အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၅) ရှားပါးစွမ်းရည်

​"ရှင်..." မင်ယု ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ မှင်တက်သွားသည်။ လုံချန်းသည် လေထဲတွင် အရှိန်မြှင့်လိုက်ရာ မကြာမီ မင်ယု၏ အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နှင်းခဲကို ပွေ့ချီထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မင်ယု၏ ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။

​"စိတ်မပူနဲ့... ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဒီလောက်အလွယ်တကူ အသေမခံနိုင်ဘူး" လုံချန်းက မင်ယုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များမှာ ဆက်လက် စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​"ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာအတောင်ပံ" လုံချန်း ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကျောပြင်နောက်မှ လှပသော အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

​မင်ယုသည် လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ကျောမှ အတောင်ပံများကို သတိမပြုမိသော်လည်း ပြုတ်ကျနေသည့် အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို ငေးကြည့်နေစဉ် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ လက်မောင်းများက သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာ ထာဝရ တည်မြဲနေပါစေဟု သူမ ဆုတောင်းနေမိသော်လည်း အချိန်ကား မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ လေထု၏ စီးဆင်းမှု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့ ပြုတ်ကျနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"အခုလောလောဆယ်တော့ သူတို့ကို လိုက်မီဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" လုံချန်းက မိုးကြိုးမြို့တော်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် သူတို့၏ လပြာလင်းယုန် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

​မင်ယုသည် လုံချန်း၏ မျက်လုံးများထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ တကယ် ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်ပြီး မှင်တက်သွားသည်။ လုံချန်း၏ ကျောတွင် အတောင်ပံများ ရှိနေသည်ကို သူမ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

​"ရှင် ပျံနိုင်တာလား" သူမ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"ငါ မပျံနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ..." လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​"ငါတို့ အောက်ကို ပြုတ်ကျသွားတာ မြင်တော့ သေပြီလို့ပဲ သူတို့ အသေအချာ ယုံကြည်သွားပုံရတယ်၊ အဲဒါကြောင့် သူတို့ ရပ်တောင် မကြည့်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ "ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ပျံနိုင်တာလေ..." မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

​"သူတို့ ဘာပဲ လုပ်ခဲ့လုပ်... ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်" လုံချန်းက ပြင်းပြသော သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် မိုးကြိုးမြို့တော်ရှိရာဘက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး မင်ယုနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ အတောင်ပံများ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ် ရောက်သည့်တိုင်အောင် လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားဆဲပင်။

​"ဒီနေ့က ရုတ်တရက်ကြီး ပိုပြီး ကောင်းလာသလိုပဲ" လုံချန်းက မင်ယု၏ မျက်ဝန်းနက်နက်များကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

​"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မအတွက် ဒီနေ့ဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့ဆို နှစ်ကြိမ်ရှိပြီနော်" မင်ယုက လုံချန်းကို ပြုံးကြည့်ကာ ဆိုသည်။

​"ငါတို့ရဲ့ နေ့ရက်တွေက ဘယ်မှ မပြေးပါဘူး" လုံချန်းက မင်ယုကို ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင်က ကျွန်မကို ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖက်ထားတော့မှာလား" မင်ယုက သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော လုံချန်း၏ လက်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

​"ဒီလိုနေရတာ ငါ သဘောကျတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

​"ကျွန်မတို့ အချိန်ဆွဲနေရင် ဟိုလူတွေ လွတ်သွားလိမ့်မယ်" မင်ယုက ရှက်သွေးဖြာကာ နီရဲနေသော မျက်နှာလေးကို ဝှက်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ပြောသလိုပေါ့..." လုံချန်းက မင်ယု၏ ခါးမှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

​"တော်သေးတာပေါ့၊ နှင်းခဲကတော့ ငါဖက်တာကို စိတ်မဆိုးဘူး" လုံချန်းက သူ၏ အခြားလက်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လဲလျောင်းနေသည့် နှင်းခဲကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ကျွန်မလည်း စိတ်မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့..." မင်ယု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုကြောင့် အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။

​"လမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျံမလား။ လမ်းလျှောက်ရင်တော့ ၃ နာရီလောက် ကြာလိမ့်မယ်..." လုံချန်းက မင်ယုကို မေးလိုက်သည်။

​"လမ်းလျှောက်တာပဲ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ထုတ်မပြဘဲ လုံခြုံအောင် နေသင့်တယ်။ ကျွန်မတို့ တိုက်ကြီးမှာတောင် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ပျံသန်းနိုင်အောင် ကူညီပေးတဲ့ စွမ်းရည်ဆိုတာ ရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ အရှားပါးဆုံး စွမ်းရည်တွေတောင်မှ လေထဲမှာ ပေါ်နေရုံ ဒါမှမဟုတ် လမ်းလျှောက်နိုင်ရုံပဲ ရှိတာ။ ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် မပျံနိုင်ကြဘူး။ သူတို့က လေထဲမှာ လမ်းလျှောက်နိုင်ရုံပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်ရောက်မှသာ ကျင့်ကြံသူတွေက တကယ် ပျံသန်းနိုင်တာ" မင်ယုက လုံချန်းကို လေးနက်သော လေသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။

​"ပျံသန်းတဲ့ စွမ်းရည်က ရှားတယ်ဆိုတာ ငါ သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အဆင့်ကွာခြားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" လုံချန်း မှင်တက်သွားသည်။

​"နောက်ဆို ဒီစွမ်းရည်ကို သုံးရင် သတိထားရမှာပဲ" လုံချန်းက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"သွားကြရအောင်" မင်ယုက ပြောပြီးနောက် မိုးကြိုးမြို့တော်ဘက်သို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလေသည်။ လုံချန်းကလည်း သူမ၏ နောက်မှ အမီလိုက်လာခဲ့သည်။

​"ဟိုလူသုံးယောက် ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိလို့လား" မိုးကြိုးမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ် မင်ယုက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ သိနိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်တော့ ငါ သိတယ်" လုံချန်းက ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

​"အဲဒီသေတ္တာထဲမှာ ဘာတွေ ရှိမလဲလို့ ကျွန်မ တွေးနေမိတယ်။ သူက ဒီလောက်အထိ လုပ်ရလောက်အောင် အဲဒါက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရာ ဖြစ်ရမယ်" မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​"အဲဒီသေတ္တာကလည်း ဟိုရတနာတွေလိုပဲ ဗလာ ဖြစ်နေဖို့ များပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ရာနှုန်းပြည့်တော့ မသေချာဘူး..." လုံချန်းက မရေမရာ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဟိုရတနာတွေလို ဗလာဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား။ ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" မင်ယု ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"မင်း ရွေးခဲ့တဲ့ ရတနာ ၈ ခုလုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်ထားတယ် မဟုတ်လား... အဲဒါတွေကို အပြင်ထုတ်ပေးပါလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"ရတာပေါ့" မင်ယုက သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း မကြာမီ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

​"ဟာ" သူမ ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် မေးသည်။

​"ရတနာတွေရော၊ အထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" မင်ယု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အနီးနားရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများပင် လှည့်ကြည့်ကုန်ကြသည်။

​"အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီရတနာတွေက မင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကို တစ်ခါမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီရတနာတွေက အဲဒီအခန်းထဲမှာတောင် မရှိခဲ့ဘူး" လုံချန်းက မင်ယုကို ပြောလိုက်သည်။

​"ရှင် ဘာကို ပြောတာလဲ။ ကျွန်မတို့အားလုံး ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် မြင်ခဲ့တာပဲ၊ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်ခဲ့ကြတာလေ" မင်ယုက ရတနာများကို ထိတွေ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်များကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒီရတနာတွေ... မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီအခန်းထဲက အရာရာတိုင်းက ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုထက် မပိုဘူး" လုံချန်းက မင်ယုကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ပုံရိပ်ယောင် ဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်က ဒီလောက်အထိ အစစ်အမှန်နဲ့ တူနိုင်မှာလဲ" မင်ယုက တွေးမရ ဖြစ်နေသည်။

​"ပုံရိပ်ယောင်တွေက ဘယ်လောက်အထိ အံ့သြဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မင်း သိရင် အံ့သြသွားလိမ့်မယ်။ တချို့ အခြေအနေတွေမှာဆို အစစ်အမှန်ထက်တောင် ပိုပြီး အစစ်နဲ့ တူနေတတ်သေးတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"ဒါတွေအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်မှန်း ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ။ သိရက်နဲ့ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဘာမှ မပြောခဲ့တာလဲ" မင်ယုက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

​"အဲဒီ ပုံရိပ်ယောင်တွေက ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်လို့ ပြောမနေတော့တာပါ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း သူမ၏ ပထမမေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

​"ဒါဆို ဟိုသေတ္တာရော။ အဲဒါလည်း ပုံရိပ်ယောင်ပဲလား" သူမ သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် မေးသည်။

​"မဟုတ်ဘူး... အဲဒီသေတ္တာကတော့ တကယ် အစစ်အမှန်ပဲ" လုံချန်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာ... ဒါဆို အဲဒီသေတ္တာက ဘာလို့ ဗလာဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ရှင် ထင်တာလဲ" မင်ယု ထပ်မေးပြန်သည်။

​"အဲဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ အလိုလို သိစိတ်လို့ပဲ ပြောရမှာပဲ" လုံချန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​"ငါတို့ ရောက်ပြီ ထင်တယ်" မင်ယု တစ်ခုခု ထပ်မေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင် လုံချန်းက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်း ယခု နေထိုင်နေသည့် နေရာထက်ပင် ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးတစ်ဆောင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

​နန်းတော်၏ အဝင်ဝတွင် အစောင့်များစွာ ရှိနေသည်။

​လုံချန်းသည် အစောင့်တစ်ဦးထံ လျှောက်သွားသည်။ အစောင့်အချို့မှာ လုံချန်းကို မှတ်မိသဖြင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။

​"ငါ မင်းသမီး ကျိချင်းနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ။ တစ်ယောက်ယောက် သွားသတင်းပို့ပေးလို့ ရမလား" လုံချန်းက အစောင့်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ... ဒီမှာ ခဏ စောင့်ပေးပါ" အစောင့်တစ်ဦးက ပြောပြီး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

​ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုအစောင့် ပြန်ထွက်လာသည်။ သူ၏ နောက်တွင် လှပသော အစေခံမလေး တစ်ဦး ပါလာသည်။

​"မင်းသမီး ကျိချင်းက သခင်လေးချန်းကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မနောက်က လိုက်ခဲ့ပါ" အစေခံမလေးက လုံချန်းကို ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့သည် သူမ၏ နောက်မှ နန်းတော်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားကြသည်။

​အစေခံမလေးသည် သူတို့ကို စင်္ကြံလမ်းများစွာကို ဖြတ်ကျော် ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အခန်းတစ်ခန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

​"ကျွန်မတို့ သခင်မလေးက အဲဒီအခန်းထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်" အစေခံမလေးက တံခါးကို ညွှန်ပြကာ ပြောသည်။

​လုံချန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ မင်ယုနှင့်အတူ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

​ကျိချင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက် ချိတ်ထိုင်နေသည်။

​"သခင်လေးချန်း...နင့်ကို စောစောစီးစီး လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ နင့်ချစ်သူကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး။ ငါကတော့ လူသုံးယောက် ဆုံရတာ နည်းနည်း ရှက်သေးတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ" ကျိချင်းက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

​"ဒီလို အတွေးမျိုး ဘယ်ကနေ ရတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျုပ် တခြားကိစ္စအတွက် လာတာ" လုံချန်း တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"နင် ပျောက်နေတာ ဒီလောက်ကြာမှ ဒါပဲ ပြောစရာ ရှိတာလား။နင့်စံအိမ်ကို ငါ အခေါက်ခေါက် အခါခါ သွားခဲ့ပေမဲ့ တံခါးက တစ်ခါမှ ပွင့်မလာခဲ့ဘူး" ကျိချင်းက စိတ်ပျက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ကျုပ် အပြင်မှာ လေ့ကျင့်နေလို့ပါ။ အချိန်အများကြီး မဖြုန်းချင်ဘူး။ မိုးကြိုးဘီလူးဂိုဏ်းက တပည့်တွေ ဘယ်မှာ တည်းခိုနေလဲဆိုတာ ကျုပ်ကို ပြောပြပါ" လုံချန်းက ကျိချင်းဆီ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲ၊ နင်တို့ နှစ်ဘက်ကြားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ကျိချင်း၏ မျက်နှာတွင် စပ်စုလိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

​"အဲဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက သူမကို အဖြေမပေးဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

​"သူတို့က မေပန်းပွင့် တည်းခိုခန်းမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ အခန်းနံပါတ် ၃၀၂ နဲ့ ၃၀၃ မှာ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၈၆) အတူတကွ

​"အဲဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက သူမကို အဖြေမပေးဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည်။

​"သူတို့က မေပန်းပွင့် တည်းခိုခန်းမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ အခန်းနံပါတ် ၃၀၂ နဲ့ ၃၀၃ မှာ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးပဲ" လုံချန်းက ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

​"ငါ ပြောတာကို သေချာမကြားလိုက်ဘူး ထင်တယ် သခင်လေးချန်း။ သူတို့ အဲဒီမှာ တည်းခိုခဲ့တာလို့ ပြောတာ။ အခု အဲဒီမှာ သူတို့ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..." ကျိချင်းက လုံချန်းကို လှမ်းအော်ပြောကာ အသိပေးလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲ" လုံချန်းက ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"သူတို့ ဒီမြို့မှာ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အစောင့်အချို့က သူတို့သားရဲတွေ စီးပြီး မြို့ကို ဖြတ်သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူတို့ မြို့ထဲကို ဆင်းမလာကြဘူး၊ သွားတဲ့ ဦးတည်ချက်ကို ကြည့်ရတာ... ရွှမ်းအင်ပါယာကို ပြန်သွားကြတာ ဖြစ်ရမယ်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

​"ရွှမ်းအင်ပါယာ... ကျုပ် အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက နောက်နှစ်ပတ်နေရင် ကျင်းပတော့မှာ မဟုတ်လား" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်" ကျိချင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒါဆို သူတို့က စာမေးပွဲ မဖြေခင်အထိ ရွှမ်းမှာ ရှိနေပြီး စာမေးပွဲပြီးတာနဲ့ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာကို ပြန်သွားကြမှာပေါ့... သူတို့က သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်ရမယ့် နေ့ရက်တွေကို တစ်ပတ်လောက်ပဲ ဆွဲဆန့်လိုက်နိုင်တာပါ..." လုံချန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"နင် သူတို့နောက်ကို ရွှမ်းအင်ပါယာအထိ လိုက်သွားချင်လို့လား။ သူတို့ နင့်ကို တကယ်ပဲ တစ်ခုခု စော်ကားခဲ့ပုံရတယ်" ကျိချင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"စော်ကားခဲ့တာမပေါ့၊ သူတို့ နောင်တရသွားစေရမယ်" လုံချန်းက ရက်စက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

​သူ သတိမထားမိလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ပိုးအိမ်မှာ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ အသည်းအသန် လိုအပ်နေသော အာဟာရများကို ရရှိနေသည့်အလားပင်။

​"နင့်ရဲ့ အမူအရာကတော့ တကယ်ကို တည်ကြည်လှပါလား။ ဒါပေမဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားပြီး ဒီလို စကားလုံး အကြီးကြီးတွေ ပြောနေတာကတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲနော်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"နင် တစ်ခုခု မပြောခင် ငါ့မှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​"ဘာအကြံပြုချက်လဲ" လုံချန်းက စပ်စုလိုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ငါ ဒီညမှာပဲ ငါ့ရဲ့ တူနဲ့ တူမတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ရွှမ်းအင်ပါယာကို ထွက်မှာ။ နင့်အနေနဲ့ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ တစ်ယောက်တည်း သွားတာထက်လည်း မနှေးဘူး၊ ပိုပြီးလည်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပေါ့" ကျိချင်းက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"နောက်တစ်နာရီအတွင်း" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

​"နင် ဘာပြောတာလဲ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ စကားကို နားမလည်သဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"နောက်တစ်နာရီအတွင်း ကျုပ် ထွက်မယ်... ခင်ဗျားတို့ဘက်က တစ်နာရီအတွင်း အကုန်အဆင်သင့် ပြင်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ကျုပ်တို့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ... ငါ အကုန်အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ နန်းတော်တံခါးရှေ့မှာ ဆုံကြတာပေါ့။ နောက်တစ်နာရီ တိတိမှာ ငါတို့ ထွက်ကြမယ်" ကျိချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျိချင်းကလည်း သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဘုရင်ကြီးထံသို့ သွားကာ အစီအစဉ် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သွားပြောလေတော့သည်။

​"ဒါဆို သူက မင်းနဲ့အတူ သွားဖို့ သဘောတူလိုက်တာပေါ့" ဘုရင်ကြီးက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကီချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ကဲ့... နောက်တစ်နာရီအတွင်း ကျွန်မတို့ ထွက်မယ်။ ပြင်ဆင်မှုတွေ အားလုံးကို နာရီဝက်အတွင်း အပြီးလုပ်ဖို့ ကျွန်မ အမိန့်ပေးထားပါတယ်" ကျိချင်းက သူမ၏ အစ်ကိုကို ပြောပြသည်။

​"အစတုန်းကတော့ ငါ့သားနဲ့ သမီးကို ရွှမ်းအင်ပါယာရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အရွေးခံရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရလာပြီလို့ ခံစားရတယ်။ မြောက်ဘက် လအင်ပါယာက လူတွေနဲ့ ငါ့သားသမီးတွေကို ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က သိပ်ပြီး လျှို့ဝှက်လွန်းပြီး ငါတို့ကို သံသယဝင်နေကြတယ်။ သူတို့က ငါတို့နဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုမှာပဲ နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ လုံချန်းဆိုတဲ့ လူငယ်နဲ့ မင်းရဲ့ စကားပြောဆိုမှုအရဆိုရင် ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က မြောက်ဘက် လအင်ပါယာလောက် သန်မာတဲ့ ဒါမှမဟုတ် ပိုသန်မာတဲ့ အင်ပါယာတစ်ခုက ဖြစ်ရမယ်" ဘုရင်ကြီးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ့သားသမီးတွေ ဂိုဏ်းကောင်းကောင်း တစ်ဂိုဏ်းမှာ အရွေးခံရရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မိသားစုက ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်နဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ အခွင့်အရေးတွေက ပိုပြီး ကောင်းလာလိမ့်မယ်! မင်း ဒါမှမဟုတ် မိုင်ယာက ဒီလူငယ်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်" ဘုရင်ကြီးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

​"ကျွန်မ အကုန် စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ် အစ်ကို" ကျိချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"ကဲ... မင်း သွားလို့ရပြီ" ဘုရင်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့် မြင်းကြီးကို စီးကာ နန်းတော်အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ဖွဲ့က အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရထားလုံး သုံးစီးနှင့် ရထားလုံးများ၏ အနောက်တွင် မြင်းစီးအစောင့် အယောက်သုံးဆယ်ခန့် ရှိနေသည်။

​အဖွဲ့ထဲရှိ မြင်းအများစုမှာ ဝိညာဉ်အဆင့် မြင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လုံချန်း၏ မြင်းကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အဆင့် အထွက်အထိပ်ရှိသော မြင်းမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

​"ဟင်... နင်က မြင်းသီးသန့် စီးလာတာလား။ ငါ့ရဲ့ ရထားလုံးထဲမှာ အတူ လိုက်လာမယ်လို့ ထင်ထားတာ။ နင့်အတွက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိအောင် ငါတို့ဆီမှာ အကောင်းဆုံး ရထားလုံးကို အထူး ရွေးထားတာပါ" ကျိချင်းက လုံချန်းဆီ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယ ရထားလုံး တံခါးများ ပွင့်လာပြီး လူများ ထွက်လာကြသည်။

​"ဒီမိန်းကလေးကတော့ နင့်ကို မိတ်ဆက်ပေးဖူးတဲ့ ငါ့ရဲ့ တူမ မင်းသမီး မိုင်ယာ ပါ... ဒီကောင်လေးကတော့ ငါ့ရဲ့ တူ၊ ဟွမ်းကျိ အင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား အက်စတယ်လင်ပါ" ကျိချင်းက ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် လုံချန်းကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေခံတွေက တော်တော်လေး ခိုင်မာတာပဲ။ ရွှမ်းအင်ပါယာရဲ့ ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမှာ အရွေးခံရဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိပါတယ်" လုံချန်းက သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ဆံပင်နီနီနှင့် မိန်းကလေးဖြစ်သူ မင်းသမီး မိုင်ယာကို မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက် ၁၇ နှစ်ခန့် ရှိပြီး ဝိညာဉ်အခြေတည်အဆင့် ၈ တွင် ရှိသည်။ သူမ၏ အစ်ကို အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားမှာလည်း ဆံပင်နီနီပင် ဖြစ်သော်လည်း ဆံပင်မှာ လည်ပင်းအထိသာ ရှိသဖြင့် တိုသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့် ၉ တွင် ရှိပြီး သူ၏ ညီမနှင့် အသက် မတိမ်းမယိမ်းပင် ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့နှင့်အတူ မြေကမ္ဘာအဆင့် ၁ ရှိသော ဗိုလ်ချုပ်ယောင်လည်း ပါလာသည်။

​'ဒီကောင်... သူက ငါ့ထက်တောင် ငယ်သေးတာကို သူကပဲ အထက်စီးကနေ ပြောနေတာလား။ သူ့မှာ ဘာတွေ ထူးခြားနေလို့လဲ။ ငါသာ သူ့နေရာမှာ မွေးပြီး သူ့အင်ပါယာမှာ ရှိရင် ငါလည်း ဒီလောက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိမှာပဲ' မင်းသား အက်စတယ်လင်က လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။ လုံချန်းကို မြင်ရသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

​"နင်တို့ နှစ်ယောက် ငါ့ရဲ့ ရထားလုံးထဲမှာပဲ အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား။ နင့်ရဲ့ မြင်းကိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လာခိုင်းလိုက်လို့ ရပါတယ်။ ငါ အစက ပြောခဲ့သလိုပဲ ခရီးစဉ်က ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှာပါ" ကျိချင်းက လုံချန်းဆီ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

​'ဒီခရီးက တော်တော်တော့ ဝေးဦးမှာပဲ... အတူလိုက်သွားတာ မဆိုးပါဘူး' လုံချန်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို သွားကြတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

​ကျိချင်းက ရထားလုံးထဲသို့ အရင်ဝင်သွားသည်။ လုံချန်းက သူမနောက်မှ လိုက်ဝင်သွားပြီး မင်ယုကလည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ဝင်ခဲ့သည်။

​မင်းသား အက်စတယ်လင်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်တို့က ရထားလုံး တစ်စီးထဲ ဝင်သွားကြပြီး၊ မင်းသမီး မိုင်ယာကလည်း သူမ၏ ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်ကာ အဖွဲ့ကြီး စတင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

​"အရာရာတိုင်းက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်" ဘုရင်ကြီးက သူ၏ အခန်းမှန်မှတစ်ဆင့် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေတော့သည်။

​"ဒါနဲ့... နင်တို့ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား။ နင် သူတို့ကို သေလောက်အောင် မုန်းနေတဲ့ ပုံပဲ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို စပ်စုလိုသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​ကျိချင်းသည် လုံချန်း၏ ညာဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး မင်ယုက လုံချန်း၏ ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။

​"သူတို့ ကျုပ်တို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

​"ဘာ... ဘာလို့လဲ။ စားသောက်ဆိုင်မှာ နင်တို့ စကားများခဲ့ကြလို့လား" ကျိချင်း မှင်တက်သွားသည်။

​"မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒါဆို ဘာလို့လဲ" ကျိချင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးပြန်သည်။

​"အကြောင်းပြချက်ကို ကျုပ် သိနေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အရိုးတွေကို တစ်ချောင်းချင်း ရိုက်ချိုးနေတဲ့ အချိန်ကျမှ သူတို့ ပါးစပ်ကနေ အမှန်အတိုင်း ကြားချင်တယ်" လုံချန်းက မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ကိစ္စက တော်တော်ကြီးပုံရတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်တစ်ပတ်ဆိုရင် ငါတို့ ဟိုကို ရောက်မှာမို့လို့ နင် စိတ်မပူပါနဲ့" ကျိချင်းက လုံချန်းကို အားပေးလိုက်သော်လည်း ရထားလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

​ကျိချင်း ရထားလုံး တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဘာဖြစ်တာလဲ" သူမ အနားရှိ အစောင့်ကို မေးလိုက်သည်။

​"ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာ ဂျိုစိမ်းနွားလား တချို့ လမ်းပိတ်နေလို့ပါ" အစောင့်က သတင်းပို့သည်။

​လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့ပါ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

​"ဒါတွေက အစောပိုင်း ရွှေအဆင့် သားရဲတွေပဲ... ငါတို့ရဲ့ တော်ဝင်အစောင့်တွေ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်" ကျိချင်းက နွားလားများကို တိုက်ခိုက်နေသော အစောင့်များအား ကြည့်ကာ လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မင်ယုနှင့်အတူ ရထားလုံးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ကျိချင်းလည်း နောက်မှ လိုက်ဝင်ခဲ့သည်။

​၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ လမ်းရှင်းသွားသဖြင့် ရထားလုံး ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

​လုံချန်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ အနားယူနေသည်။ သုံးနာရီခန့် ခရီးဆက်ပြီးနောက် မင်ယု အိပ်ငိုက်လာသဖြင့် လုံချန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

​ကျိချင်းမှာမူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသည်။ နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ သူမ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

​"သခင်လေး ချန်း" သူမ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော လုံချန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

​"ဘာလဲ" လုံချန်း မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

​"မိန်းကလေး မင်ယုက နင့်ရဲ့ ချစ်သူဆိုတာ တကယ်ပဲလား" သူမ စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" လုံချန်းက ပြန်မေးသည်။

​"နင် မေ့သွားပြီလား... ငါတို့... ငါတို့ အရင်က နမ်းခဲ့ကြတာလေ။ ငါက နင့်ရဲ့ လူ ဖြစ်နေပြီလေ။ ငါ့ရဲ့ ယောက်ျားမှာ မိန်းကလေး ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လို့ပါ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေတော့သည်။