အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

အခန်း (၁၉၃) သူ့ရဲ့ဆွဲဆောင်မှုမှာ မိန်းမောသွားတာလား

​"ဟင်... မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ဘာလို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲ" မင်းသား လင်လန်က သူ့ကို သတိထားကြည့်နေကြသော အစောင့်များကို မြင်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား လန်... ကျုပ်တို့ စခန်းကို ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာတာလဲ။ ဆားလိုလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က အပြုံးနုနုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဪ... အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားအင်ပါယာအချို့နဲ့ မတူဘဲ ကျုပ်တို့အင်ပါယာမှာတော့ လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အကုန်ရှိပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကျုပ် စခန်းမှာ ရှိနေတုန်း ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် ဒီမှာရပ်နေတာ တွေ့လိုက်လို့ လာပြီး နှုတ်ဆက်တာပါ" အိမ်ရှေ့စံ လင်လန်က လူသုံးဦးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းက မင်းသား အက်စတယ်လင် ဖြစ်ရမယ်။ မင်းအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်။ တကယ်ကို ပါရမီရှိတဲ့သူပဲလို့ ပြောရမယ်" မင်းသားလန်က မင်းသား အက်စတယ်လင်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

​"ဟွန်း... ငါ့ထက် သာတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ နောက်တစ်ယောက်ပေါ့လေ။ ငါသာ မင်းနဲ့ အသက်တူရင် မင်းကို အသေသတ်ပြီးပြီ" မင်းသား အက်စတယ်လင်က မင်းသားလန်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​မင်းသား အက်စတယ်လင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း မင်းသားလန်ကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုစကားကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားရသည်။

​"မင်းသားလေး... စကားပြောတာ ဆင်ခြင်သင့်တယ်။ မင်းက တစ်နေ့မှာ ဟွမ်းကျိအင်ပါယာကို အုပ်ချုပ်မယ့်သူပဲ၊ အခြေခံ လေးစားမှုကိုတော့ သင်ယူထားရမယ်" မင်းသားလန် တစ်ခုခု မပြောမီ ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ကြားဖြတ် ဆူပူလိုက်သည်။

​"ရပါတယ်၊ မင်းသား အက်စတယ်လင်က ငယ်သေးတာပဲလေ။ အနာဂတ်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာမှာပါ" မင်းသားလန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းသမီး မိုင်ယာ... မင်းသမီးရဲ့ အလှသတင်းက ကျုပ်တို့ အင်ပါယာတွေရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ပျံ့နှံ့နေတာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ကြားဖူးတာထက်တောင် ပိုပြီး လှနေတယ်လို့တော့ ပြောရလိမ့်မယ်" မင်းသားလန်က မင်းသား အက်စတယ်လင်ဆီမှ မင်းသမီး မိုင်ယာဘက်သို့ အကြည့်ရွှေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးပါ" မိုင်ယာက ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​"ကျုပ်နဲ့အတူ အချိန်ခဏလောက် ပေးနိုင်မလား။ မင်းသမီးက မင်းသမီးတို့ စခန်းကို လိုက်ပြလို့ရသလို၊ ကျုပ်ကလည်း ကျုပ်တို့ စခန်းကို လိုက်ပြလို့ ရပါတယ်" မင်းသားလန်က ထပ်မံ၍ ပြုံးလျက် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

​"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျမ မအားဘူး။ ညစာက မကြာခင် အဆင်သင့်ဖြစ်တော့မှာဆိုတော့ ညစာစားပြီး နားရဦးမယ်" မင်းသမီး မိုင်ယာက တည့်တည့်တိုးတိုးပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

​"ဒါဆို မင်းသမီးတို့နဲ့အတူ ညစာ အတူစားလို့ ရမလား" မင်းသားလန်က လက်မလျှော့ဘဲ ထပ်မံ အကြံပြုသည်။

​"မင်းသားတစ်ယောက်က ကိုယ့်စခန်းက အနားမှာတင် ရှိနေပါလျက်နဲ့ တခြားအင်ပါယာ စခန်းမှာ လာစားတယ်ဆိုတာ ထူးဆန်းမနေဘူးလား။ အဲဒီမှာ အစားအသောက် ကုန်နေလို့လား" မင်းသမီး မိုင်ယာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"အစားအသောက်က မကုန်ပါဘူး၊ ကျုပ် လိုနေတာက ကောင်းမွန်တဲ့ အပေါင်းအသင်းပါ" မင်းသားလန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

​"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျမ စိတ်မဝင်စားဘူး" မင်းသမီး မိုင်ယာက ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။

​"ဘာလို့လဲ" သူက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။

​"ဘာလို့လဲ ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" သူမက ပြန်မေးလိုက်သည်။

​"ဘာလို့ ကျုပ်နဲ့ အချိန်မဖြုန်းချင်ရတာလဲ။ ကျုပ်က မင်းသမီးအကြောင်း နည်းနည်းလောက် သိချင်ရုံတင်ပါ။ ကျုပ်က ရုပ်ဆိုးနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ် အမှား တစ်ခုခု လုပ်မိလို့လား" မင်းသားလန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

​"မင်းသားက ရုပ်မဆိုးပါဘူး၊ တကယ်တော့ ကျမ တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ ရုပ်အချောဆုံး လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ..." မင်းသမီး မိုင်ယာက ပြောလိုက်သော်လည်း၊ ပြောရင်းနှင့်ပင် လုံချန်း၏ မျက်နှာက သူမ အတွေးထဲ ပေါ်လာသည်။ သူမ အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

​"ဒါပေမဲ့ ကျမက ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တဲ့လူတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းရတာ မကြိုက်လို့ပါ..." သူမက မင်းသားလန်ကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို နောက်မှ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့... အဲဒီကျမှ စကားပြောကြမယ်။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မင်းသမီး" မင်းသားလန်က ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

​"ဒီကောင်စုတ်ကတော့... သူကိုယ်သူ တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား မသိဘူး" မင်းသား အက်စတယ်လင်က မင်းသားလန်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

​မကြာမီ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်သဖြင့် အားလုံး စတင်စားသောက်ကြသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် မင်းသား အက်စတယ်လင်၊ မင်းသမီး မိုင်ယာတို့နှင့်အတူ စားသောက်နေစဉ် သူ၏ တဲအပြင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။

​"မင်းသမီး ကျိချင်းက ထွက်မလာနိုင်လောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေတာလား။ သူမက အစာငတ်ခံဖို့ ကြံနေတာလား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အဒေါ်က နေရောကောင်းရဲ့လား။ အဒေါ်ကျိချင်းကို မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီ... သူ့ကို အဲဒီလူစိမ်းနဲ့ ထားခဲ့တာ တကယ်ပဲ ဘေးကင်းရဲ့လား" မင်းသား အက်စတယ်လင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

​"သူ အဆင်ပြေမှာပါ။ အဲဒီလူက အဒေါ့်ကို မကောင်းတာ ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျမ ထင်တယ်" မင်းသမီး မိုင်ယာက ညစာကို အပြီးသတ် စားသောက်ရင်း ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပြောလိုက်တယ်။ နင်လည်း သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမှာ မိန်းမောသွားတာလား" မင်းသား အက်စတယ်လင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"မောင်လေးက ဘာလို့ သူ့ကို မနာလိုဖြစ်နေသလို ခံစားရတာလဲ။ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ခွန်အားမျိုး လိုချင်နေတာလား" မိုင်ယာက သူမ၏ ဆံပင်နီလေးများ ဝဲဖြာသွားသည်အထိ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

​"ဟွန်း... မနာလိုစရာ ဘာမှမရှိဘူး၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း သူ့လောက် သန်မာလာမှာပဲ" မင်းသား အက်စတယ်လင်က အကြည့်လွှဲကာ ပြောသည်။

​"ဘယ်တော့လဲ။ မောင်လေးက သူ့ထက်တောင် အသက်ကြီးနေပြီလေ" မိုင်ယာက မင်းသား အက်စတယ်လင်ကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်။

​"အခုက ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဒေါ်ကျိချင်း အကြောင်း ပြောနေတာ" မင်းသား အက်စတယ်လင်က အကြောင်းအရာကို မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

​"မာရီယာ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

​"ရှင်... ဆရာ" ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားသော အစေခံမိန်းကလေး တစ်ဦး ပြေးလာပြီး ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၏ ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

​"ဒီအစားအစာတွေကို ယူသွားပြီး မင်းသမီး ကျိချင်းနဲ့ ရထားလုံးထဲက တခြားဧည့်သည်တွေကို သွားပေးလိုက်ဦး" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က သက်ပြင်းချရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​အစေခံမလေးက ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

​မာရီယာဟု ခေါ်သော ထိုမိန်းကလေးသည် ဟင်းပွဲများကို ပြင်ဆင်ပြီး အခြားအစေခံများ၏ အကူအညီဖြင့် မင်းသမီး ကျိချင်း၏ ရထားလုံးဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

​ကျိချင်းသည် စခန်းအတွင်း ညစာစားနေကြသော အစောင့်များကို ကြည့်ရင်း ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် ငိုချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ အစားအသောက်များကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ဗိုက်ထဲကလည်း အဆက်မပြတ် မြည်နေလေသည်။

​"ရှင် ထမင်း မစားဘဲ မနေနိုင်ဘူးလား" မင်ယုက ပြုံးစစဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဒီကမ္ဘာမှာ ထမင်း မစားဘဲ နေနိုင်တဲ့သူ ရှိလို့လား" ကျိချင်းက လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

​"အများကြီး ရှိပါတယ်..." မင်ယုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဟင်" ကျိချင်းသည် အစေခံမိန်းကလေး အချို့ သူမ၏ ရထားလုံးဆီသို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားသည်။

​မိန်းကလေးများ ရထားလုံးအနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ကျိချင်းက တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

​"ဆရာက မင်းသမီးအတွက် အစားအသောက်တွေ ပို့ခိုင်းလိုက်လို့ပါ" အစေခံခေါင်းဆောင်မလေးက ဟင်းပွဲကို ကိုင်ကာ ကျိချင်းဆီသို့ တိုးလာသည်။

​ကျိချင်းက သူတို့ကို ရပ်ခိုင်းရန် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါပြလိုက်သော်လည်း အစေခံမလေးက သတိမထားမိပေ။

​"ငါ အစားအသောက် မလိုဘူး" ကျိချင်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ ရထားလုံးအတွင်း၌သာ ကြားရပြီး အပြင်သို့ မထွက်ပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် အစေခံမလေးက ဟင်းပွဲကို သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၉၄) အမှောင်ထု၏ လူသတ်သမား

​"ငါ အစားအသောက် မလိုဘူး" ကျိချင်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ ရထားလုံးအတွင်း၌သာ ကြားရပြီး အပြင်သို့ မထွက်ပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် အစေခံမလေးက ဟင်းပွဲကို သူမဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​အစေခံမလေးသည် သူမ၏ လက်ကို ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလိုက်သော်လည်း တိုး၍ မရတော့ပေ။ သူမ၏ လက်များမှာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုး၍ မရတော့ဘဲ တစ်နေရာရာတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူမ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

​သူမ၏ လက်များ ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်အောင် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက တားဆီးထားသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ မာရီယာက မော့ကြည့်လိုက်ရာ မင်းသမီး ကျိချင်းမှာ ရယ်ရခက်သော အပြုံးဖြင့် သူမကို ခေါင်းခါပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​သူမသည် အလောတကြီးပင် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

​"ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းသမီးကို အစားအသောက် ဘာလို့ မပေးတာလဲ" အခြားအစေခံမလေး တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ဟိုမှာလေ... မမြင်ရတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက ကျမလက်ကို ပိတ်ထားတယ်... ရှေ့တိုးလို့ မရဘူး..." မာရီယာက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" အခြားအစေခံမလေးက မာရီယာကို မယုံကြည်နိုင်သလို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။ သူမသည် ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များကို မာရီယာကဲ့သို့ပင် ရှေ့သို့ ကမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသည်။ သူမ၏ လက်များမှာလည်း ထိုနေရာမှာပင် တန့်သွားပြီး အနည်းငယ်မျှ ရှေ့တိုး၍ မရတော့ပေ။

​"ဟင်... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" သူမ နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ကျမ... ကျမ ခံစားနေရတာက မင်းသမီး ကျိချင်းက... တကယ်လို့ သူမက အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ပိတ်လှောင်တာ ခံထားရပြီး အပြင်ထွက်လို့မရ၊ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားပြောလို့ မရတာဆိုရင်ရော" မာရီယာက ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာဖြင့် ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါကတော့..." အခြားအစေခံများမှာလည်း ရထားလုံးနှင့် ပိုဝေးသော နေရာသို့ ဆုတ်သွားကြပြီး ရထားလုံးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

​"မင်းသမီး၊ မင်းသမီးကို အဲဒီကောင်လေးက ချုပ်နှောင်ထားတာလား" မာရီယာက ကျိချင်းကို ကျယ်လောင်စွာ အော်မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံကျယ်ကြောင့် အနားရှိ အစောင့်အချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ရရှိသွားသည်။

​မင်းသမီး ကျိချင်းသည် မာရီယာ ပြောလိုက်သော စကားလုံး တစ်လုံးကိုမျှ နားမလည်သဖြင့် သူမ ဘာပြောချင်သလဲ ဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ကျမ ဒီမှာ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူကြနဲ့" ကျိချင်းက ကျယ်လောင်စွာ ပြောရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မာရီယာက သူမ အဆင်ပြေရဲ့လားဟု မေးနေသည်ဟု သူမက အထင်မှားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

​"သေပြီ၊ ဒါကို ဆရာ့ကို ချက်ချင်း သွားပြောရမယ်" မာရီယာက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၏ တဲရှိရာသို့ အပြင်းအထန် ပြေးသွားလေတော့သည်။

​"ကြည့်ရတာ အခြေအနေတွေက မကောင်းတော့ဘူး... ဆူညံပွက်လောရိုက်တော့မယ်..." အခြေအနေ အားလုံးကို ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော မင်ယုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အင်း... အဲဒီလို ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ" ကျိချင်းက ရယ်ရခက်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဆရာ... ဆရာ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် သူ၏ တဲအတွင်း ကျင့်ကြံနေစဉ် မာရီယာ အတင်းဝင်လာခဲ့သည်။

​"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ မိုးတွေ ပြိုကျကုန်လို့လား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးခံရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​"ကျမ... ကျမ အနှောင့်အယှက် ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါက တကယ် အရေးကြီးလို့ပါ။ မင်းသမီး... မင်းသမီး ကျိချင်းကို အဲဒီကောင်လေးက ထူးဆန်းတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပါတယ်" မာရီယာက အမောတကောနှင့် ဒူးပေါ် လက်ထောက်ကာ ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

​"ဘာ..." ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိတ်လန့်တကြား ထရပ်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ တဲထဲမှ အမြန်ထွက်ကာ ကျိချင်း၏ ရထားလုံးဆီသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

​"ဒီဆူညံသံတွေက ဘာလဲ" မင်းသား အက်စတယ်လင်နှင့် မင်းသမီး မိုင်ယာတို့သည်လည်း သူတို့၏ တဲများထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

​အစောင့်အားလုံး ကျိချင်း၏ ရထားလုံးဆီသို့ ပြေးသွားနေကြသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ လိုက်သွားကြသည်။

​"မင်းလို ကောင်စုတ်၊ ငါတို့က မင်းကို ယုံကြည်ခဲ့တာကို မင်းက မင်းသမီးကို ချုပ်နှောင်ရဲတယ်ပေါ့" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် ရထားလုံးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

​ကျိချင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အခြေအနေကို ကြည့်နေသည်။ သူမ ရထားလုံးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းသမီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းသမီးကို အဲဒီမိစ္ဆာလက်ထဲကနေ ကျုပ် ကယ်ထုတ်ပါ့မယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ကျိချင်းကို ကြည့်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၊ ကျမ ဘေးကင်းပါတယ်၊ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ပါနဲ့" ကျိချင်းက ကျယ်လောင်စွာ ပြောသော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ အပြင်သို့ မထွက်သဖြင့် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စကားများက ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၏ ဒေါသကို ငြိမ်သက်စေမည့်အစား ပို၍ပင် တောက်လောင်စေခဲ့သည်။

​"အဲဒီမိစ္ဆာကောင်၊ သူက ခင်ဗျားရဲ့ အသံကိုတောင် လုယူသွားပြီလား... ဒါဆို ဒီမနက် မင်းသမီး ဘာမှ မပြောနိုင်တာက၊ အဲဒီမိစ္ဆာက မင်းသမီးရဲ့ အသံကို ယူသွားလို့လား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် မင်းသမီး မိုင်ယာနှင့် မင်းသား အက်စတယ်လင်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။

​"တွေ့လား၊ သူက လူယုတ်မာဆိုတာ ကျုပ် သိပြီးသား။ အဒေါ် ညစာစားဖို့ ဘာလို့ ထွက်မလာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါပဲပေါ့။ ဒီကောင်က သူမကို ပိတ်လှောင်ထားတာပဲ။ တကယ့် မိစ္ဆာကောင်" မင်းသား အက်စတယ်လင်က လုံချန်းကို ရွံရှာသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါက... ဒါက..." မင်းသမီး မိုင်ယာမှာမူ ထိုအရာကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် စကားများ ထစ်ငေါ့နေသည်။ သူမ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

​"မင်းသမီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူတို့က ကျုပ်ထက် သန်မာရင်တောင် မင်းသမီးကို ကာကွယ်ဖို့ ကျုပ်ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပါ့မယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က မင်းသမီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းသမီးကို ပိတ်ထားတဲ့ အတားအဆီးကို ကျုပ် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်" သူသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရထားလုံးဆီသို့ ချိန်လိုက်သည်။

​"မလုပ်နဲ့" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန် ရထားလုံး၏ လွတ်နေသော နေရာကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားအပြည့်နှင့် သူ၏ နာမည်ကျော် ဓားသိုင်းကို အသုံးပြုကာ အတားအဆီးကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

​မင်ယုသည် အကယ်၍ အတားအဆီး ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့် ပြင်လိုက်သည်။ လုံချန်း၏ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုအား မည်သူ့ကိုမျှ အနှောင့်အယှက် ပေးခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

​ဓားသည် အတားအဆီးကို ထိမှန်သွားသော်လည်း အားလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။ ဓားက အတားအဆီးကို ထိသွားချိန်တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ပင်လျှင် သူ၏ ဓားမှာ အနည်းငယ်မျှ ရှေ့တိုး၍ မရတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားရသည်။ ဓား၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများသည် အတားအဆီး၏ ဗလာနယ်ရှေ့တွင် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

​သူသည် သူ၏ ကြွက်သားများ ဖောင်းတက်လာသည်အထိ ခွန်အားအပြည့် သုံးလိုက်သည်။ အရေပြားအောက်မှ သွေးကြောများပင် ထောင်ထလာသော်လည်း ဓားမှာ အနည်းငယ်မျှ မရွေ့လျားပေ။

​"ဒီအတားအဆီးက ဒီလောက်အထိ သန်မာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး... ရှင်က တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ..." မင်ယုက လုံချန်း၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ" ကျိချင်းသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရထားလုံးထဲတွင် စက္ကူအချို့နှင့် ကလောင်တစ်ချောင်း ရှိနေခဲ့သည်။

​သူမသည် သူမ ပြောလိုသော စကားများကို စာရေးပြီး ဆက်သွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး အတားအဆီးကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်သည်။ အတားအဆီး အားနည်းသွားစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တစ်နေရာတည်းကိုသာ ထပ်တလဲလဲ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ဘာမှ မထူးခြားပေ။

​သူသည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း ရှုံးနိမ့်သွားသော အမူအရာဖြင့် မင်းသမီး ကျိချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဟင်" မင်းသမီး ကျိချင်းက စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ သူ့ကို ပြနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

​ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် စက္ကူအနားသို့ တိုးသွားကာ စာကို စတင်ဖတ်လိုက်သည်။

​"ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၊

​ရှင် အခြေအနေကို အထင်လွဲနေပါပြီ။ ကျမကို သခင်လေးချန်းက ပိတ်လှောင်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက အရေးကြီးတဲ့ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှု တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေတာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီအတားအဆီးက သခင်လေးချန်းရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရေး စနစ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုကနေ နိုးမလာမချင်း ဒီအတားအဆီးက ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ပါနဲ့၊ သခင်လေးချန်း နိုးလာရင် ကျမ အပြင်ထွက်လာပြီး ရှင့်ကို သေသေချာချာ ရှင်းပြပါ့မယ်"

​ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် ထိုစာကို တိုးတိုးလေး ဖတ်လိုက်သည်။

​"ဪ... အဲဒီလိုကိုး... ကျုပ် ကိစ္စတစ်ရပ်လုံးကို အထင်လွဲသွားတာပဲ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ရယ်ရခက်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား" ဟွမ်းကျိစခန်းထဲမှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံများကို ကြားရသဖြင့် မင်းသားလန်နှင့် တော်ဝင်ဆရာတို့ ရောက်လာကြသည်။

​"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပြန်သွားလို့ ရပါပြီ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က အပြုံးနုနုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"တကယ်လား၊ ခင်ဗျားက ရထားလုံးကို တိုက်ခိုက်နေသလိုပဲ မြင်လိုက်ရလို့ပါ" မင်းသားလန်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။

​"တိုက်ခိုက်တာ ဟုတ်လား။ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ မင်းသမီး ကျိချင်း သင်ယူထားတဲ့ ခုခံရေးပညာသစ်ကို ကျုပ်က စမ်းသပ်ပေးနေတာပါ။ အတည်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး... မင်းသား ရထားလုံးမှာ ပျက်စီးတာ တစ်ခုခု တွေ့လို့လား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်လို့လား" မင်းသားလန်က သံသယရှိသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

​"ကောင်းပါပြီ၊ ခင်ဗျား အဲဒီလို ပြောမှတော့လည်း။ ကျုပ်က ပြဿနာရှိတယ် ထင်လို့ ကူညီပေးဖို့ လာတာပါ။ အခုတော့ ကျုပ် ပြန်သွားပါ့မယ်" မင်းသားလန်က ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို စပ်စုချင်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ဆက်ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

​သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးပြီးနောက် ဒုတိယခြေလှမ်းကို လေထဲတွင် ရပ်ကာ ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာသည်။

​"ဒါက ကျုပ်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုလို့ ကျုပ် ယုံကြည်ပါတယ်... နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင်တော့ ကျုပ်ကို လူစိမ်းလို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့။ မင်းသမီးနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးခွင့်ရဖို့ ကျုပ် မျှော်လင့်နေပါတယ်" မင်းသားလန်က မိုင်ယာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

​"တချို့လူတွေကတော့ အရိပ်အကဲကို လုံးဝ နားမလည်ကြဘူး" မင်းသမီး မိုင်ယာက ခေါင်းခါရင်း ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​"အဒေါ် အဆင်ပြေရဲ့လား" မိုင်ယာက ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို မေးသည်။

​"သူမ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောတယ်။ သခင်လေးချန်းက အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှု ရနေလို့ ရထားလုံးထဲက ထွက်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ ကြာဦးမယ်တဲ့။ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ အတားအဆီး ရှိနေလို့ သူမ အပြင်ထွက်လို့ မရတာပါ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က မိုင်ယာကို တည်ကြည်စွာ ပြောပြသည်။

​"ဗိုလ်ချုပ်တောင် မဖျက်နိုင်တဲ့အထိ သန်မာတဲ့ အတားအဆီးလား။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက တကယ်ကို သန်မာတာပဲ" မင်းသမီး မိုင်ယာက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"သူတို့ ရတနာတစ်ခုခု သုံးထားတာ ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့ဆီမှာ အရင်းအမြစ်တွေကတော့ ပေါမှာပဲလေ။ ငါ ပြန်သွားတော့မယ်" မင်းသား အက်စတယ်လင်က အထင်မကြီးသော အမူအရာဖြင့် ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

​"အဒေါ်ကျိချင်း အဆင်ပြေပါ့မလား။ သူ အခု ဘာမှ စားလို့မရဘူးလေ..." မိုင်ယာက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

​"သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပဲလေ... အစားမစားဘဲ အချိန်အကြာကြီး နေနိုင်ပါတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အတားအဆီးကို ဖျက်ဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိနေတော့ ငါတို့ စောင့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

​"ဒီမှာ ကြည့်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ပြန်သွားလုပ်ကြစမ်း..." ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ပြပွဲကြည့်သလို ဝိုင်းကြည့်နေကြသော အစောင့်များကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​အစောင့်များသည် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၏ အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် အသီးသီး လူစုခွဲသွားကြသည်။

​"ပြန်ရအောင်..." ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က မင်းသမီး မိုင်ယာကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

​မိုင်ယာက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ရထားလုံးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်ကာ ဗိုလ်ချုပ်ယောင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

​လရောင်သည် ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ညဉ့်နက်ပိုင်း အချိန်ဖြစ်သည်။ လူအများစုမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြပြီး အစောင့်အနည်းငယ်သာ စခန်းများကို ကာကွယ်ရန် နိုးကြားနေကြသည်။

​အစောင့် တစ်ဦးစီကို ကင်းစောင့်ရန် သီးခြားနေရာများ သတ်မှတ်ပေးထားသည်။

​"ဟင်" စခန်း၏ အပြင်ဘက်ဆုံးတွင် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်တစ်ဦးသည် ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

​သူသည် အသံထွက်လာရာ နေရာသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းပင် မတိုးနိုင်မီ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ မှောင်အတိ ကျသွားလေတော့သည်။

​သူ၏ ခေါင်းမပါသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။