အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)
Vol. 19 Ch. 187-188
အခန်း (၁၈၇) ရထားလုံးထဲမှ အချစ်ပွဲ
လုံချန်းသည် မင်ယုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူမ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကာ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
"အဲဒါက ကျုပ် နောက်ကို လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းတဲ့အတွက် ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ" လုံချန်းက ကျိချင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါ့ကို နောက်ထပ် ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုလောက် ထပ်ပေးပါဦးလား" ကျိချင်းက ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အပြုံးဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူမ၏ ခြေထောက်လေးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ၊ ခင်ဗျား ဘာမှ မှားတာ မလုပ်ထားဘူးလေ" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"နင်က ငါ့ရဲ့ ရထားလုံးထဲမှာ ရှိနေတယ်၊ ငါ့ကြောင့်ပဲ ငါတို့ရဲ့ အစောင့်တွေက နင့်နောက်ကို လိုက်နေကြတာလေ... ဒါက အရင်ပြစ်မှုနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ကျိချင်းက လုံချန်းကို တိုးတိုးလေး ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အမှားတစ်ခုကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ရင် ပြစ်ဒဏ်က ပိုကြီးသွားတတ်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား။ ကျုပ်ကို လာမစနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား နောင်တရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
"နင်က ငါရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းကိုရော၊ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကိုရော ရယူသွားပြီးပြီပဲ။ ငါ့ကို နင့်ရဲ့ လူဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... အခု ဘာကို စိုးရိမ်နေရဦးမှာလဲ" ကျိချင်းက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကို လုံချန်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တင်ကာ စတင် ပွတ်သပ်လိုက်လေတော့သည်။
"ကျုပ် သတိပေးနေတယ်နော်... အင်းဟင်း..." လုံချန်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် သူမက သူမ၏ မျက်နှာကို လုံချန်း၏ မျက်နှာနားသို့ အမြန်ကပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ လုံချန်း၏ စကားများကို လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် ရပ်တန့်သွားစေပြီး သူမသည် ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် လုံချန်းကို နမ်းလိုက်လေတော့သည်။
ကျိချင်းနှင့် လုံချန်းတို့သည် ရထားလုံးအတွင်း စိတ်ရမ္မက်များ ပြင်းထန်လာကြသည်။ လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် မီးတောက်တစ်စ လောင်မြွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ပိုးအိမ်သည်လည်း ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ပိုမို တောက်ပလာသည်။
ကျိချင်းသည် သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လုံချန်းနှင့်အတူ အချိန်အတော်ကြာ ပျော်ပါးနေခဲ့သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ရမ္မက်ဇောများကို အဆုံးစွန်အထိ ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
ကျိချင်းသည် လုံချန်း၏ ဓားကို သူမ၏ ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ယူကာ စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးနေစဉ် လုံချန်းသည် မင်ယု၏ အသက်ရှူသံ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မင်ယု မကြာမီ နိုးလာတော့မည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
မင်ယု နိုးလာတော့မည်ကို လုံချန်း သိလိုက်သဖြင့် ကျိချင်းကို ရပ်တန့်ခိုင်းရန်နှင့် အရာရာကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ရန် အချိန် များများစားစား မရှိတော့ပေ။
သူသည် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး နှင်းခဲရောင် မြူမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အလား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသည်က ပုံရိပ်ယောင် အစွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အင်း..." မင်ယုသည် ညည်းညူသံလေးနှင့်အတူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် မှီအိပ်နေမိသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် အမြန်ပင် မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျိချင်းမှာမူ မင်ယု နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားသည်။ သူမသည် လန့်သွားသဖြင့် လှုပ်ပင် မလှုပ်ရဲဘဲ ထိုနေရာမှာတင် ငြိမ်နေမိသည်။ လုံချန်း၏ ဓားမှာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။
"ရှင့်ပုခုံးပေါ်မှာ မှီအိပ်မိသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်" မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း လိုတဲ့အချိန်တိုင်း ငါ့ပုခုံးမှာ မှီနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ဟင်" မင်ယု လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ရှင့်မျက်လုံးတွေက ဘာလို့ မြူတွေ ဖုံးနေသလို ဖြစ်နေတာလဲ" သူမ မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါနဲ့... ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား" လုံချန်းက မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ခရီးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ အိပ်ပျော်သွားတာ။ မင်းသမီး ကျိချင်းလည်း အတူတူပဲ ထင်တယ်" သူမ လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"အင်း... သူလည်း မင်းအိပ်ပျော်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ အိပ်ပျော်သွားတာ" လုံချန်းက သူ၏ ညာဘက်ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော နေရာကို ကြည့်ကာ မင်ယု၏ အမြင်တွင် ကျိချင်း အိပ်နေဟန် ပုံရိပ်ယောင်အား ဖန်တီးထားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျိချင်းမှာမူ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားနေရသော်လည်း ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။
'သူက ငါ့ကို ဒီမှာ ရှိနေတာ မမြင်ဘူးလား' သူမ ထူးဆန်းစွာ တွေးနေမိသည်။
လုံချန်းက သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လှုပ်ရှားကာ ကျိချင်းကို ထရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ကျိချင်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လုံချန်း၏ ဓားကို ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထရပ်ကာ လုံချန်း၏ ညာဘက်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
မင်ယုက ပြတင်းပေါက်မှ လိုက်ကာကို အသာလှန်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေစဉ် လုံချန်းကလည်း သူ၏ ဘောင်းဘီအား ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပုံမှန်အနေအထားသို့ ရောက်သွားသောအခါ လုံချန်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးအရောင်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
မင်ယုသည် လုံချန်းအား တစ်ခုခု မေးရန် လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ကျိချင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသော်လည်း ဘာလဲဆိုတာကိုမူ သူမ အတိအကျ မသိပေ။
"နိုးလာပြီလား" သူမ ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလဲ မသိဘူး... အိပ်မက် တော်တော်ကောင်းတာပဲ" ကျိချင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
"ဪ... ဘာအိပ်မက်လဲ" မင်ယုက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"ငါ သခင်လေးချန်းကို ကူညီပေးနေတဲ့ အိပ်မက်လေ" ကျိချင်းက ပြုံးကာ ဆိုသည်။
"ဘာ ကူညီပေးတာလဲ" မင်ယုက ထပ်မေးပြန်သည်။
"အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာပေါ့... အဲဒီရန်သူက တိုက်ပွဲမှာ သုံးဖို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ဓားရှည်ကြီး တစ်လက် ရှိတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီလူကိုရော၊ သူ့ရဲ့ ဓားရှည်ကြီးကိုပါ ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တယ်" ကျိချင်းက ရယ်မောရင်း မင်ယုကို ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်ကို ဟင်းလင်းပြင် နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အသုံးပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် အကြားအာရုံကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို အာရုံခံကြည့်ပြီး၊ ဤနေရာမှ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် နိယာမရတနာလုံး အတွင်း၌ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဟင်းလင်းပြင်တို့၏ ကွာခြားချက်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေမိသည်။
သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားချက်ကို လုံချန်း မတွေ့ရှိသော်လည်း တည်နေရာပေါ် မူတည်၍ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကွဲပြားနိုင်သည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ထိုကွာခြားချက်ကို နားလည်ပြီးမှသာ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ပတ်သက်သော ပိုမို ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းရည်များအား ဖော်ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ရှိပြီးသား စွမ်းရည်များကိုလည်း တိုးမြှင့်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။
အခန်း (၁၈၈) ဖြူစင်သောနှလုံးသား
သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားချက်ကို လုံချန်း မတွေ့ရှိသော်လည်း တည်နေရာပေါ် မူတည်၍ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကွဲပြားနိုင်သည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ထိုကွာခြားချက်ကို နားလည်ပြီးမှသာ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ပတ်သက်သော ပိုမို ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းရည်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ရှိပြီးသား စွမ်းရည်များကိုလည်း တိုးမြှင့်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။
လုံချန်းသည် အချိန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် မေ့လျော့သည်အထိ နားလည်သဘောပေါက်မှုထဲတွင် စိတ်နစ်ဝင်နေခဲ့သည်။ သူသည် မင်ယုကို ယုံကြည်ပြီး သူမက သူ့ကို ရုတ်တရက် ကျရောက်လာမည့် အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သက်ဝင်ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူမက သူ့ကို လုံလောက်သော အားဖြင့် လှုပ်နှိုးပါကလည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အာရုံထဲမှ နိုးထလာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် လေထုထဲရှိ အမှုန်အမွှားတိုင်းတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ခံစားနေမိသည်။ ဤရထားလုံးအတွင်းမှာပင် လုံချန်း ခံစားသိရှိနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အတိုင်းအတာပေါင်းမြောက်မြားစွာ ရှိနေသည်။
မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့သည် ခရီးစဉ်အများစုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင်မူ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။
မကြာမီ ညရောက်လာသဖြင့် အားလုံးက စခန်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
အစောင့်များသည် စခန်းချရန် နေရာရွေးချယ်ခြင်း၊ တဲများထိုးခြင်း၊ မီးဖိုခြင်းနှင့် အစားအသောက် စီစဉ်ခြင်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြသည်။
"သခင်လေးချန်း၊ ညရောက်နေပြီ။ ရထားလုံးထဲကနေ ထွက်ပြီး တဲထဲမှာ သွားနားကြရအောင်။ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူမ ခဏစောင့်ဆိုင်းသော်လည်း သူ၏ထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူမ ဇဝေဇဝါဖြစ်သော မျက်နှာဖြင့် ထပ်မံခေါ်ဆိုသော်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ မင်ယုကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ကြည့်သော်လည်း လုံချန်းမှာမူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။
"သူ အိပ်ပျော်နေတာလား" ကျိချင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မင်ယုကို မေးလိုက်သည်။
"သူ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှု တစ်ခု ရနေတာလို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး" မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လား၊ ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီး အသိဉာဏ် ပွင့်သွားတာလား။ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိဖို့ အကြာကြီး ကျင့်ကြံဖို့ မလိုဘူးလား" ကျိချင်းက မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်သည်။
"အများအားဖြင့်တော့ လိုပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်တဲ့ ရှားရှားပါးပါး လူအနည်းငယ်တော့ အမြဲရှိနေတတ်တာပဲ" မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး နှောင့်ယှက်လို့ မရဘူးပေါ့။ နင် အရင်သွားစားလိုက်ပါလား။ ငါ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်" ကျိချင်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ အကြံပြုသည်။
"ရပါတယ်၊ ရှင်ပဲ သွားပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်" မင်ယုက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ကျိချင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"နင် တစ်ညလုံး ရထားလုံးထဲမှာပဲ နေတော့မှာလား" ကျိချင်းက အံ့သြသော မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။
"အင်း" မင်ယုက အမူအရာ မပြောင်းဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"နင် အရင်သွားစားလိုက်ပါဆို၊ ငါပြောသလိုပဲ နင်စားနေတုန်း ငါ သူ့ကို စောင့်ပေးမယ်လေ" ကျိချင်းက ထပ်မံ အကြံပြုပြန်သည်။
"ရပါတယ်၊ ကျွန်မ မဆာသေးဘူး" မင်ယုက ကျိချင်း၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဂရုစိုက်သော အပြုံးလေးဖြင့် လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ဆက်လက် ထိုင်နေခဲ့သည်။
"နင်နဲ့ ဆုံရတာ သူ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ" ကျိချင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ သူနဲ့ ဆုံရတာ ကျွန်မက ပိုပြီး ကံကောင်းတာပါ။ သူသာ မရှိရင် ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် သေခဲ့ပြီးလောက်ပြီ၊ သူပဲ ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာ။ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အားရှိရင်တောင် တခြားလူကို မကူညီချင်တဲ့ ဒီလိုကမ္ဘာကြီးမှာ... သူကတော့ ခွန်အားတွေ ရှိနေရက်နဲ့ ကျွန်မကို ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်... ကျွန်မ သူ့အပေါ် အများကြီး အကြွေးတင်နေပါတယ်..." မင်ယုက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"နင် သူ့ကို တကယ် ချစ်တာပဲ မဟုတ်လား" ကျိချင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
မင်ယု ပြန်မဖြေသော်လည်း လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"သူက အရမ်း အံ့သြဖို့ကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်တော့... မိန်းကလေး အများကြီးက သူ့ကို ချစ်မိသွားကြမှာ သေချာတယ်၊ သူလည်း သူတို့ကို ပြန်ချစ်မိနိုင်တယ်... အဲဒီအတွက် နင် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ သူ့ရဲ့ အချစ်ကို တခြားလူတွေနဲ့ ဝေမျှနိုင်ပါ့မလား" ကျိချင်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဒီမေးခွန်းကို မေးမိမှန်း သူမကိုယ်တိုင် မသိပေ။ မင်ယု၏ သဘာဝကို တကယ်ပဲ သိလိုနေသည်လော သို့မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် မေးနေသည်လော... သူမ သိသည်ကတော့ ထိုအဖြေကို သိချင်နေကြောင်းပင်။
"ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားဖူးပါတယ်... သူ့ရဲ့ အချစ်ကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ မသိမ်းထားနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အနားမှာ ထာဝရ ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်လာဖို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့... သူ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မလိုဘူးဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာပဲ..." မင်ယုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ သူ့ကံကြမ္မာမှာ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတွေ ရှိနေဖို့ ရေးထားခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားခဲ့ရင်တောင်... ကျွန်မ သူ့ကို မမုန်းဘူး၊ မကန့်ကွက်ဘူး။ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းမိမှာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ သည်းခံပါ့မယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ကျွန်မအတွက် နေရာလေးတစ်ခု အမြဲရှိနေအောင် ကျွန်မ လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ" မင်ယုက ဆက်ပြောသည်။
"နင့်မှာ တကယ့်ကို ဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသား ရှိတာပဲ... ငါ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိနေလဲ မသိဘူး" ကျိချင်းက စိတ်ပျက်အားလျော့သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်တာလဲ" မင်ယုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ တခြားလူတွေကို အထဲကို အစားအသောက် လာပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ နင် အပြင်မထွက်ဘဲ စားလို့ရတာပေါ့" ကျိချင်းက ရထားလုံးထဲမှ ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
'ငါ သူ့ကို ချစ်မိနေလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်တာပါ... ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို ငါ့လူ ဖြစ်အောင် လုပ်မှာမို့လို့...' ကျိချင်းက ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာရင်း သူမဘာသာ တွေးနေမိသည်။ သူမသည် စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံးတဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
မကြာမီ ကျိချင်းသည် အစားအသောက်များ ထည့်ထားသော ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ တဲထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်။ သူမ ရထားလုံးဆီ လျှောက်သွားပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
"ရော့..." သူမက မင်ယုကို ပန်းကန် လှမ်းပေးလိုက်သည်။
မင်ယုက အစားအသောက်ကို ခဏမျှ သေချာကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အစားအသောက်ပေါ်သို့ ဖြူးလိုက်သည်။ အဖြူရောင် အမှုန့်လေးများသည် အစားအသောက်ပေါ် ကျပြီးနောက် ဆယ်စက္ကန့်အတွင်း အငွေ့ပျံသွားသည်။
'အဆိပ် မရှိဘူးပဲ' မင်ယု တွေးလိုက်ပြီးမှ စတင် စားသောက်လေတော့သည်။
"အဲဒီအမှုန့်က ဘာလဲ" ကျိချင်းက စပ်စုလိုသော အကြည့်ဖြင့် မေးသည်။ သူမ အဲဒီလို အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ဘာမှန်းမသိပေ။
"ဪ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ဆီက အထူးဆေးတစ်မျိုးလို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ" မင်ယုက တောင်းပန်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေကာ ဆက်စားနေသည်။
"ငါလည်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့ရင် နင် စိတ်ဆိုးမလား" မင်ယု စားနေတုန်း ကျိချင်းက မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ။ တဲထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာ မအိပ်ချင်ဘူးလား" မင်ယုက စားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်... နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ရထားလုံးထဲမှာ ရှိနေတော့ ငါလည်း နင်တို့နဲ့အတူ ရှိနေချင်လို့ပါ။ နင် စိတ်မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်တာပဲ" ကျိချင်းက ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့" မင်ယု ပြောရန် ပြင်စဉ် ကျိချင်းက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ငါ ဒီမှာပဲ နေမယ်။ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်" ကျိချင်းက ပြောပြီး ရထားလုံးထဲမှ ထွက်သွားသည်။ သူမ သူမ၏ တဲဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
"ဗိုလ်ချုပ်ယောင်... ကျမ ဒီည ရထားလုံးထဲမှာပဲ နေမယ်။ သခင်လေးချန်းက ကျင့်ကြံမှုမှာ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေလို့ ကျမ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်" ကျိချင်းက ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မင်းသား အက်စတယ်လင်နှင့် မင်းသမီး မိုင်ယာတို့လည်း ထိုနေရာမှာပင် ရှိနေကြပြီး စားသောက်ပြီးကာစ ဖြစ်သည်။
"မင်းသမီးကိုယ်တိုင် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ရထားလုံးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အစောင့်တွေကို ခိုင်းလိုက်လို့ ရတာပဲ၊ တကယ်လို့ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီအဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် စောင့်ပေးပါ့မယ်။ မင်းသမီးကတော့ သက်သောင့်သက်သာ အိပ်စက်သင့်ပါတယ်"
"ရပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ လုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ" ကျိချင်းက ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်း... နင် တစ်ခုခုကို ဇွဲနပဲနဲ့ လုပ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ တားလို့မရတာ ငါ သိပါတယ်... ကောင်းပါပြီ... နင်ပဲ စောင့်ရှောက်လိုက်ပါ။ ငါကတော့ ဒီမှာ မင်းသားလေးနဲ့ မင်းသမီးလေးကို စောင့်ပေးမယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပါ" ကျိချင်းက ပြောပြီး တဲထဲမှ ထွက်ကာ ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်သွားပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ကျိချင်းနှင့် မင်ယုတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ညလုံး ရထားလုံးထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး အထွေထွေ အကြောင်းအရာများကို စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာ လုံချန်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အချို့မှာ လုံးဝ ကွဲပြားသော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သည်။
ရွှေအင်ပါယာတွင် ရွှမ်းအင်ပါယာ၏ ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အချိန်နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နဂါးမြို့တော် တစ်မြို့လုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စာမေးပွဲအတွက် အချိန်အကြာကြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာသော အစွမ်းများနှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ရွှေအင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုအတွင်း ဒုတိယမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသမီးတို့သည် ရွှမ်းအင်ပါယာသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ခမ်းနားစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း အသက် လေးဆယ်ကျော်ဟု ထင်ရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်ထဲတွင် အနားယူနေသည်။ သူမသည် လှပဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အသားအရောင်မှာ တော်တော်လေး ဖြူဖျော့နေသည်။ တစ်ခုခု ဖျားနာနေသည့်အလားပင်။
ထိုကုတင်ပေါ်မှာပင် လူနှစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်ခန့် ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဂရုစိုက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် နက်မှောင်သော အပြာရောင် မျက်လုံးများနှင့် ပုခုံးအထိ ရှည်သော တောက်ပသည့် ဆံပင်နက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူ့ဘေးတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း ကုတင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးနှင့် လူငယ်လေးကဲ့သို့ပင် တောက်ပသော ဆံပင်ပြာနှင့် မျက်လုံးပြာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမသည် အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့် ရှိပုံရသည်။
"အမေ... သားတို့ မနက်ဖြန် မြို့ကနေ ထွက်တော့မယ်။ သား တွက်ချက်ထားတာအရဆိုရင် နောက်နှစ်ပတ်လောက်နေရင် ရွှမ်းအင်ပါယာကို ရောက်လိမ့်မယ်" ဒုတိယမင်းသား ယွဲ့လွမ်က ထိုအမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်လေသည်။