စာသားမဲ့ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်

ထိုကျောက်စိမ်းစာလိပ်သည် သူနှင့် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့တို့ လျို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုတွင် ရရှိခဲ့သော နက်နဲလှသည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်စဉ်တွင် ကိုယ်ပိုင်အမည်ဟူ၍ မရှိပေ။ ယခု အမည်လှလှလေး ပေးထားခြင်းမှာ သူနှင့် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့တို့က အပေါ်ယံကြည့်ကောင်းစေရန် ကိုယ်တိုင်ပေးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မူလက ထိုကျင့်စဉ်ကို ကျန်းယိပိုင်ကိုပါ သင်ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းယိပိုင်က သူ၏ဘဝသည် ဓားတာအို အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ ငြင်းပယ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ အားထုတ်မှုများမှာ အလကား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ကျင့်ကြံသူများသာ ၎င်းပေါ်ရှိ စာသားများကို မြင်နိုင်သည်။

ကျင့်စဉ်ကို မကျင့်ကြံမီတွင် သူနှင့် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့တို့သည် တူညီသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အင်မော်တယ် တစ်ပါးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရခြင်းပင်။

အစစ်အမှန် အင်မော်တယ်တစ်ပါးပင်။

ထိုအင်မော်တယ်၏ မြင့်မြတ်ပြီး လောကီနှင့် ကင်းကွာသော အရှိန်အဝါမျိုးကို အတုခိုးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မိမိကိုယ်မိမိ မည်သို့ပင် ရုပ်ဖျက်ထားပါစေ၊ သာမန် လူသားများနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့သည် ထိုအင်မော်တယ်၏ အမည်ကို မသိကြပေ။ ထိုစာသားမဲ့ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်သည် ထိုအင်မော်တယ် ချန်ထားခဲ့သော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ကိုသာ သိကြသည်။ ထိုစဉ်က အင်မော်တယ်သည် ထိုကျင့်စဉ်ကို အားကိုး၍ အတိဒုက္ခမိုးကြိုးကို ခုခံကာ အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ခြေရာကို လိုက်နင်းခြင်းဖြင့် မိမိတွင် ကိုယ်ပိုင်တာအို မရှိလျှင်တောင် အနည်းဆုံး အင်မော်တယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအရာမှာ သူနှင့် ဆရာတော်ဖန်ယဲ့တို့ ကြံစည်ခဲ့သမျှ အစီအစဉ်များ၏ နောက်ကွယ်မှ အတွေးအခေါ်ပင်။

ယခုမူ သူ လမ်းပိတ်နေပြီ။ လုပ်ကွက်အားလုံး ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထပ်မံကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း နဝမအဆင့်မှ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုကျဆင်းမှုအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူက ထိုလျို့ဝှက်နေရာမှ ထွက်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတော်စင် ယွိယောင် သိထားသည်မှာ...

ဆရာတော် ဖန်ယဲ့ တစ်ဦးတည်းကသာ သူကို သေစေချင်နေသည် မဟုတ်ပေ။ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ အကြီးအကဲများကလည်း သူကို သေစေချင်နေကြသည်။ ထိုအကြီးအကဲတိုင်း သူ၏ အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် အင်မော်တယ် ဖြစ်လိုကြသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ကျဆင်းပြီး အာဏာစက် ပျက်ပြားသွားသည်နှင့် သူတို့သည် သူ့ကို ဝိုင်းအုံ၍ ကိုက်ခဲကြမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း သူတော်စင် ယွိယောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူတွင် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ ၎င်းမှာ အင်မော်တယ်ထံမှ အကူအညီ ထပ်မံတောင်းခံရန်ပင်။

စာသားမဲ့ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်၏ အဆုံးသတ်တွင် အင်မော်တယ်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော နည်းလမ်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူ့အနေဖြင့် မိမိ၏ သွေးအနှစ်သာရကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို လောင်မြိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အင်မော်တယ်က သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးရန် တစ်ခါက သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ခဏခဏ ဆက်သွယ်ခြင်းက ကောင်းကင်တာအို၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရစေနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အင်မော်တယ် ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ယခုမှ သူတော်စင် ယွိယောင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆက်သွယ်ရန် ဝံ့ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ မန္တန်ရွတ်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ထဲမှ စင်ကြယ်သော လေထုတစ်ခု လွင့်ပျံ ထွက်လာပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ်၊ ဆံပင်ဖြူနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။ မျက်နှာကို ဝေဝါးစွာသာ မြင်ရသော်လည်း မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါမှာမူ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်ပေ။

သူ စိတ်ထင်၍လားတော့ မသိသော်လည်း၊ ထိုအင်မော်တယ်ကို ထပ်မံတွေ့ရသည့်အခါ သူတော်စင် ယွိယောင်က ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးသလိုလိုပင်။

“ဂျူနီယာ ယွိယောင်က အင်မော်တယ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...” သူက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“ပြော...”

အင်မော်တယ်၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားဟန်ရှိသည်။။ စကား တစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကရုဏာတော်ကို ခံယူရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“အင်မော်တယ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီဂျူနီယာက ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို တစ်နှစ်တိတိ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး အများကြီး ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အရင်းအမြစ်တွေကို စုဆောင်းပြီး ကိုယ်ထည်ကိုလည်း သန့်စင်ခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က မတော်တဆမှု တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်ထည်ကို သူခိုးတစ်ယောက်က ခိုးသွားပြီး ကျွန်မလည်း ပူးပေါင်း ကြံစည်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပါတယ်။ အဆိပ်တွေက ကျွန်မရဲ့ အကြောတွေထဲမှာ သောင်းကျန်းနေပြီး ကျင့်ကြံမှုတွေလည်း တောက်လျှောက် ကျဆင်းနေပါတယ်...”

ယွိယောင်၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်ခါးသီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ဦးတိုက်ကာ ငိုယို၍ တောင်းပန်လိုက်သည်၏။

“ဒီဂျူနီယာက အင်မော်တယ်ဆီကနေ ဒီအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို တောင်းခံချင်ပါတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မ အင်မော်တယ် ဖြစ်ချင်ပါတယ်... အဲဒါကပဲ ကျွန်မရဲ့ စီနီယာ အစ်မကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်လို့ပါ။ သူက မြင့်မြတ်တဲ့ သီလတွေကို ကျင့်ကြံခဲ့ပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမိုးကြိုး အပစ်ခံရပြီးတော့ လေလွင့်အင်မော်တယ် အဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ သူကို ကူညီချင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မလည်း ကူညီချင်တယ်...”

အင်မော်တယ်က တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ယွိယောင်လည်း နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမှ မပြောရဲတော့ပေ။

သူက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တုန်ရီလျက် စောင့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အထင်အမြင်သေးသော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ပုရွက်ဆိတ်ဟာ အမြဲတမ်း ပုရွက်ဆိတ်ပါပဲ။ ငါက လမ်းခင်းပေးတယ်၊ ထမင်းချက်ပေးတယ်၊ မင်းတို့ ပါးစပ်ထဲအထိတောင် ထည့်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းတို့လုပ်ရမှာက မျိုချဖို့ပဲ ရှိတာ။ ဒါကိုတောင် မင်းတို့က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ အသုံးမကျလိုက်တာ...”

ယွိယောင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ချင်းယွန်ဘုံတွင် သူက မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အထွတ်အထိပ် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အင်မော်တယ်၏ ရှေ့တွင်မူ သူက အကန်ခံရလျှင်တောင် ဟောင်ရန် မဝံ့ရဲသည့် ခွေးတစ်ကောင်ထက် မပိုပေ။

“ဒီဂျူနီယာက အမှားကို သိပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အင်မော်တယ် ကရုဏာထားပေးပါဦး...”

အင်မော်တယ်က ခေတ္တ စဉ်းစားနေသည်။ ယွိယောင်က ထိုခန့်ညားထည်ဝါသော အကြည့် မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အနည်းငယ် နူးညံ့သွားပုံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီသခင်က မင်းကို လမ်းသစ်တစ်ခု ပြပေးမယ်။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွိယောင်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်း သွားခဲ့သည်။ သူ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်...

“ငါ မင်းနဲ့ ဆရာတော် ဖန်ယဲ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ မူလလမ်းစဉ်က သဘာဝနိယာမကို ဆန့်ကျင်ပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လမ်းဆုံးအောင် တွန်းပို့လိုက်ပြီဆိုတော့ ပိုပြင်းထန်တဲ့လမ်းကို လျှောက်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။”

ထိုစကားအဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ထဲမှ ပိုးကောင်များစွာ တွားသွားနေသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွိယောင်က သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ကျောက်စိမ်းစာလိပ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော စာသားလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဒီသခင်က မင်းကို ဒီနည်းလမ်းကို ပေးလိုက်ပြီ။ ကျင့်တာ၊ မကျင့်တာက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ မင်း တတိယအကြိမ်မြောက် အတိဒုက္ခအထဲကို မဝင်မချင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး ဆက်သွယ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း တုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အင်မော်တယ်၏ ပုံရိပ်မှာ ကြည်လင်သော မီးခိုးငွေ့ တစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယွိယောင်က ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်ကာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဦးတိုက်လိုက်သည်။

“ဂျူနီယာ ယွိယောင်က အင်မော်တယ်ကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

သူ၏ တုန်ရီနေသော အသံမှာ ဂူအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ် သွားတော့သည်။

အင်မော်တယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ခဏမှာပင်...

ယွိယောင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖားဖားဝေဝေ အမူအရာနှင့် နှိမ့်ချမှုများမှာလည်း သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အင်မော်တယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဘက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ဘာလို့ အဲဒီအင်မော်တယ်က... ကြည့်ရတာ ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးနဲ့ နည်းနည်း တူနေတာလဲ။”

ထိုအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာမျှသာ ရှိခဲ့သည်။ ထိုအင်မော်တယ်သည် ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးနှင့် ပတ်သက်စရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိပေ။ အင်မော်တယ်က မန္တန်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ မည်သည့်ဘက်သို့မျှ မယိမ်းယိုင်ဘဲ တရားခြင်း၊ မတရားခြင်းတို့နှင့် ကင်းကွာသည်။

ဓားကျောင်းတော်ဘိုးဘေးနှင့် မတူပေ။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဓားအသိများဖြင့် လွှမ်းခြုံ၍ ထားသည်။ မိစ္ဆာများအားလုံး၏ ရန်သူဖြစ်သော မြင့်မြတ်ဖြောင့်မတ်သည့် အရှိန်အဝါမျိုးလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ယွိယောင်က ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို သေချာစွာ ကောက်ယူ၍ လေ့လာလိုက်သည်။

ပထမစာမျက်နှာတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ထပ်မံမကျဆင်းစေရန် ကာကွယ်သည့် နည်းလမ်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ နောက်ဆက်တွဲ စာမျက်နှာများမှာမူ အင်မော်တယ်ဖြစ်ရန် လမ်းစဉ်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားရသည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် ယွိယောင်က ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ငါသာ ဒီကျောက်စိမ်းစာလိပ်ထဲကအတိုင်း လိုက်လုပ်ရင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှ ခြားနားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့လည်း အခုချိန်မှာ ငါက မိစ္ဆာ တစ်ယောက်နဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ။”

သူက ဂူ၏ မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေမိသည်။

သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အင်မော်တယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားရင်း ကျရှုံးကာ ကောင်းကင် အတိဒုက္ခအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော ဘိုးဘေးများစွာ...

သူ၏ ဆရာ။

သူ့ဆရာ၏ ဆရာ။

သူ့ဆရာနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသော အကြီးအကဲများ။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ သူ ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခုမူ သူတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြလေပြီ။ ဝိညာဉ်များ လွင့်စင်ကာ ထာဝရ မရှိတော့ပေ။

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်...

ယွိယောင်၏ မျက်လုံးထဲမှ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ငါ့ကို မိစ္ဆာလို့ သတ်မှတ်ကြပါစေ၊ ထာဝရ အရှက်ရမယ့် အမည်နာမကိုပဲ ဆောင်ရပါစေ။ ဘာဖြစ်လဲ။ သမိုင်းဆိုတာ အနိုင်ရတဲ့သူက ရေးတာ။ ယောင်ချီက ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အတိဒုက္ခအောက်မှာ သေခဲ့ကြရတာ။ သူတို့တွေ အလကား သေသွားတာ မဖြစ်စေရဘူး...”

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်မှာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်တာအိုနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

“နင်က ဒီသခင်မကို အင်မော်တယ်အဖြစ် အတက်မခံဘူးဆိုရင်...”

“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီသခင်မက နင့်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး တက်လှမ်းပြမယ်...”

ဝုန်း...

ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အထက်တွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ လျှပ်စီးလက်မှုကြောင့် ယွိယောင်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြူဖွေးသွားသော်လည်း သူက မကြောက်ရွံ့ပေ။ ကောင်းကင်၏ ထည်ဝါလှသော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူ မျက်တောင် တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ပေ။

ကွေ့ရှု...

မက်မွန်တောတစ်ခုတွင် ပွင့်ချပ်များမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ လွင့်ပျံနေသည်။ ယွိယောင်ကို မြင့်မြတ်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပေးခဲ့သော အင်မော်တယ်သည် မက်မွန်ပင် တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသည်။ ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားပြီး လွင့်ပျံနေသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်ပြီး လွင့်ပျံနေသော ပန်းပွင့်များကို ငေးကြည့်နေကာ ခုနက သူ ပြသခဲ့သော အထင်အမြင်သေးမှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“လူတိုင်းက ကွေ့ရှုကို သေခြင်းတရားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နယ်မြေလို့ ထင်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီထဲမှာ ဒီလို လှပတဲ့ မြင်ကွင်းရှိနေတာကိုတော့ သူတို့ မသိကြဘူး...”

သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စနောက်လိုသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဓားသခင်၊ ဒီနေ့ကော ဘယ်မှာ လူတွေကို သွားပြီး လှည့်စားနေတာလဲ။ ဘာတွေများ ရခဲ့လဲ။ တကယ်လို့ ဘာမှမရခဲ့ရင်... ကျွန်မဆီကနေ တစ်ခုခု ရယူလိုက်ပါလား...”

သူက အမဲလိုက်နေသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေဗလာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံမှာ ပခုံးပေါ်မှ လျှောကျသွားကာ သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော မြေခွေးအမြီး ကိုးခုမှာ တိမ်တိုက်များအလား ဖြန့်ကား ထွက်လာသည်။ မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုက မက်မွန်တော၏ ပန်းရနံ့များနှင့် ရောယှက်သွားကာ ကာမဂုဏ်ကျော့ကွင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုကျော့ကွင်းထဲတွင် ပိတ်မိသူတိုင်း ရမ္မက်ဇောဖြင့် ရူးသွပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ရရှိလိုက်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ ဓားသံတစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း...”

ဝတ်ရုံဖြူနှင့်လူ လှည့်မကြည့်ပေ။ သူက ဓားကိုပင် မထုတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မက်မွန်တော တစ်ခုလုံးရှိ ပွင့်ချပ်များသည် မမြင်ရသော ဓားချီများဖြင့် လွင့်ပျံသွားကာ ပန်းမိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ကိုးမြီးမြေခွေး၊ မင်းရဲ့ ဖြားယောင်းမှုတွေကို သိမ်းထားလိုက်။ မဟုတ်ရင် ဒီသခင်က မင်းကို သားမွေးအင်္ကျီအဖြစ် ပြောင်းပစ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ထိုစကားအဆုံးတွင် ဝဲလည်နေသော ပွင့်ချပ်များကြားမှ ဓားအလင်းတန်း ထောင်နှင့်ချီမက ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းတို့က ထိုအမျိုးသမီးကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။

သူ မသိလိုက်သည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မြေခွေးဝိညာဉ်၏ အရိပ်တစ်ခုသည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ် ခဏတာ ပေါ်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်၍ သွားသည်။ မက်မွန်တောထဲတွင် ငွေခေါင်းလောင်းသံလေးများအလား ကြည်လင်လှသော ရယ်မောသံလေးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

...