ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားကလည်း ဇာတိအတူတူပဲကိုး

“ဒါက တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ မေးခွန်းပဲ...”

“ဓားဝိညာဉ်က ငါတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို စမ်းသပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဝိညာဉ်လက်နက် ဓားပျံက တကယ်ကို အမိုက်စားပဲ။ တကယ်လို့ ကိုယ့်ဟာပါလို့ ပြောလိုက်ရင် ဓားဝိညာဉ်က တကယ်ပေးမလားဆိုတာ သိတဲ့သူ ရှိလား။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ဘေးမှရပ်ကာ ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း လုံးဝ စကားမရှိ ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုဓားဝိညာဉ်က ပစ္စည်းအတုတွေကို ထုတ်ပြနေတာ အသိအသာကြီးကို။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစစ်ကို ပေးပါ့မလဲ။ ဘာလဲ။ ဓားဝိညာဉ်ကို သူဌေးများ မှတ်နေတာလား။

ရေကြည်ကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မုချုံးယွီ တစ်ယောက် အသေအချာ စဉ်းစားနေသည်။

ငါ ပထမမေးခွန်းကို ကျရှုံးခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်မေးခွန်းတွေကို ဖြေနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဓားဝိညာဉ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို လွဲချော်သွားနိုင်တယ်။ ဓားအသိကို နားလည်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရေကန်ထဲဝင်ဖို့ ဆိုတာက ဝေးသေးတယ်။ အဲဒါကြောင့် လက်ဗလာနဲ့ ပြန်ရမယ့်အစား တစ်ခုခုကို ရအောင် ယူကြည့်မယ်။

၎င်းက ရိုးသားမှုကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

သို့သော် ဓားဝိညာဉ်လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဓားပျံက ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုသာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့လျှင် ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိသွားမလဲဆိုသည်ကို သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ၎င်းသာရှိလျှင် ဓားကျောင်းတော်၏ ဝင်ခွင့်စမ်းသပ်ပွဲများကို အေးအေးဆေးဆေး ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအတွေးဖြင့် သူ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

“လေးစားအပ်တဲ့ ဓားဝိညာဉ်ကြီး၊ အဲဒီဝိညာဉ်ဓားပျံက ကျွန်တော် ကျပျောက်သွားတဲ့ဟာပါ...”

လူအုပ်ကြီးဆီမှ ညည်းတွားသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။

ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းလေးကိုတောင် မှန်အောင် မဖြေနိုင်ကြဘူး။ လူ့နှလုံးသားတွေက တကယ်ပဲ လောဘကြီးလွန်းတယ်။

တကယ်လို့ ဓားဝိညာဉ်က အဲဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကို မုချုံးယွီကိုသာ ပေးလိုက်ရင် သူ...

“ကောင်းပြီလေ။ ရော့ ဒီမှာ...”

ဓားဝိညာဉ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်ကို မုချုံးယွီဆီ လွှင့်ပစ်ပေးလိုက်ကာ မြူခိုးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရေကန်ထဲမှ ဟိန်းထွက်လာသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ သီသီလေး အရည်အချင်း ပြည့်မီသည် ]

ချန်ဟွိုက်အန် - “...”

သူ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ ဓားဝိညာဉ်က အဲဒါကို တကယ်လုပ်ခဲ့ရင် သူ ဒီလက်ဖက်ရည်ကို ခွက်လိုက် မျိုချပစ်မယ်။

“တောက်... ဒီကောင်လေးကတော့ ကံကောင်းသွားတာပဲ။ ဓားဝိညာဉ်က ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီမေးခွန်း မမေးတာလဲ။”

“ဒါက ဝိညာဉ်ဓားရှည်ကြီးဗျ... ငါက အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေတာတောင် အခုထိ မှော်လက်နက်ပဲ သုံးနေရတုန်းပဲကို...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ မနာလိုမှုနှင့် နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အသက်ကြီးကြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ လက်များတုန်ရီလျက် စုတ်တံကိုကိုင်ကာ ထိုအလှည့်မှ ဓားဝိညာဉ်မေးခွန်းကို မှတ်တမ်းတင်နေပြီး အရင်မှတ်တမ်းပေါင်း ရာချီ၏ ဘေးတွင် အချိန်ကို မှင်နီဖြင့် မှတ်သားနေသည်။ သူသည် ပုံသေနည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က ထိုမှတ်တမ်းပေါင်း ထောင်ချောက်မကနှင့် ထိုလူ၏ တည်ကြည်လှသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဒါက ထီအရူးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ။

ဓားဝိညာဉ်၏ “သီသီလေးအရည်အချင်းပြည့်မီသည်” ဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာလည်း သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ဒီဓားဝိညာဉ်က လူပျိုသိုးလေးတွေကို လက်ဆောင်ပေးတတ်တဲ့ အစ်မကြီးများ ဖြစ်နေလို့လား။

[ တတိယမေးခွန်း။ ကျေးဇူးပြု၍ နားထောင်ပါ... ]

ယခု ဝိညာဉ်ဓားပျံကို ကိုင်ထားသော မုချုံးယွီမှာ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးနေသည်။ သူ၏စိတ်မှာ လွင့်ပျံနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အရင်ကကဲ့သို့ သတိကြီးကြီးထားပြီး တည်ကြည် မနေတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ရေကြည်ကန်မှ ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်သည့် စိတ်ကိုတော့ အောင့်ထား လိုက်သည်။

[ ကွန်ဖြူးရှပ်က ပြောခဲ့တယ်။ “ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် နေပါ” ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ]

“လာပြီ... ဓားဝိညာဉ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ချိုးနှိမ်မယ့် မေးခွန်း...”

“ဓားဝိညာဉ်က ဒီလို ကျမ်းဂန်တွေကို ကိုးကားပြီဆိုရင် နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိရမယ်။ မြန်မြန် မှတ်စုထုတ်ကြ...”

ရေကန်ပတ်လည်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ မှတ်စုစာအုပ်များ သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်း စာလိပ်များကို ထုတ်ကာ အလျင်အမြန် မှတ်သားကြသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်မှာမူ ခေါင်းထဲတွင် ဝုန်းခနဲ မြည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နေပါဦး... ဒါက “ကွန်ဖြူးရှပ်အဆိုအမိန့်များ”ထဲက မဟုတ်လား။ ဧကန္တ... ဒီဓားဝိညာဉ်က ငါ့ဇာတိက ဖြစ်နေတာလား...

မှန်ပေသည်။ သူက သိပ္ပံအထူးပြု ကျောင်းသားဖြစ်ခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းစာပေများကို ဘယ်တုန်းကမှ အလွတ်မကျက်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ဝက်သားမစားဖူးလျှင်ပင် ဝက်ပြေးသည်ကိုတော့ မြင်ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ “ကွန်ဖြူးရှပ်က ပြောခဲ့တယ်” ဟု စတင်လိုက်ကတည်းက ၎င်းမှာ “ကွန်ဖြူးရှပ် အဆိုအမိန့်များ”ထဲက မဟုတ်လျှင် သူ ဒီလက်ဖက်ရည်... ဒီလက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုပါ ဝါးစားပစ် လိုက်ပေမည်။

လှေပေါ်တွင် မုချုံးယွီ တစ်ယောက် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။

“လေးစားအပ်တဲ့ ဓားဝိညာဉ်ကြီး၊ ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုမှတော့၊ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီးသွားပြီဆိုရင် အေးအေးဆေးဆေးပဲ လက်ခံသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။”

ရေကြည်ကန်ကြီးမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဟိန်းထွက်လာသော အသံကြီးက မြည်ဟည်းလာ၏။

[အရည်အချင်း မပြည့်မီပါ...]

[စမ်းသပ်ခံသူသည် မေးခွန်းတစ်ခုသာ အောင်မြင်သည်။ သိုင်းပညာ စမ်းသပ်မှုအတွက် အရည်အချင်းမရှိပါ။ စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ ကျေးဇူးပြု၍ ထွက်ခွာပါ...]

စကားသံအဆုံးတွင် ရေတိုင်လုံးကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာပြီး မုချုံးယွီနှင့် သူ၏ လှေငယ်ကို ကမ်းစပ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မုချုံးယွီ မြစ်ကမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင်...

ချန်ဟွိုက်အန်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထွက်လာသော ရန်လိုသည့် အမူအရာရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်စုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လာပြီလေ။ ချင်းယွန်ဘုံရဲ့ အထူးဟင်းလျာ “ရတနာအတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်း”။

ကိုယ့်အစွမ်းအစနှင့် မထိုက်တန်သော ပစ္စည်းကို ကိုင်ထားခြင်းက သူ့ဘာသာသူ ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

လမ်းကြုံသော စီနီယာ ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ၎င်းကို အတင်းအဓမ္မ ထွေးထုတ်ခိုင်းနေတုန်းပင်။

ဓားဝိညာဉ်၏ ကစားကွက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချန်ဟွိုက်အန်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူက မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီး ရေကြည်ကန်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လေထဲမှ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှ အခြားပုံရိပ်နှစ်ခုလည်း ထလာခဲ့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန် ရေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ရေကန်ထက်တွင် ဝဲပျံနေစဉ်...

အခြားနှစ်ယောက်မှာလည်း သူ၏ ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီတွင် ဆင်းသက်လာကြသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ကရုဏာရှင် အမူအရာဖြင့် လက်အုပ်ချီထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရပ်နေသည်။ သူက ရေပြင်ပေါ်တွင် မျောပါနေသော ဗောဓိရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရပ်နေခြင်းပင်။

သူ၏ ညာဘက်တွင်မူ ကျောမှာ ဓားသေတ္တာ လွယ်ထားပြီး အေးစက်တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိသည့် အခြားဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူက ရေပြင်ထက် လက်မဝက်ခန့်တွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဓားအသိများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်နေ၏။

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်စဉ် ထိုနှစ်ဦး၏ အချက်အလက်များက သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

[ ဖန်ခုန်း – ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်၊ ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲ (ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်) ]

[လီကျစ်ဖျင် – ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်း သတ္တမအဆင့် အထွတ်အထိပ် – ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲ (ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်) ]

ဒါဆို အသိဟောင်းတွေပေါ့။

ဖန်ခုန်းနှင့် လီကျစ်ဖျင်တို့ အကြားတွင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများကို ချန်ဟွိုက်အန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။ သူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သိကြပြီး ဓားဝိညာဉ်အတွက် ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်မှာ သေချာသည်။

ဓားဝိညာဉ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် စံနှုန်းကို မည်သူမှ မသိသေးတာကြောင့်သာ သူတို့ ယခုအထိ မလှုပ်ရှားသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားဝိညာဉ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရသွားသည့် ခဏတွင် အခြားတစ်ယောက်က အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒီနေရာက ဘေးလူတိုင်းသည် အပိုဆောင်း ထိခိုက်မှုများ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ဟင်းလင်းပြင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်၏ တိုက်ပွဲကြားတွင် မည်သူမှ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယင်ယန် ဓားဝိညာဉ်များ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ဟွိုက်အန်က အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။ ဖန်ခုန်းက ယန်ဓားအနားတွင် ရှိနေပြီး လီကျစ်ဖျင်က ယင်ဓားအနားတွင် ရပ်နေသည်။

[ စမ်းသပ်ခံသူ သုံးဦး၊ ကျေးဇူးပြု၍ မေးခွန်းကို နားထောင်ပါ... ]

လီကျစ်ဖျင်နှင့် ဖန်ခုန်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ထက်ရှသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ညှပ်နေသော ချန်ဟွိုက်အန်မှာ မျက်နှာသို့ ဖြတ်တိုက်သွားသော အေးစက်လှသည့် လေညင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အေးလိုက်တာ။ အရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားတာပဲ။

[ သင်တို့ သုံးဦးစလုံး အိမ်သာတက်နေသည်ဟု မှတ်ယူပါ။ ရုတ်တရက် လူမိုက်သုံးယောက် ပေါ်လာပြီး သင်တို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဓားနဲ့ထိုးမယ်။ သင်တို့ ဘာလုပ်မလဲ။ အီးကို အရင်ဆုံး ပါထုတ်မလား၊ တိုက်ခိုက်သူကို အရင်သတ်မလား၊ အခြားတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်မလား ]

ဖန်ခုန်းနှင့် လီကျစ်ဖျင်တို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းက အခုထိ ရှိနေတုန်းလား...

သို့သော် ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် ၎င်းကို ဖြေဆိုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သူတို့က ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို စိတ်ပင်မကူးနိုင်ကြပေ။

ဘယ်လိုလူမျိုးက သူတို့ကို ဓားနဲ့ ထိုးနိုင်မှာလဲ။

ပြီးတော့ သူတို့လို အဆင့်မျိုးက အစိုင်အခဲရှိသော အစားအစာများကို မစားကြသည်မှာ ကြာလှပြီ။ သူတို့က ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အစာရှောင်လာခဲ့ကြသူတွေ။ ဘာလို့ အိမ်သာတက်ဖို့ လိုဦးမှာလဲ။

ဖန်ခုန်း တစ်ယောက် အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေရသည်။ မျက်နှာ နီမြန်းလာပြီး နဖူးတွင် အကြောများ ထောင်လာ၏။ သူ အမှန်အတိုင်း မပြောချင်သည်မှာ သိသာလှသည်။ သို့သော် သူ၏ ပြဿနာမှာ အရှက်ရခြင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။

အကောင်းဆုံး အဖြေကို စောစောက ကျင့်ကြံသူက ယူသွားခဲ့ပြီးပြီ။ ထို့ပြင် ဓားဝိညာဉ်ကလည်း ၎င်းကို “အရည်အချင်းမပြည့်မီ” ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ အံကြိတ်ကာ အဖြေတစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“အော်မီတော်ဖော်... ဒီရဟန်းကတော့ တိုက်ခိုက်သူကို အရင် ကိုင်တွယ်မယ်၊ ပြီးမှ အိမ်သာ ကိစ္စကို အပြီးသတ်ဖို့ ပြန်လာမယ်။”

[ အရည်အချင်း မပြည့်မီပါ... ]

“ဘာ။ ဒါလည်း မှားတာလား။...” ဖန်ခုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားသည်။ ပုတီးကို စိပ်နေသော သူ၏လက်များမှာ တုန်ရီလာ၏။

မျက်လုံးပေါင်း ဒါဇင်ချီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တိုးတိုးလေး ပြောသံများမှာလည်း အင်းဆက်များလို ပတ်ပတ်လည်မှာ ပျံဝဲနေကြပြီး တစ်ခုချင်းစီက ဓားသွားထက် ပို၍ပင် နာကျင်စေသည်။ သူက သက်သေရှိသမျှ လူအားလုံးကို နှုတ်ပိတ်ပစ်ရန် အလေးအနက် စဉ်းစားလာမိသည်။

ဒီနေ့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အပြင်ကို မပေါက်ကြားစေရဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါက ဘယ်မျက်နှာနဲ့ နေရမှာလဲ။

ယခုတွင် လီကျစ်ဖျင်၏အလှည့် ရောက်လာလေပြီ။

မျက်လုံးအားလုံးက ထိုတည်ကြည်လှသော ဓားကျင့်ကြံသူဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်လည်း သိချင်နေသည်။ ကျန့်ဝူ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အကြီးအကဲက မည်ကဲ့သို့ အဖြေမျိုး ပေးမလဲ ဆိုသည်ကိုပင်။

...