အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)
Vol. 20 Ch. 195-196
အခန်း (၁၉၅) ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ
သူသည် အသံထွက်လာရာ နေရာသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းပင် မတိုးနိုင်မီ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ မှောင်အတိ ကျသွားလေတော့သည်။
သူ၏ ခေါင်းမပါသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
ထိုအစောင့်သည် သေဆုံးချိန်တွင် အော်ပင် မအော်နိုင်ခဲ့ရှာပေ။ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
စခန်း၏ အခြားတစ်နေရာတွင်လည်း နောက်ထပ် အစောင့်တစ်ဦးမှာ ထိုအပိုင်းကို ကင်းစောင့်နေသည်။
သူသည် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ မောပန်းလာသဖြင့် ကျောက်တုံး တစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူပါလာသော သစ်သီးကို စားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူ သစ်သီးကို ဒုတိယတစ်ကိုက် ကိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အနောက်တွင် အရိပ်တစ်ရိပ်က တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ သွားများက သစ်သီးကို ထိလိုက်ချိန်မှာပင် အခြားသွားတစ်စုံက သူ၏ လည်ပင်းကို ထိလိုက်လေသည်။
လူတစ်ယောက် လဲကျသွားသည့် ခပ်တိုးတိုး အသံတစ်သံနှင့်အတူ သူ၏ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။
"နင် အိပ်ပျော်နေတာလား" ကျိချင်းက သူမဘေးတွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော မင်ယုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း" မင်ယုက မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။
"ငါကတော့ အိပ်လို့မရဘူး..." ကျိချင်းက ပျင်းရိနေသော လေသံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။
"ကျမကတော့ အိပ်လို့ရတယ်" မင်ယုက ပြောပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။
"ဟွန်း..." ကျိချင်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူမသည် သူမဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေမိသည်။
သူမသည် ကောင်းကင်ယံတွင် အစွမ်းကုန် တောက်ပနေသော လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လမင်း၏ အလှကို ခဏမျှ ငေးမောပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်ကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်။
သူမသည် ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် ပြတင်းပေါက်မှ မြင်နေရသော စခန်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေမိသည်။
တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူသူကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသော စခန်းကို သူမ မြင်နေရသည်။ အနီးအနားတွင် အခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သူမ အကြည့်လွှဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအစောင့်များ၏ အနောက်တွင် အရိပ်တစ်ရိပ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။ မြန်လွန်းလို့ အရိပ်ကလေး တစ်ချက်ပဲ မြင်လိုက်ရတယ်" ကျိချင်းသည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟင်" မင်ယုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကာ ကျိချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" သူမက ကျိချင်းကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
"ငါ... ငါ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်သလိုပဲ... အရမ်းမြန်လွန်းလို့ ဖျတ်ခနဲပဲ မြင်လိုက်ရတာ... ငါတို့အင်ပါယာက လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘယ်သူပါလိမ့်" ကျိချင်းက စိုးရိမ်တကြီး တွေးတောရင်း အစောင့်များကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"မျက်စိမှားတာ နေမှာပါ... ရှင် အိပ်ဖို့ လိုနေပြီ" မင်ယုက ခေါင်းကို အသာခါရင်း ဆိုသည်။
"အင်း... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ကျိချင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်လာသည်။ သူမ အကြည့်လွှဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအရိပ်က ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအရာက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ အစောင့်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"ဒါက ညဉ့်နက်ပိုင်း လူသတ်သမားပဲ.... မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ" ကျိချင်းသည် ထိုသားရဲ၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ထိုသားရဲသည် ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်က သာမန် ဝံပုလွေများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော အမွေးအမှင်များက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသော မျက်လုံးများက ၎င်းကို ပို၍ ခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်စေသည်။
မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲသည် အမြင့် တစ်မီတာခန့် ရှိသည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ဆေဘာသွား ကျားကဲ့သို့ ရှည်လျားသော သွားနှစ်ချောင်း ထွက်နေသည်။ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ခြေသည်းများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ ပုံစံမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားနေသည်။
"ဟင်... မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲလား" မင်ယု အံ့အားသင့်သွားပြီး ရွေ့လျားလိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ထလိုက်ပြီး ကျိချင်းဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိုးသွားသည်။ သူမ ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်များမှာ ကျိချင်းနှင့် လုံချန်း၏ ကြားတွင် ထောက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ပေါင်များမှာ လုံချန်း၏ ခြေထောက်များနှင့် ထိကပ်နေသည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ တူတယ်နော်။ သူတို့က ဗိုက်ဆာလို့ ကျင့်ကြံသူတွေကို တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အမဲလိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ရှိလို့ကို အမဲလိုက်ကြတာ။ ဒါကြောင့် သူတို့က သတ်ပဲသတ်ပြီး သားကောင်ရဲ့ အလောင်းကို ဘယ်တော့မှ ယူမသွားဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့က သားကောင်ရဲ့ လည်ပင်းကိုပဲ အမြဲ ချိန်တိုက်ခိုက်တတ်ကြတာ" မင်ယုက အလောင်းကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။
ကျန်ရှိနေသော အခြားအစောင့်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မှ သူ၏ သူငယ်ချင်း အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ထကြတော့၊ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခံနေရပြီ" သူသည် အလောင်းရှိရာသို့ ပြေးသွားရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် လူများကို နှိုးရန်နှင့် အခြားအစောင့်များကို သတိပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် အော်ခေါ်နေသည်။
"ဒီကောင်ရဲ့ ခွန်အားကိုရော ရှင် ခန့်မှန်းနိုင်လား" မင်ယုက အပြင်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေရာမှ မလွှဲဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ငါ... ငါ မခန့်မှန်းနိုင်..." သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် အရိပ်က ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်း အလောင်းအနားသို့ ရောက်ခါစ အော်ဟစ်နေသော ထိုအစောင့်ကို မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲက တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူသည် အသက်မဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သားရဲမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
"ဒါက ရွှေအဆင့် ၉ မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲပဲ... ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက သူ့ရှေ့မှာ အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပါဘူး၊ ရှင်တို့ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်က သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ပါတယ်" မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မင်ယုက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်သည်။
"ကျမတို့တွေ တော်တော် ကံဆိုးတာပဲ။ ကျမနေတဲ့ နေရာမှာတောင် တောရိုင်း မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲဆိုတာ တွေ့ရခဲတယ်။ တွေ့တဲ့ အနည်းအကျဉ်းကိုလည်း သားရဲသခင်တွေက ဖမ်းသွားကြပြီ" မင်ယုက ကျိချင်းကို ပြောပြသည်။
"ဒီမှာလည်း တော်တော် ရှားပါတယ်။ ငါ ဒါကို မြင်ဖူးတာ ပထမဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အကြောင်းတော့ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်။ သူတို့က တကယ့်ကို အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ အထူးသဖြင့် ညဘက်မှာပေါ့" ကျိချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တောရိုင်း မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲတွေက များသောအားဖြင့် တောရိုင်းသားရဲတွေကို စားပြီး ပုန်းအောင်း နေထိုင်တတ်ကြတာ။ လူတွေကို အကြောင်းမရှိဘဲ မတိုက်ခိုက်တတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ မွေးနေ့တွေမှာပဲ လူတွေကို အမဲလိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြလာတတ်ကြတာ။ ဒီနေ့က သူ့မွေးနေ့ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ကျမတို့တွေ ဒီအချိန် ဒီမှာ ရှိနေတာကတော့ ကျမတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ" မင်ယုက ခေါင်းကို အသာခါရင်း ဆိုသည်။
ကျိချင်းသည် သူမ၏ လူများအတွက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။
အစောင့်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် စခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး နိုးလာကြသည်။ အစောင့်အားလုံးသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ကိုင်ကာ ရန်သူကို ဝိုင်းဝန်း ရှာဖွေနေကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည်လည်း သူ၏ တဲအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မင်းသမီး မိုင်ယာနှင့် မင်းသား အက်စတယ်လင်တို့နှင့်အတူ ရပ်နေသည်။ သူသည် မထင်မှတ်ထားသော အရာများ ဖြစ်လာပါက ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် သူတို့နှစ်ဦးကို သူ၏ ကျောဘက်တွင် ထားထားသည်။
သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ အနီးအနားတွင် လဲကျနေသော အလောင်းနှစ်လောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလောင်းများရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
"အားလုံး နိုးနိုးကြားကြား နေကြ။ စခန်းထဲမှာ သားရဲတစ်ကောင် ရောက်နေတယ်။ အုပ်စုလိုက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သတိထားပြီး သတ်ဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။
"ဆရာယောင်၊ ဒီမှာလည်း အလောင်းတစ်လောင်း ရှိသေးတယ်" အစောင့်တစ်ဦးက စခန်း၏ အခြားတစ်နေရာတွင် အလောင်းတစ်လောင်း တွေ့ကြောင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောသည်။
"ဒီမှာလည်း တစ်လောင်း ရှိတယ်" နောက်ထပ် အစောင့်တစ်ဦးက စတုတ္ထမြောက် အလောင်းကို တွေ့လိုက်ပြန်သည်။
"ဒီမှာ နောက်တစ်ယောက်" အလောင်းများကို တစ်လောင်းပြီးတစ်လောင်း တွေ့ရှိနေသဖြင့် အစောင့်များ၏ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။
မကြာမီမှာပင် အလောင်း ၇ လောင်းကျော်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် မူလက အစောင့် ၂၃ ဦး ရှိသော်လည်း ယခု ၁၆ ဦးသာ ကျန်တော့သည်။
"ဒီမှာ ရှိတယ်ဟေ့၊ အခုလေးတင် သားရဲက လူတစ်ယောက်ကို သတ်သွားပြီ" အစောင့်တစ်ဦးက သူ၏ ရှေ့တွင် အစောင့်တစ်ဦး အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင်နှင့် အခြားအစောင့်များ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ နောက်ထပ် အလောင်းတစ်လောင်းကို တွေ့ရပြန်သည်။
"သားရဲကို မြင်လိုက်လား။ ဘယ်လို ပုံစံလဲ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျုပ်... ကျုပ် ပုံစံကို သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူး။ အရမ်းမြန်လွန်းတယ်" ထိုအစောင့်က တုန်ရီနေသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ရပါတယ်။ အားလုံးပဲ၊ ငါးယောက်တစ်ဖွဲ့ စုလိုက်ကြ။ သားရဲကို ရှာဖွေပြီး ကိုယ့်အဖွဲ့သားတွေကိုလည်း အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်ကြ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က အားလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ငါ့နားမှာပဲ နေရမယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က မိုင်ယာနှင့် အက်စတယ်လင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မင်းသမီး ကျိချင်းသည် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၊ သူမ၏ တူနှင့် တူမတို့၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့က မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနဲ့ ရှိနေတာပဲ။ ရှင့်မိသားစု ဘေးကင်းမှာပါ။ အစောင့်တွေအတွက်ကတော့... တစ်မျိုးပေါ့" မင်ယု စကားပြောအပြီးမှာပင် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် အစောင့်တစ်ဦး အသတ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။
အဖွဲ့များ ခွဲထားသော်လည်း အစောင့်များမှာ ဆက်တိုက် သေဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မူလက ငါးယောက်တစ်ဖွဲ့စီဖြင့် အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မူလအရေအတွက်အတိုင်း မရှိတော့ပေ။
အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တွင် ၄ ဦးသာ ကျန်တော့ပြီး ကျန်အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့တွင် ၃ ဦးစီသာ ကျန်တော့သည်။
တုန်းရှင်းအင်ပါယာမှ လူများသည်လည်း ထိုဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟွမ်းကျိအစောင့်များ၏ အော်ဟစ်သံများကိုလည်း သူတို့ ကြားနေရသည်။
"သူတို့ သားရဲအုပ်စုရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံနေရတာ ဖြစ်မယ်။ သူတို့ကို သွားကူညီသင့်လား" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က မင်းသားလန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ပြီးခဲ့တဲ့ အခါကတော့ ကျုပ်တို့တွေ စေတနာနဲ့ သွားကူညီခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က မလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ တကယ် ဒုက္ခရောက်နေတာ ကျိန်းသေတယ်။ သွားကူညီကြတာပေါ့... မင်းသမီး မိုင်ယာကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ဖို့ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီသားရဲအုပ်စုက ဟွမ်းကျိအဖွဲ့ကို သတ်ပြီးရင် ကျုပ်တို့ကိုလည်း သေချာပေါက် လာတိုက်ခိုက်မှာပဲ။ အဲဒီတော့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" မင်းသားလန်က အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုသည်။
"စဉ်းစားတာ တော်တယ်..." တော်ဝင်ဆရာက ဟွမ်းကျိစခန်းဘက်သို့ ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၁၉၆) မုဆိုး
"အင်း... ပြီးခဲ့တဲ့ အခါကတော့ ကျုပ်တို့တွေ စေတနာနဲ့ သွားကူညီခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က မလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့ တကယ် ဒုက္ခရောက်နေတာ ကျိန်းသေတယ်။ သွားကူညီကြတာပေါ့... မင်းသမီး မိုင်ယာကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ဖို့ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီသားရဲအုပ်စုက ဟွမ်းကျိအဖွဲ့ကို သတ်ပြီးရင် ကျုပ်တို့ကိုလည်း သေချာပေါက် လာတိုက်ခိုက်မှာပဲ။ အဲဒီတော့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" မင်းသားလန်က အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုသည်။
"စဉ်းစားတာ တော်တယ်..." တော်ဝင်ဆရာက ဟွမ်းကျိစခန်းဘက်သို့ ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။
"အစောင့်တွေ၊ သားရဲတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ။ ခုခံစစ်ကို အဓိကထားပြီး ဒဏ်ရာမရအောင် သတိထားကြ" မင်းသားလန်က အစောင့်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
အစောင့်များအတွက်မူ မင်းသားလန်သည် ရဲစွမ်းသတ္တိ၏ ပြယုဂ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် မင်းသားသည် ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ကယ်တင်ရန် မိစ္ဆာများကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည့် ရဲရင့်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။
"မင်းသားလေး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" အစောင့်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရဲဘော်များကလည်း သူ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် ထိုသို့ပင် လိုက်လံ ကြွေးကြော်ကြတော့သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ စေတနာကို ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုကတော့ ဟွမ်းကျိက လူတွေကို တကယ့် ခွန်အားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ပြသရမယ့် အချိန်ပဲ" မင်းသားက သူ၏ စစ်သည်များကို စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။
အစောင့်များမှာ ရှေ့သို့ ချီတက်သွားကြပြီး မင်းသားလန်နှင့် တော်ဝင်ဆရာတို့က နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
"အားလုံးပဲ၊ လူစုလိုက်ကြဟေ့။ ဒီသားရဲက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ သူက တစ်ယောက်ချင်းစီကို ခွဲပြီး အမဲလိုက်နေတာ။ အခုကစပြီး အဖွဲ့ခွဲထားတာတွေ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ။ အားလုံး စုစုစည်းစည်း နေကြရမယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သားရဲကို ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သော အစောင့်အဖွဲ့များမှာ ရှာဖွေရေးတာဝန် ရပ်ဆိုင်းသွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ သူတို့သည် ပို၍ ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားရသော ဗိုလ်ချုပ်ယောင် ရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာကြသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ကူညီဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီပေါ့" တုန်းရှင်းအင်ပါယာမှ လူများ သူတို့ဆီ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။
ခရီးစဉ် စတင်စဉ်က မင်းသားလန်၏ အဖွဲ့တွင် အစောင့် ၂၅ ဦး ရှိပြီး ဗိုလ်ချုပ်ယောင်တွင် ၂၃ ဦး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ မင်းသားလန်တွင် အစောင့်အားလုံး ရှိနေသေးသော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ယောင်တွင်မူ ၁၀ ဦးသာ ကျန်တော့သည်။
"သေဆုံးသူတွေ အများကြီးပဲ... တကယ့်ကို ကပ်ဘေးပါပဲ..." ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ထံ ရောက်လာသောအခါ မင်းသားလန်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။
"ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီဖို့ အချိန်မီ မရောက်လာနိုင်ခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျုပ်တို့ ရောက်လာပြီဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" မင်းသားလန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ နောက်ဆုံးစကားကို ပြောချိန်တွင် မင်းသမီး မိုင်ယာကို လှမ်းကြည့်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။
"အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ... ကျုပ်တို့ ဘာကို ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရသဖြင့် မင်းသားလန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ကျုပ်တို့ မသိရသေးဘူး..." ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။ သူ ဆက်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ကြားဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
"ဘာကို မသိတာလဲ။ ခင်ဗျားလူတွေ တစ်ဝက်ကျော် သေကုန်ပြီ၊ အခုထိ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသေးဘူးလား။ ခင်ဗျားက ဘယ်လို မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူမျိုးလဲ" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက သားရဲ တစ်ကောင်တည်းလား ဒါမှမဟုတ် အုပ်စုလိုက်လားဆိုတာ ကျုပ်တို့ အသေအချာ မသိသေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သားရဲ တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်ဖို့များတယ်လို့ ကျုပ် ခံစားရတယ်။ အစောင့်တွေ မြင်လိုက်ရတာက အရိပ်တွေပဲဆိုတော့ ဒီသားရဲက အရမ်းမြန်တယ်။ ပြီးတော့ သူက တစ်ယောက်ချင်းစီကို အမဲလိုက်ပြီး ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး တိုက်ခိုက်တတ်တဲ့အတွက် တော်တော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က တော်ဝင်ဆရာဝမ်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော် လက်ဝင်မယ့် ရန်သူပဲ။ သူတို့တောင် ပုံသဏ္ဌာန်ကို မမြင်ရဘူးဆိုရင်... ဒါက သာမန် သားရဲတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး" မင်းသားလန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။
သူ ဆက်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အားလုံးက ညည်းတွားသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တုန်းရှင်းအင်ပါယာမှ အစောင့်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့စွာ လဲကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီသားရဲကို အစောင့်တွေလက်ထဲ ပစ်မထားနိုင်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားက တောင်ဘက်နဲ့ အရှေ့ဘက်ကို စောင့်ကြည့်၊ ကျုပ်က မြောက်ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်ကို ကြည့်မယ်။ အာရုံစိုက်ထား... သားရဲရဲ့ အရိပ်အယောင် ခံစားရတာနဲ့ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်..." အသတ်ခံလိုက်ရသော အစောင့်ကို ကြည့်နေသော တော်ဝင်ဆရာကို ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ပြောလိုက်သည်။
တော်ဝင်ဆရာက သူ့ကို ပြန်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ... အဲဒါက ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ..."
"အားလုံးပဲ၊ အလယ်မှာ စုပြီး အဝိုင်းပတ်ထားကြဟေ့၊ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေကို ကာကွယ်ထား" သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူတို့၏ အစောင့်များကို တစ်ပြိုင်နက် အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။
အစောင့်များမှာ မိုင်ယာ၊ အက်စတယ်လင်နှင့် လန်တို့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး ဟာကွက်မရှိအောင် ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ အားလုံး အလယ်တွင် ရပ်နေစဉ် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် အစောင့်များ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး တော်ဝင်ဆရာဝမ်က အရှေ့ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် အားလုံးက နိုးနိုးကြားကြား စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
"သားရဲက ထွက်သွားပြီလား မသိဘူး" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က စောင့်ဆိုင်းရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ ရှိတယ်ဗျို့" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားကို အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် တိုးလာသော အရိပ်ကို ထိမှန်သွားသည်။
သားရဲသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
"သတ်..." တော်ဝင်ဆရာဝမ်ကလည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဓားကို ထုတ်ကာ မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသော သားရဲသည် သူ၏ လျင်မြန်မှုကို အသုံးချကာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
"သိပ်မမြန်နဲ့ဦး" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာကာ အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲဆီသို့ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။
မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခြေသည်းများဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ခြေသည်းများနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်၏ ဓားတို့ ထိမိသွားကြသည်။
ခြေသည်းနှင့် ဓား ထိတွေ့သွားသည်နှင့် မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ယောင်မှာ နေရာတွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော်လည်း မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲမှာမူ လေထဲမှတစ်ဆင့် ဘေးဘက်သို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်။
မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းရှိခဲ့သော နေရာသို့ ဓားတစ်လက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
"တောက်... နည်းနည်းလေး လွဲသွားတယ်" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က စိတ်ပျက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။
"ဒါက ရှားပါးတဲ့ မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲပဲ။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ လျင်မြန်မှုကြောင့် နာမည်ကြီးတာလေ... ခင်ဗျားက သူ့ကို နှေးကွေးနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ခေါင်းကို အသာခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်နေပုံရပြီး တော်ဝင်ဆရာဝမ်ကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်နေသော မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
"အူး..." မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲသည် တောက်ပနေသော လမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ အူလိုက်သည်။
၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော အလင်းလုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး တော်ဝင်ဆရာဝမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
"ဘေးကို ရှောင်လိုက်" ထိုအလင်းလုံး၏ ခွန်အားကို ရိပ်မိလိုက်သောကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က ချက်ချင်း အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။
တော်ဝင်ဆရာဝမ်လည်း ထိုစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ဘဲ ဘေးသို့ အမြန် ရှောင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုအလင်းနက်ကို ရှောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပွတ်ဆွဲသွားခဲ့သည်။
အလင်းနက်နှင့် ထိသွားသော သူ၏ ဝတ်ရုံအစိတ်အပိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလင်းနက်မှာမူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားသည်။
အလင်းလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အနက်ရောင် မီးခိုးများသည် ထိမှန်သည့် နေရာမှ ၁၀ မီတာ ပတ်လည်အထိ လုံးဝန်းသော ပုံစံဖြင့် ပြန့်သွားသည်။ နှစ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် မီးခိုးများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အခြေအနေကို ကြည့်နေကြသော အစောင့်များမှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ပြင်းအားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချွေးများ ပြန်လာကြသည်။ မင်းသားလန်ပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။
"ဒါက ရှားပါး မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲရဲ့ ခွန်အားလား... အံ့သြစရာပဲ..." မင်းသားလန်က မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
အလင်းလုံး ကျရောက်ခဲ့သော နေရာတွင် ယခုအခါ အနံ ၁၀ မီတာနှင့် အနက် ၆ မီတာခန့် ရှိသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"သူ့ကို နောက်တစ်ခါ တိုက်ခိုက်ခွင့် မပေးနဲ့၊ အခုပဲ အပြတ်ရှင်းကြမယ်" ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က အော်ဟစ်ရင်း သူ၏ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
တော်ဝင်ဆရာ ဝမ်လည်း မှင်တက်နေရာမှ သတိဝင်လာပြီး မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
"လခြမ်းသွေးဓားချက်" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်းက ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲမှာ ယခုအခါ သွေးများ ထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မူလအရှိန်ကို ထိန်းရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ အလင်းတန်းကို အနည်းငယ် ပွတ်ရုံမျှဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
"တောင်ဖြိုဓားချက်" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လာသော ဓားကို မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဓားမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသဖြင့် မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲမှာ မရှောင်နိုင်ခဲ့ရှာပေ။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင်သည် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ဓားကို မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစဉ် သူ၏ ဓားမှ သွေးများ တစက်စက် ကျနေသည်။
"အူး..." မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲသည် လမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသံမှာ အလွန်တိုးလှသဖြင့် မီတာ ၅၀ အကွာတွင် ရှိနေသော အစောင့်များပင် ခပ်သဲ့သဲ့သာ ကြားရသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ အပြတ်ရှင်းနိုင်ပြီ၊ မင်း ဘယ်ကို ပြေးဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောကာ သားရဲဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
တော်ဝင်ဆရာဝမ်သည် သူ၏ ဓားကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ အားကုန် ခုတ်ချလိုက်ပြီး သားရဲ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေတော့သည်။
"ပြဿနာ ရှင်းသွားပြီ" တော်ဝင်ဆရာဝမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒီမိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲက ရွှေအမြုတေအဆင့် ထိပ်ဆုံးကို မရောက်သေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့က မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်..." ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က သေဆုံးနေသော သားရဲအလောင်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"တွေ့လား... ကျမ ပြောသားပဲ၊ သူတို့ ဒီမိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲကို ရှင်းနိုင်ပါတယ်လို့။ ဒါက ရွှေအဆင့် ၉ အစောပိုင်း အဆင့်လေးပဲ ရှိသေးတာလေ" မင်ယုက အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... သေသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့..." ကျိချင်းသည် သူမ၏ မိသားစု ဘေးကင်းသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြန်ပြီ" မင်ယုက တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယောင်နှင့် တော်ဝင်ဆရာ ဝမ်တို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုကို သူမ မြင်နေရသည်။
မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲကို သတ်ပြီး တစ်မိနစ်မျှသာ ကြာသေးချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒါ... ဒါက..." တော်ဝင်ဆရာ ဝမ်သည် ထိုဟိန်းဟောက်သံထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စကားများ ထစ်ငေါ့နေသည်။
"ဒါက မိစ္ဆာမုဆိုး သားရဲရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံနဲ့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက... အများကြီး ပိုသန်မာတယ်..." ဗိုလ်ချုပ်ယောင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။