အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)
Vol. 18 Ch. 173-174
အခန်း ၁၇၃ - ငါတို့အပေါ် ဘယ်လိုမျိုး အရှက်ခွဲမှာလဲ
လမ်းမပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ဖန့်ချန် နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
ကျွယ်ပန်းရှီ သည် ယွီကျန်း လမ်းခုလတ်တွင် ထွက်ပြေးမသွားစေရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
ယွီကျန်း ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဖန့်ချန် သည် သူ၏ အိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထိုအခါ ယွီကျန်း မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသည်။
သူတို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာကြစဉ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဟု လူတိုင်း ခံစားလာရသည်။
ရှမင်းသား က မအောင့်နိုင်ဘဲ
"မြို့စားဖန့် ဒါက တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော် ဘက်ကို သွားနေတာ မဟုတ်လား"
ဟု မေးလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကျောက်ယန် သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။
ဖန့်ချန် က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ပြုံးလျက်သာ လူတိုင်းကို သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ကျောင်းတော်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဆရာချန် သည် သူ၏ တပည့်များ၏ တွဲကူမှုဖြင့် ဖန့်ချန် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့်
"မြို့စားဖန့် အဲဒီ အမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ သက်သေက ကျောင်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတာလား"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဲဒီလို ပြောခဲ့လို့လား ဆရာချန်"
ဟု ဖန့်ချန် က အံ့သြသွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးသည်။
ဆရာချန် မှာ အစပိုင်းတွင် မှင်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျား မပြောခဲ့ပါဘူး ကျွန်တော်က ခန့်မှန်းကြည့်ရုံတင်ပါ"
"မြို့စားဖန့် ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်အကြာကြီး ရင်ခုန်အောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့"
ဟု ရှမင်းသား က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"လူအုပ်ကြီးက ပိုပိုများလာပြီ၊ အချိန်ပိုကြာသွားရင် မငြိမ်မသက်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"
ဖန့်ချန် က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
အမှန်ပင် လမ်းမပေါ်တွင် ကြည့်ရှုသူများ၊ သေဆုံးသူများ၏ ဆွေမျိုးများ၊ ထမ်းပိုးများဖြင့် ဈေးသည်များ နှင့် အဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသော သူဌေးကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ရမလား"
ဟု ကျွယ်ပန်းရှီ က တိုးတိုးလေး မေးသည်။
"ပိတ်ဆို့ရမှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းတော်ကို မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန် က ကျောင်းတော်ဘေးရှိ သိပ်မထင်ရှားသော အိမ်ဝင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"ဒီဘေးက အိမ်ဝင်းကို ပိတ်ဆို့ရမှာ"
ကျောင်းတော်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးမခပင်များစွာ ရှိနေပြီး ထိုမိုးမခပင်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော ထိုအိမ်ဝင်းလေးမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသည်။
သို့သော်လည်း ရှမင်းသား နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း မှင်သက်သွားကြပြီး ခဏအကြာတွင် တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံများ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအိမ်ဝင်း၏ ပိုင်ရှင်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲ ဆရာချန် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်
ဆရာချန် သည် ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။
"မြို့စားဖန့် ခင်ဗျား ဒါဘာလုပ်တာလဲ"
ဆရာချန် ၏ တပည့်များက သူ့ကို အလျင်အမြန် တွဲကူလိုက်ကြပြီး ဖန့်ချန် ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကြသည်။
ယွီကျန်း မှာမူ လမ်းပျောက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
အကယ်၍ ဖန့်ချန် သာ သူ့အိမ်သို့ သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ အနည်းငယ် ငြင်းချက်ထုတ်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဖန့်ချန် သည် ဆရာချန် ၏ အိမ်ဝင်းသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါ... ဒါက တကယ်ကို မျက်စိပွင့်စေတာပဲ"
ဟု ကျွယ်ပန်းရှီ က ဆရာချန် ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း ကျွယ်ပန်းရှီ သိသည်။
ရဲရင့်သောဓားစောင့်တပ် ရဲ့ အရာရှိချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူသည် ရက်စက်သော နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို သုံးခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတစ်ခုတော့ ရှိနေသေးသည်။ ထိုစည်းကမ်းကြောင့်ပင် သူသည် ဖန့်ချန် ၏ ရှေ့တွင် ဘာဘေးအန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ ရပ်တည်နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် မြင့်မြတ်ပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသော ဆရာချန် တစ်ယောက်က ထိုမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ
"ဆရာ..."
ကျောက်ယန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
သူသည် မြေကမ္ဘာနက်နဲသောအဆင့် ၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သာမန်လူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ယခုမူ သူ ငိုကြွေးနေမိသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ သူကိုယ်တိုင် သဲလွန်စတွေကို ရှာခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာချန် ရဲ့ အိမ်ဝင်းကို သွားရှာဖို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
ဒါဟာ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် နောင်တကြောင့်လား သူ မသိတော့ပါ။
သူ သိတာကတော့ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းတော်တံခါးဝမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေစဉ်တွင် လူတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး စာသင်ချင်လားလို့ မေးခဲ့တာကိုပင်။
သူ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်တဲ့အခါ ထိုလူက သူ့ကို ကျောင်းတော်ထဲ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
သူ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ အခြားသူတွေကို စားစရာတွေ ခွဲပေးတဲ့အခါ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့တဲ့ ထိုလူကပဲ သူ့ရဲ့ ထမင်းတစ်ဝက်ကို သူ့ကို ခွဲကျွေးခဲ့ဖူးသည်။
ဖန့်ချန် သည် ဆရာချန် ကို သူ၏ ဖြူဆွတ်ဆွတ် မျက်လုံးများဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုတည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ရှိနေသည့်အလားပင်။
ဆရာချန် ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။
"ဒီအိမ်ဝင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပါ ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် အပြင်ကို ထွက်မသွားစေနဲ့ အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ အစေခံတွေနဲ့ အိမ်ဖော်တွေ အားလုံးကို စစ်မေးဖို့ ခေါ်သွားပါ"
ဟု ဖန့်ချန် က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
ဟု ကျွယ်ပန်းရှီ က ပြန်ထူးပြီးနောက်
"တံခါးကို ချိုးပြီး အိမ်ဝင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြစမ်း"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ အရာရှိချုပ်"
ရဲရင့်သောဓားစောင့်တပ်မှ စစ်သည်များမှာ ကျားနှင့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားကြသည်။
သူတို့သည် အိမ်ဝင်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ထောင့်တိုင်းထောင့်တိုင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် အိမ်ထဲရှိ အစေခံနှင့် အိမ်ဖော်အားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။
လူတိုင်းကို အံ့သြသွားစေသည့်အချက်မှာ ထိုအစေခံများမှာ ဆွံ့အသူ၊ မျက်မမြင်သူ၊ နားမကြားသူ သို့မဟုတ် ကိုယ်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းသူများသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ခါးကုန်းနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆရာချန် ကို ကြည့်ကာ
"ဆရာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆရာချန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မြို့စားဖန့် က ငါ့ကို ရာဇဝတ်ကောင်လို့ သံသယရှိလို့ အိမ်ကို ရှာဖွေချင်လို့ပါ မင်းတို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဘေးမှာ စောင့်နေကြပါ"
ကျောကုန်းနေသော အဖိုးအိုက ခပ်လေးလေး ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"
"တကယ်ပဲ ဆရာချန် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"
"မြို့စားဖန့် များ မှားနေတာလား"
"ဆရာချန် က ကြင်နာတတ်တာ လူတိုင်းသိတာပဲ ဒီလို မသန်စွမ်းသူတွေကို ဘယ်သူကမှ အလုပ်မခန့်ချင်ကြဘူး ဒါပေမဲ့ ဆရာချန် ကတော့ သူတို့ကို ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားတာ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ သူကလွဲရင် ဘယ်သူက ဒီလိုလုပ်မှာလဲ"
လူအုပ်ထဲမှ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံများနှင့် ငြင်းခုံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများ ပိုမို များပြားလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြို့စားဖန့် ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ တရားမျှတမှုအတွက် အော်ဟစ်လာကြသည်။
"မြို့စားဖန့် ကျွန်တော်တို့ အရှင့်ကို လေးစားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာချန် ကို ပိုပြီး လေးစားပါတယ် သူက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲပါ သူက ကျောက်ယန် အမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ အရှင်ပြောတာဟာ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို စော်ကားတာပဲ"
ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက တံတွေးများ လွင့်စင်သည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း စသိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်ပုံရသည်၊ သူ၏ အသံမှာ အတွင်းအားကြောင့် လေထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။
"သူတို့ကို ဖမ်းလိုက်စမ်း"
ဖန့်ချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုကျောင်းသားအုပ်စုကို ရက်စက်သော စောင့်တပ်များက ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။ ဖန့်ချန် သည် ထိုကျောင်းသားအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
"ငါ အခုလေးတင် မင်းကို အရှက်ခွဲလိုက်တာပဲ၊ ဘာဖြစ်လဲ"
"မင်း"
ထိုကျောင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရမ်းရမ်းကားကား မလုပ်ရဲပေ။
နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ မဟာရှအင်ပါယာ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။
"သူတို့အားလုံးကိုပါ အထဲခေါ်လာခဲ့"
ဟု ဖန့်ချန် က အချက်ပြလိုက်ပြီး ရွှီဂီ နှင့်အတူ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
အရပ်သားများပါ အထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ မြို့ဝန် အိုရန် က ရှမင်းသား ကို အလျင်အမြန် တိုင်ပင်လိုက်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှမင်းသား က
"လူအချို့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
မကြာမီမှာပင် အေးချမ်းပြီး ရှေးကျလှသော ထိုအိမ်ဝင်းလေးမှာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဆူညံသွားတော့သည်။
လူတိုင်းက ဖန့်ချန် ၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
ရုတ်တရက် ဖန့်ချန် သည် ကျောက်တုံးတောင်တု တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန် သည် ထိုကျောက်တုံးတောင်တုကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ရာ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ပေ ၂၀ ကျော် မြင့်သော ထိုကျောက်တုံးတောင်တုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲတွင် လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ရှူး...
ဝူချန်းဟွမ်း နှင့် အခြားသိုင်းပညာရှင်များမှာ ထိုစွမ်းအားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
အကယ်၍ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်သာ သူတို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့လျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို သူတို့ မတွေးရဲအောင်ပင်။ ရှမင်းသား နှင့် အခြားသူများလည်း တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားကြသည်။
သိုင်းပညာ တတ်မြောက်သော အရာရှိများမှာမူ ဖန့်ချန် ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် နောက်ကွယ်ရှိ စွမ်းအားမှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သဘောပေါက်ကြသည်။
ထိုလက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့်တင် ဖန့်ချန် သည် မဟာရှအင်ပါယာ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်
အခန်း ၁၇၄ - ငါတို့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခုပေး
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာချန် မှာ နောက်သို့ ယိုင်သွားပြီး ဘေးရှိ တပည့်များက သူ့ကို အလျင်အမြန် တွဲကူကာ အားပေးလိုက်ကြသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ မြို့စားဖန့် က ဒီနေ့ ဆရာ့ရဲ့ ကျောက်တုံးတောင်တု တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် နောက်ကျရင် သူ နှစ်ခု ပြန်ပေးပါလိမ့်မယ်"
အခြားတပည့်များကလည်း အလျင်အမြန် ထောက်ခံကြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်"
ယွီကျန်း တစ်ယောက်သာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကျောက်တုံးတောင်တုကြီး ပြိုကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အင်အားများ အားလုံး ဆုတ်ယုတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။
ရှမင်းသား သည် ကျောက်တုံးများ ပြိုကျနေသည့် နေရာသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ..."
အပျက်အစီးများအောက်တွင် မှောင်မိုက်နေသော မြေအောက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလမ်းကြောင်းထဲမှ ရံဖန်ရံခါ ငိုရှိုက်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများမှာ နံရံများကို ရိုက်ခတ်ကာ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။
လူတိုင်း ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားကြပြီး ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံများမှာ လူအသံလား၊ သရဲအသံလားပင် သူတို့ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။
"ရွှီဂီ၊ ကျွယ်ပန်းရှီ လူအချို့ခေါ်ပြီး အောက်ဆင်းကြည့်လိုက်ကြစမ်း အဝတ်အစား အပိုအချို့ပါ ယူသွားကြ"
ဟု ဖန့်ချန် က တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ချက်ချင်း ခေါင်းညိမ့်ကြသည်။ သူတို့သည် လူအုပ်ထဲရှိ ဈေးသည်တစ်ဦးထံမှ အဝတ်အစား အသစ်များကို အမြန်ဝယ်ယူပြီးနောက် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မြေအောက်လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဆင်းသွားကြတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံများမှာ ရွှီဂီ နှင့် ကျွယ်ပန်းရှီ တို့၏ အသံများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
အပြင်ဘက်ရှိ ကြည့်ရှုသူများမှာ ငြိမ်သက်နေကြပြီး လိုဏ်ခေါင်းနှင့် ဆရာချန် ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တကယ်ပဲ... ကျောက်ယန် အမှုရဲ့ နောက်ကွယ်က တကယ့်တရားခံက ဆရာချန် ဖြစ်နေတာလား
ဆရာချန် ၏ ဘေးရှိ တပည့်များမှာလည်း ချွေးပြန်နေကြပြီဖြစ်သည်။
သူတို့၏ နှလုံးသားက ဆရာချန် သည် ထိုသို့သောသူ မဖြစ်နိုင်ဟု ပြောနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကတော့ ရလဒ်မှာ သူတို့ ထင်ထားသည်နှင့် ကွဲပြားနိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပေးနေသည်။
လူတိုင်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အတန်ကြာပြီးနောက် ထိုအဖွဲ့မှာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှင့်အတူ အပေါက်အပြဲများဖြင့် ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများ ပါလာကြသည်။ အလောင်းတစ်လောင်း၊ နှစ်လောင်း၊ သုံးလောင်း...
နောက်ဆုံးတွင် အလောင်းပေါင်း ၁၈ လောင်းကို လူတိုင်းရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။ အားလုံးမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ အလွန်ပင် ငယ်ရွယ်ကြသေးသည်။
ပုပ်စော်နံသော အနံ့ဆိုးများမှာ လေထုထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း လေးလံသွားတော့သည်။
မည်မျှအထိ တိတ်ဆိတ်သွားသနည်းဆိုလျှင် ဘေးရှိလူ၏ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကိုပင် ကြားနေရသည်။
ကျွယ်ပန်းရှီ နှင့် ရွှီဂီ တို့မှာ နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာကြပြီး အမျိုးသမီး တစ်ဦးစီကို တွဲကူလာကြသည်။
ထိုအမျိုးသမီးများမှာ အလွန် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါ သူတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကြသည်။ သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေကြပြီး နေရောင်ခြည်ကို မမြင်ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
ထိုအမျိုးသမီးများကို ရွှီဂီ တို့ ယူသွားသော အဝတ်အသစ်များ ဝတ်ပေးထားသော်လည်း အပြင်သို့ ပေါ်ထွက်နေသော သူတို့၏ လက်မောင်းနှင့် မျက်နှာများတွင် ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာအမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဖန့်ချန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ပြီး ဆရာချန် ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။
"မင်းမှာ ဘာပြောစရာ ကျန်သေးလဲ"
အားလုံး၏ အကြည့်မှာ ဆရာချန် ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ထိုအကြည့်များအောက်တွင် သူသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရလာသည်။
သူက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။
"ဖန့်ချန် မင်း ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ"
သူသည် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ စီစဉ်ခဲ့သည်။
သူ၏ မြေအောက်ထောင်ကို မည်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဖန့်ချန် က တစ်ညတည်းနှင့် ဒီနေရာကို ဘယ်လိုများ တိတိကျကျ ရှာတွေ့သွားရတာလဲ
ရုတ်တရက် ဆရာချန် သည် ခါးကုန်းနေသော အဖိုးအိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ဒါတွေကို သိဖို့ မလိုပါဘူး"
ဟု ဖန့်ချန် က ခပ်ပြုံးပြုံး ပြန်ဖြေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အံ့သြမိသည်။
အကယ်၍ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူ ဒီအမှုကို လက်ခံခဲ့ရင်တောင် ဆရာချန် ကို သံသယဝင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည် မြေအောက်ထောင်ကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မလွယ်ကူသေး။
သူက ဆရာချန် ကို
"ငါ့မှာ အထူးစွမ်းအားတွေ ရှိတယ်"
လို့တော့ သွားပြောလို့ မရဘူး မဟုတ်လား။
ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်သွားကြသည်။
"ဆရာ... ဆရာက..."
ရှမင်းသား သည် ဆရာချန် ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းလိုက် ဖြူလျော်လိုက် ဖြစ်နေပြီး အတန်ကြာမှ စကားပြောနိုင်သည်။
"လူရုပ်နဲ့ တိရစ္ဆာန်စိတ်ရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ"
"နိုင်တဲ့သူက အမှန်ပဲ၊ ရှုံးတဲ့သူက အမှားပဲ"
ဟု ဆရာချန် က ခပ်ပါးပါး ပြုံးရင်း ပြန်ပြောသည်။
"ဒါတွေအားလုံးကိုသာ ရှာမတွေ့ခဲ့ရင် ငါဟာ တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲအဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ မင်းတို့အားလုံးကတော့ ငါ့ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ကပြရတဲ့ လူပြက်တွေပဲ ဖြစ်နေမှာ"
ကျောက်ယန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာ... ဆရာ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံခဲ့တာလဲ"
ကျောက်ယန် ဆီသို့ ရောက်လာသော အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။
သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မတရား ခံစားခဲ့ရကြောင်း လူတိုင်း သိသွားကြပြီ။
အလားအလာရှိသော ပညာရှိကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ ယခုအခါ အရွယ်မတိုင်ခင် အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ရပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်ပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
ရှယားယွီမှာမူ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ကျောက်ယန် ကို တည့်တည့်ပင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း မမြင်သင့်တာကို မြင်ခဲ့လို့ပဲ"
ဟု ဆရာချန် က ဖြေသည်။
"မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် အချက်အလက်တွေကို ဆက်စပ်မိဖို့ မခက်ခဲဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် မင်း သေကို သေရမယ် ငါ မမျှော်လင့်ထားတာက မင်း ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေလိမ့်မယ်လို့ပဲ မင်း ငါ့ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့တာပဲ"
မမြင်သင့်တာကို မြင်ခဲ့တာ ကျောက်ယန် သည် သူ ဘာကို မြင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ ကောင်မလေး မဟုတ်လား အဲဒီနေ့က လမ်းပေါ်မှာ တောင်းစားနေတဲ့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ကောင်မလေးကျွန်တော် သူမကို ကူညီဖို့ လုပ်တုန်း ဆရာက ကျွန်တော့်ထက် အရင်ဦးအောင် ကူညီခဲ့တာ"
သူ၏ လက်သည်းများမှာ မသိစိတ်ဖြင့် လက်ဖဝါးထဲသို့ စူးဝင်သွားပြီး သွေးများ မြေပေါ်သို့ ကျနေသော်လည်း ကျောက်ယန် မှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြုံးနေမိသည်။
"သူမ အခုဆို သေသွားလောက်ပြီ မဟုတ်လား"
ဆရာချန် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ကျောက်ယန် က ယွီကျန်း ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းကော မင်းက ဒီကိစ္စတွေမှာ ဘာအခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်ခဲ့တာလဲ"
"သူလား"
ဆရာချန် က ရယ်မောလိုက်သည်။
"သူက မင်းကို မုန်းတာလေ မင်း ကျောင်းတော်ထဲ ရောက်လာတာကို သူ မုန်းတယ် မင်း အရာရာမှာ ထူးချွန်နေတာကို သူ မုန်းတယ် စကားစစ်ထိုးပွဲတွေမှာ မင်း သူ့ကို အနိုင်ယူတာကို မုန်းတယ်၊ မင်းနဲ့ ရှယားယွီတို့ ရင်းနှီးတာကို သူ မုန်းတယ် သူက မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ..."
လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြပြီး ယွီကျန်း ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ကြသည်။
ဘုရားရေ ဒီလူက ဒီလောက်တောင် စိတ်ပုပ်တဲ့သူလား
ရှယားယွီတောင်မှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး သူသည် ယွီကျန်း က ကျောက်ယန် ကို မုန်းတီးရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
သူက ကျောက်ယန် နဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ရုံလေးတင် မဟုတ်လား...
"မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့သူကို ထိန်းချုပ်ရတာ အလွယ်ဆုံးပဲ တစ်ခါတလေ ငါကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့အခါ ငါ့အတွက် သားကောင်တွေ ရှာပေးဖို့ သူ့ကို တာဝန်ပေးတယ်ဒါက တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ် ဘယ်သူကမှ သူ့ကို သံသယမဝင်သလို၊ ဝင်ခဲ့ရင်တောင် ငါ့ကိုတော့ သံသယ မဝင်ကြဘူးလေ"
ဟု ဆရာချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ယွီကျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။
ကျောက်ယန် က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
"သူ မင်းကို သစ္စာမဖောက်ဘူးဆိုတာ မင်း ဘယ်လို စိတ်ချနေတာလဲ"
အားလုံးကလည်း သိချင်နေကြသည်။ ယွီကျန်း သည် ယခင်ကတည်းက ဆရာချန် ကို သစ္စာဖောက်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ပေ။
ဆရာချန် က ရယ်ရုံသာ ရယ်ပြီး ထိုမေးခွန်းကို မဖြေပေ။ ထို့အစား သူက ဖန့်ချန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မြို့စားဖန့် ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျား အမှုကြီးတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်က မဟာရှအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ ပိုပြီး ကျော်ကြားလာတော့မှာ သေချာတယ် အဲဒါနဲ့ ခင်ဗျား ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ ခေါင်းကို ဘယ်အချိန်မှာ ဖြတ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"
ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။
"အဲဒါ မပြောခင် ဟွမ်ရှင်း ကို သတ်ဖို့ မင်းလွှတ်လိုက်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရင်ပြောပြပါဦး အဲဒီ နားမကြား၊ ခါးကုန်းနေတဲ့ ချီပေါက်ကွဲခြင်းအဆင့် က သိုင်းပညာရှင်လား"
လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဘေးရှိ ဓားစောင့်တပ်များမှာ သူတို့၏ ဓားများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကျောကုန်းနေသော အဖိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအဖိုးအိုမှာ ရုတ်တရက် ဆရာချန် အနားသို့ ပြေးသွားပြီး
"ဆရာ... အမြန်ပြေးတော့"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် ဆရာချန် ကို လူအုပ်ထဲမှ လွှင့်ထုတ်ကာ ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာပင် ဓားတစ်စင်းက သူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
ထိုဓားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဟွမ်ဖူကျဲ ၏ ဓားဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းအား၏ အကူအညီဖြင့် လေထဲတွင် ဝဲနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဟွမ်ဖူကျဲ ၏ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို နက်နဲလာသော စွမ်းရည်များကို မြင်ပြီး လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ဆရာချန် က ထိုအဖိုးအို၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"အရူးပဲ"
အပေါ်ယံတွင် ကြင်နာတတ်ပြီး ဖော်ရွေလှသော ဆရာချန် မှာ ထိုမျှအထိ ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
"ဆရာချန် မင်း ယွီကျန်း ကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လဲဆိုတာကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား"
ဟု ဖန့်ချန် က ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။
"သူလည်း မင်းနဲ့အတူ ငရဲကို လိုက်ရမှာပဲလေ ဒါကြောင့် အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား ဒါမှ မင်းလည်း သေရတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်မှာပေါ့"
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."
ဟု ဆရာချန် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ယွီကျန်း ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖြူလျော်သွားသည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဆရာချန် ကို တရစပ် ဦးတိုက်တော့သည်။
"ဆရာ မပြောပါနဲ့၊ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် သေပြီး ငရဲရောက်ရင်တောင် ဆရာ့ကို ဆက်ပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုပါ့မယ် ကျေးဇူးပြုပြီး မပြောပါနဲ့"