အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)
Vol. 18 Ch. 177-178
အခန်း ၁၇၇ - မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်
နေဝင်မိုးချုပ်ပြီး လမင်းထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်ထပ်တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။
မြို့ဝန်ရုံးတော်ရှေ့တွင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ပြစ်ဒဏ်စီရင်မှုမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။
တစ်ရက်လုံးလုံး ဆရာချန် သည် လှီးဖြတ်ချက်ပေါင်း ၁,၂၀၀ ကို ခံစားခဲ့ရသည်။
တစ်ညအတွင်းမှာပင် သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူဆွတ်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း အလွန်အမင်း တွန့်လိမ်ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။
သို့သော် သူသည် သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ တောင့်ခံနေဆဲဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန် က သူ့ကို သေခွင့်မပေးသေးကြောင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် သေခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိနေကြသည်။
လူအုပ်ထဲတွင် ကျောက်ယန် သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ဘာခံစားချက်မှမရှိဘဲ ကြည့်နေသည်။
သူ၏ရင်ထဲတွင် အမုန်းတရား သို့မဟုတ် သနားညှာတာမှုများ မကျန်တော့ပေ။
တကယ့်တရားခံမှာ အပြင်းထန်ဆုံးသော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သံသရာ၊ ထိုက်တန်သော ဝဋ်ကြွေးပင် ဖြစ်သည်။
လူအုပ်ထဲမှ အရပ်သားများမှာ အသုတ်လိုက် လာလိုက် သွားလိုက် ရှိနေကြသည်။
အချို့မှာ ဆက်မကြည့်ရဲသဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ချေ၊ အချို့ကမူ အနီးကပ်မြင်ရရန် ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့လာကြသည်။
သို့သော် ရှမင်းသား နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဖန့်ချန် ကြောင့် ထိုနေရာမှ မထွက်ခွာရဲကြပေ။
ဖန့်ချန် သည် ဆရာချန် ကို ၁၂ နာရီကြာအောင် နှိပ်စက်နေခဲ့သဖြင့် သူတို့သည်လည်း ထိုနေရာ၌ ၁၂ နာရီလုံးလုံး ရှိနေခဲ့ရသည်။
မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသော မြင်ကွင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြောက်ခြားမှုများကြောင့် အရာရှိအများအပြားမှာ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။ ပြစ်ဒဏ်ခံနေရသူမှာ ဆရာချန် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည့်အလား ခံစားနေရသည်။
တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နောက်ထပ်တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။
ထိုသည်မှာ ဆရာချန် ပြစ်ဒဏ်ခံရသည့် တတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ၂၄ နာရီလုံးလုံးတွင် သူသည် လှီးဖြတ်ချက်ပေါင်း ၂,၄၀၀ ကို ခံစားခဲ့ရပြီး စုစုပေါင်း ၃,၆၀၀ ပြည့်ရန် တစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။
လူအများကြားတွင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့လာသည်။
ဖန့်ချန် သည် လူ့လောကသို့ ရောက်လာသော ယမမင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ နေ့ဘက်တွင် နေရောင်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ညဘက်တွင် လရောင်ကို ဖယ်ရှားကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။
အချို့ကမူ ညဘက်တွင် ဖန့်ချန် ၏ ပတ်ပတ်လည်၌ မရေတွက်နိုင်သော သရဲစစ်သည်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟုပင် ဆိုကြသည်။
ထိုကောလာဟလများမှာ စနစ်တကျ ပြန့်နှံ့နေပြီး ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများပင်လျှင် ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးလာကြသည်။
ဆရာချန် ကို အပြစ်ပေးခြင်းမှ စတင်ခဲ့သော အရာမှာ ယခုအခါ တောင်ပိုင်းဒေသ တစ်ခုလုံးက ခံစားနေရသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျွယ်ပန်းရှီ နှင့် သူ၏ လက်ရွေးစင် စောင့်တပ်များပင်လျှင် မျက်နှာများ ဖြူလျော်နေကြပြီး ဖန့်ချန် အပေါ် ထားရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ထဲအထိ စွဲထင်သွားတော့သည်။
အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေသူများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုများပြားလာသော လေလွင့်ခွေးများသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက်တော့ စားပွဲတော်ကြီး တစ်ခုပင်။
နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။
ကြည့်ရှုသူများ၏ ရှေ့တွင် ဆရာချန် မှာ အရိုးစုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းကလီစာများကို အထင်အသား မြင်နေရပြီး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ထိုသွေးများမှာ မြေပေါ်သို့ စီးမကျလာချေ။
ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ခါယမ်းကာ ဆရာချန် ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကျောက်ကပ်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခွေးများကို ပစ်ကျွေးလိုက်ရာ ခွေးများမှာ အစာအသစ်အတွက် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
လူတိုင်းကို အံ့သြသွားစေသည့် အချက်မှာ ဖန့်ချန် ၏ လက်နှင့် အင်္ကျီလက်စများမှာ သွေးတစ်စက်ပင် မပေဘဲ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေခြင်းပင်။
သူသည် လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခါယမ်းကာ အဆုတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ခွေးများက ပြေးလာပြီး အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်
ထို့နောက်တွင် သရက်ရွက်၊ အသည်း နှင့် နောက်ဆုံးတွင် နှလုံး
လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ထိုမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြရသည်။
“သူ... သူက... အရှင်လတ်လတ် ကလီစာတွေကို ထုတ်နေတာပဲ...”
သို့သော် အကြောက်ဆုံးသူမှာ ဆရာချန် ပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ ပြိုလဲသွားသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ကလီစာများကို ခွေးများက စားသောက်နေသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း သေခွင့်မရသေးခြင်းမှာ သူ ကာလရှည်ကြာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော မာနများကိုပင် အစအန ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။
နောင်တရရန်မှာ ယခုအခါ အလွန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ကလီစာများကို ထုတ်ပြီးနောက် အူများကို ထုတ်ယူသည့် အချိန်သို့ ရောက်လာသည်။
ထိုဖြစ်စဉ်ကို မြင်သောအခါ အရာရှိအချို့မှာ မူးမေ့လဲကုန်ကြသည်။
သို့သော် ရှမင်းသား က အံကြိတ်ကာ တောင့်ခံထားသည့်အပြင် မူးလဲသွားသော အရာရှိများကို ရေဖြင့် ပက်ကာ ပြန်နှိုးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အားလုံး အယုတ်မာဆုံးသူတွေ ဘယ်လို ကံကြမ္မာမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလဲဆိုတာကို အဆုံးထိ ကြည့်ရမယ်”
ဟု မင်းသားက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
အရာရှိများမှာ အားအင်ချည့်နဲ့စွာ ခေါင်းညိမ့်ပြီး ဆက်ကြည့်ရန် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုက်ကြသည်။
“နောက်ကျရင် သူ အရိုးတွေကို ခြစ်ထုတ်လိမ့်မယ်ပြီးရင် အရိုးခြင်ဆီတွေကို ချေဖျက်လိမ့်မယ်”
ဟု ကျောက်ယန် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ဖန့်ချန် က ဓားငယ်လေးကို သုံးပြီး ဆရာချန် ၏ အရိုးများကို တစ်စစီ ဖြတ်တောက်နေသည်ကို လူအုပ်ကြီးက ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ယခုအခါ ဆရာချန် ကို စကားပြန်ပြောခွင့် ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကိုသာ ထုတ်ဖော်နိုင်တော့သည်။ ထိုအသံမှာ ကြားရသူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ ခြောက်လှန့်နေမည့် အသံမျိုးပင်။
“အားးးးးးးး အားးးးးးးး အားးးးးးးး”
အော်ဟစ်သံများမှာ အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်နေသည်။ တောင့်ခံထားရန် ကြိုးစားနေသော အရာရှိအချို့မှာ ထပ်မံ မူးလဲသွားပြန်ပြီး ရေအေးဖြင့် အပက်ခံကာ ပြန်နိုးလာရပြန်သည်။
အချိန်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သစ်တိုင်ပေါ်တွင် ဆရာချန် ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ ဦးခေါင်းအောက်ပိုင်းရှိ အသား၊ အရိုး၊ သွေး နှင့် ကလီစာ အားလုံးမှာ ဘာမှမကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လူအုပ်ကြီးကို ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ ဆရာချန် သည် မည်သို့သော နည်းနှင့်မဆို အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်
“ငါ့ကို... ငါ့ကို သေခွင့်ပေးပါ... သေခွင့်ပေးပါတော့...”
ဆရာချန် ၏ အသံမှာ အက်ကွဲခြောက်ကပ်နေသည်။
ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြပြီး ကောလာဟလများကို ပို၍ ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။
ယမမင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူက ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း
သူတို့ မသိသောအချက်မှာ ဖန့်ချန် သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို သုံးပြီး ဆရာချန် ၏ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သုံးရက်ဆိုသည်မှာ မကြာသော်လည်း ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၆ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို မရေတွက်နိုင်အောင် သုံးစွဲခဲ့ရပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။
တကယ်လို့ ဖန့်ချန် ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အသုံးပြုပြီးတိုင်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးနိုင်ရုံသာမက ပိုမိုတိုးပွားလာနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးသာ မဟုတ်လျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဖန့်ချန် က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ခပ်ပါးပါး ပြုံးလျက် ဆရာချန် ကို ကြည့်နေသည်။
“နာလိုက်တာ ငါ့နှလုံးသားက နာနေတယ်၊ ငါ့လက်တွေက နာနေတယ်”
ဟု ဆရာချန် က ရေရွတ်သည်။ သူ၏ အက်ကွဲနေသော အသံမှာ ဇီးကွက်တစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
သူသည် အလွန်အမင်း ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း မရှိတော့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နာကျင်မှုဝေဒနာများကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးထွက်လာပြီး ဖန့်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တရစပ် စီးဝင်သွားကာ သူ၏ ခုနစ်ခုမြောက် မသေမျိုးသွေးကြော ကို စတင်ပုံဖော်လိုက်တော့သည်
“ကျောက်ယန် သူ့ကို နောက်ဆုံးခရီး လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ”
ဟု ဖန့်ချန် က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
ကျောက်ယန် သည် လူအုပ်ထဲမှ တစ်လှမ်းချင်း ထွက်လာပြီး ဆရာချန် အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
အားလုံး၏ အကြည့်မှာ သူ့ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
“အခု မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်”
ဟု ကျောက်ယန် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် “
ဖြောင်း
လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်ရာ ဆရာချန် ၏ ဦးခေါင်းမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုကမ္ဘာလောကမှ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်းမသိဘဲ အချို့သောသူများမှာ ဆရာချန် ၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အော်ဟစ်သံများကို လေထဲတွင် ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြသည်။ သူတို့၏ လက်မောင်းများတွင် ကြက်သီးများ ထသွားကြသည်။ ဖြူလျော်နေသော အရေပြားများပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အဆုံးစွန်သော ထိတ်လန့်မှုများ ကိန်းအောင်းနေတော့သည်။
ရှမင်းသား သည် အားအင်ချည့်နဲ့စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကို ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အားလုံး လူစုခွဲကြပါတော့”
အရပ်သားများမှာလည်း အခြေအနေကို နားလည်ကြသဖြင့် ဘာဆူညံမှုမှ မလုပ်ကြပေ။ သေဆုံးသူများ၏ ဆွေမျိုးများလည်း ပါဝင်သည်။
သူတို့သည် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော ဖန့်ချန် ကို အလေးအနက် ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။
မကြာမီမှာပင် ရုံးတော်ရှေ့တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီး မရှိတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
“မြို့စား အိုရန် မြို့စားဖန့် ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ ငါတို့ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြတာပေါ့”
ဟု ရှမင်းသား က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
အခြားသူများကလည်း ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ခေါင်းညိမ့်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် တစ်နာရီလုံးလုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။
ဖန့်ချန် မျက်လုံးများကို နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ခုနစ်ခုမြောက် မသေမျိုးသွေးကြောမှာ အပြည့်အဝ ပုံပေါ်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုကြွယ်ဝလာခဲ့သည်။
“အားလုံးပဲ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”
ဟု ဖန့်ချန် က ဆိုပြီးနောက် ရွှီဂီ ၊ ကျောက်ယန် တို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ရှမင်းသား နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုသုံးဦး၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက်တွင် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းချလိုက်ကြတော့သည်။
“အားလုံးပဲ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို မကြည့်ကြပါနဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မနည်းအောင့်ထားရတာပါ”
ဟု ကျွယ်ပန်းရှီ က လူအများ သူ့ကို ခိုးကြည့်နေကြသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးနေမိသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်မှ စီးကျနေသော ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အနားယူရန် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၁၇၈ - နှင်းရေခဲအင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။
ကျောက်ယန် သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်အိမ်တော်၌ နေထိုင်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။
သူသည် ဖန့်ချန် ၊ ရွှီဂီ တို့နှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်လိုက်လာခဲ့သည်။
မြို့တော်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် လီတောက်ယဲ့၊ ရှယားယိ၊ လျူဆွေဖုန်း နှင့် ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် တို့နှင့် ဆုံကြသည်။
လီတောက်ယဲ့ က ရွှီဂီ နှင့် ကျောက်ယန် တို့ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဒီနှစ်ယောက်ကိုပါ ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားမှာလား"
ရှယားယိ နှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုခရီးစဉ်၏ အန္တရာယ်များကို စဉ်းစားကာ အနည်းငယ် သဘောမတူလိုကြပေ။
သိုင်းပညာရှင်များကို ခေါ်သွားခြင်းသည် အကူအညီဖြစ်မည့်အစား ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူတို့ ယူဆကြသည်။
ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။
"သူတို့က နှင်းရေခဲအင်ပါယာ အထိပဲ အဖော်လိုက်လာကြမှာပါ"
လီတောက်ယဲ့ က သဘောပေါက်သွားကာ
"ဪ"
ဟု ဆိုသည်။
ရှီးယားယွီ က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ
"စီနီယာအစ်ကိုဖန့်. နှင်းရေခဲအင်ပါယာရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်က မြေကမ္ဘာနက်နဲသောအဆင့်ယရဲ့ အထွတ်ထိပ် မှာပဲ ရှိတာပါ"
"ရွှီဂီ က ချီထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် မှာ ရှိနေပြီး ချီအမြုတေအဆင့် ကို တက်လှမ်းတော့မှာပါ ဒီခရီးက သူ့အတွက် အတွေ့အကြုံကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်ကျောက်ယန် အတွက်ဆိုရင်တော့"
ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက်
"မင်းတို့ သူ့အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး သူက မြေကမ္ဘာနက်နဲသောအဆင့်ရဲ့ အထွတ်ထိပ် ကို ရောက်နေပြီ"
ရှယားယိ အံ့သြသွားသည်။
"မြေကမ္ဘာနက်နဲသောအဆင့် အထွတ်ထိပ်ဟုတ်လား"
ရှယားယိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာကတည်းက မြေကမ္ဘာနက်နဲသောအဆင့် အထွတ်ထိပ်သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၈ နှင့် အကြမ်းဖျင်း တူညီကြောင်း သူသိရှိထားသည်။
အတွင်းအား သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထက် သဘာဝအရ အားနည်းသောကြောင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အားနည်းပုံပေါ်သော်လည်း၊ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုသည် လွယ်ကူသည်ဟု မဆိုလိုပေ။
ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက ကျောက်ယန် သည် အဆင့် ၈ အင်ပါယာတစ်ခုမှ လာသူဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်နေကြသည်။
ဖန့်ချန် က ထိုမျှအဆင့်မြင့်သော ပညာရှင်တစ်ဦးကို မည်သို့ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြချေ။
လီတောက်ယဲ့ က ရယ်မောလိုက်သည်။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ မြေကမ္ဘာနက်နဲသောအဆင့် အထွတ်ထိပ်တစ်ယောက်နဲ့ ငါတစ်ခါမှ မယှဉ်ပြိုင်ဖူးသေးဘူး"
ဘုန်း
ကျောက်ယန် က လက်ကို အသာလေး မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးမရှိသော အတွင်းအားများကို အသုံးပြုကာ လီတောက်ယဲ့ ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ကာကွယ်မထားခဲ့လျှင် သူ၏အရိုးများမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ရွှီဂီကတော့ သူများဒုက္ခရောက်သည်ကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေပြီး
"မင်းကို စကားအရမ်းမပြောနဲ့လို့ ငါပြောသားပဲ အစ်ကိုကျောက်က မဟာရှအင်ပါယာမှာ သခင်လေးပြီးရင် ဒုတိယမြောက် ပါရမီအရှိဆုံး သိုင်းပညာရှင်ပဲ မဟာရှမှာ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး"
ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ကျောက်ယန် က ပြုံးလျက် အတွင်းအားများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ လီတောက်ယဲ့ မှာ ပြန်လည် ထရပ်နိုင်တော့သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီး
"မင်းက ငါ့ကို အလစ်တိုက်တာပဲ ငါသာ ပြင်ဆင်ချိန်ရရင်"
"မင်း သူ့ကို နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးယ သရေကျဖို့တောင် မင်းအတွက် အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်"
ဟု ဖန့်ချန် က ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းသေးတယ်နောက်ထပ် တစ်ဆင့် နှစ်ဆင့်လောက် တိုးလာမှ မင်း သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မယ်"
လီတောက်ယဲ့ တစ်ယောက် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့"
"အချိန်နှောင်းနေပြီ ငါတို့ ထွက်ကြစမ်းစို့"
ဟု ရှယားယိက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
လျူဆွေဖုန်း နှင့် ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် တို့ကလည်း ခေါင်းညိမ့်ကြသည်။
သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ အမြန်ရောက်ရှိပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သိရှိလိုနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန် က မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဓားပျံအတတ်ကို သိကြလား"
"..."
သူတို့သုံးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဖန့်ချန် ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ကြသည်။ ဖန့်ချန် က ထိုအတတ်ကို သိနေလို့လား
ဖန့်ချန် ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"အင်း... ငါလည်း မသိဘူး"
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့သည် မြင်းကိုယ်စီဖြင့် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာကာ နှင်းရေခဲအင်ပါယာသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ အကူအညီဖြင့် သာမန်မြင်းများပင်လျှင် တစ်နေ့လျှင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်နိုင်ပြီး ညဘက်တွင်ပင် အိပ်စက်ရန် မလိုပေ။
အဟုတ်ပင် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အများအပြား ကုန်ဆုံးစေသည်။
ဖန့်ချန် သည် သူ၏မြင်းကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ရွှီဂီနှင့် ကျောက်ယန် တို့၏ မြင်းများကိုပါ တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်ကို ရှယားယိ တို့ တွေ့ရှိသွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လီတောက်ယဲ့ သာလျှင် တစ်ခရီးလုံး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတော့သည်။ သူသည် ခဏခဏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် အားလုံးက သူ့ကို စောင့်ကာ အနားယူပေးခဲ့ရသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။
ရှယားယိ က မြေပုံကို ထုတ်ကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။
"ငါတို့ နှင်းရေခဲအင်ပါယာရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲကို နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ ညီနောင်တို့"
"ငါတို့ သွားမယ့်နေရာနဲ့ ဘယ်လောက် ဝေးသေးလဲ စီနီယာအစ်ကိုရှီးယား"
ဟု လျူဆွေဖုန်း က မေးသည်။
"နေဦး ငါကြည့်လိုက်မယ်"
ရှယားယိ က မြေပုံကို သေချာစစ်ဆေးပြီး ကျန်ရှိသော အကွာအဝေးကို ခန့်မှန်းကြည့်သည်။
သူတို့ သွားမည့်နေရာမှာ နှင်းရေခဲအင်ပါယာ၏ မြို့တော်နှင့် မဝေးလှကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့သြသွားသည်။
ရှယားယိ က အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သွားပြီး
"ဒါဆို နှင်းရေခဲအင်ပါယာမှာလည်း အရင်က ကျင့်ကြံသူတွေ ပေါ်ဖူးတာလား မသိဘူး"
"ဒါတော့ ပြောရခက်တယ်"
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။
"အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ဝိညာဉ်ခြင်ဆီ တစ်ခုက မဟာရှမှာ ပေါ်ခဲ့တာဆိုတော့ နှင်းရေခဲအင်ပါယာကလည်း မဟာရှနဲ့ သိပ်မဝေးဘူးလေ၊ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိဖူးတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
"ဒါဆိုရင် မဟာရှကို ဝန်းရံထားတဲ့ တခြားအင်ပါယာတွေမှာလည်း ကျင့်ကြံသူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ခြင်ဆီတွေ ရှိနိုင်တာပေါ့"
ဟု လျူဆွေဖုန်း က ဆိုသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။
သူတို့သည် အချိန်ရလျှင် အခြားအင်ပါယာများကိုပါ လှည့်လည်ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည် ထိုမှတစ်ဆင့် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ဖန့်ချန် ၏ နောက်ထပ်စကားများက သူတို့အပေါ် ရေအေးဖြင့် ပက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
"'နဂါးကျောရိုးတောင်တန်း မှာ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာယ တန်ဖိုးရှိတာမှန်သမျှ သူတို့ ယူသွားတာ ကြာလှပြီလို့ ငါထင်တယ်"
"ဪ..."
သူတို့သုံးဦးစလုံး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။
နဂါးကျောရိုးတောင်တန်းသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို အလွန်အမင်း ရယူလိုကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုနိုင်ငံများရှိ ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုနိုင်သော အရာမှန်သမျှကို သူတို့ ယူသွားပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူများ ပိုမိုများပြားလာသဖြင့် သူတို့ အရှိန်လျှော့လိုက်ကြရသည်။ သူတို့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ အမြန်မသွားနိုင်တော့ပေ။
မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ် မြင်းစစ်သည်တော် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မြို့ထဲရှိ လူများမှာ ထိုမြင်းသည်တော်များကို အပြစ်မလုပ်မိစေရန် အလုအယက် ရှောင်တိမ်းနေကြသည်။
သာမန် အိမ်မက်ဆိုးမြင်းသည်တော် တစ်ဦးသည် ချီထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် တွင် ရှိပြီး သူတို့၏ အိမ်မက်ဆိုးစစ်မြင်း များကြောင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မဟာရှတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သလို၊ နှင်းရေခဲအင်ပါယာတွင်လည်း အားမနည်းလှပေ။
ထိုအဖွဲ့တွင် မြင်းသည်တော် ၃၀ ခန့် ပါဝင်သဖြင့် နှင်းရေခဲအင်ပါယာမှ ဒေသခံ သိုင်းပညာရှင်များ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ကို မထိခိုက်မိစေရန် ပညာရှိစွာ ရှောင်တိမ်းကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မက်ဆိုးမြင်းသည်တော်များသည် ကျိမိသားစု သို့မဟုတ် နှင်းရေခဲအင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ သာမန်လူများ မထိရဲသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှယားယိ တို့မှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့အတွက်တော့ ထိုမြင်းသည်တော်များသည် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုအဖွဲ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျော်တက်သွားကြသည်။
ရုတ်တရက် အိမ်မက်ဆိုးမြင်းသည်တော် တစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။
"ရပ်စမ်း"
ရှယားယိ တို့ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မပြသဖြင့် သူသည် ကျန်ရှိသော မြင်းသည်တော်များကို သူတို့အား ဝိုင်းထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရွှီဂီက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူက လက်အုပ်ချီလျက် ပြုံးကာ
" ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲဗျ"
ဟု မေးသည်။
"မင်းတို့က ဒီနယ်ကလူတွေနဲ့ မတူဘူး ဘယ်က လာတာလဲ"
ဟု မြင်းသည်တော်က အသံဩဩဖြင့် မေးသည်။
"ဪ ကျွန်တော်တို့ ' လုံတူး က လာတာပါ"
ဟု ရွှီဂီ က ဖြေသည်။
ရှယားယိ တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ရွှီဂီ ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ မလိုအပ်ဟု သူတို့ ခံစားရသော်လည်း သူသည် ဖန့်ချန် ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ ဘာမှမပြောရဲကြပေ။
"လုံတူး ဟုတ်လား"
မြင်းသည်တော်သည် သူတို့ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ရင်း သံသယဖြစ်နေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက လက်ခါပြလိုက်ပြီး
"မင်းတို့က ဒီနယ်က မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီနားမှာ ပြဿနာ မရှာတာ အကောင်းဆုံးပဲ ဒီနားမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပေါ်နေတယ် အဲဒါကို တွေ့ရင် လှည့်ပြန်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"
ဟု သတိပေးကာ မြင်းကို နှင်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ရွှီဂီ က ဖန့်ချန် ကို ကြည့်ကာ
"နယ်စပ်နားမှာတောင် အိမ်မက်ဆိုးမြင်းသည်တော်တွေ ရှိနေတာ မထူးဆန်းဘူး သခင်လေး နှင်းရေခဲအင်ပါယာရဲ့ သိုင်းလောက သိပ်မအေးချမ်းဘူး ထင်တယ်"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဘယ်နေရာမှာများ အေးချမ်းတဲ့ သိုင်းလောက ရှိလို့လဲ"
သူတို့အဖွဲ့သည် ခရီးကို ဆက်လက် နှင်ကြသည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ထိုနေရာမှာ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပြီး လူများစွာ ကုန်ပစ္စည်းများ အတင်အချ လုပ်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ရှယားယိ က မြေပုံကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး
"ငါတို့ သင်္ဘောစီးပြီး မြစ်ကြောင်းအတိုင်း သွားလို့ရတယ် ဒါဆိုရင် ခရီးက ပိုမြန်လိမ့်မယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်တန်းကြီးတွေကို ဖြတ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"
ဟု အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။
"ရွှီဂီ ငါတို့ စီးလို့ရမယ့် သင်္ဘောရှိမလား သွားကြည့်လိုက်ဦး"
ဟု ဖန့်ချန် က ဆိုသည်။
ရွှီဂီ က ခေါင်းညိမ့်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည် မကြာမီမှာပင် သူ အမြန်ပြန်ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန် ကို ပြောလိုက်သည်။
"စုံစမ်းခဲ့ပါပြီ သခင်လေး မြို့တော်ဘက်ကို သွားမယ့် သင်္ဘော တစ်စင်းပဲ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့"
သူက ပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အဲဒါက ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးပါ နည်းနည်းလည်း ညစ်ပတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက် ကျွန် တစ်သုတ်ကို တင်ဆောင်လာပုံရတယ်"
ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်"
သူတို့အားလုံး မြင်းကိုယ်စီဖြင့် ကုန်တင်သင်္ဘောကြီး၏ ရှေ့သို့ သွားလိုက်ကြသည်။
သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်နေသည့် လူအများအပြား ရှိနေပုံရသည်။ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်သားများအပြင် ကုန်သည်များ၊ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပညာရှိများလည်း ပါဝင်နေကြသည်။