်း ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။ လုံချန်းက ထိုလက်ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ရပ်သွားသည်။
"ရွမ်... ဒါက တခြားသူရဲ့ အိမ်ကို လာတဲ့အခါ ထားရမယ့် ယဉ်ကျေးမှုလား" လုံချန်းက စိတ်ပျက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူသည် မုန့်နှင့်အတူ တွေ့ခဲ့သော လူပင် ဖြစ်ပြီး လုံချန်းနှင့် အနည်းငယ် အခြေအတင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူလည်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် မုန့်က အားနာနေသော အပြုံးဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ညာဘက်တွင်မူ လင်း ရပ်နေသည်။
ရွမ်၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ကို လုံချန်း၏ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲမှ လွတ်အောင် အားစိုက်ကာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကြွက်သားခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကိုမူ မသုံးသေးပေ။
"ပြီးပြီလား။ မပြီးသေးရင် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကိုပါ သုံးကြည့်လိုက်ပါဦး... ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့လက်ကို လှုပ်နိုင်ကောင်း လှုပ်နိုင်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ရွမ်က အားစိုက်နေသော်လည်း လုံချန်း၏ ရှေ့တွင်မူ ထိုအားမှာ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
"မင်း..." ရွမ် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို စတင် အသုံးပြုလေတော့သည်။
ရွမ်၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ လုံချန်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။