အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အခန်း (၁၇၉) လုံချန်း၏ မကောင်းမှုများ

​"စီနီယာအစ်ကို ရွမ်၊ ကျွန်မတို့က သူတို့ကို အကူအညီတောင်းဖို့ လာတာပါ... ရန်ဖြစ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး" မုန့်က ရွမ်ကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ရွမ်က အားစိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံချန်းကလည်း သူ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်မ သူ့ကိုယ်စား တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ တံခါးခေါက်နေတာ ကြာပြီ၊ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိလို့ စီနီယာအစ်ကို ရွမ်က စိတ်မရှည် ဖြစ်သွားလို့ပါ" ဟု မုန့်က ဦးညွှတ်ရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

​"တစ်ခါတလေမှာ စိတ်မရှည်တာက လူတစ်ယောက်ကို သေစေနိုင်တယ်" လုံချန်းက ရွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲတာကလည်း အတူတူပါပဲ" ရွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

​"ဟက်... ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါနဲ့ မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံး ဘာလို့ လာကြတာလဲ။ ငါ့ဆီက အဖြေကို ကြားဖို့ဆိုရင် မုန့် တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တောင် လုံလောက်နေတာပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"အချိန်မဖြုန်းဘဲ အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းဆီကို တန်းသွားနိုင်အောင် သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့တာပါ" မုန့်က ပြန်ဖြေသည်။

​"ငါက မင်းရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူမယ်လို့ ဘယ်လို သိနေတာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။

​"ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ခံစားမိလို့ပါ။ ကဲ... အမြန်ပြင်ဆင်တော့၊ အခုပဲ ထွက်ကြမယ်"

​"ငါတို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ခဏလေးပဲ စောင့်... အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်" လုံချန်း ပြောပြီး သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားသည်။ သူသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော နှင်းခဲ ကို ကောက်ချီကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ မင်ယုက နောက်မှ လိုက်လာပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။

​"ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန်လေးကိုပါ ခေါ်လာတာလား။ ငါတို့က အားလပ်ရက် အပျော်ခရီး သွားနေကြတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ရွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သူက ငါနဲ့ လိုက်လာမှာပဲ။ ဒီကောင်လေးကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး" လုံချန်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​"ဒါနဲ့... ငါ့ကို မြေပုံလေး ပြလို့ရမလား" လုံချန်းက မေးသည်။

​"ဪ... အင်း... ရပါတယ်" မုန့်က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မြေပုံကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လုံချန်း မြေပုံကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။

​"တကယ့်ကို ဟောင်းနွမ်းနေတာပဲ" လုံချန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မြေပုံကို ပြန်ပေးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"မင်းပြောတော့ ဒီနိုင်ငံက မင်းတို့ကို သံသယဝင်နေတယ်ဆို။ ငါတို့ အားလုံး အတူတူ ထွက်သွားရင် ပိုပြီး အာရုံစိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက မုန့်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

​"ငါတို့အဖွဲ့မှာ အခု လေးယောက်ရှိနေပြီ၊ မကြာခင် အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲ ရောက်တော့မှာပဲ။ သူတို့ တစ်ခုခု မလုပ်ခင်မှာပဲ ငါတို့က ရတနာတွေနဲ့အတူ အပြင်ပြန်ရောက်နေမှာပါ" မုန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"ကောင်းပြီ။ ဒါနဲ့... မင်းတို့မှာ ခရီးသွား သားရဲတွေ ပါလား၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းလျှောက်သွားကြမှာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"လမ်းမလျှောက်ပါဘူး... ငါတို့ ပျံသွားကြမှာ" မုန့်၏ မျက်နှာတွင် ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ သူမက ကျယ်လောင်စွာ လေချွန်လိုက်ရာ လုံချန်း၏ အထက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော သားရဲကြီး သုံးကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"လပြာလင်းယုန်..." လုံချန်း ထိုသားရဲများကို မှတ်မိသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုသားရဲ သုံးကောင်စလုံးမှာ ဝိညာဉ်အခြေတည်အဆင့် တွင် ရှိကြသည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်က လင်းယုန်များနှင့် တူသော်လည်း အရွယ်အစားမှာ များစွာ ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းတို့၏ တောင်ပံဖြန့်ကားမှုမှာ ၅ မီတာကျော် ရှည်လျားသည်။

​"ဒါတွေက ဂိုဏ်းကနေ ငါတို့ ရရှိထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွား သားရဲတွေပဲ။ လူနှစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သယ်နိုင်တယ်" ရွမ်က ဂုဏ်ယူသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"အတော်လေး ကောင်းသားပဲ" လုံချန်းက ပြောသော်လည်း အထင်ကြီးသည့် ပုံစံမျိုးတော့ မပေါက်ပေ။

​"ခရီးသွားဖို့တော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေး အားနည်းတယ်... ငါတို့ဆီက ပျံသန်းတဲ့ သားရဲတွေလောက် မသန်မာဘူး။ သူတို့ အင်ပါယာက တကယ်ပဲ စွမ်းအားပိုင်းမှာ နောက်ကျနေတာပဲ" မင်ယုက တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"မင်း..." ရွမ် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

​"နင်တို့ အင်ပါယာထက် အားနည်းတယ် ဟုတ်လား။ နင်က တကယ်ပြောနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြွားနေတာလား။ နင့်အင်ပါယာ နာမည်ကိုတောင် မပြောနိုင်ဘဲနဲ့။ ဒီတိုက်ကြီးမှာ မြောက်လအင်ပါယာထက် သန်မာပါတယ်လို့ ဘယ်အင်ပါယာက အခိုင်အမာ ပြောနိုင်လို့လဲ။ တချို့ သန်မာတဲ့ အင်ပါယာတွေ ရှိတာတော့ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက တော်တော်ဝေးတယ်။ နင်တို့ အဲဒီက လာတယ်လို့ ငါမယုံဘူး၊ တကယ်လို့ နင်တို့က မရှက်ဘူးဆိုရင် နင်တို့ အင်ပါယာ နာမည်ကို ပြောပြလိုက်လေ" လင်းက မင်ယုကို စိတ်ပျက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ ပြောတာကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့စကားကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဝမ်းနည်းစရာ မလိုပါဘူး... နင်တို့ အင်ပါယာက တခြားနေရာ အတော်များများထက်စာရင် သန်မာပါသေးတယ်" မင်ယုက လင်းကို အားပေးသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဟင်း... ထားလိုက်ပါတော့" လင်းက မင်ယုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"သွားကြရအောင်... နောက်ကျနေပြီ" မုန့်က အားလုံး၏ အာရုံကို လွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်က လပြာလင်းယုန်များကို ဆင်းလာရန် ခေါ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် သခင်များ၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာကြသည်။

​"သခင်လေးချန်းက စီနီယာအစ်ကို ရွမ်နဲ့ အတူထိုင်၊ ကျွန်မက မိန်းကလေး မင်ယုနဲ့ အတူထိုင်မယ်။ ဒီအကြံပြုချက်ကို ဘယ်လို သဘောရလဲ" မုန့်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

​"ငါ သူနဲ့ အတူမထိုင်ဘူး" လုံချန်းနှင့် ရွမ် နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ပြိုင်တည်း ငြင်းလိုက်ကြသည်။

​"ဒါဆို သခင်လေးချန်းက ကျွန်မနဲ့ ထိုင်၊ မိန်းကလေး မင်ယုက ဂျူနီယာညီမလေး လင်းနဲ့ ထိုင်မလား" မုန့်က ထပ်မံ အကြံပေးပြန်သည်။

​"စီနီယာအစ်မ မုန့်... ကျွန်မ သူမနဲ့ မထိုင်ချင်ဘူး" လင်းက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။

​"ဪ... ဂျူနီယာညီမလေး လင်းရယ်၊ စိတ်ပုတ်မနေပါနဲ့။ ကဲ... ဒါဆို မိန်းကလေး မင်ယုက ကျွန်မနဲ့ ထိုင်၊ သခင်လေးချန်းက ဂျူနီယာညီမလေး လင်းနဲ့ ထိုင်မယ်။ အခုကော ဘယ်သူက ဘာပြဿနာ ရှိသေးလဲ" မုန့်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ... သွားကြမယ်" အားလုံးက သဘောတူသွားသဖြင့် မုန့် သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်သည်။

​သူမသည် သူမ၏ လပြာလင်းယုန်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး မင်ယုက နောက်မှ ထိုင်လိုက်သည်။ လုံချန်းကမူ လင်း၏ လင်းယုန်ပေါ်တွင် သူမ၏နောက်မှ ထိုင်လိုက်သည်။ ရွမ်ကမူ သူ၏ လင်းယုန်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။

​မကြာမီ သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တောင်တန်းကြီးဆီသို့ ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။

​"ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် နာရီဝက်တောင် မကြာဘဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်" လုံချန်း လင်းယုန်၏ ပျံသန်းနှုန်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ဆို ရောက်မှာပါ" လင်းက လေအေးလေးများကို ခံစားရင်း ပြန်ဖြေသည်။

​"ဪ... ဒါနဲ့ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား" လုံချန်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။

​"ရပါတယ်။ ပြောပြလို့မရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်မျိုး မဟုတ်ရင်ပေါ့" လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောသည်။

​"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ရွမ်က မင်းတို့အဖွဲ့ထဲမှာ အသန်မာဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မုန့်က ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေရတာလဲ" လုံချန်းက စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... အဲဒါက စီနီယာအစ်မ မုန့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက စီနီယာအစ်ကို ရွမ်ထက် မြင့်လို့ပဲ။ စီနီယာအစ်ကို ရွမ်က ပိုသန်မာပြီး နောက်ခံကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ စီနီယာအစ်မ မုန့်ရဲ့ နောက်ခံက ပိုပြီးတော့ တောင့်တင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ပါရမီကလည်း စီနီယာအစ်ကို ရွမ်ထက် သာတယ်လို့ ပြောကြတယ်" လင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​"မင်းက ဘယ်သူ့ကို ပိုသဘောကျလဲ။ စီနီယာအစ်ကို ရွမ်လား၊ စီနီယာအစ်မ မုန့်လား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"စီနီယာအစ်မ မုန့်ပေါ့။ သူမက ကျွန်မရဲ့ အစ်မအရင်းလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူက အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မ အဖေရဲ့ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းဖို့ သတ္တိပေးခဲ့တာလည်း သူမပဲ။ ကျွန်မကို ကူညီဖို့ ဒီအဝေးကြီးအထိပါ လိုက်လာပေးတာလေ" လင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​"သူမ အဲဒီလို လုပ်ပေးတာ ကောင်းပါတယ်။ သူမသာ မလုပ်ပေးခဲ့ရင် ကျွန်မကတော့ အဖေခိုင်းတဲ့အတိုင်း အဲဒီလူနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရမှာ သေချာတယ်။ သိလား... သူ နေတဲ့နေရာကို ရောက်မှပဲ အဲဒီလူက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးရွားနေမှန်း သိလိုက်ရတာ။ ကျွန်မအဖေ ဘာတွေ တွေးပြီး ကျွန်မကို စေ့စပ်ပေးခဲ့လဲ မသိဘူး" လင်က စိတ်ပျက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

​"မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးတယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုမျိုးလဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"သူက ဒုတိယအဆင့် နိုင်ငံငယ်လေးတစ်နိုင်ငံမှာ နေတာ။ ကျွန်မ အဲဒီကို ရောက်တော့ သူ့လိပ်စာနဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းကြည့်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကျွန်မကို မှင်တက်သွားစေတာပဲ။ သူက နိုင်ငံငယ်လေးရဲ့ ပါရမီရှင်လေး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။ ကျွန်မအဆင့်လောက် မရှိရင်တောင် အမှိုက်ထက်တော့ သာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မှားသွားတယ်။ အဲဒီလူက အမှိုက်ထက်တောင် ဆိုးတယ်။ သူက ရူးသွပ်သွားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း... ကျွန်မ ကြားတာတော့ အခုထိ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်တဲ့" လင်းက ပြောပြလိုက်သည်။

​"တကယ်လား၊ အဲဒီလောက်နဲ့တော့ အမှိုက်ထက် ဆိုးတယ်လို့ ပြောလို့မရသေးဘူး ထင်ပါတယ်" လုံချန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

​"နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်! သူ ဘယ်လိုကြောင့် ရူးသွားလဲ သိလား" သူမက လုံချန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်။

​"ဘယ်လိုကြောင့်လဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးသည်။

​"သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့ရဲ့ နောက်ခံကို အားကိုးပြီး မြို့ထဲက မိန်းကလေးတွေကို အမြဲ နှောင့်ယှက်တတ်တဲ့ ကာမရူးကြီးတစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်။ တစ်ရက်မှာ သူက မြို့ကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သွားနှောင့်ယှက်မိတယ်လေ။ သူ မသိတာက အဲဒီမိန်းကလေးက ပထမအဆင့် နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံက အင်အားကြီး မိသားစုတစ်ခုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်နေတာပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ မိသားစုက ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီး သူ့ကို သေလုနီးပါးအထိ ရိုက်နှက်ခဲ့ကြတာ။ သူ့အမေက သူတို့ရှေ့မှာ ဝပ်တွားခေါင်းတိုက်ပြီး တောင်းပန်လို့သာ အသက်ကို ချန်ထားပေးခဲ့ကြတာတဲ့။ ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ ရူးသွားတော့တာပဲ" လင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​"ဟာ... ဘာတွေလဲ။ အဲဒါကို မင်းကို ဘယ်သူ ပြောတာလဲ" လုံချန်း မဖြစ်နိုင်ဟူသော အကြည့်ဖြင့် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်မိသည်။

​"မယုံနိုင်စရာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီလို မကောင်းဆိုးဝါးလို လူစားမျိုး ဘယ်လို ရှိနိုင်တာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ခံသင့်ခံထိုက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကိုတော့ ရသွားတာပဲ။ အခုတော့ ဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ မနှောင့်ယှက်နိုင်တော့ဘူး" လင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်" လုံချန်း သူ၏ အမူအရာကို ပြန်ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါဆို သူ့ရဲ့ မကောင်းမှုတွေက မြို့ထဲမှာ အဲဒီလောက်တောင် နာမည်ကြီးတာလား" လုံချန်းက ထပ်မေးသည်။

​"နာမည်ကြီးတာမှ တကယ့်ကို နာမည်ပျက်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကတောင် ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ပြောပြတယ်ဆိုရင် လက်တွေ့မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလိမ့်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားသာ ကြည့်တော့" လင်က ပြန်ဖြေသည်။

​"သူ့ရဲ့ မိသားစုဝင် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၈၀) ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်း

​"နာမည်ကြီးတာမှ တကယ့်ကို နာမည်ပျက်ပဲ။ သူ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကတောင် ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ပြောပြတယ်ဆိုရင် လက်တွေ့မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလိမ့်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားသာ ကြည့်တော့" လင်းက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

​"သူ့ရဲ့ မိသားစုဝင် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏အကြောင်းကို ဤမျှအထိ လိမ်ညာပြောဆိုမည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို သူ စဉ်းစား၍ မရပေ။

​"သူ့ရဲ့... နေပါဦး... ကျွန်မတို့ ဘာလို့ သူ့အကြောင်း ပြောနေကြတာလဲ။ သူက ကျွန်မဘဝထဲကနေ ထွက်သွားပြီပဲ။ သူ့အကြောင်း ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး" လင်းက ရုတ်တရက် စကားဖြတ်လိုက်သည်။

​"အားနာပါတယ်၊ ငါက စပ်စုမိသွားလို့။ ကဲ... တခြားအကြောင်း ပြောကြရအောင်။ ဒီမြေပုံကို နင်တို့ သုံးယောက်ထဲက ဘယ်သူ အရင်ဆုံး ရှာတွေ့တာလဲ" လုံချန်းက မလိုလားသော်လည်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရသည်။ ဤကိစ္စကို နောက်မှသာ သူမကို ထပ်မေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​"စီနီယာအစ်ကို ရွမ်က မြေပုံကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ အဲဒီမြေပုံနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကိုလည်း သူပဲ တွေ့ခဲ့တာ။ သူ တာဝန်တစ်ခုနဲ့ အပြင်သွားတုန်းက တွေ့ခဲ့တာတဲ့။ သူ ပြန်လာတော့မှ ကျွန်မနဲ့ စီနီယာအစ်မ မုန့်ကို မြေပုံအကြောင်း ပြောပြတာ" လင်းက လုံချန်းကို ပြောပြသည်။

​"စာရွက်တစ်ရွက် ဟုတ်လား။ အဲဒီပေါ်မှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

​"စီနီယာအစ်ကို ရွမ်နဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲဒီပေါ်က စာလုံးတွေကို လုံးဝ နားမလည်ဘူး။ စာလုံးတွေက အရမ်းကို ရှေးကျပြီး ရှုပ်ထွေးလွန်းလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက စီနီယာအစ်မ မုန့်က ရှေးဟောင်းဘာသာစကားအချို့ကို လေ့လာထားဖူးတော့ သူက အဲဒီစာကို ဖတ်နိုင်ခဲ့တယ်" လင်းက ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြနေသကဲ့သို့ ဆိုသည်။

​"သူက အဲဒီစာအကြောင်း နင့်ကို ဘာပြောပြလဲ" လုံချန်းက အလွန် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

​"ကဲ... စီနီယာအစ်မ မုန့်က ရှင့်ကို ဂူသင်္ချိုင်းနဲ့ ဒီတာဝန်အကြောင်း ပြောပြထားပြီးသားဆိုတော့ ရှင့်ကို ပြောပြတာ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ သူပြောတာကတော့ အဲဒီစာဟာ ဒီဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ရန်သူက ရေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့။ သူက ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်နဲ့ ရန်ငြိုးရှိခဲ့ပြီး တစ်ဘဝလုံး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။ သူ အဲဒီလူကို ရှာတွေ့တဲ့အချိန်မှာတော့ အဲဒီလူက သေနေပြီ ဖြစ်နေတယ်။ သူက အဲဒီလူ သေပြီးတာတောင်မှ ဆက်ပြီး နာကျင်စေချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်က တခြားသူရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းကို ကျူးကျော်ရအောင်အထိတော့ အောက်တန်းမကျချင်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူက ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို ညွှန်ပြတဲ့ မြေပုံကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ဘာကြောင့် ဒီမြေပုံကို လုပ်ရလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျင့်ကြံသူရဲ့ အကြောင်း၊ ရတနာတွေရဲ့ အကြောင်းကို စာထဲမှာ ရေးခဲ့တာ။ အနာဂတ် မျိုးဆက်သစ်တွေက သူ့ရန်သူရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းကို ကျူးကျော်ပြီး ရတနာတွေကို ယူသွားကြဖို့ သူ မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့" လင်းက ထိုလူ စာရေးနေမည့် ပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​"ဝိုး... လူတစ်ယောက် သေပြီးတာတောင် မငြိမ်းနိုင်တဲ့ အမုန်းတရားပဲ..." လုံချန်း သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အဲဒီလောက်အထိ အမုန်းခံရဖို့ဆိုရင် အဲဒီလူက တကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့" လင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

​"အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။ သူတို့ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူးလေ..." လုံချန်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းနှင့် လင်းတို့ စကားပြောနေစဉ် မုန့်နှင့် မင်ယုတို့သည်လည်း အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

​"နင့်ရဲ့ ချစ်သူက လင်းကို တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ ပုံပဲ" မုန့်က လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"သူ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာက သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာ ငါ ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး" မင်ယုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒါနဲ့ နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လို စဆုံခဲ့ကြတာလဲ" မုန့်က မင်ယုကို ပြုံးကြည့်ရင်း မေးသည်။

​"ငါတို့ ပထမဆုံး ဆုံတုန်းက သူက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ"

​"ဝိုး... နင်က ဒီလောက် သန်မာတာတောင် သူက နင့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလား။ သူက တကယ့်ကို သန်မာတဲ့သူ ဖြစ်မှာပဲ" မုန့် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အင်း... သူက တော်တော်လေး သန်မာတယ်" မင်ယု၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားသည်။

​"သူက အရမ်းငယ်သေးတာတောင် ပါရမီက ထူးလှချည်လား။ သူက တကယ့် အင်အားကြီး အင်ပါယာတစ်ခုခုက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" မုန့်က မှင်တက်သော အကြည့်ဖြင့် မေးသည်။

​မင်ယုက သူမ၏ မေးခွန်းကို ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး အဖြေမပေးခဲ့ပေ။

​'သူမကလည်း လျှို့ဝှက်ထားတုန်းပဲ... ဒီနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ဘယ်လို ဖုံးကွယ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိကြတာပဲ...' မုန့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ မဖော်ပြပေ။

​"နင်တို့ အဲဒါ... လုပ်ပြီးကြပြီလား" မုန့်က မင်ယုကို နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ဘာကိုလဲ" မင်ယုက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

​"သိတယ်မလား... ချစ်သူတွေ ကုတင်ပေါ်မှာ လုပ်လေ့ရှိတဲ့ အရာတွေလေ" မုန့်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဟာ..." မင်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ သူမ စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ စကားများ ထစ်ကုန်တော့သည်။

​"ရှက်နေရင်လည်း မပြောပြလည်း ရပါတယ်" မုန့်က မင်ယုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"နင် သူ့နဲ့အတူ နင့်အင်ပါယာကနေ ဘယ်တုန်းက ထွက်လာခဲ့တာလဲ" မုန့်က ထပ်မေးပြန်သည်။

​"ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး..." မင်ယု သူမ၏ မိသားစုကို သတိရသွားသဖြင့် အမူအရာမှာ မှိုင်တွေသွားသည်။

​"နင့်မိသားစုကို လွမ်းနေတာလား" မုန့်က သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"အင်း..." မင်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"ငါကတော့ တစ်ခါမှ အချစ်ကို မခံစားဖူးလို့ အဲဒီခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ နားမလည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ အချစ်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းမှာပဲ၊ သူ့နဲ့ အတူရှိဖို့အတွက် မိသားစုကိုတောင် ထားခဲ့နိုင်တယ်ဆိုတော့"

​မင်ယု ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုင်နေမိသည်။

​"ငါ ပြောတာတွေကြောင့် စိတ်ညစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်" မုန့်က မင်ယု ဘာမှပြန်မပြောသဖြင့် အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး" မင်ယု ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"နင်... ဪ၊ ငါတို့ ရောက်ပြီ ထင်တယ်" မုန့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် သူတို့ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်လုနီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လပြာလင်းယုန်ကို အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းစေကာ စတင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

​လင်းနှင့် ရွမ်တို့သည်လည်း ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သဖြင့် မုန့်၏ နောက်မှ လိုက်ကာ သားရဲများကို နိမ့်ဆင်းလိုက်ကြသည်။

​မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်ပြီးနောက် အားလုံး သားရဲများပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

​လုံချန်း ဆင်းသက်လိုက်သော နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ တောင်ထိပ်သို့ သွားစဉ်က ဖြတ်သန်းခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤနေရာမှာ တောင်ခြေနှင့် တောင်ထိပ်၏ ကြားတစ်နေရာတွင် ရှိသည်။

​မုန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပုံရသည်။ သူမသည် ကွင်းပြင်တွင် ရှိနေသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။ လုံချန်းနှင့် တခြားသူများသည်လည်း သူမ၏ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

​မုန့်က ထိုကျောက်တုံးကြီးကို အလွယ်တကူ မယူလိုက်သည်ကို လုံချန်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ မုန့်က ကျောက်တုံးကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သောအခါ ကျောက်တုံးအောက်တွင် ဝှက်ထားသော တွင်းပေါက်ကြီး တစ်ပေါက်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။

​"အတော်လေး နက်တယ်နော်... ခုန်ချတဲ့အခါ သတိထားကြဦး" မုန့်က ပြုံးလျက် ဆိုကာ ထိုတွင်းထဲသို့ ခုန်ချသွားသည်။

​ရွမ်က ဒုတိယမြောက် ခုန်ချသွားသည်။ လင်းကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ ခုန်ချသွားလေသည်။

​"သတိထားနော်..." လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည်လည်း တွင်းထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် အနက်ကြီးသို့ ကျမည့်အန္တရာယ်ကို ပြင်ဆင်ရန် သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ် နှင့်အတူ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကိုပါ အသုံးချထားသည်။

​လုံချန်း ၁၀ မီတာကျော်ခန့် ကျဆင်းသွားပြီးနောက် မြေပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဆင်းသက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မင်ယု ဆင်းသက်နိုင်ရန် နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်​မိနစ်ခန့်အကြာတွင် မင်ယုသည်လည်း လုံချန်း စောင့်နေသော နေရာသို့ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

​လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာကြသည်။ မကြာမီမှာပင် စင်္ကြံလမ်းမှာ ကျယ်သွားပြီး အားလုံး၏ ရှေ့တွင် အခန်းကြီး တစ်ခန်း ပေါ်လာသည်။

​လုံချန်း အခန်းအနှံ့ ကြည့်လိုက်ရာ အခန်း၏ အလယ်တွင် ကြီးမားသော တံခါးကြီး တစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ဒါက ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ တကယ့် အဝင်ဝပဲ..." မုန့်က ထိုတံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

​"ဒီတံခါးပွင့်ဖို့ဆိုရင် ဒီနံရံ လေးဖက်ပေါ်မှာ ရှိတဲ့ သင်္ကေတ လေးခုကို တစ်ပြိုင်တည်း နှိပ်ရမယ်... အဲဒါကြောင့်ပဲ အထဲဝင်ဖို့ လူလေးယောက် လိုတယ်လို့ ငါပြောတာ" မုန့်က အခန်းထဲရှိ နံရံတစ်ခုစီပေါ်တွင် ရှိနေသော သင်္ကေတ လေးခုကို ညွှန်ပြကာ ပြောပြသည်။

​"ဒါတွေကို နင် ဘယ်လို အသေးစိတ် သိနေတာလဲ" မင်ယုက မုန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... မြေပုံနဲ့အတူပါတဲ့ စာထဲမှာ တချို့ အစီအရင်တွေနဲ့ ထောင်ချောက်တွေအကြောင်း လမ်းညွှန်ချက်တွေ ပါတယ်လေ။ ကဲ... စကြရအောင်" မုန့်က အကျဉ်းချုံး ပြောကာ ရှေ့က နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ လုံချန်းက ပြုံးလျက် ညာဘက်နံရံကို ရွေးလိုက်သည်။ ရွမ်က ဘယ်ဘက်နံရံသို့ သွားပြီး လင်းက နောက်ဆုံးနံရံကို ရွေးလိုက်သည်။ မင်ယုမှာမူ လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

​"အားလုံးပဲ... သုံးအထိ ရေတွက်ရင် ရှေ့က သင်္ကေတတွေကို နှိပ်ကြနော်" မုန့်က လှည့်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​"၁... ၂... ၃... နှိပ်တော့" မုန့်က အော်ပြောကာ သူမရှေ့က သင်္ကေတကို နှိပ်လိုက်သည်။ လုံချန်း၊ လင်နှင့် ရွမ်တို့လည်း တစ်ပြိုင်တည်း လိုက်နှိပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်များ သင်္ကေတနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် သင်္ကေတများမှာ စတင် တောက်ပလာသည်။ ခဏမျှ တောက်ပနေပြီးနောက် လေးလံသော အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ငြိမ်သက်နေသော တံခါးကြီးမှာ အနောက်သို့ လက်မအနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီး ညာဘက်သို့ စတင် ရွေ့လျားသွားလေတော့သည်။

​"ဒီတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်တာနဲ့ တကယ့် စမ်းသပ်မှု စပါပြီ။ အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်တဲ့ မသိနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိနိုင်တာမို့ အားလုံးကို သတိထားဖို့ ပြောချင်ပါတယ်။ နင်တို့ရဲ့ အသက်ရော တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ရောက နင်တို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ အမှားတစ်ခုက ငါတို့အားလုံးကို သေစေနိုင်တယ်" မုန့်က အားလုံးကို ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

​"အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ကြပြီ ထင်တယ်" မုန့်က လုံချန်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာနှင့် ရွမ်၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ မင်ယုနှင့် လင်တို့သည်လည်း ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရသည်။

​"သွားကြရအောင်..." မုန့်က ပြုံးလျက် ဂူသင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

​"ငါတို့နဲ့ လူငါးယောက် ပါလာတာ ကောင်းတာပေါ့။ မင်း သေသွားရင်တောင် ငါတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး" ရွမ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဂူသင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လင်းသည်လည်း လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့၏ ရှေ့မှ ဝင်သွားလေတော့သည်။