အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)
Vol. 12 Ch. 119-120
အခန်း ၁၁၉ - ခြောက်လပူ၊ ခြောက်လချမ်း
တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌...
မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် မဟာရှ ဧကရာဇ်ထံသို့ စာတစ်စောင် ကမ်းပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ချန်အာ က ပြောတယ်၊ သူက မဟာရှမြို့စားမင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ဝတ္တရားရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်တဲ့ ဒါကြောင့် သူက ဖန့် မိသားစုကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ပိုင်းဒေသကို သွားမယ်၊ နှစ်ပေါင်း ရာချီအောင် စုပုံနေတဲ့ အဲဒီက ပြဿနာတွေကို ရှင်းလင်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်”
မဟာရှ ဧကရာဇ်သည် စာကို ကြည့်လိုက်သည်။
စာလုံးများမှာ နဂါးများ ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။
“ဖန့်ချန်ဟိုင် တစ်လောကတင် ရာထူးကနေ ဘာလို့ နုတ်ထွက်သွားသလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။”
ဧကရာဇ်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။
“သူတို့က တောင်ပိုင်းဒေသကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ပြင်နေတာကိုး။ တကယ်တော့ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ရမှာ ငါ နည်းနည်းတော့ နှမြောမိသား”
မိဖုရားခေါင်ကြီးက သူ့ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး. အခု ဖန့် မိသားစုထဲက ဘယ်သူမှ နန်းတွင်းမှာ ရာထူးမရှိကြတော့ဘူးဆိုတော့ အရှင် စိတ်အေးသွားပြီ မဟုတ်လား”
“မင်းက ငါ့ကို ဖန့် မိသားစုကို ကြောက်နေတဲ့လူလို့ ထင်နေတာလား ငါ ဘယ်တုန်းက သူတို့ကို စိုးရိမ်ခဲ့လို့လဲ”
သူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ဖန့်ချန် က ငါ့ကိုယ်စား တောင်ပိုင်းက ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါကတောင် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်”
သူက ထိုသို့ ပြောသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။
တကယ်လို့ ဖန့် မိသားစုသာ မြို့တော်တွင် ဆက်လက် ဩဇာလွှမ်းမိုးနေပါက၊ သူတို့၏ အရှိန်အဝါသည် တော်ဝင်မိသားစုကို မကြာမီ ကျော်လွန်သွားတော့မည်မှာ သေချာသည်။
သူတို့သည် ဧကရာဇ်အတွက် ဘယ်တော့မှ စိတ်ချလက်ချ မရှိနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။
“ဒီသတင်းကို လောလောဆယ် လျှို့ဝှက်ထားရမယ် ဖန့် မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ကြီးမားတယ်ဆိုပေမဲ့ တချို့လူတွေကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့သွားအောင် လုပ်ဖို့က ခက်ခဲပါတယ် ဖန့် မိသားစု ထွက်ခွာသွားတာနဲ့အတူ ပါလာမယ့် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို သူတို့တွေ လွယ်လွယ်နဲ့ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဧကရာဇ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မိဖုရားခေါင်ကြီးက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
မိမိ၏ အိမ်တော်တွင် ထိုင်နေသော ရှမိန် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ သူသည် ထောင်ယွီ နှင့် လီဟွာဖုန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဖန့် မိသားစု ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ”
လီဟွာဖုန်း က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“သူတို့ တောင်ပိုင်းဒေသက ပြဿနာတွေကို ရှင်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ် ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန် က မြေကမ္ဘာအဆင့် ကို ရောက်နေပြီဆိုရင်တောင် တောင်ပိုင်းက ပြဿနာတွေက နှစ်ပေါင်း ရာချီ စုပုံနေတာအခြေအနေက အရမ်းရှုပ်ထွေးသလို ဒေသတစ်ခုလုံးနဲ့ ပတ်သက်နေတာဆိုတော့ ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့က သူ့အတွက် မလွယ်ပါဘူး”
ရှမိန် ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေပြီး သူက တွေးတောနေမိသည်။
“ဖန့်ချန် က မဟာရှမြို့စားမင်း ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဘာလို့ တောင်ပိုင်းက ပြဿနာတွေကို သွားရှာနေတာလဲ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ဆို မြို့တော်မှာ နေတာက သူ့အတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိမှာလေ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားဖြစ်တဲ့ ငါတောင် သူ့ကိုတွေ့ရင် အရိုအသေ ပေးရဦးမှာ”
တောင်ပိုင်းဒေသ ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခြင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်ပြီး အကျိုးမရှိကြောင်း မြို့တော်ရှိ လူတိုင်း သိကြသည်။
အကျိုးအမြတ်လည်း မရသည့်အပြင် တောင်ပိုင်းမှ သိုင်းသမားများကို ရန်လိုစေကာ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များစွာ၏ မကျေနပ်မှုကိုလည်း ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။
အကြောက်ရဆုံးအရာမှာ ရာထူးကြီးသော ဗိုလ်ချုပ်များကို ရန်ပြုမိခြင်း မဟုတ်ဘဲ အောက်ခြေစစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိခိုက်စေခြင်းပင်။
အကယ်၍ သူတို့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပါက အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် တောင်ပိုင်းဒေသက ပုန်မကန်သရွေ့ မြို့တော်က သူတို့ကို သူတို့ဘာသာ အုပ်ချုပ်ခွင့် ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ဆိုးကျိုးမှာ တောင်ပိုင်းမှ သာမန်ပြည်သူများ ဒုက္ခရောက်ရခြင်းပင်။
“အသေအချာတော့ မပြောနိုင်ဘူး တကယ်လို့ဖန့် မိသားစုသာ ဝင်စွက်ဖက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဖန့်ကျန့်ထျန် က အရင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့မှာပေါ့ အခု သူတို့ မြို့တော်က ထွက်သွားတာက မဟာရှမြို့စားမင်း ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ သံသယကို မခံရအောင် သူတို့ တမင်တကာ မြို့တော်ကနေ ခွာလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ဟု ထောင်ယွီ က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
ရှမိန် က ခေါင်းငြိမ့်သည်။
“အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
သူလည်း ထိုကောက်ချက်ကိုပင် ယုံကြည်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ဖန့် မိသားစုဝင် မည်သူမျှ ရာထူးမယူကြတော့ခြင်းက သက်သေပင်။ တောင်ပိုင်းဒေသကိစ္စကို ရှင်းပေးခြင်းက သူတို့အတွက် ဘာမှ အမြတ်မထွက်ပေ။
“တကယ်လို့ ဖန့် မိသားစုသာ တောင်ပိုင်းကို တကယ်သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့က ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တောင်ပိုင်းရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းမိသားစု ဖြစ်လာနိုင်မလား အဲဒါက မြို့တော်မှာ ရာထူးယူထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းမှာပဲ”
ဟု ရဲ့ချင်ဟဲ က ရုတ်တရက် မှတ်ချက်ပေးသည်။
“တောင်ပိုင်းကတော့ တောင်ပိုင်းပါပဲ ဖန့် မိသားစုက အဲဒီလို တွေးထားတယ်ဆိုရင်လည်း သူတို့ဘာသာ ထားလိုက်ပါ အဲဒါက မဟာရှ ရဲ့ နိုင်ငံရေး အခြေအနေကို မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒါက ကောင်းတဲ့အရာတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်”
ဟု ရှမိန် က ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
ရှကျီ (တတိယမင်းသား) လည်း သေပြီ၊ ဖန့်ချန် လည်း မြို့တော်က ထွက်သွားပြီ သူ့အတွက်တော့ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေသလိုပင်
လူတိုင်း ခန့်မှန်းချက်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်မှာပင် လျှို့ဝှက်စာများစွာသည် နေရာအနှံ့သို့ ပျံသန်းနေကြသည်။ လူတိုင်းက သူတို့၏ လူများကို တောင်ပိုင်းသို့ အမြန်သွားရန် အမိန့်ပေးနေကြသည်။
သို့သော် ဖန့်ချန် ကတော့ သူတို့ ဘာလုပ်လုပ် ဝင်မစွက်ဖက်ပေ။
လူတွေ ဘယ်လိုပဲ ခန့်မှန်းကြပါစေ၊ အာဏာရှိသူတွေ ဘယ်လိုပဲ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်က လှုပ်ရှားကြပါစေ၊ ဖန့်ချန် အတွက်တော့ ဘာမှ အရေးမပါပေ။ သူလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာက သူတို့ စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် တောင်ပိုင်းထာဝရခရိုင် သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ပူပြင်းလှသော နေမင်းမှာ ကောင်းကင်ထက်၌ ထွန်းလင်းနေပြီး ပူလောင်လှသော လေထုက သူတို့ကို ရိုက်ခတ်လာသည်။ ဖန့် မိသားစုမှ လူငယ်အများအပြားမှာ အပူဒဏ်ကြောင့် မူးဝေနွမ်းနယ်သည့် လက္ခဏာများ ပြလာကြသည်။
အခုမှပင် တောင်ပိုင်းဒေသကို ဘာကြောင့် သဲကန္တာရဟု ခေါ်ကြသည်ကို သူတို့ နားလည်သွားတော့သည်။ တကယ်ကို ပူလွန်းလှသည်
ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အပူရှိန်အောက်မှာ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ရှင်သန်ဖို့တောင် ခက်ခဲပါတယ်။ တောင်ပိုင်းက ပြည်သူတွေ ဝမ်းဗိုက်ပြည့်ဖို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲမလဲဆိုတာ သိသာလှသည်။
“အစ်ကိုကြီး... ချန်အာ က ငါတို့ အခုကစပြီး ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်လို့ ပြောတာလား”
ဟု ဖန့်ချန်ယူ က ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူ၏ ဒူးများကို အမြဲအုပ်ထားလေ့ရှိသည့် သိုးမွှေးစောင်မှာလည်း မရှိတော့ပေ။ ချီပေါက်ကွဲခြင်းအဆင့် ရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ထိုပြင်းထန်လှသော အပူဒဏ်ကို သူ ခက်ခဲစွာ အောင့်ခံနေရသည်။
“တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ခြောက်လက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပူပြီး၊ နောက်ထပ် ခြောက်လကတော့ အလွန်အမင်း အေးတယ် ဒီမှာ နွေဦးတို့၊ ဆောင်းဦးတို့ ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တခြား ခရိုင်ရှစ်ခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီနေရာက အတော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ အဲဒီနေရာတွေကိုသာ သွားမယ်ဆိုရင် မင်း တစ်လတောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ချန်ဟိုင် က အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ဧကရာဇ်က ဘာလို့ တောင်ပိုင်းကို လျစ်လျူရှုထားသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး ငါသာ ဧကရာဇ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မှာပဲ တောင်ပိုင်းဒေသကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာက ကြက်နံရိုးကို စားနေရသလိုပဲ၊ ပစ်ရမှာလည်း နှမြောစရာ၊ စားပြန်တော့လည်း ဘာမှ အသားမရှိဘူး”
ဖန့်ချန်ယူ က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ဖန့်ချန်ဟိုင် သည် ဖန့်ချန်ယူ ၏ အနည်းငယ် ပုန်ကန်လိုသော စကားများကို အပြစ်မမြင်ပေ။ ဖန့် မိသားစုက အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့က ဧကရာဇ် အာဏာထက် ပြည်သူကို ပိုဦးစားပေးပြီး အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဧကရာဇ်က သူတို့အပေါ် ဘယ်တော့မှ အမြင်မကြည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ချန်အာ က မြို့တော်က စီးပွားရေးတွေကိုရော သေချာ စီစဉ်ခဲ့ရဲ့လား ငါတို့ တောင်ပိုင်းကို ပြောင်းလာတယ်ဆိုပေမဲ့ အိမ်က စီးပွားရေးတွေကိုတော့ ပစ်ထားလို့ မရဘူးလေ အဲဒီမှာ လူတွေအများကြီးက ငါတို့အပေါ် မှီခိုနေရတာ။”
ဖန့်ချန်ယူ က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
“သူ အားလုံး စီစဉ်ခဲ့ပြီးသားပါ။”
ဖန့်ချန်ဟိုင် က ပြုံးလျက် ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့”
ဖန့်ချန်ယုံ က စိတ်အေးသွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး အနီးနားရှိ နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဟိုမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်”
ဖန့်ချန်ဟိုင် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ငါတို့ လူတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်၊ အဲဒီကို သွားရင် တခြားလူတွေကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်”
“အဖေ၊ ဒုတိယဦးလေး... ရှေ့မှာ ပေအနည်းငယ်လောက် သွားရင် ရေခဲစိမ့်စမ်း တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါ ငါတို့ သွားမယ့် နေရာပဲ။”
မြင်းကို ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်စီးနေသော ဖန့်ချန် က လမ်းညွှန်ပြလိုက်သည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားကြသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများသည် ဖြတ်သန်းသွားသော လူအုပ်ကြီးကို စူးစမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုလူများသည် မြောက်ပိုင်းဒေသမှ လာကြသူများဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
“မြောက်ပိုင်းက သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ငါတို့ တောင်ပိုင်းကို လာလည်တာလား”
“ဘယ်လို လူအူကြောင်ကြောင်က တောင်ပိုင်းကို လာလည်မှာလဲ အသားခြောက်တွေ ဖြစ်သွားမှာ မကြောက်ကြဘူးလား”
“ရာထူးတက်လာတဲ့ အရာရှိကြီး တစ်ယောက်ယောက်လား”
“အဲဒီလိုပုံစံတော့ နည်းနည်း ပေါက်သားပဲ”
လူတွေက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအချို့ကတော့ သံသယဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားသည်။ သူတို့သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
လူအုပ်ကြီးသည် အဝေးပြေးလမ်းမမှ ခွဲထွက်ကာ ရေခဲစိမ့်စမ်းရှိရာ ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
မကြာမီမှာပင် လေထုမှာ အေးမြလာပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင် ရေခဲစိမ့်စမ်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွာသားအများအပြားမှာ စိမ့်စမ်းမှ ရေခပ်နေကြပြီး လူအုပ်ကြီးကို မြင်သော်လည်း အံ့သြပုံမရပေ။
သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို နေသားကျနေပုံရပြီး ရေခပ်ပြီးသည်နှင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
“ချန်အာ... တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ဒီလိုနေရာမျိုးက ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ နေရာလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပဲ။ ဒီမှာ အရမ်းအေးတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အိမ်တစ်လုံးမှ မရှိတာလဲ”
ဖန့်ချန်ဟိုင် က ဖန့်ချန် ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ရင်း မေးသည်။
ဖန့်ချန် ကလည်း တစ်ခါက ထိုသို့ပင် တွေးခဲ့ဖူးပြီး လူလွှတ်၍ စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤမေးခွန်းမှာ သူ့အတွက် ဖြေရမခက်ပေ။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီစိမ့်စမ်းရေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝကြောင့် ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ပေါ်လာတတ်လို့ပါ သူတို့က သာမန် တိရစ္ဆာန်တွေထက် အများကြီး ပိုကြီးပြီး ထူးခြားကြတယ် တစ်ခါတလေ သူတို့က ဒီကို ရေလာသောက်တတ်ကြတယ်”
“တကယ်လို့ သာမန်လူတွေ ဒီမှာ အခြေချနေထိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့ အနီးနားက ရေလာခပ်တဲ့ ရွာသားတွေလည်း တစ်ခါတစ်ရံ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံရတတ်တယ်။ အဲဒါက အကြောင်းရင်း တစ်ခုပေါ့။”
ဖန့်ချန် က ရှင်းပြသည်။
တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေတောင် စိမ့်စမ်းရေကို သောက်ပြီးရင် ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်တွေ ပွင့်လာတတ်ကြသည်။ သာမန်သိုင်းသမားတွေ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲနေတာ မဆန်းပါဘူး။
“ဒုတိယ အကြောင်းရင်းကတော့ နှစ်ဝက်ပိုင်း ရောက်ရင် ဒီနေရာက အပူချိန်က အရမ်းကို ကျဆင်းသွားလို့ပါ တကယ်တော့ ဒီနေရာက တောင်ပိုင်းမှာ အအေးဆုံး နေရာဖြစ်သွားတာ သာမန်လူတွေ ဒါကို မခံနိုင်ကြဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ ဒီမှာ အခြေချဖို့ မစဉ်းစားကြတာပါ”
ဟု ဖန့်ချန် က ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။
အကယ်၍ ထိုအကြောင်းရင်း နှစ်ခုသာ မရှိပါက ထိုနေရာတွင် မြို့ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းရှိ မိသားစုကြီး တစ်ခုခုကတောင် ထိာနေရာကို သိမ်းပိုက်ထားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်
အခန်း ၁၂၀ - ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ
ဖန့်ချန်ဟိုင် ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။
"ချန်အာ အဲဒီတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်တွေ ပွင့်နေပြီလို့ မင်းထင်သလား"
လောကတွင် ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေမှတော့ ဝိညာဉ်သားရဲများ ရှိနေသည်မှာလည်း သဘာဝကျလှသည်။
ဖန့်ချန်ဟိုင် သည် စစ်တလင်းကို မကြောက်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုသည့် အတွေးကြောင့် ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ် အနည်းငယ် ဝင်လာမိသည်။
ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"သူတို့က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"
သူက ဆိုသည်။
"ရေဝအောင် သောက်ကြပါ၊ ပြီးရင် ငါတို့ စခန်းချလို့ ရပြီ။ လူအချို့ကို လွှတ်ပြီး အိမ်ဆောက်မယ့် ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ခိုင်းလိုက်၊ အိမ်တော်အသစ် ဆောက်ဖို့အတွက် လက်သမားတွေကိုလည်း ဖိတ်လိုက်ပါ"
ဖန့်ချန်ဟိုင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
လူတိုင်း စိမ့်စမ်းရေကို သွားသောက်ကြသည်။ ပထမတစ်ငုံက အပူဒဏ်ကို ပြယ်စေပြီး ဒုတိယတစ်ငုံကတော့ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်အောင် အေးမြစေသည်။ ၎င်းက စိတ်ကိုပင် လန်းဆန်းသွားစေသည်။
ထို့နောက် သူတို့ စခန်းချရန် စတင်ပြင်ဆင်ကြသည်။
ဖန့် မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များသည် ဝါရင့်စစ်သည်များဖြစ်ကြပြီး လူငယ်များမှာလည်း လေ့ကျင့်မှု ခံယူထားကြသူများဖြစ်ရာ စခန်းချသည့် အလုပ်မှာ သူတို့အတွက် ကျွမ်းကျင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နာရီဝက်ပင် မပြည့်ခင်မှာပင် စနစ်ကျသော စခန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
စိမ့်စမ်းအနားသို့ ရေလာခပ်သည့် ရွာသားများသည် စခန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။ ရဲရင့်သော ရွာသားတစ်ဦးက စေတနာဖြင့် သတိပေးရန် ချဉ်းကပ်လာသည်။
"ဒီမှာ လူနေလို့ မရဘူးဗျ နေ့ဘက်တော့ အကြောင်းမဟုတ်ပေမဲ့ ညဘက်ဆိုရင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ခဏခဏ ထွက်လာတတ်တယ် အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်"
ဟု သူက ပြောသည်။
ရွှီဂီက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလျက်
"တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ဟုတ်လား ငါတို့မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ မကြောက်ပါဘူး"
ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့... လူဘယ်လောက်များများ အရေးမကြီးဘူးဗျ"
ရွာသားက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ အကြံပေးချက်ကို နားမဝင်မှန်း သိသာသဖြင့် သူလည်း ဆက်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် မြင်းစီးလာသော လူငယ်တစ်စု ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
"ဟေး ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ကလဲ တကယ်ပဲ ဒီမှာ နေဖို့ ကြံနေတာလား"
ဟု ၎င်းတို့အထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ ကျန်သည့်လူများ၏ မျက်နှာတွင်တော့ လှောင်ပြောင်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။
သူတို့သည် ရေခဏသောက်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း စိမ့်စမ်းအနားတွင် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်နေသည်ကိုရော၊ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် စခန်းကိုပါ မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။
"အစ်မကြီး သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့ သူတို့က ဒီမှာ နေလိုက်ရုံနဲ့ ဒီရေခဲစိမ့်စမ်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတဲ့ ဒေသခံ သူဌေးကြီးတွေ ဖြစ်မှာပေါ့တောင်ပိုင်းက အာဏာရှိသူတွေ ဘာလို့ ဒီမှာ အခြေမချကြသလဲဆိုတာ သူတို့ မစဉ်းစားမိကြဘူး ထင်တယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ ရေတစ်ငုံ သောက်ပြီး မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင် မှောင်တော့မယ် အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်မိရင် ငါတို့လည်း ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဆရာက နက်နဲသောဓားဂိုဏ်း ကို အရင် သွားနှင့်ပြီ။ ငါတို့လည်း နောက်ကျမခံနိုင်ဘူး၊ မြန်မြန် သွားကြရအောင်"
အစ်မကြီး ဟု ခေါ်ခံရသူမှာ သပ်ရပ်ခိုင်ခံ့သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး
"သူတို့ ဒီနေရာအကြောင်း သိပ်မသိကြလို့ ဖြစ်မှာပါဆုံမိတုန်းလေး သူတို့ကို သတိပေးလိုက်ပါ့မယ်"
ဟု ဆိုကာ ဖန့် မိသားစု စခန်းဘက်သို့ မြင်းစီးလာခဲ့သည်။
အစောင့်တစ်ဦးက ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး သူမကို တားဆီးကာ
"အားလုံးပဲ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ စခန်းချပြီးပါပြီ။ တခြားနေရာမှာ သွားနားကြပါ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အကြာကြီး မနေပါဘူး ရှင်တို့ သခင်ကို ဒီနေရာက လူနေဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ လာပြောတာပါ"
ဝင်ပေါက်အနားမှာ ရှိနေသည့် ရွှီဂီ က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ရွာသားတွေကလည်း လာသတိပေးတယ်၊ အခု ဒီသိုင်းသမားတွေကလည်း လာသတိပေးနေပြန်ပြီ။
ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု မှားနေတာလား သူက စပ်စုလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အစောင့်များကို သူမကို လွှတ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
သူမ၏ ဂိုဏ်းတူညီကိုမောင်များမှာ အပြင်မှာ တားဆီးခံရသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပြီး ရွှီဂီ အနားရောက်သောအခါ
"တော်တော် မောက်မာတဲ့လူတွေပဲ"
ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။
တောင်ပိုင်းဒေသမှာ သိုင်းသမားတွေက ပေါလှချည်လား။ ဒီလူငယ်တွေက သိပ်မကြီးသေးဘူး၊ အားအနည်းဆုံးလူတောင် ချီစုစည်းခြင်းအဆင့် ရဲ့ အထိပ်မှာ ရှိနေတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးကတော့ ချီပေါက်ကွဲခြင်းအဆင့် မှာပဲ။
သူမက သခင်မလေး ကျစ်ရွှယ် ထက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ကြီးဦးမှာ... ဟု ရွှီဂီက သူ့ဘာသာ တွေးနေမိသည်။
သူက ပြုံးပြလိုက်ပြီး
"မိန်းကလေး... ဒီနေရာက လူနေဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ပြောတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခါတလေ မိစ္ဆာသတ္တဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာတတ်လို့ပါ"
ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။
ရွှီဂီ က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။
"မိစ္ဆာသတ္တဝါ ဟုတ်လား ဒီလောကမှာ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာတွေ ရှိလို့လား ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ ငါတို့ကို လာနှောင့်ယှက်ရဲမယ် မထင်ဘူး"
"ဟဲဟဲ... ခင်ဗျား တော်တော် ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာပဲ ခင်ဗျားက ဒီလူအုပ်စုရဲ့ အစောင့်ခေါင်းဆောင်လား"
လူငယ်တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် မေးသည်။
"ခင်ဗျားတို့ သခင်က တခြားနေရာ မသွားဘဲ ဒီမှာနေဖို့ ရွေးချယ်တာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"
"မင်းတို့လည်း သိုင်းသမားတွေဆိုတော့ ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲဆိုတာ သိပါရစေ"
လူငယ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ
"ငါတို့က စိမ်းပြာမှတ်ဓားဂိုဏ်း က တပည့်တွေပဲ။ ငါတို့ဂိုဏ်းအကြောင်း ကြားဖူးလား"
ဟု မောက်မောက်မာမာ ပြောလိုက်သည်။
ရွှီကဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"အော်... စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း ကကိုး"
သူ ကြားဖူးပါသည်။ ချီထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် ရှိသော သိုင်းသမားများရှိသည့် ဂိုဏ်းမှာ များများစားစား မရှိပေ။
ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းနှင့် တောင်ပိုင်းမှ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းအချို့တွင်သာ ရှိသည်။ စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း ကလည်း အဲဒီအထဲက တစ်ခုပင်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ပြေးထွက်လာပြီး
"အစ်ကို ရွှီ... တခြားလူတွေ ကူညီနေတာကို မကူဘဲ ဒီမှာ ဘာတွေ စကားပြောနေတာလဲ"
ဟု အော်မေးလိုက်သည်။
"ဟင်"
စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်အများအပြားမှာ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၏ ကျော့ရှင်းပြီး ထူးခြားသော အသွင်အပြင်ကြောင့် အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။
ရွှီဂီ က ပြုံးပြီး
"သခင်မလေး သူတို့က စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း က တပည့်တွေပါ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး သူတို့ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
"စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း အစ်ကိုကြီး ပြောဖူးတာတော့ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းပြီးရင် ရှင်တို့ရဲ့ စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း က တောင်ပိုင်းမှာ ထိပ်ဆုံးကပဲတဲ့ ရှင်တို့က ဟိန်းရွှီ ခရိုင်မှာ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ဒီ တောင်ပိုင်းထာဝရခရိုင် ကို ရောက်နေတာလဲ"
"သူမက ငါတို့ဂိုဏ်းအကြောင်း သိသားပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းက တောင်ပိုင်းမှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခုဆိုတာ သိဖို့ သူမက သတင်းအချက်အလက် တော်တော်စုံပုံရတယ်"
ဟု တစ်ဦးက ကြွားဝါလိုက်သည်။
"အခု ကောင်းကင်ဓားအိမ်တော် လည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့၊ နောင်ကျရင် ငါတို့ စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း က ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းထဲက တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်"
ထိုလူစုသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"ကျွန်မတို့ ဒီခရိုင်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ လာတာပါ ရှင်က ဒီမိသားစုရဲ့ သခင်မလေးလား ကျွန်မ အကြံပေးချင်တာကတော့ မမှောင်ခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြပါ ဒီမှာနေဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် ရွာသားအချို့မှာ သူတို့၏ ရေခပ်ပုံးများကို ပစ်ချကာ သူတို့ဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးလာကြသည်။
ဝူး...
ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင် ပြေးဝင်လာသည်။
စိမ့်စမ်းအနားတွင် လူအများအပြားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုသတ္တဝါမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။ ၎င်းသည် ရင်ဘတ်ကို ထုကာ လူအုပ်ကို ကြည့်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ဖန့် မိသားစုဝင်များသည် ထိုကဲ့သို့သော ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း အခြေအနေကို ထိန်းနိုင်ကြသည်။
သူတို့မှာ လောကအတွေ့အကြုံရှိသည့် ဝါရင့်သူများ မဟုတ်ပါလား။
အစ်မကြီးက အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။
"ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ သူ တောင်ပေါ်က ဆင်းမလာတာ နှစ်တွေ အကြာကြီး ရှိပြီ မဟုတ်လားတချို့ဆို သေပြီလို့တောင် ပြောကြတာ..."
"ငါတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးရတာလဲ အစ်မကြီး"
တပည့်တစ်ဦးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
"ငါတို့က ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတာကို ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ တိုးရတယ်လို့"
အမြင့် ပေ ၂၀ နီးပါးရှိသော ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ ၏ ရှေ့တွင် သာမန်လူများသည် သုံးနှစ်သား ကလေးငယ်များကဲ့သို့ပင်။ အတော်လေး လှမ်းသော်လည်း ၎င်း၏ ဖိအားမှာ သိသိသာသာ ပြင်းထန်လှသည်။
"ဒါက တောင်ပိုင်းဒေသပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက တောရိုင်းဆန်ပြီး သယံဇာတ ရှားပါးတယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမျောက်တွေက ဒီလောက်ကြီးလာရတာလဲ"
"မြို့တော်က လူတွေ ဘာလို့ တောင်ပိုင်းကို မလာချင်ကြသလဲဆိုတာ အခုမှ ငါ နားလည်တော့တယ်ဒီမျောက်ကြီးက ချီထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"
"တောင်ပိုင်းဒေသက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ဒီကိုသာ မလာခဲ့ရင် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မျောက်မျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့် မိသားစုမှ လူငယ်များသည် ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ ကို ညွှန်ပြရင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုမျောက်ဝံကြီးမှာ သူတို့ သိထားသော မျောက်များထက် အများကြီး ပိုကြီးမားလှသည်။
ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ မှာ သူတို့ ပြောနေသည်ကို နားလည်ပုံရပြီး ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ကြစမ်း ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ က စိတ်တို အရမ်းလွယ်တာ သူ့ကို စော်ကားတာက သေတွင်းတူးတာပဲ"
ဟု ခိုင်ခံ့သော ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ပြင်းထန်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။
"အစ်မကြီး... ဆုတ်ကြရအောင်!"
စိမ်းပြာမှတ်ဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်များမှာ အလွန် ကြောက်လန့်နေကြပြီ။
"မဖြစ်ဘူး ငါတို့ ထွက်သွားရင် သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမလဲ"
သူမက သူမနောက်က လူအုပ်ကြီးကို အားမလိုအားမရ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သွားကြိတ်ကာ ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ ကို ရင်ဆိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့က စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း က တပည့်တွေပါ။ ကျွန်မတို့နဲ့ ဒီလူတွေကို ချမ်းသာပေးပြီး တောင်ပေါ်ကို ပြန်သွားဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"
ရွှေမျက်လုံးမိစ္ဆာမျောက်ဝံ က အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အစပိုင်း၌ လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နေသော်လည်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ မီးခိုးရောင် သန်းနေသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံမိသွားချိန်၌ ၎င်း၏ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်များမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ အဲဒီ ဒေသခံ မိစ္ဆာကြီးက ငါတို့ စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြောက်သွားတာပဲ"
အစောပိုင်းက ကြောက်လန့်တုန်ယင်နေသော ရွာသားများလည်း စိတ်အေးသွားကြပြီး ထိုလူစုထံသို့ လာရောက်ကာ အရိုအသေပေး၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အစ်မကြီး ဖြစ်သူကတော့ နားမလည်နိုင်သလို မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း သံသယဖြစ်နေမိသည်။
စိမ်းပြာဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဘယ်တုန်းကစပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားရတာလဲ