အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)
Vol. 20 Ch. 193-194
အခန်း ၁၉၃ - သဘောတူညီချက်တစ်ခု
စိတ်ပူပန်နေသော လီတောက်ယဲ့ သည် အပြင်ဘက်မှနေ၍ ခန်းမအတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
"ဖန်ချန် ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"
ဝတ်ရုံနက်နှင့် ဤလူသည် မည်သူနည်း
"ဖယ်စမ်း"
ဖန့်ချန် က သူ့အနားရှိ မီရှန့် ကို တွန်းဖယ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူထံသို့ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် ၁၀ စောင်ကို အလျင်အမြန် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ လီတောက်ယဲ့ လည်း လက်တွန့်မနေတော့ဘဲ သူ၌ ကျန်ရှိသမျှ လျှပ်စီးအဆောင် အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။
ပစ်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ရလဒ်ကိုပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အနောက်သို့ လှည့်ကာ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးတော့သည်။
ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများအကြား နစ်မြုပ်သွားသည်။
ခန်းမတစ်ခုလုံး လျှပ်စီးအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
လျှပ်စီးများ ငြိမ်သက်သွားပြီး အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူသည် ဖန့်ချန် နှင့် မီရှန့် တို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ သွေးဂျင်ဆင်း၊ မြေဇာသီးနှင့် ဓားသန္ဓေတို့လည်း မရှိတော့ပေ။
ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
သူသည် လီရှို့မင် ကို အမှိုက်အိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ခန်းမအတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်သွားတော့သည်။
"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်"
လီရှို့မင် သည် ထူထူထောင်ထောင် ဖြစ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေသည်။
သူ၏ အသွေးအသားနှင့် စွမ်းအင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် အရိုးပေါ် အရေတင် ဘဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးမှာ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူ ကုသရပေလိမ့်မည်။
လီရှို့မင် က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာရသည့် ခံစားချက်မှာ ကောင်းမွန်လှသည်။
ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်ပေါ်မှ ပစ္စည်းအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသော်လည်း သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဆုံးရှုံးသွားသမျှကို ပြန်ရှာနိုင်သည်
ညီမလေးကိုလည်း အဲဒီကောင် ခေါ်သွားတာလားဒါပေမဲ့ သူမက ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားတာဆိုတော့ သိပ်ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။
ပြီးတော့ ဝတ်ရုံနက်နဲ့လူရဲ့ ပစ်မှတ်ကလည်း အဲဒီကောင် ဖြစ်မှာပဲ
ထိုသို့တွေးမိသောအခါ လီရှို့မင် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အာဃာတများ ပေါ်လာသည်။
သူသည် အသုံးချခံလိုက်ရသည်ဟု ယူဆနေမိသည်။ ထိုကောင်သည် ထိုနေရာရှိ အန္တရာယ်ကို အစကတည်းက သိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ရုတ်တရက် လီရှို့မင် သည် ခန်းမဝင်ပေါက် အပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
"သီသီလေးပဲ လွတ်အောင် မနည်း ပြေးခဲ့ရတယ်"
"စောစောက အဲဒီ သားရဲကြီးမှာ တခြား ပစ်မှတ်တွေ ရှိနေပုံရတယ် ငါတို့နောက်ကိုသာ အသေအလဲ လိုက်နေရင် ငါတို့တော့ အရေခွံပဲ ကျန်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"
လီရှို့မင် သည် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ အားယူ၍ ယိုင်တိုင်တိုင် ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုသုံးဦးကို မြင်သောအခါ သူသည် အားနည်းသော လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
"မင်းတို့မှာ သွေးစွမ်းအင် ဖြည့်ပေးမယ့် ဆေးပင် ဒါမှမဟုတ် ဆေးလုံးတွေ ရှိလား"
ရှယားယိ နှင့် အခြားသူများမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
သူတို့သည် လီရှို့မင် ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ငါက လီရှို့မင် ပါ"
ရှယားယိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီပုံစံ ဖြစ်သွားတာလဲ မင်းရဲ့ ညီမလေးကော ဘယ်မှာလဲ ဒါနဲ့... ငါတို့ရဲ့ တခြားအဖော် နှစ်ယောက်ကိုကော မြင်သေးလား"
လီရှို့မင် က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ ဓားသန္ဓေတွေနဲ့ သွေးဂျင်ဆင်းတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့ညီမလေးက မင်းတို့ရဲ့ အဖော်နှစ်ယောက်နဲ့ ရုတ်တရက် ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ကို လုပ်ကြံခဲ့ကြတယ် ငါ့ရဲ့ သွေးစွမ်းအင် တစ်ဝက်ကျော်ကို သူတို့ စုပ်ယူသွားကြတယ် ငါ အခုလို အားနည်းနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ သူတို့နောက်ကို မလိုက်နိုင်တော့ဘူး"
သူတို့ သုံးဦးစလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လီရှို့မင် ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ လိမ်ညာနေပုံ မရပေ။
"သူတို့ တကယ်ပဲ အကုန်ယူသွားတာလား ငါတို့ အညီအမျှ ခွဲဖို့ သဘောတူထားတာလေ"
ဟု လျူဆွေဖုန်း က သံသယဖြင့် ပြောသည်။
"ငါ လိမ်ပြောဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး"
ဟု လီရှို့မင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
"သူတို့ကို အရင်ရှာကြတာပေါ့"
ရှယားယိက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီရှို့မင် ထံသို့ ဆေးလုံးတစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"ငါတို့မှာ သွေးစွမ်းအင်ဖြည့်တဲ့ ဆေးပင်တွေ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကုသရေး ဆေးလုံးပဲ ဒါကို သောက်လိုက်ရင် မင်း အသက်ရှူ နည်းနည်း ချောင်သွားမှာပါ"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
လီရှို့မင် က ဆေးလုံးကို ချက်ချင်း ယူသောက်လိုက်သည်။
အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ လျူဆွေဖုန်း နှင့် ကျန့်ထိုင်ချင်းရွှမ်း တို့သည် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဗလာဖြစ်နေသော ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်များကို မြင်သောအခါမှ သူတို့သည် လီရှို့မင် ၏ စကားကို စတင် ယုံကြည်လာကြတော့သည်။
လီတောက်ယဲ့ သည် အစွမ်းကုန် ပြေးနေသော်လည်း မီရှန့် ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ဆဲရေးရန် မမေ့ပေ။
"ဖန့်ချန် ငါတို့ အသက်လုပြေးနေတာလေ ဘာလို့ ဒီမိန်းမကိုပါ ခေါ်လာရတာလဲ"
မီရှန့် မှာ အလွန် အားနည်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ချန် က သူမကို ပွေ့ချီကာ ကယ်ထုတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ချထားခဲ့ပါ သူ့ဓားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးကို ထိုးဖောက်သွားတာ ကျွန်မမှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး ရှင်တို့ လွတ်အောင်ပြေးပြီး လီရှို့မင် ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ ရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ဖို့ပဲ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်"
လီတောက်ယဲ့ က ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
"စောစောက ခန်းမထဲမှာ တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ မင်းရဲ့ ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာက လီရှို့မင် လုပ်တာလား"
"နှစ်တစ်ရာ မြေဇာသီးက မင်းရဲ့ အသက်ကို ဆက်ပေးနိုင်မလား"
ဟု ဖန့်ချန် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
"နှစ်တစ်ရာ မြေဇာသီးလား အဲဒါက ကျောက်စိမ်းစင်ပေါ်မှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား နေဦး..."
မီရှန့် က ဖန့်ချန် ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ စောစောက ထွက်ပြေးလာစဉ်မှာ သူမကိုတင်မကဘဲ စင်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေကိုပါ ယူလာခဲ့တာလား
"ရနိုင်မလား"
ဟု ဖန့်ချန် က စိတ်မရှည်စွာ ထပ်မေးသည်။
မီရှန့် က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။
"ရပါတယ်"
"ဒါဆို သဘောတူညီချက် တစ်ခု လုပ်ရအောင် မင်းက ငါတို့ကို ကံပါရတနာ သန့်စင်နည်းကို ပေးရမယ်အဲဒီအတွက် ငါက မင်းကို မြေဇာသီး တစ်လုံး ပေးမယ့်အပြင် ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်"
ဟု ဖန့်ချန် က အဆိုပြုလိုက်သည်။
လီတောက်ယဲ့ အသက်ရှူမှားသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ဆဲလိုက်မိသည်။
ဒီကောင်... ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမှာတောင် အမြတ်ထုတ်ဖို့ စဉ်းစားနေသေးတယ်
ဖန့်ချန် ဘာကြောင့် မီရှန့် ကို ခေါ်လာသလဲဆိုသည်ကို သူ အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ သူမကို စိတ်ဝင်စားလို့ မဟုတ်ဘဲ လောဘကြီးလို့သာ ဖြစ်သည်
"ဒါက ရှင့်ရဲ့ အစီအစဉ်ပေါ့"
မီရှန့် ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဝူချန်းတောင်ရဲ့ နည်းစနစ်တွေကိုတော့ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ပေးလို့ မရဘူး ဂိုဏ်းထဲဝင်တုန်းက ကျိန်ဆိုထားတာ ရှိတယ် ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေကို အပြင်လူကို ပေးခဲ့ရင် ဘေးဒုက္ခ ၃ ပါး၊ အန္တရာယ် ၉ ပါးနဲ့ ကြုံပြီး သေရလိမ့်မယ်"
ဘုန်း
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဖန့်ချန် သည် လက်ကို လွှတ်လိုက်သဖြင့် မီရှန့် မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားတော့သည်။
သူမ ပြုတ်ကျချိန်တွင် ဒဏ်ရာပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားသဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။
"သဘောတူညီချက် မရဘူးဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့"
ဟု ဖန့်ချန် က ပြောကာ ရှေ့ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
မီရှန့် မှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ စကားတောင် မဆုံးသေးဘူးလေ
"နေဦး"
သူမ အော်လိုက်သည်။
"ဝူချန်းတောင်ရဲ့ နည်းစနစ်ကို ပေးလို့ မရပေမယ့်၊ ကျွန်မရဲ့ ချောင်းရှန့်နန်းတော် က ကံပါရတနာ သန့်စင်နည်းတော့ ရှိပါတယ် ဒီသဘောတူညီချက်ကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်"
ဖန့်ချန် ချက်ချင်းပင် နောက်လှည့်လာပြီး သူမကို ပြန်ပွေ့ချီကာ ဆက်ပြေးသည်။
"ဒါကို စောစောက ဘာလို့ မပြောတာလဲ"
အတော်ဝေးဝေးသို့ ပြေးပြီးနောက် သုံးဦးသား ဘေးကင်းမည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နားလိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန် သည် သူ၏ ကတိအတိုင်း သူမကို နှစ်တစ်ရာ မြေဇာသီး တစ်လုံး ကျွေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးရောင် လွှမ်းသွားတော့သည်။
"ချောင်းရှန့်နန်းတော်ရဲ့ သန့်စင်နည်းကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ အဝါရောင်အဆင့် အနိမ့်စား အလယ်အလတ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေကိုပဲ သန့်စင်နိုင်မှာပါ ရှင်သန့်စင်ချင်တဲ့ ရတနာက အဝါရောင်အဆင့် အနိမ့်စား အဆင့်မြင့် ဖြစ်နေရင်တော့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး"
ဟု မီရှန့် က ရှင်းပြသည်။
"သခင်လေး ဖန့် စောစောက ဝတ်ရုံနက်နဲ့လူရဲ့ အစွမ်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ် ငါတို့ ဒီအတိုင်း ပြေးနေရုံနဲ့တော့ လွတ်မယ် မထင်ဘူး"
ဟု လီတောက်ယဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ဖန့်ချန် က သူ၏ ပစ္စည်းအားလုံးကို လီတောက်ယဲ့ ထံ ပေးလိုက်သည်။
"ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ သွေးဂျင်ဆင်း၊ မြေဇာသီးနဲ့ ဓားသန္ဓေကို ယူပြီး ပြေးတော့ ငါ သူ့ကို သွားပြီး အာရုံလွှဲထားလိုက်မယ်"
လီတောက်ယဲ့ မှင်သက်သွားသည်။
"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ မင်းက သူ့ကို သွားပြီး အာရုံလွှဲမလို့လား"
ဖန့်ချန် က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်း သွားမလား"
လီတောက်ယဲ့ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကသိကအောက် ဖြစ်သွားသည်။
"မင်းပဲ သွားပါ မင်းက ပိုပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲကို"
ဖန့်ချန် က အနည်းငယ် ခေါင်းညိမ့်ပြပြီးနောက် အခြားဘက်သို့ ခုန်ပျံထွက်ခွာကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"သူက တကယ့် လူကြီးလူကောင်းပဲ ဒီလိုလူမျိုးက ရှားပါတယ်"
ဟု မီရှန့် က ဆိုသည်
"ဟေး ငါကော လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူးလားငါ မင်းကို ပွေ့ချီထားပေမယ့် ငါ့စိတ်က မဖောက်ပြန်ပါဘူး ငါလည်း လူကြီးလူကောင်း စစ်စစ်ပါ"
ဟု လီတောက်ယဲ့ က မကျေမနပ် ညည်းညူရင်း မီရှန့် ကို ပွေ့ချီကာ ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။
ခဏအကြာတွင်
"ဟေး မိန်းကလေး၊ မင်းမှာ အိမ်ထောင် ရှိပြီလား"
"ငါ့ကို ချပေးတော့ ငါ့ဒဏ်ရာတွေ တော်တော် သက်သာနေပြီ"
ဟု မီရှန့် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာအောင် ပြေးခဲ့သည်။ သူသည် အန္တရာယ်များကို ကြိုတင်သိမြင်နေသည့်အလား အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူ၊ ကျောက်သားဘီလူးနှင့် လင်းနို့မိစ္ဆာတို့က သူ့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်း တော်တော် ပြေးနိုင်တာပဲ"
အခန်း ၁၉၄ - ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း
ဖန့်ချန် သည် ကျောက်သားဘီလူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းနို့မိစ္ဆာကို ကြည့်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်မှာ ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။
"စီနီယာ ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲပြီး ပြေးခဲ့ကြတာလေ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်နောက်ကိုပဲ လိုက်နေရတာလဲ"
"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား က တော်တော် သန်မာတာပဲ မင်း တစ်ခုခု စားထားတာလား အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ပြောပြပါဦး မင်း ပြောပြမယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီက ယူသွားတဲ့ ရတနာတွေကို ပြန်ပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး"
ဟု ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။
"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြရအောင် ပုဒုမသေမျိုးခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ ဒါအတွက်ပဲ မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန် က မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း လှောင်ပြောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ ခင်ဗျားက ဘာမှ မဟုတ်ပါလား"
စီနီယာ ယွင်ဟယ် သည် ဖန့်ချန် ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပုံမှန်ထက် သန်မာနေသည်ကို သိခဲ့သော်လည်း ဘယ်လိုကြောင့်လဲ၊ ဘာကြောင့်လဲဟု တစ်ခါမျှ မမေးခဲ့ပေ။ ယင်းအစား တာအိုသုံးထောင်ကျမ်း ကိုသာ ပေးခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပုဒုမသေမျိုး သည် သူ့ကို လှည့်စားခဲ့ရုံသာမက သူ၏ ဝိညာဉ်အကြောင်းကိုလည်း ထပ်တလဲလဲ မေးမြန်းနေခဲ့သည်။ ထိုလူနှစ်ဦး၏ ခြားနားချက်မှာ အလွန်ပင် သိသာလှသည်။
ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဖန့်ချန် မှာ တဖက်လူ၏ နည်းလမ်းများကြောင့် တကယ်ပင် အံ့ဩနေမိဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ရှေ့ကလူမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ပင် မရောက်သေးဘဲ အများဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၁၂ တွင်သာ ရှိသည်။
ပုဒုမသေမျိုးသည် ထိုမျှ မအားနည်းနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ခးထိုသူမှာ ပုဒုမသေမျိုး ၏ ကိုယ်ပွား သို့မဟုတ် ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူမှာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခပ်ပါးပါး ပြုံးကာ သူ၏ ခေါင်းစွပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ပေါ်ထွက်လာသော မျက်နှာမှာ ပုဒုမသေမျိုး၏ ရုပ်တုနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။
သူက ပြုံးစစဖြင့်
"မင်း ဒါကို ဘယ်တုန်းက သိသွားတာလဲ"
"သိတာ ကြာပါပြီ"
ဟု ဖန့်ချန် က ပြန်ဖြေသည်။
ပုဒုမသေမျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။
"သိရက်သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီထဲကို ခြေချခဲ့တာလဲ ဟဲဟဲ... ငါကမ်းလှမ်းတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို မက်မောလို့ မဟုတ်လား"
"ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ သိချင်မိတယ် ခင်ဗျားက ဒီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်လို့ ပြောပြီး၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်ကတော့ တစ်ထောင်တောင် တွေ့ခဲ့ရတာလဲ ဒါတင်မကဘဲ သွေးဂျင်ဆင်းနဲ့ ဓားသန္ဓေကိုပါ တွေ့ခဲ့ရသေးတယ်"
ဟု ဖန့်ချန် က ပြန်လှန် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါက ငါကျင့်ကြံတဲ့ နေရာလေ ငါကျင့်ကြံတဲ့ နေရာမှာ ပစ္စည်းတွေက ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့"
ဟု သူက ဆိုသည်။
"ငါ့အတွက်တော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ရှားပါးတာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဓားသန္ဓေရဲ့ မူလအစကတော့ အရေးကြီးတယ် အဲဒါကို ငါ ဟင်းလင်းပြင် ထာဝရဓားဂိုဏ်း ဆီကနေ မနည်းခိုးယူခဲ့ရတာ"
ပုဒုမသေမျိုးက ရယ်မောသည်။
"မင်းစားခဲ့တဲ့ ဆေးပင်ကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲဘယ်လို ကံထူးခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြမယ်ဆိုရင် ဓားသန္ဓေကို မင်းကိုပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ် အရင်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းလို့လေ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရင် မင်း သံသယဝင်မှာ စိုးလို့ပါ"
ဖန့်ချန် ၏ အတွေးများ လည်ပတ်သွားသည်။
ဟင်းလင်းပြင် ထာဝရဓားဂိုဏ်းလား ထိုဓားသန္ဓေမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားပုံရသည်။ သူ့ရှေ့ကလူမှာ ပုဒု မသေမျိုး ၏ ကိုယ်ပွားစစ်စစ် ဖြစ်ရပေမည်။
ဖန့်ချန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဆေးပင်ကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးမှာလား"
"ဒါပေါ့ ဒါက သဘောတူညီချက်ပဲလေ ငါတို့လို လူမျိုးတွေက ကတိတည်ပါတယ်"
ဟု ပုဒုမသေမျိုး က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မယုံဘူး"
ဖန့်ချန် က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားသာ တကယ် စိတ်ရင်းမှန်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဒီကို လှည့်စားခေါ်မယ့်အစား တိုက်ရိုက်ပဲ မေးမှာပေါ့ ကျွန်တော် သိချင်တာက ခင်ဗျားက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုမှတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၁၂ မှာပဲ ရှိနေတာလဲ "
ပုဒုမသေမျိုးအံ့ဩသွားသည်။
"မင်း ငါ့ကျင့်ကြံမှုကို မြင်နိုင်တာလား စောစောက ကောင်တောင် ငါ့ကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လို့ ထင်နေတာလေ"
သူ နားလည်သွားဟန်ဖြင့်
"ဪ ဟုတ်သားပဲ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ငါ့ကိုယ်ပွားရဲ့ ဝိညာဉ်ထက် အများကြီး ပိုသန်မာနေတာကိုး ငါ့ကျင့်ကြံမှုကို မြင်နိုင်တာ မဆန်းပါဘူး ငါပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒါက ငါ့အတွက် ငါချန်ထားခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ"
"ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုတဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ငါ အရှုံးကြီး ရှုံးရတယ် ကျင့်ကြံမှု မြင့်လေလေ၊ အရှုံးများလေလေပဲ မင်း အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းနဲ့တော့ မင်းသိသမျှကို အကုန်ပြောပြ၊ ဒါဆိုရင် မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်"
"ကျွန်တော် မယုံဘူး"
ဟု ဖန့်ချန် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကနေ အရင် လွှတ်ပေးပါကျွန်တော် ဘေးကင်းပြီလို့ သေချာမှ ခင်ဗျား သိချင်တာတွေကို ပြောပြမယ်"
ပုဒုမသေမျိုး ၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။
"မင်း ငါ့ကို အရူးမှတ်နေတာလား ငါ ကျင့်ကြံခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ရှိပြီ လောကအရပ်ရပ်ကို စိုးမိုးခဲ့တာ မင်း ငါနဲ့ စကားပြောခွင့် ရနေတာကိုက ရှားပါးတဲ့ အခွင့်ထူးတစ်ခုပဲ"
"ခင်ဗျားက ဒီလောက် စိုးမိုးနိုင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော့်လို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ရဲ့ အခွင့်အရေးကို မက်မောနေရတာလဲ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ထက်၊ အဆင့် ၁ အင်ပါယာက ကျင့်ကြံသူတွေကို ကျော်နိုင်ပါ့မလား"
ဟု ဖန့်ချန် က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ပုဒုမသေမျိုး မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။
"အဆင့် ၁ အင်ပါယာမှာတောင် ငါ့အောက် နိမ့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီးပဲ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး မင်း အခုလုပ်ရမှာက သေမလား၊ ရှင်မလား ဆိုတာကိုပဲ ရွေးဖို့ပဲ"
ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ရင် ဆေးပင် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်စားခဲ့တဲ့ ဆေးပင်မျိုးတွေ အများကြီး ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းလို့ တစ်ပင်တည်းပဲ စားနိုင်ခဲ့တာ"
ပုဒုမသေမျိုး ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး လောဘစိတ်များလည်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"မင်း မပြောရင်လည်း မင်းပါးစပ်ကနေ အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်မယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိပါတယ်"
သူက လင်းနို့မိစ္ဆာဘက် လှည့်ကာ
"လင်းနို့စိမ်း သူ့ကို ကွေ့ဟန်တောင်ကို ခေါ်သွားလိုက်"
လင်းနို့မိစ္ဆာသည် အတောင်ပံကို ခတ်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန် ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆွဲကာ ပုဒုမသေမျိုးနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကျောက်သားဘီလူးမှာတော့ အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ဟိုမှာ မိစ္ဆာကြီး"
"ပုန်းကြ"
သူတို့ လေးဦးမှာ ချုံပုတ်ထဲတွင် အလျင်အမြန် ပုန်းအောင်းလိုက်ကြပြီး လင်းနို့မိစ္ဆာ ပျံသန်းသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
၎င်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကျန့်ထိုင်ချင်းရွှမ်း က အခြားသူများကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါ ကျင့်ကြံသူ ဖန့် မဟုတ်လား နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ"
"ငါလည်း မသိဘူး"
လျူဆွေဖုန်း နှင့် ရှယားယိ တို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းခါပြကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ဖန့်ချန် မှာ လင်းနို့မိစ္ဆာ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သေဖို့ကတော့ သေချာသလောက်ပင်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရှို့မင် မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဖန့်ချန် ဖမ်းခံရပြီဆိုလျှင် လီတောက်ယဲ့ နှင့် မီရှန့် တို့မှာလည်း သေဆုံးသွားပြီမှာ အသေအချာပင်။
လီရှို့မင် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီကိစ္စထဲ ဝင်မပါကြနဲ့တော့ ငါတို့ အရင် ထွက်သွားကြရအောင်"
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ အားလုံး ခေါင်းညိမ့်လိုက်ကြသည်။
ကျန့်ထိုင်ချင်းရွှမ်း က သက်ပြင်းချရင်း
"ကျင့်ကြံသူ ဖန့် ရဲ့ အမွေအနှစ်က မနည်းဘူး သူသာ ဒီကို မလာခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိနိုင်ဘူး ကံမကောင်းတာက ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ ဒီလိုပဲ ဘေးဒုက္ခတွေနဲ့ ကြုံရစမြဲပဲ"
"ဒီကို လာတာက သူ့ရွေးချယ်မှုပဲ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး"
ဟု ရှယားယိ က ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး"
သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိမ့်ပြကာ တာဝန်ကင်းလွတ်ကြောင်း အချင်းချင်း အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန် ကို အရာအားလုံး စတင်ခဲ့သော တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
လင်းနို့မိစ္ဆာမှာ တောင်ပေါ်သို့ မဝင်ဝံ့သဖြင့် ပုဒုမသေမျိုး က ဖန့်ချန် ကို ခန်းမထဲသို့ ခေါ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ပုဒုမသေမျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန့်ချန် ၏ လက်ချောင်းရှိ လက်စွပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက သိုလှောင်လက်စွပ် မဟုတ်ဘူးလား"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ဘယ်လိုရှိမှာလဲ"
ဟု ဖန့်ချန် က ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါဆို ဓားသန္ဓေ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ သွေးဂျင်ဆင်းနဲ့ မြေဇာသီးတွေကို မင်းက တခြားလူနှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တာလား မင်း သူတို့ကို အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်တာလား"
ပုဒုမသေမျိုး က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ကို ကူညီဖို့ မင်းကိုယ်မင်းတောင် အနစ်နာခံတယ်ပေါ့ မင်းက တော်တော် ရက်ရောတာပဲ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက သူတို့တွေ ဒီနေရာကနေ အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်တယ် ဆယ်ရက်ပြည့်ဖို့ ရက်အနည်းငယ် လိုသေးတာပဲ"
ဖန့်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားသာ အခု သူတို့နောက်ကို မလိုက်ရင် အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး မင်းကို ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း လုပ်ဖို့ အချိန်အများကြီး ရှိပါသေးတယ် ကံမကောင်းတာက ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မမြင့်တော့ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်ရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်"
ပုဒုမသေမျိုး က ရယ်မောသည်။
"မင်းရဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ငါ သိသွားပြီးမှ သူတို့ကို သွားရှာလည်း မနောက်ကျပါဘူး"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ၏လက်ဝါးကို ဖန့်ချန် ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တရစပ် စီးဝင်သွားတော့သည်။
ဘုန်း
ဖန့်ချန် ၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြေလက်များပါ လိုက်ပါ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
"သေသွားပြီလား"
ဖူတု နတ်မင်းကြီး ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လျှံလာတော့သည်။