အခန်း (၁၉၁-၁၉၂)
Vol. 20 Ch. 191-192
အခန်း (၁၉၁) လမ်းပိတ်ခံရခြင်း
"မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက မင်းတန်ဖိုးထားတဲ့ အရာရာတိုင်းကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးပစ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်စမ်း" မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သွေးများ စီးကျနေသော သူ၏ ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
"မင်း မိသားစုကို ရွေးမလား၊ အချစ်ကို ရွေးမလား... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ...." မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လုံချန်းသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
"ရပ်လိုက်စမ်း" မင်ယုသည် သူရှိရာဘက်သို့ လက်လှမ်းရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ချွေးများစိုရွဲလျက် အမောတကော အသက်ရှူရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့လား" သူမဘေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် ထိုင်နေသော လုံချန်းနှင့် သူ့ဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော ကျိချင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အင်း... အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ" မင်ယုက ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ကျိချင်းက သူမ၏ အိပ်မက်အကြောင်း မေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တံခါး ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျိချင်း တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ထဲတွင် ပန်းကန်နှစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားသော အစောင့်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပန်းကန်များကို ယူလိုက်သည်။
"နင် ရထားလုံးထဲက ထွက်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိလို့ မနက်စာပါ တစ်ခါတည်း မှာလိုက်တာ။ ရော့..." သူမက မင်ယုကို ပန်းကန်တစ်ချပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစောင့်ထံမှ ဒုတိယပန်းကန်ကို ယူကာ တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
အားလုံး မနက်စာ စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ယာဉ်တန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် စတင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ရထားလုံးသည် ဟွမ်းကျိအင်ပါယာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီးနောက် မရပ်မနား ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သော ရွှမ်းအင်ပါယာသို့ ဦးတည်ရွေ့လျားရင်း အင်ပါယာအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။
ရထားလုံး ရွေ့လျားနေစဉ် ရထားလုံး၏ အနောက်ခန်းတွင် နားနေသော နှင်းခဲလေးသည် လုံချန်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ပြန်လာကာ အိပ်စက်နေသည်။
ပြဿနာ သိပ်မရှိဘဲ ခရီးသွားခဲ့သည်မှာ ငါးရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရွှေအဆင့်ရှိသော သားရဲအချို့နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အစောင့်များက အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အစောင့်များ မနိုင်သော သားရဲများကိုမူ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့သည်။
ကျိချင်းနှင့် မင်ယုတို့ စကားပြောနေကြစဉ် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားမှာ... ပုံမှန်အခန်းအပူချိန်ရှိသော ရထားလုံးအတွင်း၌ ရုတ်တရက် အေးစိမ့်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရထားလုံးအတွင်းရှိ လေထုတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသည်။
ကျိချင်းသည် ရွေ့လျားနေသော ရထားလုံးတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း အပြင်ဘက် ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပူပြင်းနေပြီး အစောင့်များမှာ ချွေးပြန်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အထဲမှာ အေးနေပြီး အပြင်မှာ ဘာလို့ ပူနေတာလဲ။ ရထားလုံးရဲ့ အတွင်းပိုင်းက အပြင်ဘက်နဲ့ မတူတဲ့ တခြားနေရာတစ်ခုကို ရောက်နေသလိုပဲ" ကျိချင်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
'ဒါက သူ့ကြောင့်လား။ သူ ဘယ်လို အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုမျိုးကို ရနေတာလဲ' မင်ယုက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့" မင်ယုက သူမကို အားပေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ စိတ်မပူရမှာလဲ။ ဒါက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်လေ။ သခင်လေးချန်းကို ခေါ်ပြီး ရထားလုံးထဲကနေ အမြန်ထွက်ရမယ်" ကျိချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကျမ ပြောသလိုပဲ... ရှင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" မင်ယုက ကျိချင်းကို စိတ်အေးအောင် ထပ်မံ ပြောပြသည်။
"ငါတို့ ဘေးကင်းမယ်ဆိုတာ နင် သေချာလား။ နင် ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု သိနေတာလား" ကျိချင်းက မင်ယုကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျမတို့ ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာတော့ ကျမ သိတယ်" မင်ယုက ပြန်ဖြေသည်။
"နင့်ကို ငါ ယုံပါ့မယ်" ကျိချင်းက မင်ယုနှင့် လုံချန်းကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် လုံချန်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု သူမ ခံစားမိနေသည်။
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူတို့အဖွဲ့သည် တုန်းရှင်းအင်ပါယာ၏ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည်လည်း ဒုတိယအဆင့် အင်ပါယာဖြစ်သော်လည်း ဟွမ်းကျိအင်ပါယာထက် အနည်းငယ် ပိုမို သန်မာသည်။ ထို့အပြင် တုန်းရှင်းသည် ပထမအဆင့် အင်ပါယာတစ်ခုနှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိသဖြင့် အားသာချက်ရှိသည်။
ဟွမ်းကျိအင်ပါယာအဖွဲ့သည် မြို့တော်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် တုန်းရှင်းအင်ပါယာမှ အစောင့်အချို့က သူတို့၏ ရှေ့တွင် လမ်းပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
အသက် နှစ်ဆယ် မပြည့်တပြည့်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးသည် တုန်းရှင်းတော်ဝင်အစောင့်များ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ရထားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့အနားတွင် အသက် လေးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွှေးမရှိဘဲ သပ်ရပ်သော ပုံစံရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ရပ်နေသည်။
"ဟင်... ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ" ကျိချင်းသည် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရထားလုံး ရပ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ခဏနေဦးနော်" သူမ ပြောပြီး ရထားလုံးတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ ထွက်၍ မရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ရထားလုံးပတ်ပတ်လည်တွင် အတားအဆီး တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမ အပြင်ထွက်ရန် ကြိုးစားတိုင်း ထိုအတားအဆီးက သူမကို မူလနေရာတွင်သာ ပိတ်ထားသည်။ သူမ ခဏမျှ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ထွက်မရပေ။
"ရထားလုံးပတ်ပတ်လည်မှာ အပြင်ထွက်လို့မရအောင် အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေတယ်... နင့်ဘက်ကရော ထွက်လို့ရမလား စမ်းကြည့်ဦး" ကျိချင်းက စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ..." မင်ယုသည်လည်း သူမဘက်ရှိ တံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပိတ်မိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အပြင်ထွက်၍ မရပေ။
"ကျမလည်း အခု ထွက်လို့ မရတော့ဘူး" သူမက သူမ၏ နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ပိတ်မိနေပြီနဲ့ တူတယ်... ဒီနေ့ ဘာလို့ အရာရာက ထူးဆန်းနေတာလဲ။ ရထားလုံးထဲက ရာသီဥတုရော... ဒီအတားအဆီးရော... ငါတို့ အထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘေးကင်းရဲ့လား" ကျိချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် သူ၏ ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာပြီး မင်းသား အက်စတယ်လင်ကို ရထားလုံးထဲမှာပဲ ထားခဲ့သည်။ သူသည် လမ်းပိတ်နေသော အစောင့်များဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။ ကျုပ်တို့ ဟွမ်းကျိအင်ပါယာက ခင်ဗျားတို့ တုန်းရှင်းအင်ပါယာနဲ့ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူးလို့ ကျုပ် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဘာလို့ လမ်းပိတ်ထားတာလဲ။ ကျုပ်တို့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က သူ၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"တော်တော် ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါပဲ... ဟွမ်းကျိအင်ပါယာမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ ခင်ဗျားက ဗိုလ်ချုပ်ယောင် ဆိုတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်" လူငယ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အသက် လေးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိ လူက ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... ခင်ဗျားကရော ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ကျုပ်တို့ကို တားထားတာလဲ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ထိုလူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုလူ့ထံမှလည်း မြေကမ္ဘာအဆင့် အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် သူနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တူညီသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။
"ကျုပ်က တုန်းရှင်းအင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင်ဆရာပါ။ တားဆီးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟွမ်းကျိအင်ပါယာက လူတွေ ဖြတ်သွားမယ်လို့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကြားသိလိုက်ရလို့ပါ။ သူက မင်းသမီး မိုင်ယာကို အမြဲတမ်း အထင်ကြီး လေးစားနေခဲ့တာမို့ နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ၊ ပြီးတော့ သူလည်း ရွှမ်းအင်ပါယာကို သွားမှာမို့လို့ အတူတူ ခရီးသွားဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ" တော်ဝင်ဆရာက ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းသမီး မိုင်ယာက နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ အခု ခင်ဗျားကို မတွေ့နိုင်ပါဘူး။ အတူတူ သွားဖို့ ကိစ္စကတော့... ကျုပ်တို့က အလျင်လိုနေလို့ ခင်ဗျားတို့အတွက် မစောင့်နိုင်တာ စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ခေါင်းကို အသာခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ စောင့်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျုပ်တို့ဘက်က အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့ ဖြတ်သွားမယ်ဆိုတာ ကြားလိုက်ရလို့ အခုပဲ ထွက်ဖို့ လုပ်နေတာပါ" တော်ဝင်ဆရာက အပြုံးကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... ဒါကို ကျုပ် တိုင်ပင်ကြည့်ရဦးမယ်။ ဒီမှာ ခဏစောင့်ပါ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ထွက်လာပြီး ရထားလုံးများဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် မင်းသမီး ကျိချင်း၏ ရထားလုံးရှေ့တွင် ရပ်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးခေါက်သံ ကြားသည်နှင့် ကျိချင်းက တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ ရထားလုံးထဲမှ ထွက်၍ မရသော်လည်း အပြင်လူများနှင့် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်သွယ်၍တော့ ရသည်။
"မင်းသမီး... တုန်းရှင်းအင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့စံက ကျုပ်တို့ ရထားလုံးတွေကို တားထားပါတယ်။ သူတို့လည်း အခု ထွက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီမို့ ကျုပ်တို့နဲ့အတူ ခရီးသွားချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ သူတို့ကို အတူလိုက်ခွင့် ပေးသင့်လား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျိချင်းသည် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို မြင်နေရသော်လည်း သူပြောသော စကားလုံး တစ်လုံးကိုမျှ မကြားရသဖြင့် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။
'ဒီအတားအဆီးက အသံတွေ အဝင်အထွက်ကိုပါ ပိတ်ထားတာလား။ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ၊ သူ့ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားကြည့်ရမလား' သူမ စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိသည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင် တစ်ခုခုလုပ်လိုက်ပါက လုံချန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအာရုံကို နှောင့်ယှက်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ ထိုအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ဪ... မင်းသမီးလည်း သဘောမတူဘူးပေါ့။ ကျုပ်လည်း အဲဒါက မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျုပ်တို့ကြားမှာ မကောင်းတဲ့ ပတ်သက်မှု မရှိပေမဲ့ သူတို့နဲ့အတူ သွားဖို့က သိပ်ပြီး မလုံခြုံဘူးလေ။ ကျုပ်မှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်... သူတို့နဲ့အတူ သွားဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီး၊ တို့အဖွဲ့တွေ ရောနှောမသွားဘဲ သူတို့အဖွဲ့ကို ရှေ့ကနေ သွားခိုင်းပြီး တို့အဖွဲ့က နောက်ကနေ ကပ်လိုက်သွားရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ အဲဒါဆိုရင် ပိုပြီး လုံခြုံသလို သူတို့အပေါ်မှာလည်း ရန်လိုသလို မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ကျိချင်း ခေါင်းခါသည်ကို ငြင်းပယ်သည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင် တစ်ခုခု ထပ်ပြောနေသည်ကို ကျိချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ စကားလုံးတွေကို မကြားရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို ယုံကြည်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း မကောင်းသော အကြောင်းအရာ ပြောနေပုံ မရသဖြင့် သူမ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ကျုပ် သူတို့ကို သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ပြောပြီး ရထားလုံးတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လမ်းပိတ်နေသော လူငယ်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလေတော့သည်။
အခန်း (၁၉၂) သူ့ထက် ပိုသန်မာသည်
"ကောင်းပါပြီ၊ ကျုပ် သူတို့ကို သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ပြောပြီး ရထားလုံးတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ထွက်လာပြီး လမ်းပိတ်နေသော လူငယ်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလေတော့သည်။
"မင်းသမီး ကျိချင်းနဲ့ ကျုပ် တိုင်ပင်ပြီးပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ ခရီးသွားဖို့ ကျုပ်တို့ သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှာ ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ကပဲ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ခင်ဗျားတို့ သဘောတူမှ ဖြစ်မယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေသော လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်သည် အသက် ၂၁၊ ၂၂ နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အပြာရောင်အင်္ကျီနှင့် တောက်ပသော အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထက်မြက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလွှာမှာ ပါးလွှာသည်။ ပုခုံးပေါ်အထိ ကျနေသော သူ၏ ဆံပင်နက်ရှည်များသည် အဝါရောင်ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ဝဲဖြာနေသည်။ သူသည် တုန်းရှင်းအင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား လင်လန်ပင် ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ်နှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။
"ဟက်... ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်တို့ကို မယုံကြဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" မင်းသား လင်လန်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ကျုပ်တို့က ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ သွားဖို့ သဘောတူပါ့မလား။ လူအချင်းချင်း မယုံကြည်တာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ဘယ်အရာမှာမဆို နည်းနည်းတော့ သတိထားဖို့ လိုအပ်တာပဲလေ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က အပြုံးနုနုဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"မင်းသားလန်... ဘယ်လိုထင်လဲ။ သူတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို သဘောတူမလို့လား။ ကျုပ်တို့က သူတို့အတွက် ဒိုင်းသဖွယ် ဖြစ်ပေးရပြီး သူတို့ခရီးစဉ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမှာလေ။ မင်းသား ဘာလို့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်လဲဆိုတာ ကျုပ် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်တွေက တော်တော်လေး ဆိုးလွန်းတယ်" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က လင်လန်ကို မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်ဗျာ။ ကျုပ်တို့က သူတို့နဲ့ အတူသွားဖို့ အရင်တောင်းဆိုခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီခရီးမှာလည်း အန္တရာယ်က အဲလောက်ကြီး မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ အရေးကြီးတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရင်လည်း ကျုပ်တို့ အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြမှာပဲလေ" မင်းသား လင်လန်က ဟွမ်းကျိအင်ပါယာ၏ ရထားလုံးများဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက မင်းသားရဲ့ ဆန္ဒဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ" တော်ဝင်ဆရာက ခေါင်းကို အသာခါရင်း ဆိုသည်။
"ဗိုလ်ချုပ်ယောင်... ခင်ဗျားရဲ့ မင်းသမီးကို သွားပြောလိုက်ပါ။ တုန်းရှင်းအင်ပါယာက လူတွေဟာ ရိုးသားပြီး ရဲရင့်ကြတယ်လို့။ ကျုပ်တို့ ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး။ ကျုပ်တို့ပဲ ခရီးစဉ်ကို ဦးဆောင်မယ်" လင်လန်က ခပ်ဟဟ ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အလွန်ကောင်းပါတယ်။ ကျုပ် သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်။ အဲဒီအတောအတွင်း ခင်ဗျားတို့ဘက်ကလည်း ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ထားကြ၊ ကျုပ်တို့ အခုပဲ ထွက်ကြမယ်။ အချိန်အများကြီး ဖြုန်းလို့ မရဘူး" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ပြောပြီး ကျိချင်း၏ ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ကျိချင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ကို ကြည့်နေစဉ် ဗိုလ်ချုပ်ယောင် သူမ၏ ရထားလုံးဆီ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ယောင် ရထားလုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။
"အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ တုန်းရှင်းအိမ်ရှေ့စံက သဘောတူလိုက်ပါတယ်၊ သူတို့ပဲ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်လိမ့်မယ်။ အခုဆိုရင် ကျုပ်တို့ ခရီးစဉ်က ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားပြီ" ကျိချင်း တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် သူပြောသော စကားလုံး တစ်လုံးကိုမျှ မကြားရသေးသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ယောင် သတင်းကောင်း ပြောနေသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ သူမ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကလည်း သူမ ခေါင်းညိတ်သည်ကို သဘောတူညီမှုအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ရထားလုံးတံခါးကို ပိတ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။
"ကြည့်ရတာ တော်တော် ရယ်ရတာပဲ။ သူ ဘာပြောသွားပြီး ဘာတွေလုပ်သွားလဲဆိုတာ ရှင် ရိပ်မိလား" မင်ယုက ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။
"လုံးဝ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပုံရပါတယ်။ ဒီလို နားလည်မှုလွဲတာကနေ မကောင်းတာတွေ ဖြစ်မလာဖို့ပဲ ငါ ဆုတောင်းရမယ်" ကျိချင်းက ရယ်ရခက်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" မင်ယုက သူမကို အားပေးလိုက်သည်။
ခရီးဆက်နေစဉ်အတွင်း ကျိချင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်နေမိသည်။
တုန်းရှင်းအင်ပါယာမှ လူများသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပုံရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲကာ အစီအစဉ်တကျ နေရာယူလိုက်ကြသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ တုန်းရှင်းအစောင့်များ ဦးဆောင်ပြီး၊ ၎င်းနောက်တွင် မင်းသားလန်နှင့် တော်ဝင်ဆရာတို့၏ ရထားလုံး လိုက်ပါလာသည်။ ကျန်ရှိသော တုန်းရှင်းအစောင့်များက အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
လမ်းဘေးရှိ မြို့သူမြို့သား အများစုသည် သူတို့၏ မင်းသားလေးမှာ ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် သွားနေသည်ကို သိကြသဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်း အားပေးကြသည်။
"မင်းသားလန်က အရမ်း ကြင်နာတတ်တဲ့လူပဲ၊ သူ အရွေးခံရပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"
"မှန်တယ်၊ မင်းသားလန် အရွေးခံရမှာ သေချာပါတယ်။ သူက ဒီအင်ပါယာရဲ့ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်ပဲလေ။ သူ သေချာပေါက် အောင်မြင်ပြီး တို့အင်ပါယာရဲ့ ခွန်အားကို ပြသနိုင်မှာပါ"
"ဘုရင်ကြီးမှာ သားသမီး တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ နှမြောစရာပဲ။ တကယ်လို့ သားသမီးတွေ ပိုရှိရင် မင်းသားလန်လို ပါရမီရှင်တွေ ပိုများလာမှာ"
"အင်း... ဒါပေမဲ့ ဒါက ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ အရင်ဘုရင်မှာ မိဖုရား ၂၇ ယောက်ရှိပေမဲ့ လက်ရှိဘုရင် တစ်ယောက်ပဲ ထွန်းကားခဲ့တယ်။ လက်ရှိဘုရင်က အရင်ဘုရင်ထက်တောင် ပိုပြီး အချစ်ကြီးသေးတယ်၊ မိဖုရား ၆၉ ယောက်တောင် ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ သားသမီးကတော့ အိမ်ရှေ့စံ လင်လန် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ တော်ဝင်မိသားစုက ဒုတိယမြောက် ကလေး မရနိုင်အောင် ကျိန်စာသင့်နေတာလား"
"ရှူး... မြို့စောင့်တွေ တော်ဝင်မိသားစုအကြောင်း ဒီလိုပြောတာ ကြားသွားရင် မင်း အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တော့ ဟုတ်တယ်၊ တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ"
"ရပါတယ်၊ ဘုရင်ကြီးမှာ သားတစ်ယောက်တည်း ရှိပေမဲ့လည်း အိမ်ရှေ့စံ လင်လန် တစ်ယောက်တည်းကကို ပါရမီရှင် ရာပေါင်းများစွာနဲ့ ညီမျှနေတာပဲ။ ဘုရင်ကြီးအနေနဲ့ နောက်ထပ် ကလေး လိုချင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး"
ရထားလုံးများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လူအုပ်ကြီးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသည်။
ဟွမ်းကျိအင်ပါယာအဖွဲ့သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား လန်၏ အဖွဲ့နောက်မှ အနည်းငယ် ကွာဝေးသော အကွာအဝေးမှ လိုက်ပါလာကြသည်။
"ဟွန်း... သူ ထွက်ခွာပုံက တကယ့်ကို ပြကွက်ကြီးပဲ။ ကြွားလိုက်တာမှ..." ဟွမ်းကျိအင်ပါယာမှ မင်းသား အက်စတယ်လင်က သူ၏ ရထားလုံး ပြတင်းပေါက်မှ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
သူတို့သည် တုန်းရှင်း မြို့သူမြို့သားများ၏ အားပေးသံများကြားမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ အိမ်ရှေ့စံ လင်လန်သည် ရံဖန်ရံခါတွင် ရထားလုံးတံခါးကို ဖွင့်ကာ မြို့သူမြို့သားများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
သူတို့သည် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှင့် ရွှမ်းအင်ပါယာကြားတွင် အင်ပါယာ တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ သူတို့သည် တောအုပ်များကို ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းများပေါ်တွင် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။
"ငါ ဗိုက်ဆာပြီ..." ကျိချင်းက ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ရှင် ဒီမနက်တင် မနက်စာ စားထားတာ မဟုတ်လား" မင်ယုက ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။
"အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ နာရီကျော်ကလေ" ကျိချင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။
"ကျမတို့ ရက်နည်းနည်းလောက် ဗိုက်ဆာခံရမယ့်ပုံပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုံချန်း အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုကနေ မနိုးမချင်း ဒီအတားအဆီးက ပျက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ရှင်လည်း အပြင်ထွက်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ" မင်ယုက အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုသည်။
"နင် ပြောတာကတော့ လွယ်တာပေါ့။ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက အစားမစားဘဲ သီတင်းပတ်နဲ့ချီပြီး နေနိုင်တာပဲဥစ္စာ" ကျိချင်းက ရယ်ရခက်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ရှင်ကလည်း ရွှေအမြုတေအဆင့်ပဲဟာ။ ကျမအထင်တော့ ရှင်လည်း သိပ်ပြီး အားမစိုက်ရဘဲ ရက်နည်းနည်းလောက်တော့ အစားမစားဘဲ နေနိုင်မှာပါ" မင်ယုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒါက သူ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှု ရနေတဲ့အချိန်မှာ အန္တရာယ်တွေကနေ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့အတွက် လုပ်ထားတဲ့ စနစ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်" မင်ယုက သူမ၏ အတွေးကို ကျိချင်းအား ဆက်ပြောပြသည်။
"ဪ... ဒါမှမဟုတ် သူ အာရုံစိုက်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် အလှလေးတွေကို သူ့လက်ထဲကနေ အလွတ်မပေးချင်တာ ဖြစ်မှာပါ။ သူက တကယ့်ကို အပိုင်သိမ်းချင်တဲ့ မိစ္ဆာလေးပဲ" ကျိချင်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
"ခစ်ခစ်ခစ်... ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါလည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တာပဲ" မင်ယုသည် ကျိချင်း၏ စကားကို ကြားကာ ရယ်မောလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်၊ သူ့အတွက်ဆိုရင် ငါ ဗိုက်ဆာခံနိုင်ပါတယ်" ကျိချင်းက ဆက်ပြောသည်။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့လုံးသည် စခန်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ဟွမ်းကျိအင်ပါယာမှ အစောင့်များသည် စခန်းချရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ် မင်းသမီး မိုင်ယာ၊ မင်းသား အက်စတယ်လင်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်တို့သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ အစောင့်များ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
"အဒေါ်ကျိချင်းကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။ အဲဒီကောင်က ဘာတွေ အံ့သြဖို့ကောင်းနေလို့ အဒေါ်က သူ့နားမှာ အချိန်တွေ ဒီလောက် ကုန်ဆုံးနေရတာလဲ" မင်းသား အက်စတယ်လင်က ကျိချင်း၏ ရထားလုံးဘက်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"မင်းသား အက်စတယ်လင်... မင်း အဲဒီလို မပြောသင့်ဘူး။ အဲဒီလူတွေက အင်ပါယာကြီးက လာတဲ့သူတွေ၊ သူတို့သာ လိုချင်ရင် ငါ့ကိုတောင် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်တဲ့အထိ သန်မာကြတယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က မင်းသား အက်စတယ်လင်ကို ကြည့်ကာ လေးလံသော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
"ဟွန်း... အဲဒါ ဘာဆန်းလို့လဲ။ သူက အင်ပါယာကြီးရဲ့ အခွင့်ထူးခံနေရာမှာ မွေးဖွားလာလို့ပါ။ သူက ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် သန်မာလာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျုပ် သေချာတယ်။ အင်ပါယာရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို သုံးစွဲခဲ့လို့သာ သန်မာလာတာပါ။ ကျုပ်သာ သူ့နေရာမှာ မွေးခဲ့ရင် သူ့ထက်တောင် ပိုသန်မာဦးမယ်" မင်းသား အက်စတယ်လင်က မနာလိုသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ လုံးဝ မှားယွင်းတဲ့ အတွေးပဲ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အခွင့်ထူးခံ ဖြစ်ပါစေ၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်သူမှ ဒီလောက် ခွန်အားမျိုး မရနိုင်ဘူး။ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေက ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူပြုနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က လိုအပ်တဲ့ ကြိုးစားမှုကို မလုပ်ရင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က တည်ကြည်စွာ ပြောပြသည်။
"ဟွန်း... သူက ကံကောင်းတာလို့ပဲ ကျုပ် ထင်တုန်းပဲ" မင်းသား အက်စတယ်လင်က မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။
"ဟင်... သူ ဘာလို့ ဒီကို လာနေတာလဲ" မင်းသား အက်စတယ်လင်သည် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
တုန်းရှင်းအိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် စခန်းအတွင်းမှတစ်ဆင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၊ မင်းသား အက်စတယ်လင်နှင့် မင်းသမီး မိုင်ယာတို့ဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ဟင်... မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ဘာလို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲ" မင်းသား လင်လန်က သူ့ကို သတိထားကြည့်နေကြသော အစောင့်များကို မြင်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်လေသည်။