အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

​အခန်း ၁၃၃ - မြို့တော်သို့ ပြန်ခြင်း

​"ရှင်တို့က ဖေးကွမ်မြို့ကလား ဒီအဝေးကြီးအထိ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ"

ဟု ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအစ်ကိုက ခရီးထွက်နေတုန်းပဲ၊ ပြန်မရောက်သေးဘူး"

​ကျားတောင်သခင် ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ရှယားယွီ က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဖန့်မိသားစု က ဒီဝိညာဥ်ရေတွင်းနားမှာ နေထိုင်တော့မယ်လို့ ကြားလို့ လာလည်တာပါ နောင်လည်း မကြာခဏ လာခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

​ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

"လာလည်တာလား ဒါဆိုလည်း ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ကြလေ"

​ကျားတောင်သခင် က လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဖန့်စံအိမ် ဘက်သို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

​သူတို့၏ မြင်းများမှာ ဝံပုလွေကြောင့် ကြောက်လန့်တစ်ကြား ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် နောက်သို့ ခြေလျင်လိုက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ကျားကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့အပေါ်မှ မိုးကြည့်နေသည့် ပုံစံမှာ အစေခံများက သခင်မနောက် လိုက်နေသည့် အလားပင်။ သို့သော် သူတို့သည် မည်သည့်မကျေနပ်မှုကိုမျှ မပြဝံ့ဘဲ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

​"မြို့စားကြီး ဖန့်က တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ မိစ္ဆာတွေကိုတောင် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်တယ်"

ရှယားယွီ သည် ကျားတောင်သခင် ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေမိသည်။

၎င်း၏ အင်အားမှာ မည်သည့်ဂိုဏ်းချုပ်ထက်မဆို သာလွန်နေပြီး ချီအမြုတေ အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ယောက်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။

​သူတို့သည် ဖေးကွမ်မြို့ရှိ မင်းသားစံအိမ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဖန့်မိသားစု သည် နဂါးများ အောင်းအောင်းနေသော နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ နက်နဲဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပုံရသည်။

​သူတို့ ဖန့်စံအိမ် ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အထဲရှိလူများမှာ ကျားတောင်သခင် ကို မြင်သော်လည်း မတုန်လှုပ်ကြဘဲ ယဉ်ပါးနေသည့်အလား ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားကြပြန်သည်။

​ဖန့်ချန် ခရီးမထွက်မီကပင် သူ၏ဖခင် ဖန့်ချန်းဟိုင် ကို ကျားတောင်သခင် နှင့် အခြားမိစ္ဆာများအကြောင်း ရှင်းပြထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

​သူ မရှိသည့် ကာလအတွင်း အောင်မြင်ခြင်း ဗုဒ္ဓ ၊ ကျားတောင်သခင် နှင့် နက်နဲသောအစိမ်းရောင် (ာတို့သည် ပြဿနာရှာသော အခြားမိစ္ဆာများကို နှင်ထုတ်ပေးခဲ့ကြသဖြင့် ဖန့်စံအိမ် တည်ဆောက်ရေးမှာ အချိန်ဇယားအတိုင်း ပြီးစီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​အစေခံမလေးများမှအစ ဖန့်ကျန့်ထျန်း အထိ လူတိုင်းမှာ ထိုမိစ္ဆာသုံးကောင်နှင့် ရင်းနှီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးကောင်မှာ ဖန့်ချန် ၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြောင်းပင် သူတို့ သိထားကြသည်။

​ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် ကျားကြီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ၎င်း၏ တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ကျားတောင်သခင် ကလည်း အလိုက်သိစွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

​"ကျွန်မ မိဘတွေက ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ ရှင်တို့ကို ကိုယ်တိုင် လာမကြိုနိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး။ အားမနာဘူးဆိုရင် ကျွန်မပဲ ဧည့်ခံပါရစေ"

​ကျားကြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်မှသာ ရှယားယွီ နှင့် အဖွဲ့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

​"မအားမနာပါဘူးဗျာ"

ဟု ရှီးယားစုန်း က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

​ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

​သူမသည် မြို့တော်တွင် နေစဉ်ကတည်းက သိုင်းသမားများနှင့် ရောနှောနေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သာမန်မိန်းကလေးများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ရှယားယွီ တို့အဖွဲ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဧည့်ခံသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့သည် သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆက်ဆံမှုကို စိတ်မဆိုးကြဘဲ ၎င်းကပင် သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုကို လျော့ပါးစေရန် ကူညီပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​"အစ်မဖန့်. ခုနက ကျားကြီးက တကယ့်မိစ္ဆာလားဟင်"

ဟု အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ် အငယ်ဆုံးမိန်းကလေးက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

​ရှယားယွီ မှာ လန့်သွားပြီး ညီမဖြစ်သူကို ချက်ချင်း ဟန့်တားလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး မမေးရဘူးလေ ညီမလေးရဲ့"

​ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါကို တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့ သိကြမှာပဲ။ ကျားတောင်သခင် က တကယ့်မိစ္ဆာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက လူစကား နားလည်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့ တပည့်လည်း ဟုတ်တယ်"

​ဖန့်ချန်ရဲ့ တပည့်...

​ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သတင်းစကားကြောင့် လူတိုင်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဖန့်ချန် က မိစ္ဆာတွေတောင် တပည့်ခံချင်ရလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေတာလား

​သူတို့သည် ဖန့်ချန် အပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုမှာ အလွန်ပင် တိမ်ဖျဉ်းလွန်းသေးကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

​တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ရှယားယွီ နှင့် အဖွဲ့မှာ နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်ကြသည်။ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။

သူတို့ ကျောက်လမ်းအတိုင်း ပင်မလမ်းမကြီးဘက်သို့ ထွက်လာကြစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူတို့ဘက်ကို ကျောပေးထားသည်။

​ကျားတောင်သခင် က ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေပြီး ၎င်း၏ ဘေးတွင်လည်း ဧရာမမျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင်မှာ ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ထိုမိစ္ဆာနှစ်ကောင်အပြင် ဧရာမ မြွေဟောက်ကြီး တစ်ကောင်လည်း ရှိနေသေးသည်။

​ရှယားယွီ နှင့် အဖွဲ့မှာ ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထလာကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ဝမ်းသာအားရဖြင့်

"အစ်ကို... ပြန်ရောက်ပြီလား"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​သူမ၏ အသံကြောင့် ဖန့်ချန် လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"အင်း"

​ထို့နောက် သူက ရှယားယွီ နှင့် မောင်နှမများကို ကြည့်ကာ ခရီးဦးကြို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

​"မြို့စားကြီး ဖန့်"

ရှယားယွီ က ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ နှင့် နက်နဲသောအစိမ်းရောင် တို့ဆီသို့ မရောက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ ၏ ကိုယ်ထည်မှာ ကျားတောင်သခင် ထက်ပင် ပို၍ ထွားကျိုင်းလှသည်။

နက်နဲသောအစိမ်းရောင် ဆိုလျှင်လည်း မြွေ၏ အတုတ်ဆုံးနေရာမှာ ရေပုံးတစ်ပုံးစာခန့် ရှိနေသည်။ မည်သူမဆို ၎င်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ်သွားကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

​မိစ္ဆာတွေ မိစ္ဆာတွေ ထပ်လာပြန်ပြီ

​ဖန့်ချန် အနေဖြင့် ထိုမျှများပြားသော မိစ္ဆာများကို မည်သို့ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို ရှယားယွီ မတွေးတောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

​ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြန်တော့မလို့လား"

​"အဲ- ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်တော့မလို့ပါ"

ရှယားယွီ က အဆက်မပြတ် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို ခေါ်ကာ အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းမှာ သူ့အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ကြာကြာနေလေလေ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်လာသည်။ ဆက်နေမိလျှင် ပို၍ အရှက်ကွဲစရာများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

​သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ က ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ"

​"ဟီးဟီး... ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး"

ဟု ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ ချီအမြုတေ အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က သူမကို

"စီနီယာအစ်မ"

ဟု ခေါ်သည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

​"ကျင့်ကြံမှုမှာ အခက်အခဲတွေ ရှိသေးလား"

ဟု ဖန့်ချန် က မေးလိုက်သည်။

​"အခက်အခဲ အနည်းငယ်တော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးက လမ်းညွှန်ပေးထားပြီးပါပြီ"

ဟု အောင်ပွဲရဗုဒ္ဓ က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

​ကျားတောင်သခင် နှင့် နက်နဲသောအစိမ်းရောင် တို့ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

​သူတို့သည် သခင်ကြီး (ဖန့်ကျန့်ထျန်း) ကို အလွန်လေးစားကြသည်။

သခင်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ သူတို့လောက် မမြင့်သော်လည်း ခရမ်းရောင်ချီကျင့်စဉ် ၏ အနှစ်သာရကို သူ နားလည်မှုမှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။

​"ကောင်းပြီလေ"

ဖန့်ချန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါ မြို့တော်ကို ခေတ္တ ပြန်သွားဦးမယ် ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ထားကြပါဦး"

​"စိတ်ချပါ"

ဟု အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ က ဖြေပြီး ကျန်နှစ်ကောင်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

​ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"အစ်ကို တကယ် ပြန်သွားမှာလား"

​ဖန့်ချန် က သူမ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

"လျှောက်မသွားနဲ့ဦးနော် ပျင်းရင် ဖေးကွမ်မြို့ ဒါမှမဟုတ် နက်နဲသောဓားဂိုဏ်းကို သွားပါ အခုလောလောဆယ်တော့ မြို့တော်ကို ပြန်မလာနဲ့ဦး အဖေနဲ့ အမေကိုတော့ ငါ ဒီည ထွက်သွားမယ့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်မယ် ငါ မရှိတုန်း ကျင့်ကြံတာကို ပျက်ကွက်မနေနဲ့ဦး"

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဟု ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။

​ထို့နောက် ဖန့်ချန် သည် ဖန့်ကျန့်ထျန်း နေထိုင်ရာ ဝင်းထဲသို့ သွားလိုက်သည်။

သူ၏ မိဘများမှာလည်း ဖန့်ချန်းယူ နှင့်အတူ မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျင့်ကြံနေကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ ပါရမီနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ ဖန့်ကျန့်ထျန်း လောက် မထူးချွန်ကြပေ။

​ထိုမျှကြာမြင့်သည့်တိုင် သူတို့သည် မသေမျိုးသွေးကြော စုစည်းနိုင်မည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသေးပေ။

သို့သော် ၎င်းမှာ ဖြစ်သင့်ပါသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သားဖြစ်သော လီတောက်ယဲ့ ပင်လျှင် သွေးကြောစုစည်းရန် တစ်နှစ်နီးပါး ကြာခဲ့သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ တစ်သက်လုံး ထိုလမ်းစဉ်ရှိမှန်းပင် မသိခဲ့သူများအတွက်မူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

​ဖန့်ကျန့်ထျန်း က ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူတို့ ကျင့်ကြံနေကြတာ သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့ဦး အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

​ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ အခြေအနေကတော့ လောလောဆယ် တည်ငြိမ်သွားပါပြီ ကျွန်တော် ခဏနေရင် မြို့တော်ကို ထွက်သွားတော့မယ်"

​"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ကိစ္စကို သွားကိုင်တွယ်မလို့လား"

ဟု ဖန့်ကျန့်ထျန်း က တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်။

​ဖန့်ချန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"မြို့တော်မှာ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့လူတွေကို စုံစမ်းဖို့ပါ"

​"သတိထားဦးနော်"

ဖန့်ကျန့်ထျန်း က ဖန့်ချန် ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် မဟာရှ က တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်"

​"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

ဖန့်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။

​ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူသည် မြို့တော်သို့ ပြန်မည့် ခရီးကို စတင်လိုက်တော့သည်။

​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

​မီးတောက်အင်ပါယာ ရှိ လမင်းပုန်းကျောင်း တွင် ချင်းဟယသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ ဘေးတွင်မူ ထျဲမ သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အချိန်အကြာကြီး မဟုတ်သော်လည်း သူသည် အတွေ့အကြုံများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

အချို့သော အခြေအနေများတွင် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့ ဘေးကင်းကင်းဖြင့် လွတ်မြောက်လာနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

​ရုတ်တရက် အံ့သြသွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီနီယာအစ်မ ချင်းဟယ်"

​သူတို့နှစ်ဦး အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သီလရှင်တစ်ပါး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာတွင် ချင်းဟယ် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

​​အခန်း ၁၃၄ - သဘောတူညီချက်တစ်ခု

​သီလရှင် ချင်းဟယ် ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရောင်တောက်သွားသည်။

"အစ်ကို ထျဲမဒါ ကျွန်မရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးပဲ"

သူမက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အသက် ၁၃ နှစ်၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် သီလရှင်လေးထံသို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

"ညီမလေး... ငါတို့ဆရာ ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီလား"

​သီလရှင်လေးက ထျဲမ ကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ဆရာက မနေ့ကမှ ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာတာပါ အစ်မကြီးက တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ဆရာ့အမိန့်ကို နာခံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက်တော့ အပြင်မှာ နေရမှာကို..."

​"ငါ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတချို့နဲ့ ကြုံနေရလို့ ဆရာ့ရဲ့ အကူအညီ လိုနေတယ် အကျိုးအကြောင်းတွေကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။"

ချင်းဟယ် က ထဲမ ကို လမင်းပုန်းကွယ်သီလရှင်ကျောင်း ထဲသို့ ဝင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

​သီလရှင်လေးက အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့တိုးကာ တားဆီးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ကျောင်းထဲကို အမျိုးသားတွေ ပေးဝင်တာက စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးလေ"

​"ဒါက အစ်ကို ထျဲမ သူက တစ်လမ်းလုံး ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာ အို... ငါ အခုရှင်းပြလည်း ညီမလေး နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာနဲ့ တွေ့တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါ၊ ဆရာက အလိုလို နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

ဟု ချင်းဟယ် က စိုးရိမ်တကြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

​သီလရှင်လေးမှာ ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အတူတူ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

​ကျောင်းအတွင်း၌ သီလရှင် အများအပြားကို ထျဲမ မတွေ့ရပေ။

တစ်ယောက်စ၊ နှစ်ယောက်စ တွေ့လျှင်ပင် သူတို့သည် ချင်းဟယ် နှင့်အတူ အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ပြသကြသည်။

​"ဒီမှာက အမွှေးတိုင်နံ့သာ သိပ်မရှိဘူးပဲနော် ချင်းဟယ်"

ဟု ထဲမ က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

​ထိုစဉ်မှာပင် ဘယ်နေရာမှန်း မသိသော နေရာမှ အသံတစ်သံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘယ်လို မသေမျိုးဂိုဏ်းကများ အမွှေးတိုင်နံ့သာတွေနဲ့ စည်ကားနေလို့လဲ လောကမှာ အရင်းအမြစ်တွေက အကန့်အသတ်ရှိတယ်၊ ကျင့်ကြံသူတိုင်းက အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြား လိုအပ်ကြတာပဲ အဲဒီအားလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ဖို့ ငါတို့မှာ ဘယ်လိုလုပ် အင်အားရှိပါ့မလဲ"

​ကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ထျဲမ ကို သေသေချာချာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်ဟု ထင်ရကာ အလွန်အမင်း လှပသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

​"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ထျဲမ အံ့သြသွားသည်။ သူမ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

​"ဆရာ"

ဟု ချင်းဟယ် က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​ထျဲမ လည်း ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

​အမျိုးသမီးက သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါက လမင်းပုန်းကွယ်သီလရှင်ကျောင်း က ကျူးယွဲ့ ပါ"

​ထျဲမ က ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဆရာမကြီး ကျူးယွဲ့ ဖြစ်နေတာကိုး။ ဆရာမကြီးရဲ့ အမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ..."

​"မင်းက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲလေ"

ဆရာမကြီး ကျူးယွဲ့ က ဆိုသည်။

"ငါ့အမည်ကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် ကြားဖူးမှာလဲ"

သူမ၏ မျက်လုံးများက ချင်းဟယ် ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"ချင်းဟယ်... နင် တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားတာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ပြန်လာတာလဲ ပြီးတော့ နင့်ဘေးက သာမန်လူကကော ဘယ်သူလဲ"

​ချင်းဟယ် က အလျင်အမြန်ပင် အသံကို နှိမ့်ကာ အခြေအနေများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း"

ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆရာကြီး ကျူးယွဲ့ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

​"ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း ရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ငါတို့ ပါဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျူးယွဲ့ က ထဲမ ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခု တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားလို့ ရပြီ"

​"ဆရာ"

​ချင်းဟယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကျူးယွဲ့ က ထိုမျှ တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

​"ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း ရဲ့ ပြဿနာတွေက အမြစ်တွယ်နေတာ ငါတို့ ကျောင်းကို ဘေးဒုက္ခတွေ ရောက်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား ငါတို့ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့ သူတို့လည်း ငါတို့ကို နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ကျူးယွဲ့ က ဆိုသည်။

​"စီနီယာ ကျွန်တော့်သခင်လေးက စီနီယာ့ကို အလကား ခိုင်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး သူက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမယ့် သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို လုပ်ချင်နေတာပါ ကျွန်တော့်သခင်လေးက သာမန်လူဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူ့ကိုမှ နစ်နာအောင် မလုပ်ပါဘူး"

ဟု ထျဲမ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီး ကျူးယွဲ့ ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ အေးစက်နေဆဲပင်။

"သဘောတူညီချက်လား မင်းရဲ့သခင်လေးက ငါနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိလို့လား သူက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေရုံနဲ့လား"

​ထျဲမက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် အကြောင်း ကြားဖူးပါသလား"

​"ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောငါ ဟုတ်လားး"

ကျူးယွဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

၎င်းအဆောင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အတော်ပင် ကျော်ကြားသော်လည်း ၎င်းကို ဖန်တီးနိုင်သည့် အမွေအနှစ်မှာ ရှားပါးလှသည်။

အနည်းဆုံးတော့ မီးတောက်အင်ပါယာ အတွင်းရှိ မည်သည့်ဂိုဏ်းမှာမျှကိုအဆောင်ကို ဖန်တီးနိုင်သည့် နည်းလမ်း မရှိပေ

​"အဆင့်(၉) အင်ပါယာတစ်ခုက ကျင့်ကြံသူတွေ ထွက်ပေါ်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မင်းရဲ့သခင်လေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတာ ဖြစ်ရမယ် အဲဒီအမွေအနှစ်ထဲမှာ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်ပါဝင်နေတာလား"

ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

​ထျဲမက ဦးညွှတ်ရင်း

"ကျွန်တော့်သခင် လေး ဒါကို ဘယ်လိုရခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတာကတော့ သူက စီနီယာ့ရဲ့ အကူအညီကို တကယ် လိုလားနေတာပါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို စဉ်းစားပေးပါ စီနီယာ"

​"လိုလားတယ် ဟုတ်လား"

ကျူးယွဲ့ ၏ အပြုံးက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

"မင်းရဲ့သခင်လေးက ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်အနည်းငယ်ကို တစ်နေရာရာကနေ ရခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ သူ့မှာ အမွေအနှစ် အပြည့်အစုံ ရှိတယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူးလေ"

​ချင်းဟယ် က အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... သူ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးဆောင်ကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲနေတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ။"

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဆောင်စာရွက် အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပြန်လာစဉ် လမ်းခရီးတွင် သူမ အချို့ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

​ထိုအဆောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ဆရာ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​"ဒါတွေကို သူက ကျွန်မကို ပေးခဲ့တာပါ အကယ်၍ ဆရာက ကူညီမယ်ဆိုရင် သူက အမွေအနှစ် အပြည့်အစုံကို ကျွန်မဆီ လွှဲပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်"

ဟု ချင်းဟယ် က မန္တန်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

​သူမသည် ချင်းဟယ် ၏ လက်ထဲမှ အဆောင်များကို ယူကာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

​"တကယ်ပဲ... ဒါတွေအားလုံးက အစစ်အမှန်တွေပဲ..."

ကျူးယွဲ့ သည် ထျဲမ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဆောင် များဆီသို့ အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် တစ်ခုလျှင် မီးတောက်အင်ပါယာ ၏ ဈေးကွက်တွင် အနည်းဆုံး အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံး တန်ဖိုးရှိပြီး၊ ဝိညာဉ်အမှတ်အသား တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုပါသော ရတနာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြောင့် ဝယ်လိုအား အလွန်များပြားသည်။

အဆင့်နိမ့် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် တစ်ခုသည်ပင် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၃ သို့မဟုတ် ၄ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အဆင့် ၅ သို့မဟုတ် ၆ ကျင့်ကြံသူကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေး ပေးနိုင်သည်။

​ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ချင်းဟယ် ယူလာသည်မှာ အလယ်လတ် အဆောင်များ ဖြစ်နေခြင်းပင် ၎င်းတို့မှာ ပို၍ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည် သာမန်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ထိုမျှများပြားသော အဆောင်များကို ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်ပါ့မည်နည်း

​ယခုအခါ ဖန့်ချန် တွင် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် အမွေအနှစ် ရှိနေကြောင်း ကျူးယွဲ့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အမွေအနှစ်မှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ မီးတောက်အင်ပါယာ တွင်မူ ၎င်းမှာ ရတနာထက်ပင် ပို၍ အဖိုးတန်လှသည်။

​"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

ဟု ကျူးယွဲ့ က အဆောင်များကို သိမ်းဆည်းရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

​ချင်းဟယ် မှာ ဝမ်းသာသွားပြီး ထျဲမ မှာလည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

​အစည်းအဝေး ခန်းမတစ်ခုတွင်...

​ဆရာကြီး ကျူးယွဲ့ က အထက်တွင် ထိုင်နေပြီး ထဲမ နှင့် ချင်းဟယ် က ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အခြားသီလရှင် ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ဝင်လာကြသည်။

အချို့မှာ အသက်ကြီးသော်လည်း အချို့မှာ ငယ်ရွယ်ကြသေးသည်။

သူတို့အားလုံး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ အထက်တွင် ရှိကြပြီး တစ်ဦးမှာ အဆင့် ၁၂ တွင် ရှိနေကာ အခြေတည်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

​"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မတို့ကို ဘာလို့ ဆင့်ခေါ်တာလဲ"

အသက်အကြီးဆုံး သီလရှင်က အေးအေးဆေးဆေး စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ကျန်ရှိသူများက ထျဲမ ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်ကြသည်။

ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ထျဲမ မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကို သိနိုင်ပြီး၊ ထို့အပြင် သူက အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုကဲ့သို့သောသူက လမင်းပုန်းကွယ်သီလရှင်ကျောင်း ထဲသို့ ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာနိုင်ရသနည်း

​ကျူးယွဲ့ က လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စီနီယာတို့၊ ဂျူနီယာတို့... ငါ့မှာ မင်းတို့အားလုံးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်"

​အခြားသူများမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။

ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်များအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ရသည့် ကိစ္စမျိုးမှာ ဂိုဏ်း၏ တိုးတက်မှု သို့မဟုတ် ပျက်စီးမှုနှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်နေရမည် မဟုတ်ပါလား

​အချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ လမင်းပုန်းကွယ်သီလရှင်ကျောင်း က အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားစော်ကားမိလို့လား

​ကျူးယွဲ့ က အခြေအနေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူမသည် ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း အကြောင်းနှင့် ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် အမွေအနှစ် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။

လူတိုင်း မှင်တက်သွားပြီး သံသယဖြစ်နေကြသော်လည်း အဆောင်စာရွက် အထပ်လိုက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သူမ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားကြသည်။

​"စီနီယာ ယန်ရှင်း စီနီယာက အခု အသက် ၁၃၀ ရှိနေပြီ နောက်ဆယ်နှစ်အတွင်း အခြေတည်ခြင်းအဆင့် ကို မရောက်ရင် စီနီယာ သေရတော့မယ် ဒါပေမဲ့ အခြေခံတည်ဆောက် ဆေး က အရမ်းစျေးကြီးတယ် ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို သုံးရင်တောင် ဒါကို ရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

ကျူးယွဲ့ က သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည်။

"အကယ်၍ ငါတို့မှာ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်အမွေအနှစ် ရှိနေရင် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မယ်အဲဒါဆို စီနီယာ့ရဲ့ သက်တမ်း မကုန်ခင်မှာ အခြေတည်ဆေး ကို ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာလိမ့်မယ်"

​ယန်ရှင်း ၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တောက်သွားသည်။ သူမက ထျဲမ ကို ကြည့်ကာ

"မင်းရဲ့သခင်လေးမှာ တကယ်ပဲ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင်အမွေအနှစ် ရှိတာလား"

ဟု သူမ၏ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"သေချာပါတယ်"

ဟု ထျဲမက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

​ချင်းဟယ် ကလည်း အမြန် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ကျွန်မလည်း သက်သေခံနိုင်ပါတယ်"

​"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက သိပ်အရေးကြီးတယ်။ ငါတို့ ပါဝင်ပတ်သက်တာကို ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း က သိသွားရင်..."

သီလရှင်တစ်ဦးက ယန်ရှင်း ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​"တကယ်လို့ မင်းတို့ အားလုံး သဘောတူရင် ငါ တစ်ကြိမ်ပဲ ပါဝင်ကူညီမှာပါ တကယ်လို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် ငါတို့ လွတ်အောင် ရှောင်ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး၊ ဝိညာဉ်သွေးဂိုဏ်း ကလည်း ငါတို့လက်ချက်ဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ကျူးယွဲ့ က အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

​"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်"

​သီလရှင်များ ခဏမျှ ဆွေးနွေးကြပြီးနောက် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးအဆောင် အမွေအနှစ်၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်း၏ အခြေခံကို မြှင့်တင်ရန် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးဖြစ်သဖြင့် သူတို့ လက်လွတ်မခံလိုကြပေ။

​စီနီယာ ယန်ရှင်း က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျူးယွဲ့... မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

​ထျဲမ လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

​အောင်မြင်သွားပြီ