အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)
Vol. 14 Ch. 131-132
လောကကိုးပါးမသေမျိုး
ဘာသာပြန် - အရှင်ငယ်
အခန်း ၁၃၁ - အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု
တောင်ပိုင်းဒေသ၏ ခရိုင်ကိုးခုအနက် တောင်ပိုင်းသောကခရိုင် သည် နေထိုင်ရန် အခက်ခဲဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။
ရာသီဥတုမှာ တောင်ပိုင်းထာဝရခရိုင်ထက်ပင် ပို၍ဆိုးရွားလှပြီး ဆိတ်သုဉ်းနေသော စိုက်ခင်းများကို ရံဖန်ရံခါ တိုက်ခတ်လေ့ရှိသည့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းမုန်တိုင်းများက ပို၍ခြောက်သွေ့စေသည်။
တကယ်လို့ မဟာရှမြစ် ၏ မြစ်ခွဲတစ်ခုသာ ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းမသွားခဲ့လျှင် ထိုမြေသည် လူနေထိုင်ရန် လုံးဝမသင့်တော်တော့ဘဲ ခရိုင်ကိုးခုစာရင်းတွင်လည်း ပါဝင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
"သခင်လေး နှောင်ကြိုးမဲ့ နန်းတော် က ဒီတောင်ပိုင်းသောကခရိုင်မှာ ရှိတာပါ သူတို့က တကယ်ပဲ ရှန်းဝူချန်း ရဲ့ ပုန်ကန်မှုနဲ့ ပတ်သက်နေလို့လား ရှမင်းသား က သူ့တာဝန်ကို တခြားသူဆီ လွှဲချင်နေတာများလား"
ဟု ကျွယ်ပန်ရှီ က သူ၏မျက်နှာမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူကဲ့သို့ ချီပေါက်ကွဲခြင်း အဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ပင် ထိုနေရာ၏ ရာသီဥတုကို သည်းခံရန် ခက်ခဲနေသည်။
ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသောနေရာတွင် နေထိုင်နိုင်သူများမှာ မဟုတ်ကုတ်ကရ အတွေးမျိုး ရှိနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူက ထင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"ရှမင်းသား က သူ့တာဝန်ကို သူ ရှောင်လွှဲလို့မရမှန်း သိပါတယ် အဲဒါကြောင့် သူ အခုလို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး နှောင်ကြိုးမဲ့နန်းတော် ပါဝင်သည်ဖြစ်စေ၊ မပါဝင်သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက်တော့ အတူတူပါပဲ သူ နှောင်ကြိုးမဲ့ နန်းတော် အကြောင်း ထည့်ပြောလိုက်တာက နောင်ကျရင် သူတို့ ပြဿနာမရှာနိုင်အောင်နဲ့ ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက်ပဲ"
ဖန့်ချန် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါ့အဖေက နှောင်ကြိုးမဲ့ နန်းတော် မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်ဆိုတာ အစကတည်းက သိခဲ့တာအဲဒါကြောင့် သူတို့ကို စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တာပဲ နှစ်အတော်ကြာပြီးမှ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကို သူ ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့တယ်"
နှောင်ကြိုးမဲ့
နန်းတော်ရဲ့ နောက်ခံ
ကျွယ်ပန်ရှီ သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်တက်လမ်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
တောင်တက်လမ်း၏ အဆုံးတွင် သာမန်လူများ ရှာမတွေ့နိုင်သော နှောင်ကြိုးမဲ့ နန်းတော် ၏ ဘိုးဘွားပိုင်နေရာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
နှောင်ကြိုးမဲ့ နန်းတော်ရဲ့ နောက်ခံက ဘာများလဲ သူ သိချင်နေမိသည်။
ဖန့်ချန် က တောင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
"သူတို့က မဟာရှ ထဲကို ထွက်ပြေးလာတဲ့ တခြားအင်ပါယာတစ်ခုရဲ့ နန်းကျအင်ပါယာ မိသားစုဝင်တွေပဲ သူတို့က နှစ်အတော်ကြာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး မဟာရှ မြေပေါ်မှာ သူတို့နိုင်ငံကို ပြန်လည်တည်ထောင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့ကြတာ"
နန်းကျအင်ပါယာ မိသားစုဝင်တွေ ဒါဆို နှောင်ကြိုးမဲ့နန်းတော်မှာ ဒီလိုနောက်ခံ ရှိနေတာကိုး...ား
ကျွယ်ပန်ရှီ နှင့် အဖွဲ့မှာ မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် တာအိုဘုရားကျောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဘုရားကျောင်း၏ ခန့်ညားလှသော ဗိသုကာလက်ရာနှင့် အတွင်းမှ လွင့်ပျံလာသော အမွှေးတိုင်မီးခိုးများက မြင့်မြတ်ပြီး ခန့်ညားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
"ကျွန်တော် သွားပြီး လူခေါ်လိုက်ပါ့မယ်"
ဖန့်ချန် က လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"လူခေါ်နေစရာ မလိုဘူး အထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး ဝင်ကြည့်ကြရအောင်"
ဘယ်သူမှ မရှိဘူး နှောင်ကြိုးမဲ့ နန်းတော်က လူတွေ အကုန်ထွက်ပြေးသွားကြတာလား
ကျွယ်ပန်ရှီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ နှောင်ကြိုးမဲ့နန်းတော် က ဒီလောက်အထိ လျင်မြန်စွာ မတုံ့ပြန်နိုင်လောက်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတင်းရရင်တောင် သူတို့ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်လိုဦးမည်ဖြစ်သည်။
သူ့အတွေးကို အတည်ပြုရန် ကျွယ်ပန်ရှီ က တံခါးမကြီးကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီး လူများကို ဦးဆောင်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။
သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အတွင်း၌ လူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ ငှက်သံလေးများမှလွဲ၍ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ရဲရင့်သောဓားအစောင့်တပ် အဖွဲ့ဝင်များမှာ ဖန့်ချန် ကို ပို၍ပင် လေးစားသွားကြသည်။
သူသည် အတွင်းသို့ မဝင်ရသေးဘဲနှင့် ဂရုမစိုက်နန်းတော် မှာ လူမရှိတော့သည်ကို သိနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။
ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ကျွယ်ပန်ရှီ သည် အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု ၏ ရုပ်တုရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော ဖန့်ချန် ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွယ်ပန်ရှီ က အသံတိုးတိုးဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။
"သခင်လေး တကယ်ပဲ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ပါဘူး အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ"
ဖန့်ချန် က ပြန်မဖြေပေ။ ခဏကြာသည်အထိ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ရုပ်တုကိုသာ ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွယ်ပန်ရှီ မှာ အဖက်လုပ်မခံရသဖြင့် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသော်လည်း သူ၏လူများကို ခန်းမဆောင်ထဲတွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်နေရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ဘေးမှနေ၍ တိတ်တိတ်လေး စောင့်နေလိုက်သည်။
သူတို့မသိသည်မှာ ဖန့်ချန် ၏ ဝိညာဉ် မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု ၏ ရုပ်တုကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေသည်။
ထိုသာမန်ရုပ်တုသည် ဖန့်ချန် ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ အလွန်ထူးခြားနေသည်။
၎င်းသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ဖြူဖွေးသော ချီ မျှင်တန်းများမှာ ရုပ်တုအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်နေသည်။
ဖန့်ချန် သည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက မဟာရှပြည်သူတွေ ပူဇော်ထားတဲ့ အမွှေးတိုင်နံ့သာ တွေရဲ့ စွမ်းအင်တွေလား ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုအရာမျိုး တကယ်ရှိနေတာလား"
အကယ်၍ ထိုဖြူဖွေးသော ချီမျှင်တန်းများသည် အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု ထံသို့ ပူဇော်ထားသည့် အရာများသာ မှန်ကန်လျှင် သူသည် အမှန်တကယ် ရှိနေသူ ဖြစ်နိုင်သည်။
တကယ့် မသေမျိုး တစ်ယောက်လား
ထိုအချိန်တွင် အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ရုပ်ဒု၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ဖန့်ချန် ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာကာ စကားပြောလိုက်သည်။
"ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ခွာလာနိုင်တာလား"
ဟု အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု က ဆိုသည်။
"မဟုတ်ဘူး မင်းမှာ မသေမျိုးသွေးကြော ငါးခုပဲ ရှိသေးတာပဲ မင်းက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ငါးဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ"
အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ထူးဆန်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေတယ် မင်း ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်ဆေးပင်စာရင်း ထဲမှာ ပါတဲ့ သူတော်စင်အဆင့် ဆေးပင်တစ်ခုခုကို စားထားတာလား"
ဖန့်ချန် သည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲလှပေ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း မဟုတ်ပေ။
စီနီယာ ယွမ်ဟယ် နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်ကလည်း သူ၏ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်ကို သတိပြုမိခဲ့ဖူးသည်။
"သင်က... အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု လား"
ဟု ဖန့်ချန် က ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ"
မသေမျိုး၏ အံ့သြသံများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အသံမှာ မြင့်မြတ်ပြီး မြင့်မားသောလေသံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖန့်ချန် ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ရင်း သူက ဆိုသည်။
"ငါ့ကို ကိုးကွယ်တဲ့ ဒီအင်ပါယာထဲမှာ မင်းလို ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်လိုဝိညာဉ်ဆေးပင်မျိုးကို စားခဲ့တာလဲ"
"ကျွန်တော် ဘာမှ မစားခဲ့ပါဘူး စီနီယာ"
ဟု ဖန့်ချန် က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာမှ မစားခဲ့ဘူး"
အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု က သံသယရှိပုံရသော်လည်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
"မင်းတို့ အင်ပါယာက ကံတရား အားနည်းပုံရတယ် မင်းလို ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတာ ရှားပါတယ် မင်းကို ငါနဲ့ အမျိုးအနွယ်တူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်၊ ငါတို့ တွေ့ဆုံတာကိုလည်း ရေစက်လို့ပဲ မှတ်ယူရမှာပဲ ငါ မင်းကို ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပေးသနားမယ် အဲဒါကို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံပါ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု က သူ၏လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ လေထဲတွင် မမြင်နိုင်သော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ရုတ်တရက် ဖန့်ချန် ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၁၂ အထိ ပါဝင်သည်။
"ငါ မင်းကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကိုလည်း ပေးသနားမယ်"
နောက်ထပ် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာပြန်ပြီး ဖန့်ချန် ၏ စိတ်ထဲတွင် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒီမြေပုံမှာ ပြထားတဲ့ နေရာကို သွားပါ အဲဒီမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ရှိတယ်ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အခုကျင့်ကြံမှုနဲ့ အဲဒီကို သွားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၁၂ ကို ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ သွားပါ"
ဟု အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် သည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ မပြည့်စုံသော်လည်း သူတစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော နေရာတစ်ခုကို အမှတ်အသား ပြထားသည်
ကွေ့ဟန်
သို့သော် ဖန့်ချန် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပထဝီဝင် အနေအထားများကို သေချာစစ်ဆေးလိုက်သောအခါ သူ ထိတ်လန့်သွားသည်။
ကွေ့ဟန် ဆိုသည့် နေရာမှာ နှင်းရေခဲ အင်ပါယာ အနီးတွင် ရှိနေခြင်းပင်
"ကဲ... ငါ လူ့ပြည်လောကမှာ အကြာကြီး နေလို့မရဘူး ဒါက နှုတ်ဆက်ခြင်းပဲ နောင်ကျရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိလာလို့ ငါ့ရဲ့ ရုပ်တုကို မြင်ရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုပြီး လာမေးမြန်းနိုင်တယ်"
အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု ပြောပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်တုမှာ တဖြည်းဖြည်း မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
အရာအားလုံး မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဖန့်ချန် ၏ မှတ်ဉာဏ်များကမူ ၎င်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ကြောင်း ပြောနေသည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ရုပ်ခန္ဓာထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။
သူက ကျွယ်ပန်ရှီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ
"သွားကြစို့"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒီအတိုင်းကြီး ထွက်သွားမှာလား ကျွယ်ပန်ရှီ မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ဖန့်ချန် နောက်မှ လိုက်ကာ ဘုရားကျောင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ဖန့်ချန် သည် နှောင်ကြိုးမဲ့ စိုက်နန်းတော် ဘက်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရားတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီက ဘာများ ကောင်းတာ ရနိုင်မှာလဲ
စီနီယာ ယွမ်ဟယ် ကိုယ်တိုင်ကပင် မသေမျိုးများ တကယ်ရှိ၊ မရှိ သူကိုယ်တိုင် မသေချာကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော ပထမဆုံး စကားကပင် သူသည် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
စီနီယာ ယွမ်ဟယ် နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု သည် ဂိုဏ်းဂဏတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။
သူ့ကို ပေးသနားခဲ့သော ပုဒု ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ် ကိုလည်း ဖန့်ချန် သည် ကျင့်ကြံရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသလို အခြားသူများကိုလည်း ကျင့်ကြံခွင့်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။
တစ်ဖက်လူတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေမည်ကို သူ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု ၏ ရုပ်တုသည် ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဆေးပင်စာရင်းထဲက သူတော်စင်အဆင့် ဆေးပင်တွေ သူသာ ငါ့ရဲ့ ပုဒု ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်လိုက်ရင် သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာ ငါ အတိအကျ သိနိုင်မယ် အဲဒီကျရင် သူ့ဆီကနေ သူတော်စင်အဆင့် ဆေးပင်ရဲ့ တည်နေရာကို ငါ သိရနိုင်လိမ့်မယ်"
အခန်း ၁၃၂ - အံ့အားသင့်သွားသော ရှယားယွီ
နှောင်ကြိုးမဲ့နန်းတော် သို့ သွားရောက်ခဲ့သော ခရီးစဉ်အတွင်း တောင်ပိုင်းဒေသကို အသုံးချကာ ၎င်းတို့၏ အင်ပါယာကို ပြန်လည်တည်ထောင်လိုသော သိုင်းသမားများနှင့် ဖန့်ချန် ထိပ်တိုက်မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ အလွန်အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည့် အထွတ်အထိပ်မသေမျိုး ပုဒု တည်ရှိကြောင်းကို သူ သိရှိခဲ့ရသည်။
သူ့ကို ကိုးကွယ်ဆုတောင်းသည့် အင်ပါယာများ ရှိနေခြင်းသည် သူ့ထံသို့ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု စွမ်းအား များကို အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့ပေးနေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်သည့် အချို့သောအင်ပါယာများတွင် တကယ့်ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိနေနိုင်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အလားတူ လမ်းစဉ်များကို လိုက်နာကြသူများ ဖြစ်သည်။
ချင်းဟယ်နဲ့ လီတောက်ယဲ့ တို့က ဒီကိစ္စကို ဘာမှမသိပုံရဘူး။ ဒါက သူတို့နောက်ကွယ်က ဂိုဏ်းတွေလည်း ဒါကို မသိကြဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။
တကယ်တော့ ဒီလမ်းစဉ်က အလွန်လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်မလာနိုင်ရင် ဒါကို ငါလည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။
မသေမျိုးလမ်းစဉ်၏ နက်နဲဆန်းကြယ်သော သဘာဝကို တွေးတောရင်း ဖန့်ချန် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ကျင့်ကြံသူများတွင် အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။ တကယ်လိုလ သူသာ ထိုလမ်းစဉ်ကို မတော်တဆ မတွေ့ရှိခဲ့လျှင် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ထိုအရာများကို သိရှိသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
လီတောက်ယဲ့ သည်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျင့်ကြံသူများသည် အမွှေးတိုင်နံ့သာ အင်အား ကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံနိုင်သည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။
ထိုအချက်တွင် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် မခြားနားလှပေ။
"သခင်လေး. နှောင်ကြိုးမဲ့ နန်းတော် ကို ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ဖို့ လိုမလား"
ဟု ကျွယ်ပန်ရှီ က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး ငါနဲ့အတူ တခြားခရိုင်တွေကို လိုက်ခဲ့ပါ။ တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ အခြေအနေကို ငါတို့ လုံးဝ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်နိုင်ရင် သူတို့ ပြဿနာရှာဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်"
နောက်ထပ် လဝက်ခန့်အတွင်း ဖန့်ချန် သည် ကျွယ်ပန်ရှီ တို့နှင့်အတူ နေရာအနှံ့သို့ ခရီးလှည့်လည်ခဲ့သည်။
သူတို့ တစ်နေရာရာသို့ ရောက်ရှိတိုင်း ခရိုင်ဝန်များက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုဆိုကြရပြီး၊ သူတို့ ပြန်ထွက်သွားချိန်တွင် လူအချို့မှာ အချုပ်ခန်းထဲ ရောက်နေရသည် သို့မဟုတ် ခေါင်းဖြတ် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်နေတတ်သည်။
သူတို့၏ နေ့ရက်များမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် အခြားသူများအတွက် စံနမူနာဖြစ်စေရန် ခရိုင်ဝန် လီ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပိုမိုသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် အခြားခရိုင်ဝန်များကိုမူ ဖန့်ချန် သည် အရေးမယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် တောင်ပိုင်းထာဝရခရိုင် ၏ သင်ခန်းစာကြောင့် အခြားခရိုင်ဝန်များသည် ဖန့်ချန် ရောက်လာသောအခါ ဘာလုပ်ရမည်ကို အလိုလို သိရှိနေကြသည်။
ထိုကာလအတွင်း အချို့သော ဗိုလ်ချုပ်များက ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ နည်းလမ်းများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မည်သည့်အရေးယူမှုမျှ မပြုရဲတော့ပေ။
အစောပိုင်းက လူအချို့သည် ဖန့်ချန် ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ကြီးမားသော ခုခံမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ လဝက်အတွင်းမှာပင် ဖန့်ချန် သည် သူ၏ အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ တောင်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ဘဲ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။
ဖန့်ချန် နောက်သို့ တစ်ချိန်လုံး လိုက်ပါလာသော ကျွယ်ပန်ရှီ နှင့် အခြားသူများမှာ သူ၏ နည်းလမ်းများအပေါ် ပို၍ပင် အံ့သြကြည်ညိုလာကြသည်။
ထိုလဝက်အတွင်း ဖန့်ချန် သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း လျစ်လျူမရှုခဲ့ဘဲ သူနှင့်အတူ ယူဆောင်လာသော အဆောင်စက္ကူနှင့် ဟင်္သာပြဒါး မှင်အားလုံးကို အသုံးပြုကာ နောက်ထပ် အဆောင်စာရွက် အသစ်များကို ဖန်တီးခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိုလှောင်မှုမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ဆဋ္ဌမမြောက် မသေမျိုးသွေးကြောကို စုစည်းနိုင်ရန် သိပ်မကြာတော့ပေ။
ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း အနီးတွင်...
ဖန့်ချန် မရှိသည့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
စံအိမ်မှ ပင်မလမ်းမကြီးအထိ ရှည်လျားသော ကျောက်စိမ်းရောင် လမ်းမကြီးတစ်ခုကိုလည်း ခင်းကျင်းထားသည်။
ကျောက်လမ်းဘေးတွင်မူ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း ရှိနေပြီး ဖန့်မိသားစု သည် ၎င်းကို တစ်ဦးတည်း မပိုင်စိုးခဲ့ပေ။
အနီးနားရှိ ရွာသားများ၊ ခရီးသွားများနှင့် တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များပင် လာရောက်သောက်သုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရေခပ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျောက်လမ်း ခင်းလိုက်သဖြင့် သူတို့အတွက် ပို၍ပင် အဆင်ပြေသွားစေသည်။
"ဖန့်မိသားစု က ဒီမှာ နေတော့မှာပဲ."
ရှယားယွီ နှင့် သူ၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အနည်းငယ်မှာ မြင်းများကို စီးရင်း ကြည့်နေကြသည်။
နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော ကျောက်လမ်းနှင့် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသော စံအိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။
"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် သတင်းရထားတာက ဒီကာလအတွင်းမှာ မြို့စားကြီး ဖန့် က ခရိုင်ကိုးခုကို လှည့်လည်ပြီး အရာရှိနဲ့ သိုင်းသမား အနည်းဆုံး သုံးရာကျော်ကို သတ်ခဲ့တယ်တဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ အဖေက ကျွန်တော်တို့ကို ဖန့်မိသားစု နဲ့ နီးစပ်အောင် နေခိုင်းတာ တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ နယ်မြေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဆိုင်ဘဲ သူတို့နဲ့ပဲ ဆိုင်သလို ခံစားနေရတယ်"
ဟု မောင်နှမတစ်ဦးက မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
စကားပြောရင်း သူတို့သည် ဖန့်စံအိမ် သို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းကို ဖြတ်သွားသောအခါ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ရေခပ်သောက်ရင်း အမောဖြေကြသည်။
ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းရှိ စွမ်းအင်များသည် သာမန်လူများအပေါ် ထူးထူးခြားခြား သက်ရောက်မှု မရှိသော်လည်း၊ သူတို့၏ စိတ်ကို လန်းဆန်းစေသည်။ ထို့အပြင် ရေရှည်သောက်သုံးပါက ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း အကျိုးကျေးဇူး ရှိစေသည်။
"အစ်ကိုကြီး သူတို့ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ စံအိမ်ဆောက်ဖို့ ရွေးခဲ့တာလဲ ဒီနားမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာတွေတောင် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."
"ဒီစမ်းရေတွင်းကြောင့်များလား"
"မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
ရှယားယွီ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"စမ်းရေက ချိုမြိန်လန်းဆန်းတာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဒီနေရာကို ရွေးဖို့ မလုံလောက်ဘူး ဒီစမ်းရေတွင်းနားက ရာသီဥတုက တခြားနေရာထက် ပိုအေးမြတယ်၊ အဲဒါကို သူတို့ သဘောကျတာ ဖြစ်လိမ့်မယ် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆိုတာကတော့... သူတို့မှာ ဒါတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ့် ယုံကြည်မှု ရှိလို့နေမှာပေါ့"
သူတို့ ရေဝအောင် သောက်ပြီးနောက် ညီမအငယ်ဆုံးမှလွဲ၍ အားလုံး မြင်းပေါ် ပြန်တက်ကြသည်။
သူမသည် စမ်းရေတွင်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မျက်နှာသစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် ရေထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုကို သူမ မြင်လိုက်ရသည် - ဝံပုလွေတစ်ကောင်!
ဧရာမ ဝံပုလွေကြီး၏ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ စမ်းရေတွင်းထဲသို့ ချော်လဲကျသွားတော့သည်။
သူမ၏ အော်သံကြောင့် ရှယားယွီ နှင့် အခြားသူများ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီး အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။
သူတို့ တုံ့ပြန်ချိန် မရခင်မှာပင် ဝံပုလွေကြီးက ဟိန်းဟောက်ကာ သူတို့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
မြင်းများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး သူတို့အပေါ်ရှိ လူများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ခါချကာ တစ်ကောင်တည်း ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
"ညီမလေးကို အရင်ကယ်ကြ ငါ တားထားမယ်"
ဟု ရှယားယွီ က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ဝံပုလွေကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
အခြားသူများကလည်း ရေထဲကျသွားသော ညီမလေးကို ကယ်ရန် အပြေးအလွှား သွားကြသည်။
သူမကို ရေထဲမှ ဆွဲတင်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှယားယွီ မှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် မြေပေါ်တွင် လဲနေပြီး သူ၏ဓားမှာလည်း ဝံပုလွေကြီး၏ ကိုက်ခဲမှုကြောင့် ထက်ပိုင်းကျိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
"အစ်ကိုကြီးက ချီပေါက်ကွဲခြင်း အလယ်အဆင့်မှာ ရှိနေတာတောင် ဒီဝံပုလွေကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလား။ ဒါ တောင်ပေါ်က မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်"
ရှယားယွီ မှာ မြေပေါ်တွင် လဲကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေကြီးက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ကိုက်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်တောင်လုံး တုန်ဟိန်းသွားစေမည့် ကျားဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝံပုလွေကြီးထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော ကျားကြီးတစ်ကောင်မှာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်လာသည်။ ၎င်း၏ လည်ပင်းတွင် မီးလျှံများနှင့် ဆင်တူသော အဖြူရောင် အမှတ်အသားများ ဝိုင်းရံထားသည်။
ခရက်
ဝံပုလွေကြီးမှာ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ကျားကြီး၏ ကိုက်ခဲမှုကြောင့် လည်ပင်းကျိုးသွားသည်။
ဝံပုလွေခေါင်းမှာ မြေပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး ၎င်း၏ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝံပုလွေကြီးကို သတ်ပြီးနောက် ကျားကြီးသည် ရှယားယွီ နှင့် အခြားသူများကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ကျားကြီးလဲ..."
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့သည် မလှုပ်ရှားရဲဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေကြသည်။
ရှယားယွီ သည် ကျားကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားသည်။
"ကျွန်-ကျွန်တော့် ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို မသတ်ပါနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စားချင်ရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ စားပါ"
သူ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို သူ သိသည်။ ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးတောင်မှ ဤကျားကြီး၏ ကိုက်ခဲမှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား
ရုတ်တရက် အဝေးမှ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျားကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
သူမသည် ကျားပေါ်မှနေ၍ သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ ကျားတောင်သခင် က ရှင်တို့ကို စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါက..."
ထိုမြင်ကွင်းက ရှယားယွီ နှင့် အခြားသူများကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
ကျားတောင်သခင် သည် ထိုလူများ၏ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ထောင့်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရုံသာမက ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကိုလည်း ချစ်ခင်စွာဖြင့် ခေါင်းနှင့် ပွတ်သပ်ပြနေသည်။
ဒါက သူ့သခင်ရဲ့ ညီမလေးလေ သူ့ရဲ့ သိုင်းဒေါ်ဒေါ်ပေါ့
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးမှကြည့်နေသူများမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြသည်။
ရှယားယွီ သည် မတည်မငြိမ်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"မိန်းကလေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ"
ဟု သူက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မက အရင်မေးတာလေ"
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာ ခုထိ မပြောရသေးဘူး"
"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။"
ရှယားယွီ က ချက်ချင်းပင် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုကာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က ရှမင်းသားစံအိမ်က ရှယားယွီ ပါ ဒီလူတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေပါ"
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အော်... ရှမင်းသားစံအိမ်ကလူတွေပဲ ကျွန်မက ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ပါ ဖန့်ချန် က ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုအရင်းပါ"
ဖန့်ချန် ရဲ့ ညီမ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တဲ့လား
သူမကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကျားတောင်သခင် ကို ပြန်ကြည့်ရင်း၊ ဖန့်မိသားစု က ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ စံအိမ်ဆောက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ ဆိုသည်ကို ရှယားယွီ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဒီဒေသမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာအားလုံးကို နှိမ်နင်းထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်