အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း (၁၈၃) လမ်းဆုံး

​ရွမ်သည် ရွှဲရွှဲစိုနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် အမောတကော အသက်ရှူရင်း စတုတ္ထတံခါးမှ ထွက်လာသည်။ တံခါးကို ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဒူးထောက် လဲကျသွားတော့သည်။

​ရွမ်၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လုံချန်းမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

​"မင်း ဘာကို ရယ်နေတာလဲ" လုံချန်း ရယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွမ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းက ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို စူးစမ်းဖို့ လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရေချိုးဖို့ လာတာလားလို့ တွေးမိလို့ပါ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ရွမ်ကို စနောက်လိုက်သည်။

​"စီနီယာအစ်ကို ရွမ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေ အကုန် စိုရွှဲနေရတာလဲ" မုန့်က ရွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ငါ ပင်လယ်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားလို့ အပြင်ရောက်ဖို့အထိ တစ်လမ်းလုံး ကူးလာခဲ့ရတာ" ရွမ်က မုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​"အဲဒါကြောင့် ရှင် နောက်ကျနေတာကိုး... တော်တော် ပင်ပန်းမှာပဲ။ အနားယူလိုက်ဦး" မုန့်က ရွမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်... မင်းကြောင့်နဲ့ ငါတို့ ငါးနာရီလောက် အချိန်ဖြုန်းလိုက်ရပြီ... နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်လောက်ကတော့ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပါဘူး" လုံချန်းက ရွမ်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​"ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်စမ်းပါ" ရွမ်က နံရံကို ကျောမှီကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး စတင် အနားယူလေတော့သည်။

​လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူ၏ စနောက်မှုများကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ရွမ်ကို အနားယူရန် အချိန်ပေးလိုက်သည်။

​"ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ!" ရွမ်သည် နှစ်နာရီခန့် တရားထိုင်ပြီးနောက် ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"နောက်ဆုံးတော့... မင်းကို ထားခဲ့ရတော့မယ်လို့တောင် ငါ ထင်နေတာ" လုံချန်း ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်သည်။

​မုန့်သည်လည်း ထရပ်ကာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။ သူတို့သည် ဂူသင်္ချိုင်း၏ အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စင်္ကြံလမ်းမှာ ဆုံးသွားတော့သည်။

​သူတို့သည် အနံ ၁၅ မီတာနှင့် အလျား ၄၀ မီတာခန့် ရှိသော အခန်းကြီး တစ်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။

​ရွမ်နှင့် လင်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တောက်ပလာကြသည်။ မုန့်နှင့် မင်ယုတို့သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ လုံချန်းမှာမူ တစ်မျိုးထူးဆန်းသော အမူအရာ ဖြစ်နေပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။

​အခန်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မှန်နံရံများ၏ အနောက်၌ အမျိုးမျိုးသော ရတနာပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ရတနာများအားလုံးမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

​ထိုအခန်းထဲတွင် ဓားရှည်များ၊ ဒိုင်းလွှားများ၊ ဓားမြှောင်များ၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် အခြားသော ရတနာပစ္စည်းများစွာ ရှိနေသည်။

​"အံ့သြစရာပဲ၊ ရတနာတွေ အများကြီးပဲ။ ဒါတွေ အားလုံးက မြေကမ္ဘာအဆင့် ရတနာတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ဂိုဏ်းမှာတောင် ဒီလောက်များတဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် ရတနာတွေကို ရှာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး" လင်းက ရတနာများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"ငါတို့ ရထားတဲ့ သတင်းက အမှန်ပဲ။ ဒီလူက တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ထက် မြင့်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်!! သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းမှုထဲမှာ ဒီလောက် သန်မာတဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ" ရွမ်က မုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သခင်လေးချန်း၊ ဘာလို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ဖြစ်နေတာလဲ" လုံချန်း၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို သတိပြုမိသဖြင့် မုန့်က မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒီလောက် များပြားတဲ့ ရတနာစုဆောင်းမှုကို မြင်လိုက်ရလို့ မှင်တက်သွားတာပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် အမူအရာကို ပြန်ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဒီအခန်းထဲမှာ ရတနာ အခုနှစ်ဆယ်လောက် ရှိတယ်။ ငါတို့ တစ်ယောက်ကို လေးခုစီ ရွေးကြရင်ကော ဘယ်လိုလဲ" မုန့်က အားလုံးကို ကြည့်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

​"ငါ သဘောတူတယ်။ ငါတို့ကပဲ ဒီဂူသင်္ချိုင်းအကြောင်းကို မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ပြောပြပြီး အတူခေါ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ငါတို့ အရင် ရွေးမယ်" ရွမ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

​"ငါကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး... မင်းတို့ သုံးယောက် အရင် ရွေးကြပါ" လုံချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ မင်ယုသည်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"သခင်လေးချန်းက သဘောတူပြီဆိုတော့ စီနီယာအစ်ကို ရွမ်၊ ရှင် အရင် ရွေးလိုက်ပါ" မုန့်က ရွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ" ရွမ်က ဝင်းပသော အပြုံးဖြင့် အခန်းထဲရှိ ရတနာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

​ရွမ် ပထမဆုံး ရွေးလိုက်သည်မှာ အနီရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်ဆက် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်သီးကို စုစည်းကာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ကာကွယ်ထားသော မှန်ကို ထိုးခွဲလိုက်သည်။ ရွမ် ထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ မှန်မှာ အလွယ်တကူပင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။ ရတနာကို ကာကွယ်ထားသဖြင့် မှန်မှာ ထူထဲလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း လက်တွေ့မှာမူ ကွဲပြားနေသည်။

​ရွမ်သည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူနှစ်သက်သော နောက်ထပ် ရတနာတစ်ခုဆီသို့ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် လျှောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ငွေရောင် ဓားရှည်ကြီး တစ်လက် ဖြစ်သည်။ ထိုဓားကိုလည်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

​သူသည် တတိယမြောက် ရတနာအဖြစ် အနီရောင် ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ရွေးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံကို သူ မသိသော်လည်း တစ်ခုခု ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူသည် စတုတ္ထမြောက် ရတနာကိုပါ ရွေးပြီးနောက် အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

​"ငါ ပြီးပြီ။ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်၊ နင် နောက်က လိုက်ရွေးတော့" ရွမ်က မုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​မုန့်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ရတနာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အပြာရောင် လက်ကောက်တစ်ကွင်း ဖြစ်သည်။ မုန့်သည် လက်ကောက်ကို ကာကွယ်ထားသော မှန်ကို ခွဲလိုက်ပြီး လက်ကောက်အား ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကောက်ကို ကိုင်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် လက်ကောက်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

​နောက်တစ်ဆင့်တွင် သူမသည် အပြာနုရောင် နားကပ်တစ်စုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ၎င်းတို့ကိုလည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ မုန့်က ထိုနားကပ်များကို ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မင်ယု၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​နားကပ်များကို ထည့်ပြီးနောက် မုန့်သည် နောက်ထပ် ရတနာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော တောင်တန်းများနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်များကိုပင် ပိုင်းဖြတ်နိုင်မည့် ပုံပေါ်သည့် ထက်ရှသော ဓားမြှောင် တစ်လက် ဖြစ်သည်။

​စတုတ္ထမြောက် အရာအဖြစ် သူမသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားကို ရွေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်သော်လည်း ထိုဒင်္ဂါးမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားရသဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရတနာ လေးခုကို ရွေးပြီးနောက် မုန့်သည် အဖွဲ့ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

​"ဂျူနီယာညီမလေး လင်း၊ နင့်အလှည့်ပဲ" မုန့်က လင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ" လင်းက စိတ်လှုပ်ရှားသော မျက်နှာဖြင့် သူမ ရွေးထားသော ရတနာများဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

​လင်သည် ဓားအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် ထက်ရှသော ဓားတစ်လက်ကို ရွေးလိုက်သည်။ သူမသည် မှန်ကို ခွဲကာ ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝါနုရောင် ဝတ်ရုံတစ်ထည်၊ လက်စွပ်တစ်ကွင်းနှင့် ဒိုင်းလွှားတစ်ချပ်ကိုပါ ရွေးချယ်ပြီး အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

​"သခင်လေးချန်း၊ ရှင့်အလှည့်ပဲ" မုန့်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"ကျန်တဲ့ ရတနာ ၈ ခုလုံးကို ငါ့အစား မင်းပဲ ယူလိုက်ပါ" လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင် တစ်ခုမှ မယူဘူးလား" မင်ယုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဒါတွေက ငါ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်းပဲ ယူထားလိုက်" လုံချန်းက ရတနာများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ၊ ဒီရတနာတွေကို ကျွန်မ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ ရှင် လိုချင်တဲ့အချိန်ကျမှ အကုန် ပြန်ယူလိုက်ပေါ့" မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ သူမသည် ကျန်ရှိသော ရတနာများဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ အကုန် ထည့်လိုက်သည်။

​"မင်းက တကယ်ပဲ ရတနာတွေကို စိတ်မဝင်စားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ လူစွမ်းကောင်း လုပ်ပြနေတာလား" ရွမ်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

​"မင်း ကြိုက်သလို တွေးနိုင်တယ်" လုံချန်းက ရွမ်ကို ပြုံးကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ဒီအခန်းထဲမှာ ကိစ္စပြီးပြီဆိုတော့ ရှေ့ကို ဆက်သွားကြစို့" မုန့်က အားလုံးကို ကြည့်ကာ ပြောပြီး ရှေ့သို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

​"မင်း ဘယ်လောက်အထိ ကြွားနိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ရွမ်က မုန့်နောက်မှ လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့သည်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

​မကြာမီတွင် သူတို့သည် လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေသော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုအခန်းမှာ အနံ ၁၀ မီတာကျော်နှင့် အလျား မီတာတစ်ရာခန့် ရှိသည်။

​အခန်းထဲတွင် အခြား တံခါးများ မရှိတော့ဘဲ အခန်း၏ အဆုံးတွင် ၂ မီတာခန့် ရှည်သော ကျောက်ခေါင်းတလား တစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုခေါင်းတလားပေါ်တွင် သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံး ရှိနေသည်။

​"ဒါက ဂူသင်္ချိုင်းရဲ့ အဆုံးသတ် ဖြစ်ရမယ်၊ ဟိုဟာကတော့ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်ရဲ့ ခေါင်းတလား ဖြစ်မှာပဲ" လုံချန်း ထိုအခန်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ကျွန်မ အားလုံးကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်" မုန့်သည် အားလုံး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပြောချင်လို့လဲ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်" ရွမ်က စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်မတို့ ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို အတူတူ စူးစမ်းခဲ့ကြပြီး ရတနာအားလုံးကိုလည်း ညီတူညီမျှ ခွဲယူခဲ့ကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုအပေါ်က သေတ္တာငယ်လေးကိုတော့ ကျွန်မကို ယူခွင့်ပြုဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒီအထဲကနေ တခြား ဘာတွေပဲ တွေ့တွေ့ ရှင်တို့ အကုန်ယူလို့ ရပါတယ်။ ဒီဆန္ဒလေးတစ်ခုကိုတော့ ရှင်တို့ ဖြည့်ဆည်းပေးကြပါလို့ ကျွန်မ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်" မုန့်က အားလုံးကို တောင်းပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​'သူက ဒီလောက်အထိ တောင်းဆိုနေတယ်ဆိုရင် အဲဒီသေတ္တာငယ်ထဲမှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ရတနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီသေတ္တာကို ငါကိုယ်တိုင် လိုချင်ပေမဲ့... သူ့ကို ဘယ်လို ဆန့်ကျင်ရမလဲ။ သူမရဲ့ နောက်ခံက... ငါသာ ပြန်သွားရင် ချက်ချင်း အသတ်ခံရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ရတနာ ရှိနေရင်တောင် ငါ အဲဒါကို ဘယ်လို သုံးရမလဲဆိုတာ မသိခင်မှာတင် အသတ်ခံရမှာ' ရွမ်က မုန့်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

​'ဒါက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်... ရတနာတွေ ဒီလောက် များတဲ့နေရာမှာ ငါတို့က အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်တွေ၊ အစီအရင်တွေကို ခဲခဲယဉ်ယဉ် မကြုံခဲ့ရဘူး... ဘာလို့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ နောက်ဆုံး သေတ္တာက ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီထဲကို အရင်ဝင်ပြီး အစီအရင်တွေ အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးသွားတာလားလို့ ခံစားနေရတာလဲ'

​'ပြီးခဲ့တဲ့ အခန်းထဲက ရတနာတွေကို ကာကွယ်ထားတဲ့ မှန်တွေကလည်း နဂိုအတိုင်းပဲ... တကယ်လို့ နောက်ပိုင်းလူသာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူက သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်...' လုံချန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိလေတော့သည်။

အခန်း (၁၈၄) သစ္စာဖောက်ခြင်း

​'ပြီးခဲ့တဲ့ အခန်းထဲက ရတနာတွေကို ကာကွယ်ထားတဲ့ မှန်တွေကလည်း နဂိုအတိုင်းပဲ... တကယ်လို့ နောက်ပိုင်းလူသာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူက သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်...' လုံချန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။

​"ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်က အဲဒီသေတ္တာလေးကို ယူသင့်တာပေါ့။ ငါတို့ ဒီကိုရောက်လာတာ နင့်ကြောင့်ပဲ။ အစောကတည်းက ဒီဂူသင်္ချိုင်းနဲ့ သူ့သမိုင်းကြောင်းအကြောင်း သိအောင် စာကို ဖတ်ပေးခဲ့တာလည်း နင်ပဲလေ။ နင်သာမရှိရင် ဒါတွေဖြစ်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဒီသေတ္တာကို သိမ်းထားဖို့ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်က အထိုက်တန်ဆုံးပဲ" ရွမ်က မုန့်ကို ကြည့်ကာ ဖားချင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"စီနီယာအစ်ကို ရွမ်ပြောတာကို ကျွန်မ သဘောတူတယ်။ စီနီယာအစ်မ မုန့်က ကျွန်မတို့ကို ဒီရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာ။ အဖွဲ့ဝင်လိုနေတုန်းက နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်ကို ရှာပေးခဲ့တာလည်း သူပဲ၊ ဂူသင်္ချိုင်းထဲဝင်ဖို့ လမ်းရှာတွေ့ခဲ့တာလည်း သူပဲ။ အစ်မပဲ အဲဒီသေတ္တာကို ယူလိုက်ပါ" လင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"သခင်လေးချန်းကော ဘယ်လိုလဲ။ နင်လည်း သဘောတူတယ် မဟုတ်လား" မုန့်က လုံချန်းကို တောင်းဆိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့တော့ ငါ အပြည့်အဝ သဘောမတူနိုင်ဘူး။ နင် ဘာလို့ အဲဒီသေတ္တာကို ဒီလောက်အထိ အသည်းအသန် လိုချင်နေရတာလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ နင် သိနေတာလား" လုံချန်းက မုန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါမသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသေတ္တာကိုတော့ ငါ တကယ် သိမ်းထားချင်တာပါ။ သခင်လေးချန်း ငါ့ကို ဒီသေတ္တာ ယူခွင့်ပေးနိုင်မလား" မုန့်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တောင်းဆိုသည်။

​"ယူခွင့်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့ပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"သဘောတူတယ်။ မြို့ကို ပြန်ရောက်ရင် နင့်ကို ဖွင့်ပြပါ့မယ်၊ ဒီနေရာက လုံးဝ မလုံခြုံဘူးလေ။ ဒီသေတ္တာကို ယူလိုက်တာနဲ့ ဒီအခန်းကြီး တစ်ခန်းလုံး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြိုကျသွားနိုင်တယ်။ တစ်ခန်းလုံးတောင် ပြိုကျသွားနိုင်တာ" မုန့်က လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ယုံကြည်စေမည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ နောက်မှ ပြပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်အထိ... လင်းကပဲ အဲဒီသေတ္တာကို သိမ်းထားလိမ့်မယ်။ မင်ယုကို သိမ်းခိုင်းရင် နင် သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​"သခင်လေးချန်းက ကျွန်မကို သံသယဝင်နေပုံပဲ... ကောင်းပါပြီ၊ သေတ္တာကို ယူပြီးတာနဲ့ လင်းကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်" မုန့်က ပြောပြီးနောက် ခေါင်းတလားဆီသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။

​'ငါ့အထင်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် အဲဒီသေတ္တာက ထောင်ချောက် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဗလာလည်း ဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ဒီလောက် သန်မာတဲ့ ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းမှာ သူ့ရတနာတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ထောင်ချောက် မရှိဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေတ္တာထဲမှာ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ရှိနေပြီး ငါ့ခံစားချက် မှားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သေးတာပဲ... ဒါကြောင့် ဒီသေတ္တာကို ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖွင့်တာကို မြင်မှဖြစ်မယ်' လုံချန်း တွေးနေမိသည်။

​မုန့်သည် အခန်းအလယ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ကျောက်ခေါင်းပေါ်မှ သေတ္တာငယ်လေးကို ယူကာ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည်။

​"သွားကြစို့" သူမသည် သေတ္တာကို လင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အားလုံး အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအခန်းမှာ ပြိုကျသွားတော့သည်။

​"မြန်မြန်... တခြားနေရာတွေလည်း အချိန်မရွေး ပြိုကျနိုင်တယ်" မုန့်က အော်ပြောကာ လုံချန်းတို့နှင့်အတူ အဝင်ဝဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလေသည်။

​မကြာမီမှာပင် ဂူသင်္ချိုင်းထဲ စဝင်ခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် တံခါး လေးပေါက် ရှိနေသည်။

​"ဒါတွေကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြတ်ရဦးမှာလား" ရွမ်က စိတ်ပျက်သော မျက်နှာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ ဝင်ခဲ့တဲ့ တံခါးအတိုင်းပဲ ပြန်သွားရမယ်" မုန့်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​"သခင်လေးရွမ်က နောက်တစ်ခါ ရေချိုးချင်နေပုံပဲ... ဒီတစ်ခါတော့ သိပ်ပြီး မကြာပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ပြိုကျနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေအောက်မှာ မင်းကို တူးပြီး ရှာနေရဦးမယ်" လုံချန်းက ရွမ်ကို ပြုံးလျက် စလိုက်သည်။

​"မင်း ပါးစပ်ကို အခုချက်ချင်း မပိတ်ရင်တော့ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက် သေတဲ့အထိ ဒီမှာတင် ငါ မင်းကို တိုက်ခိုက်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုတယ်" ရွမ်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

​"မင်းက အဲဒီလောက်တောင် သေချင်နေတာလား" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​ရွမ်မှာ လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ဒေါသတကြီး တောက်ခေါက်နေမိသည်။

​"အားလုံးပဲ၊ အချိန်မရှိဘူး။ သုံးအထိ ရေတွက်မယ်။ ၁... ၂... ၃.... ဝင်ကြ" မုန့်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်နှင့် အားလုံး သက်ဆိုင်ရာ တံခါးများထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

​မကြာမီမှာပင် အားလုံး အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွမ်မှာ နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သိသိသာသာ ပိုမြန်လာခဲ့သည်။

​သူတို့အားလုံး ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး တောင်တန်းပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

​"သွားကြရအောင်။ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ နင့်ရဲ့ စံအိမ်ရောက်မှပဲ ရှင်းကြတာပေါ့" မုန့်က လုံချန်းကို ပြုံးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​မုန့်က လေချွန်လိုက်ရာ သူမ၏ လပြာလင်းယုန်မှာ ပျံသန်းလာပြီး သူမရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

​ရွမ်နှင့် လင်းတို့ကလည်း လေချွန်လိုက်ရာ သူတို့၏ လင်းယုန်များ ဆင်းသက်လာကြသည်။ လင်း၏ လင်းယုန်မှာမူ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရထားပုံပေါ်သည်။

​"ဘာဖြစ်တာလဲ" လင်းက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

​"ဒဏ်ရာရထားတာပဲ... ပျံသန်းနိုင်သေးပေမဲ့ ကျောပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်ထက် ပိုတင်လို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင်တော့ ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ" မုန့်က လင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"လင်းရဲ့ လင်းယုန်က လူပိုတင်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတော့... သခင်လေးချန်းက ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး၊ မိန်းကလေး မင်ယုက စီနီယာအစ်ကို ရွမ်နဲ့ လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ" မုန့်က လုံချန်းကို ပြုံးကြည့်ကာ အကြံပြုသည်။

​"ငါက ရွမ်နဲ့ လိုက်မယ်။ မင်ယုက နင်နဲ့ လိုက်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက မုန့်ကို အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ" မုန့်က သဘောတူလိုက်သည်။ မင်ယုက မုန့်နှင့်အတူ လင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လုံချန်းက ရွမ်၏ လင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွမ်က ဘာမှပင် ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။

​လပြာလင်းယုန်များသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ သို့သော် လုံချန်း သတိထားမိသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် ပျံသန်းသည့် အမြင့်မှာ လာစဉ်ကထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမြင့်နေခြင်းပင်။

​ဆယ်မိနစ်ခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် လုံချန်း အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ရွမ်သည် ရုတ်တရက် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး လက်သီးဖြင့် အစွမ်းကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ လုံချန်းက သူ၏ မျက်နှာနှင့် အနီးအနားတွင်ပင် ရွမ်၏ လက်သီးကို ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။

​"နင့်ချစ်သူက နင့်ကို တကယ့်ကို ကာကွယ်ပေးတာပဲ..." မုန့်က မင်ယုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"ဟင်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လုံချန်းနှင့် ရွမ်တို့ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မင်ယု ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။ သူမ အော်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော တွန်းအား တစ်ခုကို ခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် လင်းယုန်ကျောပေါ်မှ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

​လုံချန်းသည် ရွမ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်စဉ် မင်ယု ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အောက်သို့ လိုက်၍ ခုန်ချလိုက်သည်။

​"ဟားဟား... အရူးပဲ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ အသေခံတာပဲ။ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်တာပဲ" လုံချန်း အောက်သို့ ကျသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လင်းယုန်ကို မရပ်ဘဲ မုန့်၏ နောက်မှ ဆက်လိုက်သွားသည်။ လင်းမှာ ရှေ့ဆုံးက ရောက်နေသဖြင့် အနောက်မှ ဆူညံသံများကို မကြားလိုက်ပေ။

​မုန့်၊ ရွမ်နှင့် လင်းတို့သည် မရပ်မနားဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

​"ဟင်း... နင်က အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ သိဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး၊ နင်သာ သိသွားရင် အဲဒါကို အလိုရှိနေမှာပဲလေ။ နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ နင်တို့ အင်ပါယာနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် မနေနိုင်တော့တာပဲ... အဆင့်မြင့် အင်ပါယာတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီရတနာအတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီလောက် ပေးဆပ်ရတာ တန်ပါတယ်" မုန့်က လပြာလင်းယုန်ပေါ်မှနေ၍ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​မင်ယုသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေရင်း ထိုသည်က မည်သို့ ဖြစ်ကုန်သနည်းဟု တွေးနေမိသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ မေ့သွားရသည်ထိ အဘယ်ကြောင့် အာရုံလွင့်သွားရသနည်း... ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်လေးဖြင့် သူမ သေရတော့မည်လော... သူမ မုန့်ကို ယုံကြည်မိခဲ့သည်ကို နောင်တရနေမိသည်။

​သူမ ပြုတ်ကျနေစဉ်မှာပင် လုံချန်းပါ လိုက်၍ ခုန်ချလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​"ရှင် အရူးလား၊ ဘာလို့ လိုက်ခုန်ရတာလဲ။ သေချင်နေတာလား" မင်ယု မျက်ရည်များ စီးကျရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​သူမအတွက်နှင့် လုံချန်း လိုက်ခုန်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သို့မျှ ဖော်ပြ၍ မရအောင် နာကျင်သွားရသည်။

​"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ကျွန်မနဲ့အတူ အသေခံရတာလဲ။ ရှင် အသက်ရှင်နေရမှာလေ..." သူမ လုံချန်းကို မျက်ရည်ဝိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အော်ဟစ်နေမိသည်။

​"ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဒီအတိုင်း သေခွင့် ပေးနိုင်ပါ့မလား" လုံချန်းက မင်ယု ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင်..." မင်ယု ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ မှင်တက်သွားသည်။ လုံချန်းသည် လေထဲတွင် အရှိန်မြှင့်လိုက်ရာ မကြာမီ မင်ယု၏ အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နှင်းခဲကို ပွေ့ချီထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မင်ယု၏ ခါးကို ဖက်လိုက်လေတော့သည်။