အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)
Vol. 18 Ch. 179-180
အခန်း ၁၇၉ - ငါတို့ ဆုန့် မိသားစုကပဲ စည်းကမ်းတွေကို သတ်မှတ်တာ
တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ မြင်းများကိုပါ တစ်ပါတည်း တင်ဆောင်လာသဖြင့် ခရီးစရိတ်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
သင်္ဘောအမှုထမ်းတစ်ဦးသည် ဖန့်ချန် နှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ လူပြည့်ကျပ်နေသော စင်္ကြံလမ်းမှတစ်ဆင့် ချွေးနံ့နံစော်နေသော အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"အားလုံးပဲ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဒီတစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တာပါ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်တော့ အတူတူ စုပြုံပြီး နေပေးကြပါ"
ဟု အမှုထမ်းက ဆိုသည်။
ဖန့်ချန် က ခေါင်းအသာညိမ့်ကာ
"ရပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ရှယားယိ နှင့် အခြားသူများကလည်း အရေးမစိုက်ကြပေ။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် မည်မျှပင် ညစ်ပတ်ပါစေ သူတို့သည် သန့်ရှင်းနေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အိပ်စက်ရန် မလိုဘဲ တရားထိုင်ရုံနှင့် လုံလောက်သည်။
ရုတ်တရက် အစေခံမိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လျှောက်လာသည်။
သူမသည် ညှော်နံ့များကို ကာကွယ်ရန် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး
"နေဦး"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအစေခံမလေးသည် အခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အမှုထမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ
"ငါတို့ သခင်မလေးက ဒီအခန်းကို လိုချင်တယ်။ ငါတို့မှာ လူအများကြီးပဲ၊ နင်ပေးထားတဲ့ အခန်းက ငါတို့အားလုံး ဆံ့မှာမဟုတ်ဘူး"
ဟု ဆိုသည်။
အမှုထမ်းမှာ မှင်သက်သွားပြီး ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့ဘက်သို့ မျက်လုံးများ လှည့်သွားသည်။
"အဲဒါက..."
ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံမလေးသည် ငွေတုံးကြီးတစ်တုံးကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ အမှုထမ်းဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"မြန်မြန်လုပ်စမ်း ငါ့အချိန်တွေကို လာဖြုန်းမနေနဲ့"
အမှုထမ်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာချိုသွေးကာ ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့ဘက်သို့ လက်အုပ်ချီလျက် လှည့်လာသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ အားလုံးပဲ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ တခြားသူတွေနဲ့ အတူတူ သွားနေပေးကြပါလား နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆို မြို့တော်ကို ရောက်တော့မှာပါခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ပြားစီ ပြန်အမ်းပေးပါ့မယ်"
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် သည် ထိုမောက်မာလှသော အစေခံမလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"နင် အရင်လာသူ အရင်ရ ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို နားမလည်ဘူးလား"
အစေခံမလေးသည် ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို အကဲခတ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ယောက်ျားတွေ အများကြီးနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ အတူနေဖို့ လုပ်နေတာ... နည်းနည်းတော့ အရှက်မရှိလွန်းဘူးလို့ မထင်ဘူးလား"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အားလုံး၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားကြသည်။
လျူဆွေဖုန်း ကတော့ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါနေမိသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး၏ စိတ်ဓာတ်ကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုအစေခံမလေးတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မည်မှာ သေချာသည်။
မှန်ပေသည်။ အစေခံမလေးသည် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သတိမမူမိခင်မှာပင် သူမရှေ့၌ လူတစ်ယောက် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
မြှောက်တက်လာသော လက်တစ်ဖက်နှင့်အတူ ပါးရိုက်သံများ တဖြောင်းဖြောင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆယ်ချက်မက ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားတော့သည်။
အမှုထမ်းမှာ သူတို့ကို တားဆီးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သို့သော် ရွှီဂီ က လှည့်၍ ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
အမှုထမ်း၏ လက်ထဲမှ ငွေတုံးမှာလည်း လွတ်ထွက်သွားပြီး မြစ်ထဲသို့ ကျသွားလေသည်။
လူအများအပြားမှာ ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့ကို စပ်စုသော အကြည့်များဖြင့် ဝိုင်းကြည့်လာကြသည်။
ပါးရိုက်ချက် အချက် ၃၀ ခန့် ရှိသွားမှသာ ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် သည် သူမ၏ ဒေါသကို လျှော့ချလိုက်တော့သည်။
"ထွက်သွားစမ်း"
ဟု ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် က ဆိုသည်။
အစေခံမလေးမှာ သတိပြန်ဝင်လာရန် မနည်းကြိုးစားလိုက်ရသည်။
သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော ပါးပြင်ကို ကိုင်ရင်း ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေရုံသာ။
"နင်... နင်... နင်..."
သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။ သူမသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အဆပေါင်းများစွာ ချဲ့ကားပြီး သူတို့လူစုကို တိုင်တောတော့သည်။
ထိုလူစုမှာ ကုန်သည်များ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူတို့နှင့်အတူ စစ်ပညာရှင် အများအပြားလည်း ပါဝင်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လွယ်လွယ်နှင့် ကိုင်တွယ်နိုင်မည့်သူများ မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့ကို ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ အစေခံမလေးနှင့်အတူ လျှောက်လာကြသည်။
အမှုထမ်းမှာလည်း ငွေတုံး မြစ်ထဲကျသွားသည်ကို မြင်သဖြင့် ရွှီဂီ တို့ကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။
"မင်းတို့... မင်းတို့က တကယ့်ကို စည်းကမ်းမရှိတဲ့သူတွေပဲ"
ရွှီဂီ က ပြုံးလိုက်သည်။
"စည်းကမ်း ဟုတ်လား ငါသိတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုကတော့ အရင်လာသူ အရင်ရ ပဲ"
ဟု သူက ဆိုသည်။
"အဲဒီမိန်းကလေးက ငါတို့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အသိတောင် မပေးဘဲနဲ့ ငါတို့အခန်းကို လုချင်တာ သူကမှ စည်းကမ်းမလိုက်နာတာ မဟုတ်ဘူးလား"
အမှုထမ်းမှာ ခဏမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။
အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူစုမှာ အနားသို့ ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ စူးရှလှပြီး ဖန့်ချန် တို့ကို အကဲခတ်နေကြသည်။
"ငါတို့ ဆုန့် မိသားစုရဲ့ စကားကပဲ စည်းကမ်းပဲ"
စကားပြောသူမှာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တက်ကြွနေပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ချီထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
ထိုလူငယ်၏ ဘေးတွင် ပါးရိုက်ခံထားရသော အစေခံမလေး ရှိနေပြီး ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူတို့ကို သိုင်းပညာရှင် အများအပြားက ဝန်းရံထားသည်။
လူငယ်၏ နောက်ကွယ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်လှသည်။
ကျောက်ယန် ၏ အသံမှာ ဖန့်ချန် ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ဝင်လာသည်။
"တစ်ယောက်က ကိုယ်တွင်းချီအဆင့် မှာရှိပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက လူသားနက်နဲသောအဆင့် မှာပါ"
ကိုယ်တွင်းချီအဆင့်ရှိသော သိုငပညာရှင်မှာ အမှန်တကယ်တော့ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးကို ပြင်းထန်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူသည် လူငယ်၏ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ဖန့်ချန် တို့ကိုသာ ကြည့်နေသည်။
"မင်းတို့က ဆုန့်မိသားစုကလား"
ရွှီဂီ က ရယ်မောလိုက်သည်။
"ငါကတော့ နှင်းရေခဲအင်ပါယာမှာ ကျိမိသားစုအကြောင်းပဲ ကြားဖူးတယ် ဆုန့်မိသားစုဆိုတာ ကြားတောင်မကြားဖူးဘူး မင်းတို့ ဆုန့်မိသားစုက အဲဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးနေရင် မင်းတို့ကပဲ စည်းကမ်းတွေကို သတ်မှတ်တာပေါ့ ဟုတ်လား"
"ဒီကောင်တွေက နှင်းရေခဲအင်ပါယာက မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်"
"သူတို့ ဆုန့်မိသားစုအကြောင်း မကြားဖူးဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ဆုန့်မိသားစုက ကျိမိသားစုကို မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ အဖွဲ့ဝင်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ရှိတာလေဘယ်နေရာကြည့်ကြည့် သူတို့လူတွေချည်းပဲနန်းတော်ထဲမှာရော သိုငလောကမှာရော မြို့တိုင်းမှာရော ပျံ့နှံ့နေတာ"
"သူတို့က ဆုန့်မိသားစုရဲ့ အဓိက အနွယ်ဝင် မဟုတ်ရင်တောင် လွယ်လွယ်နဲ့ ရန်သွားစရာ မလိုဘူးဟင်း ဒီလူတွေတော့ ဒုက္ခတွေ့ပြီ"
လူအုပ်ထဲမှ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်နေကြသည်။
လူငယ်သည် ရွှီဂီ ကို ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ မင်းတို့က နှင်းရေခဲအင်ပါယာက မဟုတ်တာပဲ"
သူက အစေခံမလေးဘက် လှည့်ကာ
"ရှောင်ချွေ စောစောက နင့်ကို ရိုက်ခဲ့တာ သူလား"
အစေခံမလေးသည် ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ
"မဟုတ်ဘူး အဲဒီ မိန်းမယုတ်က ကျွန်မကို ရိုက်တာ"
ဟု ဆိုသည်။
လူငယ်သည် ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
ထိုသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် သည် လှပသော မျက်နှာရှိရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကြောင့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကိုလည်း ထုတ်လွှင့်နေသည်။
သူသည် သူမ၏ အလှတွင် ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားသော်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကင် အဘိုး ဒီမိန်းမက ငါတို့ ဆုန့်မိသားစုကို စော်ကားခဲ့တယ် စည်းကမ်းအရ ဘာလုပ်သင့်သလဲ"
ပြင်းထန်သော အမူအရာရှိသည့် အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်ကာ
"သခင်လေး. သူမကို ငါတို့ ဆုန့်မိသားစုရဲ့ ကျွန်အဖြစ် သိမ်းပိုက်သင့်ပါတယ်"
ဟု ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ"
လူငယ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ အဘိုးအို ကင် သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်လွန်းလှသဖြင့် သာမန်သိုင်းပညာရှင်များနှင့် လူသားများမှာ မြင်ပင်မမြင်လိုက်ကြရပေ။
ထိုသည်ကို မြင်သော်လည်း ရှယားယိနှင့် လျူဆွေဖုန်း တို့မှာ ဝင်ပါရန် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့အတူပင် ဖန့်ချန်၊ ရွှီဂီ နှင့် ကျောက်ယန် တို့မှာလည်း ပွဲကြည့်သည့်အလား စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။
အဘိုးအို ကင် သည် လေပြင်းတစ်ချက်အလား မြန်ဆန်လှသည်။
သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကိုယ်တွင်းချီ အလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လူသားနက်နဲသောအဆင့် ရှိသူများရှေ့တွင် အနိုင်မရနိုင်သော အခြေအနေဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်ရှိသူများမှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းချီကိုပင် မဖျက်ဆီးနိုင်ကြချေ။
ထို့အပြင် ဤသည်က သူ့ကို လူသားထက် သာလွန်သော ခွန်အားများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်စေသည်။
ဘုန်း
လေထဲတွင် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုးအို ကင် ၏ လက်သည်းများမှာ မမြင်ရသော တံတိုင်းတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်ကို လူတိုင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျိုးသွားတော့သည်။
ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် ပင်ကိုယ်အသိဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
သူ၏ သခင်လေး ဘေးသို့ အပြေးပြန်ရောက်လာကာ သူ၏ ပျက်စီးသွားသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ဆုန့်ယီ နှင့် အခြားသူများမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ ထိုမျှ ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးလေးရှေ့တွင် အဘိုးအို ကင် က ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
အစေခံမလေးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ ကျောရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားတော့သည်။ အဘိုးအို ကင် တောင်မှ ထိုအမျိုးသမီးကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူမမှာမူ.
ကျောက်ယန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သနားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သိုင်းပညာရှင်များသည် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် တကယ်ကို အားနည်းလွန်းလှသည်။
သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။
"ပိုးမွှားတွေ"
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် က ဆုန့်ယီ နှင့် အခြားသူများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းတွင် စည်းကမ်းများ ရှိပြီး သူတို့သည် လူသားများကို လွယ်လွယ်နှင့် မသတ်ဖြတ်နိုင်ပေ။
ဆုန့်ယီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"
သူသည် စုရုံးရောက်ရှိလာသော လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
"စောစောက ကိစ္စက အထင်လွဲတာ ဖြစ်ပုံရပါတယ် ငါတို့ သွားတော့မယ်"
ထိုသို့ပြောပြီး သူသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဟင်း နင်က လာချင်တဲ့အချိန်လာပြီး ထွက်သွားချင်တဲ့အချိန် ထွက်သွားလို့ရမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
အခန်း ၁၈၀ - ဦးသုံးကြိမ် ခယခြင်း
ဆုန့်ယီ ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့်
"မိန်းကလေး တခြား ဘာကိစ္စ ရှိပါသေးလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"နင် ခုနကပဲ ငါ့ကို ဖမ်းပြီး ဆုန့်မိသားစုရဲ့ ကျွန်လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"ဒါကို အထင်လွဲတာပါဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အားလုံးကို အခြေချလို့ရမယ်လို့ နင်ထင်နေတာလား"
"ဒါဆို မင်း ဘယ်လို ဖြေရှင်းစေချင်သလဲ"
ဆုန့်ယီ က အသံဩဩဖြင့် မေးသည်။
"မင်းက ကိုယ်တွင်းချီအဆင့် မှာ ရှိနေလို့ အစွမ်းအထက်တယ် ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ ဆုန့်မိသားစုမှာ အဲဒီလို အဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်နော်"
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်များမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုလာကြသည်။
"ဟုတ်တယ် သူကတော့ ဒီလိုပြောနိုင်တာပေါ့ ဆုန့်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးက အနှစ်သာရပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းအဆင့် မှာ ရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်လို့ ငါကြားဖူးတယ်"
"အနှစ်သာရပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းအဆင့်က ပညာရှင်တွေဟာ နှင်းရေခဲအင်ပါယာရဲ့ ထိပ်သီးတွေပဲလေ အဲဒီအထက်မှာဆိုရင် အသက်ရှည်ခြင်းချီအဆင့် ပဲ ရှိတော့တာ တစ်အင်ပါယာလုံးမှာတောင် အဲဒီလိုလူမျိုး ဆယ်ယောက်ပြည့်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"ငါ့ကိုခြောက်ဖို့ ဆုန့်မိသားစုကို လာအသုံးမချနဲ့"
ဟု သူမက ဆိုသည်။
"နင်တို့ အားလုံး ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ သုံးကြိမ် ဦးတိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ ငါ သွေးထွက်သံယို မလုပ်တော့ဘူး"
သုံးကြိမ် ဦးတိုက်ရမယ်
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ ဆုန့်ယီ နှင့် အခြားသူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။
နှင်းရေခဲအင်ပါယာထဲတွင် ဆုန့်မိသားစုဝင်တွေကို ဦးတိုက်ခိုင်းရဲတဲ့ သတ္တိရှိသူ တစ်ယောက်ယောက် တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား
သူမက အသက်မရှင်ချင်တော့တာလား
"မိန်းကလေး. မင်းက တော်တော်လေး မောက်မာတာပဲ မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် ဘယ်မိသားစုကလဲ ငါ မင်းရဲ့ လူကြီးအချို့နဲ့ သိကျွမ်းနေတာမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်"
ဟု အဘိုးအို ကင် က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် က ရယ်မောလိုက်သည်။
"ရှင်ကလား"
အကယ်၍ သူမ၏ လူကြီးများမှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့သာ သိသွားလျှင် မည်သို့သော အမူအရာမျိုး ရှိမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။
ဖန့်ချန် က ပြုံးပြီး ဆုန့်ယီ ကို ပြောလိုက်သည်။
"သူပြောသလိုပဲ လုပ်လိုက်ပါ ဦးတိုက်တာ သုံးကြိမ်ပဲဟာ၊ ဒီပြစ်ဒဏ်က တကယ်တော့ တော်တော်လေး သက်ညှာပေးထားတာပါ"
ဒီလိုပြစ်ဒဏ်ကို
"တော်တော်လေး သက်ညှာပေးထားတယ်" ဟု ပြောရလောက်အောင်လား
ဒီလူတွေက သူတို့ဟာ ဆုန့်မိသားစုရဲ့ အနွယ်ဝင်တွေဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်များမှာ အလွန်အမင်း အံ့သြနေကြသလို၊ ဆုန့်မိသားစုကိုပင် လျစ်လျူရှုရဲသော ဤလူများမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း တိတ်တဆိတ် သိချင်နေကြသည်။
ဆုန့်ယီ က ဖန့်ချန် ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်သည်။
"ဒီကိစ္စမှာ မင်းက ဘာဝင်ပြောစရာ ရှိလို့လဲ"
"မိုက်ရိုင်းလှချည်လား"
ရွှီဂီ နှင့် ကျောက်ယန် တို့က တစ်ပြိုင်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ရုတ်တရက် လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး ဆုန့်ယီ သည် ကျောက်ယန် ၏ လက်ထဲတွင် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားတော့သည်။
ကျောက်ယန် ဆီမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအရှိန်အဝါသည် ထိတွေ့မိသူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ သွတ်သွင်းလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားကြသည်။
အဘိုးအို ကင် မှာ ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားသည်။ သူသည် ကျောက်ယန် ကို ကြောက်ရွံ့မှု၊ မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ မိမိ၏ သေမင်းနှင့် တွေ့ဆုံနေရသကဲ့သို့ပင်။
ဒီလူငယ်က မွေးရာပါချီအဆင့် က ပညာရှင်တစ်ယောက်လား
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူတို့က ဘယ်ကလဲ ဒီအရှိန်အဝါက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ် သူက မွေးရာပါချီအဆင့်မှာလား"
"မွေးရာပါချီအဆင့်"
လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
မွေးရာပါချီအဆင့်သည် နှင်းရေခဲအင်ပါယာ၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့် မဟုတ်သော်လည်း ထိုအဆင့်ရှိ ပညာရှင်တိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစရှိသည့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ကျိမိသားစုနှင့် ဆုန့်မိသားစုပင်လျှင် သူတို့ကို လေးစားသမှု ပြသရပြီး အလွယ်တကူ ရန်မစရဲကြပေ
ဆုန့်ယီ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ကျောက်ယန် ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
"မင်း... မင်းက မွေးရာပါချီအဆင့်က ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ"
ထို့နောက် သူသည် ဖန့်ချန် ကို သံသယများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
မွေးရာပါချီအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးက ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးရလောက်အောင် ဒီလူရဲ့ နောက်ခံက ဘာများဖြစ်မလဲ သူ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသေးတဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်များလား
အစောပိုင်းက စကားမပြောခဲ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာပြီး ဖန့်ချန် ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အကြည့်ဖြင့် ဦးညွတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို မနာကျင်အောင် လုပ်ပါနဲ့ သခင်လေး"
ဖန့်ချန် က ကျောက်ယန် ကို ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။
"သူ့ကို လွှတ်လိုက်ပါ"
ကျောက်ယန် က အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်ရာ ဆုန့်ယီ မှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွားသည်။ အဘိုးအို ကင် က သူ့ကို အမြန်တွဲလိုက်ရသည်။
"သူမပြောသလိုပဲ လုပ်လိုက်ပါ သုံးကြိမ် ဦးတိုက်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီ"
ဟု ဖန့်ချန် က ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို ညွှန်ပြရင်း ဆိုသည်။
ဆုန့်ယီ ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"
လီတောက်ယဲ့ မှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။
"ငါတို့အကြောင်း လာမမေးနဲ့ ငါတို့က နှင်းရေခဲအင်ပါယာက မဟုတ်ဘူး ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတာ မင်းတို့ကို သတ်တာက ကြက်တစ်ကောင် သတ်ရတာထက် မခက်ဘူးဆိုတာ သိထားရင် ရပြီ"
ဟု သူက ဆိုသည်။
"မမလေး ချင်းရွှမ် က တကယ်ကို သဘောထားကြီးလို့ သုံးကြိမ်ပဲ ဦးတိုက်ခိုင်းတာ မြန်မြန်လုပ်စမ်းအချိန်ဆွဲမနေနဲ့ ငါသာဆိုရင် အနည်းဆုံး ကိုးဆယ့်ကိုးကြိမ်လောက် ဦးတိုက်ခိုင်းမှာ"
နှင်းရေခဲအင်ပါယာက မဟုတ်ဘူးလား
လူအုပ်ထဲရှိ လူများ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ အမှန်ပင် ထိုလူများသည် အခြားဒေသမှ လာသော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေမည်
ဆုန့်ယီ ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဘိုးအို ကင် က သူ၏ နားထဲသို့
"သူတို့... သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို တကယ်ပဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ယူနိုင်စွမ်း ရှိတယ်"
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အကယ်၍ အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ရမည်ဆိုလျှင် အဘိုးအို ကင် သည် ထိုအမျိုးသမီးကို မကြောက်ပေ။
သို့သော် ကျောက်ယန် ၏ အရှိန်အဝါက သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူသည် မွေးရာပါချီအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များနေသည်။
ထိုအဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးကို သူ အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိပေ
ဆုန့်ယီ သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရှက်ရမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ထို့နောက် သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို သုံးကြိမ် ဦးတိုက်လိုက်တော့သည်။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း ဆုန့်ယီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြပြီး အားကျထိတ်လန့်မှုကို ခံစားနေရသည်။
ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ကြားဖူးရန်ပင် မလွယ်ကူပေ။ ဆုန့်မိသားစုသည် ထိုအင်အားကြီးသော သူစိမ်းများနှင့် ပြေလည်နိုင်စရာမရှိသော ရန်ငြိုးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ကြသည်။
သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် ဆုန့်ယီ တို့ ဒူးထောက်နေသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ဘေးရှိ အမှုထမ်းကို ပြင်းထန်သော ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။
"မင်းလို အမှိုက်ကောင် အကြီးအကဲတွေကို သွားစော်ကားရဲတယ်ပေါ့"
အစောပိုင်းက ငွေတုံးကို လက်ခံပြီး အစေခံမလေးကို အခန်းပေးရန် ကြံစည်ခဲ့သော အမှုထမ်းမှာ ပါးရိုက်ခံရသော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောရဲပေ။
သူသည် ဖန့်ချန် တို့ကို ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာဖြင့်သာ ကြည့်နေမိသည်။
"အခု ပြီးပြီလား"
ဆုန့်ယီ သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူ အဆုံးစွန်ထိ အရှက်ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော အစေခံမလေးမှာမူ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ ခေါင်းကိုပင် မဖော်ရဲတော့ချေ။
ကျန်ထိုင်ချင်းရွှမ် က အသာအယာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ
"သွားကြတော့"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် အမြန်ရှေ့တိုးလာကာ
"သခင်လေးဆုန့်... ကျွန်တော်..."
ဆုန့်ယီ သည် သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းရန် မရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင်။
သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် အားနာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖန့်ချန် တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ
"အားလုံးပဲ..."
ဖန့်ချန် တို့ကမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ တံခါးကို သူ့မျက်နှာရှေ့မှာပင် ဆောင့်ပိတ်လိုက်ကြသည်။
"ငါတော့ နှစ်ဖက်စလုံးကို စော်ကားမိပြီ ထင်တယ်..."
သင်္ဘောပိုင်ရှင်သည် မချိပြုံးပြုံးရင်း အမှုထမ်းပေါ်သို့ သူ၏ ဒေါသများကို ပုံချလိုက်တော့သည်။ ရိုက်နှက်မှုများ ပြုလုပ်လိုက်ရာ အမှုထမ်းမှာ မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်မကျမချင်း သူ မရပ်ခဲ့ပေ။
ဆုန့်ယီ သည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်
မိန်းကလေးက သူ့ကို လေသံအေးအေးဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
"အစ်ကိုကြီး ဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပါဘူ"
ဆုန့်ယီ သည် သူ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
"ဘယ်သူမှ မသိဘူး ဟုတ်လား ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ ဒီသင်္ဘောပေါ်က လူအားလုံး သေမသွားသရွေ့ ငါတို့ မြို့တော်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ ဆုန့်ယီဟာ သေမှာကြောက်လို့ သုံးကြိမ် ဦးတိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို လူတိုင်း သိသွားကြလိမ့်မယ်"
အဘိုးအို ကင် က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"သခင်လေး... သခင်မလေးက မြို့တော်ကိုသွားပြီး ကျိမိသားစုက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား အချိန်တန်ရင် ကျွန်တော် ကျိမိသားစုက ပညာရှင်တွေကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"
ဆုန့်ယီ က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။
"အဲဒါ အစီအစဉ်ပဲယ ငါတို့ မြို့တော်နဲ့ နီးလာတဲ့အခါ အဲဒီအတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ ဒီနိုင်ငံခြားက ပညာရှင်တွေက ငါတို့ မြို့တော်ထဲမှာ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး"
"မှန်ပါတယ် မြို့တော်မှာဆိုရင် မွေးရာပါချီအဆင့် ပညာရှင်တွေဆိုတာ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူးကျိမိသားစုမှာ အဲဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ် သခင်မလေးရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမက အနှစ်သာရပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းအဆင့် က ပညာရှင်တစ်ယောက်လေ ငါတို့ သူ့ကို ဝင်ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ ရပါတယ်"
ဟု အဘိုးအို ကင် က ဆိုသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆုန့်ယီ ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြန်ကောင်းလာသည်။
သူသည် မြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံးရောက်ရှိရန်နှင့် ယနေ့ သူဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဂုဏ်သိက္ခာကို အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပြန်လည်ရယူရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။