အခန်း (၃၀၁-၃၀၂)

အပိုင်း(၃၀၁) လူသားအရင်းအမြစ် ရှားပါးမှုနှင့် လူငယ်များ၏ အစွမ်းများ

တင်းယန်၏စကားကို ကြားသောအခါ လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားကာ "ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ဟုတ်တယ်... တိုက်ဆိုင်လွန်းနေတာ... ဒီဘက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး" ဟု ပြောသည်။

သူမက လင်းယွမ်ကို သင်္ဘောအလယ်ဆီသို့ ခေါ်သွားပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒီမှာ... အကုန်ရေးထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သံချေးတက်ပြီး ဆွေးမြည့်နေသော သင်္ဘောဦးပိုင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့နေသော အနီရောင်စာလုံးများကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ် သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေး ဌာန၏ သင်ကြားရေးသုံး သင်္ဘော။

အပေါ်ဘက် ထောင့်အချို့တွင် မင်ဖျက်တံများဖြင့် လူနာမည်များကို ရှုပ်ပွနေအောင် ရေးခြစ်ထားသေးသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လက်ဆော့တတ်သော ကျောင်းသားအချို့ ရေးခြစ်ထားခဲ့ပုံ ရသည်။

လင်းယွမ်က ဆွံ့အသွားပြီး "လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ်က သင်္ဘောတွေတော့ တခြားလူတွေရဲ့ လုယက်တာကို ခံလိုက်ရပြီထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တင်းယန်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သေချာလောက်တယ်... ဒီသင်္ဘောက ဒီကိုရောက်လာပြီး ဖီးနစ်သင်္ဘော ဖြစ်လာမှတော့ ကျန်တဲ့သင်္ဘောတွေလည်း အလုခံလိုက်ရလောက်ပြီ" ဟု ပြောသည်။

"နှမြောစရာပဲ... ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်က လူတွေအကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီ... အဲဒီအချိန်တုန်းက အားလုံးက လက်လွန်သွားကြတာလေ... မဟုတ်ရင် သဲလွန်စတချို့လောက်တော့ မေးလို့ရဦးမှာ"

"ဒါနဲ့... ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းပိုင်ရှင်တို့ အဖွဲ့သုံးယောက်ကရော သင်္ဘောပေါ်ကလူတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "သူတို့က လမ်းတစ်ဝက်မှ သင်္ဘောပေါ် တက်လာကြတာ... ဒီသင်္ဘော ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို သူတို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ်ဘက်ကို သွားဖို့လိုသေးလား" ဟု တင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့... နင်ပြောတဲ့ ပါမောက္ခ လီဟန်ကျုံးကို ရှာဖို့အပြင် ဒီသင်္ဘောတည်ဆောက်ရေး ဌာနထဲမှာ သင်္ဘောပြုပြင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေ၊ ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေ ရှိလောက်တယ်မလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါတော့ သေချာပေါက် ရှိမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းတွေက ရေအောက် နစ်မြုပ်နေလောက်ပြီ"

"ကိစ္စမရှိဘူး... စာအုပ်စာတမ်းတွေက ရေစိုပြီး သုံးမရတော့ပေမဲ့ ဂွတို့ဘာတို့လို ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေကတော့ ဘာမှမဖြစ်လောက်ဘူး"

"ရှင် ကိုယ်တိုင် သွားမလို့လား"

"ငါ မသွားရင် ဘယ်သူက ဆယ်ယူနိုင်မှာလဲ"

ထိုအခါမှ တင်းယန်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ပါရှိသော လင်းယွမ်သာလျှင် ထိုလေးလံသော ကိရိယာတန်ဆာပလာ အားလုံးကို သယ်ဆောင်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမက ချက်ချင်းပင် "ဒါဆို အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်... လင်ကျောင်းတက္ကသိုလ်ဘက်ကို ကျွန်မ ပိုပြီးကျွမ်းဝင်တယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မလောပါနဲ့ဦး... မသွားခင် ထိုက်ယန်တောင်ဘက်မှာ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အချိန်တစ်ခုလောက် လိုသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

တင်းယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ "လူတွေ ပိုပိုများလာပေမဲ့ လူသားအရင်းအမြစ်က ပိုပိုရှားပါးလာသလို ခံစားနေရတယ်" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှားနေတာ" လင်းယွမ်က ပြုံးကာ "သင်္ဘောပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူတွေတင် မကဘူး... တခြား ကဏ္ဍစုံက ကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း ငါတို့ဆီမှာ မရှိသေးဘူး... အစွမ်းပိုင်ရှင် အဖွဲ့တွေလည်း မလုံလောက်သေးဘူး... စဉ်းစားကြည့်လေ... တကယ်လို့ နင် ငါနဲ့လိုက်လာရင် နင့်နေရာကို ဘယ်သူက အစားထိုး ဝင်ယူနိုင်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တင်းယန်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကာ "တော်ပါတော့... ရှင်ကလည်း ကျွန်မကိုအထင်ကြီးလွန်းနေပြီ... ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်သိပါတယ်... ခိုလှုံရေးစခန်းဘက်မှာ ကျွန်မနေရာကို အစားထိုးဝင်နိုင်တဲ့လူတွေ အများကြီးရှိပါတယ်"

"ဟွမ်ဟန်၊ ဝူယင်၊ ရှီဟိုင်ကျူးတို့ထဲက ဘယ်သူက မရလို့လဲ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "သူတို့က နင်နဲ့ယှဉ်ရင် နည်းနည်း လိုနေသေးတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒါဆို ထူလုံကရော"

လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "သူကတော့ ရနိုင်တယ်... ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း သူလည်း ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်လေ... အကျိုးအမြတ်မရခဲ့ရင်တောင် အပင်ပန်းခံခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတော့ ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟို လီချင်းဟွာဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကလည်း အလားအလာရှိပုံ ရတယ်" ဟု တင်းယန်က ပြောသည်။

"သူ့ကို အကဲခတ်ဖို့ လိုသေးတယ်... သူက ထိုက်ယန်တောင်နဲ့ အပြည့်အဝ အသားမကျသေးဘူး"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

"ကြည့်လေ... နင့်ကို အစားထိုးနိုင်မယ့်လူ သိပ်မရှိပါဘူး" ဟု လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တင်းယန်ကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အစွမ်းအစ မလုံလောက်မှုကြောင့် အဖွဲ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမည်ကို စိတ်ထဲ၌ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို လေ့လာဆန်းစစ်ရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အလွန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။

ယခု လင်းယွမ်ထံမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလိုက်သောအခါ သူမသည် အရင်ကထက်ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည်လည်း ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းအတွက် မရှိမဖြစ် အစားထိုးမရသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေပြင်ကို ကြည့်ကာ "ဒီရေပြင်မှာ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... နင် ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဆိပ်ကမ်း ဟုတ်လား" တင်းယန်က ကြောင်အမ်းသွားပြီး ထိုက်ယန်တောင်နှင့် မိန်တောင်ကြားရှိ ရေလွှမ်းမိုးနေသော ဧရိယာကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ပထဝီဝင် အနေအထားအရ ကြည့်ရင် ဒီနေရာက တောင်နှစ်လုံးကြားမှာ ရှိတယ်... နောက်ပိုင်း မိန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း တည်ဆောက်ပြီးသွားရင် ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းနဲ့ အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်မိသွားလိမ့်မယ်... ဒီနေရာက ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး ခိုလှုံရေးစခန်း နှစ်ခုစလုံးက ဒီကိုလာဖို့ အဆင်ပြေတယ်"

"ပြီးတော့ တောင်ကြီးနှစ်လုံးက ကွယ်ထားပေးတဲ့အတွက် လေပြင်းမုန်တိုင်း ကျတဲ့ရာသီဥတုမှာတောင် လှိုင်းကြီးတွေက ဒီဘက်ကို ရိုက်ခတ်ဖို့ ခဲယဉ်းတယ်... ဒီနေရာက ရေစီးကြောင်း အတော်လေး ငြိမ်သက်ပြီး ဆိပ်ကမ်းတည်ဆောက်ဖို့ နေရာကောင်းတစ်ခုပဲ"

လင်းယွမ်က ဤနေရာတွင် ဆိပ်ကမ်းတည်ဆောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများကို တစ်ချက်ချင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပြလိုက်သည်။

တင်းယန်က နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ "မဆိုးဘူးလို့ ထင်တယ်... ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်ဆိုရင် ဒီနေရာက သေချာပေါက် သင့်တော်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးသွားရင် ဒီနေရာနှစ်ခုက ထိုက်ယန်တောင်နဲ့ မိန်တောင်မှာ အစည်ကားဆုံး နေရာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "စည်ကားတာ ကောင်းတာပေါ့... ငါတို့ နောက်ပိုင်း တောင်ပေါ်ကို လူတွေထပ်ပြီး စုဆောင်းရဦးမယ်... အခု တောင်နှစ်လုံးက အရမ်းကျယ်ဝန်းနေတော့ လုပ်သားအင်အား လိုအပ်နေဦးမှာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်း ဟို ပါမောက္ခ လီဟန်ကျုံးကို ရှာတွေ့ရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင် သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားလို့ ရတယ်"

"ဒီတောင်ပေါ်က သစ်ပင်တွေက သန္ဓေပြောင်းလဲနေကြပြီ... သစ်ပင်အများစုက အရူးအမူး ကြီးထွားလာကြပြီး တချို့သစ်ပင်တွေဆို လူအတော်များများ ဝိုင်းဖက်လို့တောင် မရနိုင်တော့ဘူး"

"ဒီသစ်သားတွေကို သင်္ဘောကြီးတွေ တည်ဆောက်ဖို့ အပြည့်အဝ အသုံးပြုလို့ ရတယ်"

တင်းယန်က နားထောင်ရင်း ခေါင်းတစ်ညိတ်ညိတ် ဖြစ်သွားကာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ အင်အားတောင့်တင်းတဲ့ သင်္ဘောအုပ်စု တစ်ခုသာ ရှိလာမယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း ရေမျက်နှာပြင် ဆက်တက်လာမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ကျွန်မတို့ အချိန်မရွေး လူအားလုံးကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလို့ ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က အဆုံးအစမရှိသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကို ကြည့်ကာ "ဒီရေတွေသာ ဆက်ပြီး တက်လာမယ်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်ဆိုရင်တောင်မှ ရေလွှမ်းမိုးခံရနိုင်တယ်" ဟု လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ အပင်ပန်းခံပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းလည်း ပြီးသွားပြီပေါ့"

တင်းယန်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အခု မိုးရွာတာ နည်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ မကြာခင် အအေးလှိုင်း ဝင်လာတော့မှာဆိုတော့ မိုးက ဆက်ပြီးရွာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လင်းယွမ်က မည်သို့မျှ ပြန်မဖြေချေ။ အအေးလှိုင်း ဝင်လာလျှင် ရေပြင်သည် ရေခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်သည် ခေတ္တမျှ ဆက်မတက်လာနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် နောင်ကျရင်ရော...

အအေးလှိုင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး နွေရာသီ ရောက်လာသောအခါ ရေလွှမ်းမိုးမှု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည်လား...

ဤအချက်ကို မည်သူကမျှ အာမမခံရဲပေ။

"လင်းယွမ်... ဒေါက်တာရန်က ခင်ဗျားကို လာခေါ်ခိုင်းလို့ပါ... ထူလုံ သတိရလာပြီတဲ့" ဟန်ပန်းက ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာပြီး လင်းယွမ်ကို သတင်းပို့လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တင်းယန်ကို "ဒီဘက်ကို နင်နဲ့ ကျောက်ခိုင်ပဲ တာဝန်ယူထားလိုက်တော့... ငါ တစ်ခေါက်လောက် သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "သွားလေ... ဒီနေရာကို ကျွန်မတို့ဆီသာ လွှဲထားလိုက်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းမှ လူအများအပြားသည် ရေပေါ်တံတားဘက်သို့ ကမန်းကတန်း သွားနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က သူတို့၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများကို အဝေးကပင် ကြားနေရသည်။

"ဦးလေးမာ... ဦးလေးမာ... ခင်ဗျားတို့လည်း လာကြတာလား"

"ဟားဟား... လင်းယွမ်တို့ သင်္ဘောတစ်စင်း ရလာတယ်လို့ ကြားလို့လေ... ဒီနေ့ ငါတို့အားလုံး နားရက်ဆိုတော့ မြန်မြန်လာပြီး လာကြည့်ကြတာ"

"အစ်ကိုလျှို... ရလာတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... စကားလုံး အသုံးအနှုန်းကို သတိထားဦး... ဒါကို သိမ်းဆည်းရမိတာလို့ ခေါ်တယ်... ငါကြားတာတော့ ဒီဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်က လူတွေက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးတဲ့... သူတို့က ငါတို့ကို လာပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ... အဲဒါကို လင်းယွမ်တို့က ဖမ်းမိသွားတာ"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုလျှို... ဒါက ရန်သူ့ဆီကနေ သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ပစ္စည်းပဲ... လင်းယွမ်တို့သာ မရှိရင် ငါတို့ ခိုလှုံရေးစခန်းကတော့ ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျနေလောက်ပြီ"

"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သိမ်းဆည်းရမိတာပဲ... စကားမစပ်... ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဒီလိုသင်္ဘောမျိုး တစ်စင်း ရှိနေရင် နောက်ပိုင်း သွားလာရေးက အရမ်းကို အဆင်ပြေသွားမှာပဲ"

"ဟုတ်တယ်... အရင်တုန်းကဆို ငါတို့က တောင်ပေါ်မှာ ပိတ်မိနေသလိုပဲ... ထိုက်ယန်တောင်ကနေ ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး... ပစ္စည်းတွေ ထွက်ရှာချင်ရင်တောင် အခက်အခဲတွေ အများကြီးပဲ... အခု ဒီသင်္ဘောရှိလာပြီဆိုတော့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတွေ မကြာခင် ပစ္စည်းတွေ ထွက်ရှာလို့ ရလောက်ပြီပေါ့"

"ပစ္စည်းတွေ ရှာရုံတင် မကဘူး... ငါကြားတာတော့ ငါတို့ ခိုလှုံရေးစခန်းက ရေကြီးတဲ့အထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ လူတွေကိုပါ ကယ်ဆယ်ဦးမယ်တဲ့... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ အတိုင်းအတာက တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာတော့မှာ"

"အေးပါကွာ... အခုတော့ နေ့ရက်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာတော့မှာပါ... သွားမယ်... သွားမယ်... အဲဒီသင်္ဘော ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာ မြန်မြန်သွားကြည့်ကြရအောင်"

လူအုပ်ကြီးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရေပေါ်တံတားဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်။

ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်တွင် စည်ကားသော ကိစ္စရပ်များ နေ့တိုင်းရှိနေသည် မဟုတ်ပေ။ ဤသင်္ဘောကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ရေပန်းအစားဆုံး ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး လူအများအပြားကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟန်ပန်းက ရှေ့မှ လမ်းပြရင်း လင်းယွမ်ကို ပြုံးကာ "လင်းယွမ်... လူတိုင်းက အဲဒီသင်္ဘောကို စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်ကလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး "သင်္ဘောတစ်စင်းပါပဲ... ရေဘေးကြီး မတိုင်ခင်က မမြင်ဖူးတာမှ မဟုတ်ဘဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ပန်းက "လင်းယွမ်... ခင်ဗျား မသိလို့ပါ... လူတိုင်းက နှုတ်ကနေ မပြောကြပေမဲ့ ရေမျက်နှာပြင် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ မြင့်တက်လာတာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်နေကြတုန်းပဲ" ဟု ပြောသည်။

"ဘယ်နေ့ ဒီထိုက်ယန်တောင်ပါ ရေမြုပ်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောရဲဘူးလေ... အခု ရုတ်တရက် သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိလာတော့ အားလုံးက စိတ်အေးသွားပြီး ပျော်ရွှင်သွားကြတာ သဘာဝပါပဲ"

"နောက်ပိုင်း ထိုက်ယန်တောင်ပါ ရေမြုပ်သွားရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ဆီမှာ သင်္ဘောရှိသေးတာပဲ"

လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ... နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ သင်္ဘောတွေ အများကြီး ပိုရှိလာမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ထိုက်ယန်တောင်မှ နေထိုင်သူများသည် အမှန်တကယ် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ အားလုံးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ မြင့်တက်လာသော ရေမျက်နှာပြင်နှင့် မရပ်တန့်သေးသော မိုးသက်မုန်တိုင်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူစုသည် လင်းယွမ်ကဲ့သို့ပင် အင်အားကြီးမားသော အန္တရာယ် သတိပြုမိမှု စိတ်ဓာတ် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက အသက်အန္တရာယ်ကို ပမာမထားဘဲ မူလအဆောက်အအုံမှ အနီးဆုံးနှင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော ထိုက်ယန်တောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် လင်းယွမ်နောက်သို့ ပြတ်သားစွာ လိုက်ပါလာမည် မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ဤလူစုသည် အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းပြီး အမြော်အမြင်ရှိသော သူများဖြစ်သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အနာဂတ်သည် အကြောင်းပြချက် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခု ကုန်တင်သင်္ဘောကြီး တစ်စင်း ရှိလာသောကြောင့် အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားကြသည်။

မိုးသက်မုန်တိုင်းများ မရပ်တန့်ဘဲ ရေမျက်နှာပြင် ဆက်တက်လာလျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းကြောင်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် လင်းယွမ်သည် ဒေါက်တာရန်၏ ဆေးခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထူလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်တီးများ အများအပြား ပတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သော တိုင်းရင်းဆေး နံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မိန်းကလေး တစ်ယောက်က သူ၏ လူနာကုတင်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက် ပေးနေသည်။

ထို့အပြင် အခန်းထဲတွင် လူငယ်လေးယောက်လည်း ရှိနေသေးသည်။

လင်းယွမ်က အထဲသို့ မဝင်ဘဲ ဒေါက်တာရန်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

ဒေါက်တာရန်နှင့် ထန်ယင်းတို့ ရှိနေကြပြီး ထန်ယင်းက လင်းယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ "ဒေါက်တာရန်... လင်းယွမ် ရောက်လာပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒေါက်တာရန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ "လင်းယွမ်... ရောက်လာပြီလား... ထိုင်ပါဦး" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "အားနာစရာ မလိုပါဘူး... ထူလုံ သတိရလာပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း... သတိရလာပြီ... ကျွန်တော် သူ့အတွက် အသစ်ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ အသားဆက်ဆေးရည်ကို သုံးပေးထားတယ်... အာနိသင်က အရမ်းသိသာတယ်"

"ဒါပေမဲ့ သောက်ရတဲ့ ဆေးရည်ကိုတော့ သူ့ကို မတိုက်ရဲသေးဘူး... ခင်ဗျားလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... သောက်ရတဲ့ ကုသဆေးရည်က စမ်းသပ်ဆဲ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်လေ"

လင်းယွမ်က ပြုံးကာ "သုံးလိုက်ပါ... သောက်ရတဲ့ ဆေးရည်ကို ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်နဲ့ စမ်းသပ်ပြီးပြီ... အာနိသင်က အတော်လေး ကောင်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒေါက်တာရန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လဲ့သွားပြီး ကမန်းကတန်း မေးလိုက်သည်။ "စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဆေးစမ်းသပ်ချင်တဲ့သူကို ရှာတွေ့သွားပြီလား... သူ သောက်ပြီးသွားတော့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး တစ်ခုခု ရှိသေးလား... ကုသတဲ့ အာနိသင်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကုသတဲ့ အာနိသင်က မဆိုးဘူး... လောလောလတ်လတ် အထိခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာက ချက်ချင်း သွေးတိတ်သွားပြီး အနာဖေး တက်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ အသားစတွေကတော့ ချက်ချင်း ပြန်မကောင်းလာသေးဘူး... အချိန်တစ်ခုလောက်တော့ လိုလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ အသားဆက်ဆေးရည်နဲ့သာ တွဲသုံးလိုက်ရင် အာနိသင်က ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်"

"ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ကတော့"

လင်းယွမ်က လီချင်းဟွာ၏ ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ "ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး သိပ်ရှိပုံ မပေါ်ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် မတွေ့မိသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒေါက်တာရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "အဲဒီ ဆေးစမ်းသပ်တဲ့လူကရော... ကျွန်တော် စမ်းသပ်မှုတချို့ လုပ်ဖို့ သူ့အကူအညီကို လိုအပ်တယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "အဲဒီလူက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို အခုလေးတင် ဝင်လာတာ... လောလောဆယ် သူက သတိထားနေတုန်းမို့ အခုချိန် သွားမပတ်သက်တာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဒေါက်တာရန်က ကြောင်အမ်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဆေးစမ်းသပ်သူ ဆိုသူသည် ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည့်ပုံပင်။

ဒေါက်တာရန်က နှုတ်ခမ်းကို စုပ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နှမြောသွားသော်လည်း ထိုပြဿနာကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ "ထူလုံက သတိရနေပြီဆိုတော့ ခင်ဗျား သိချင်တာတွေ ရှိရင် သွားမေးလို့ ရပါပြီ" ဟု စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဆက်လုပ်ကြဦး... ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။

ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းယွမ်က လူနာဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။

ဒေါက်တာရန်သည် သူ၏ ကျောက်ဂူကို နေထိုင်ရာ နေရာ၊ ဓာတ်ခွဲခန်း၊ လူနာဆောင် စသည့် နေရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး ဆေးခန်းငယ်လေး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သေချာသည်မှာ သူ၏ ဤနေရာသည် လက်ရှိတွင် သုတေသနနှင့် ထုတ်လုပ်ရေးကို အဓိကထား လုပ်ဆောင်နေပြီး ဤနေရာသို့ လာရောက် ကုသခွင့်ရသူများသည် အလွန် ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူများသာ ဖြစ်သည်။

သာမန် ဒဏ်ရာများအတွက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဝမ်အန်း၏ အာဟာရဖြည့် စားသောက်ဆိုင်နှင့် ကောပိုင်ကျွမ်းတို့ထံသို့ သွားရောက်ကာ ကုသရေး အစားအစာများကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူကြသည်။

လူနာဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ စကားပြောနေကြသော ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် နိချီတို့ လေးယောက်သည် ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး "မင်္ဂလာ... မင်္ဂလာပါ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လူနာကုတင်ပေါ်ရှိ ကတုံးနှင့် ထူလုံကို ကြည့်ကာ "ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထူလုံက သွားဖြဲပြကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မသေသေးပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်က အမှိုက်ကောင်တွေကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီလို့ ကောင်မလေး ပြောတာ ကြားတယ်... ဟို အစ်ကိုဟော်ဆိုတဲ့ကောင် သေသွားပြီလား"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အင်း... ပွဲချင်းပြီး သေသွားတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"သူ ကံကောင်းသွားတာပဲ... တခြား တိရစ္ဆာန်တွေကရော"

"သုံးယောက်ကိုတော့ ကျွန်တော် ချန်ထားခဲ့တယ်... ခိုလှုံရေးစခန်းထဲ ထည့်လို့ရမလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်"

ထူလုံ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "ဘယ်သုံးယောက်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းပိုင်ရှင် လီချင်းဟွာဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ရယ်... နောက်ထပ် နှစ်ယောက်က မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်နဲ့ ဝမ်ကျဲဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရယ်ပဲ" ဟု လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ထူလုံက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထိုဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို သူ မှတ်မိနေသော်လည်း ကျန်နှစ်ယောက်ကိုမူ သူ သိပ်မမှတ်မိတော့ပေ။

သူက မနေနိုင်ဘဲ "အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းပိုင်ရှင်က အရမ်း အစွမ်းထက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ အစွမ်းက မဆိုးဘူး... အသုံးချလို့ ရတယ်... အစွမ်းထက်သလား ဆိုတာကတော့ ဘယ်သူနဲ့ ယှဉ်သလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်" လင်းယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ထူလုံက ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ ထိုဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းပိုင်ရှင်သည် သူ၏အတွက်တော့ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်တော့ ထိုသို့ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းကို ထူလုံ သိထားပြီး လင်းယွမ်တွင်လည်း ဟင်းလင်းပြင် အမျိုးအစား အစွမ်းရှိမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိထားသည်။

သူက ဟန်လုပ်ရယ်မောလိုက်ပြီး "ခင်ဗျား သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ရပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူ့ကို မမုန်းဘူးလား" ဟု လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

ထူလုံက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "မုန်းတယ်လို့တော့ ပြောလို့မရပါဘူး... ရပ်တည်ချက် မတူကြလို့ပါ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ့်သခင်အတွက် ကိုယ် အလုပ်လုပ်ပေးကြတာလေ" ဟု ဆိုသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျား ဒီလိုတွေးနိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့... ကျွန်တော် သူ့ကို မေးကြည့်ပြီးပြီ... အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားကို ဝိုင်းတိုက်တဲ့အထဲမှာ သူ အမှန်တကယ် ပါခဲ့တယ်... ခင်ဗျားအစား သူ့ကို ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ... ခင်ဗျားနဲ့ သူ့ကြားက ရန်ငြိုးကို ရှင်းလိုက်ပြီလို့ မှတ်လိုက်တော့... နောက်ပိုင်း ဒီကိစ္စကို ပြီးသွားပြီလို့ပဲ သဘောထားပြီး ထပ်မပြောကြနဲ့တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထူလုံက ကြောင်အမ်းသွားပြီး လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခဏတာမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

လင်းယွမ်သည် သူ့အတွက်ကြောင့် ထိုသူကို ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပေးခဲ့သည်တဲ့လား။

ဤအနိုင်ကျင့်ခံရသည့် အရှုံးကို သူ မျိုသိပ်ထားရမည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လင်းယွမ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သူ့ကို အသုံးချမယ် ဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့အဲ့လိုမျိုး..."

လင်းယွမ်က သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူပဲ... သူက ခင်ဗျားကို တိုက်ခိုက်တာဟာ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို တိုက်ခိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ... ခင်ဗျားအတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ အပြင်ဘက် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီဓားချက်က သူ ခံကိုခံရမှာပဲ"

"ခင်ဗျား မဟုတ်ဘဲ တခြားဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်မှာ အဝိုင်းခံရရင်တောင်မှ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက တစ်ဖက်လူဆီကနေ ဖြေရှင်းချက် တောင်းကိုတောင်းရမယ်... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ သဘောထားပဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်က လူအားလုံးရဲ့ သဘောထားလည်း ဖြစ်တယ်"

"နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ ခိုလှုံရေးစခန်းက အပြင်ဘက်က အင်အားစုတွေနဲ့ ဆက်ဆံရမယ့် အခွင့်အရေးတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်... ဒီအခြေခံ သဘောတရားကို ခင်ဗျား မှတ်ထားစေချင်တယ်"

ထူလုံက ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးလာကာ "လင်းယွမ်... စိတ်ချပါ... ထိုက်ယန်တောင်က ကျွန်တော် ထူလုံရဲ့ အိမ်ပဲ... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ အိမ်ပဲ... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲရင် ကျွန်တော်က ပထမဆုံး ခွင့်မလွှတ်တဲ့သူ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ထူလုံသည် သူကိုယ်သူ ထိုက်ယန်တောင်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သေရေးရှင်ရေးကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ဤလူလည်ကြီးသည်လည်း ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ထူလုံ၏ ရင်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် နွေးထွေးသွားပြီး သူ့တွင် အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က အကြည့်လွှဲကာ ထူလုံအနီးရှိ ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် နိချီတို့ကို ကြည့်ပြီး "သူတို့က" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထူလုံက ကမန်းကတန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက ဝမ်ရှောင်ယာပါ... ဒီကလေးတွေက ရှောင်ယာရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ... အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်ယာ ဖီးနစ်သင်္ဘောရဲ့ လိုက်သတ်တာကို ခံရတုန်းက ဒီကလေးတွေနဲ့ ဆုံခဲ့တာ... သူတို့က ကူညီပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခရီးတစ်ထောက်လောက် ခေါ်သွားပေးတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်စား ထိုက်ယန်တောင်ဆီကို သတင်းပို့ပေးခဲ့တာ"

"ရှောင်ယာ ကတော့... သူက ခန်ကျားဥယျာဉ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူပဲ... အဲဒီတုန်းက သူနဲ့ ကျွန်တော်ပဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတာ... တခြားလူတွေ အကုန်လုံး ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်က လူတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံလိုက်ရတယ်"

ဝမ်ရှောင်ယာက လင်းယွမ်ကို ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ လင်းယွမ်... ကျွန်မက ဝမ်ရှောင်ယာပါ... ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင်သာ ဝင်မကူညီပေးခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ ခန်ကျားဥယျာဉ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ တကယ်ကို..."

သူမက ထိုနေရာသို့အရောက်တွင် ရှိုက်ငင်လာပြီး မျက်ရည်ဝဲကာ ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဖီးနစ်သင်္ဘော အခန်းထဲမှ ခန်ကျားဥယျာဉ်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် လင်းယွမ်တို့၏ ကူညီမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဇာတ်သိမ်းကို တွေးကြည့်၍ပင် ရနိုင်သည်။

လင်းယွမ်က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် နင့်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ကမန်းကတန်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီးထူလုံက ကျွန်မကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ... ကျွန်မကသာ အစ်ကိုကြီးထူလုံနဲ့ ထိုက်ယန်တောင်က လူအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်သင့်တာပါ" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ထူလုံကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟမ်... ခင်ဗျားက ဒီကောင်မလေးကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထူလုံ၏ မျက်နှာကြီး ရဲတက်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားကာ အကြည့်များကလည်း အနည်းငယ် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး "မ... မဟုတ်ပါဘူး... လမ်းကြုံလို့ ကူညီပေးရုံပါ" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ဘယ်လိုလဲ... ဝါဝင်တော့မှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထူလုံ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ ဤကတုံးနှင့် လူထွားကြီးသည် ရှက်သွေးဖြာကာ အနေရခက်နေသော အမူအရာကို ရှားရှားပါးပါး ပြသလာသည်။

ဘေးနားရှိ ဝမ်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပန်းရောင်သန်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကာ ထူလုံနှင့် လင်းယွမ်ကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

လင်းယွမ်က သူတို့နှစ်ဦးကို ဆက်မစတော့ဘဲ ဝမ်ရှောင်ယာကို "နင်က ထူလုံနဲ့အတူတူ ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား... နောက်ကျ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်အဖမ်းခံရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက ကမန်းကတန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစက မိန်တောင်ပေါ်ကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတာ... အဲဒီနောက် ကျွန်မက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက လူတွေဆီ အကူအညီ တောင်းဖို့ လူသွားရှာခဲ့တာ"

"လမ်းတစ်ဝက်မှာ ကျန်းရုံရုံဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... သူက ကျွန်မကို လူမရှိတဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားပြီးတော့ သတိလစ်အောင် ရိုက်ချလိုက်တာပဲ"

"ကျွန်မ သတိရလာတော့ ဦးလေးကျိုးဆိုတဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်က ဖမ်းထားပြီး ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်ကို ပြန်ပို့လိုက်တာပဲ"

လင်းယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ကျန်းရုံရုံ ဟုတ်လား...

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျန်းရုံရုံနှင့် ဝမ်ရှောင်ယာတို့ကြားတွင် မည်သည့် ရန်ငြိုးရန်စမှ မရှိဘဲ ဘာကြောင့် သူမကို ဖမ်းရမည်နည်း။

ထို့နောက် ဦးလေးကျိုး ကျိုးချင်းမင်ကို သူ ပြန်တွေးမိသွားသည်။ လင်းယွမ်က ဝမ်ကျဲဆိုသော အမျိုးသမီးတွင် မည်သည့်အစွမ်း ရှိသနည်းဆိုသည်ကို သူ မမေးရသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၏ စကားများကို ပေါင်းစပ်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုဝမ်ကျဲဆိုသော အမျိုးသမီးသည် ရုပ်ဖျက်နိုင်သော အစွမ်းမျိုး ရှိနိုင်ကြောင်း လင်းယွမ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချိန်ရလျှင် ထိုအမျိုးသမီးထံ သွားရောက် မေးမြန်းရမည်။

သူက အကြည့်လွှဲကာ ဝမ်ရှောင်ယာအနီးရှိ လူငယ်လေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်လေးယောက်၏ မျက်နှာများတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

လင်းယွမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက သူတို့သည် လင်းယွမ်ကို မသိမသာ ခိုးကြည့်ကာ အကဲခတ်နေကြသည်။

လင်းယွမ်က အစကတည်းက ဖွင့်မပြောခဲ့ဘဲ ယခုမှ ထိုလေးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလေးယောက်သည် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အလိုအလျောက် အကြည့်လွှဲသွားကြကာ လင်းယွမ်နှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲကြတော့ပေ။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းတို့ နာမည်တွေက ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လေးယောက်ထဲတွင် ထိုမိန်းကလေးက ပထမဆုံး စတင်စကားပြောလိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ "မင်္ဂလာပါ ဦးလေးလင်းယွမ်... သမီးနာမည်က ချန်ယန်းပါ... ယန်ကွမ်းမြို့သစ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူပါ... သမီးလည်း အစွမ်းပိုင်ရှင်ပါ... စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က သူမကို ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် သဘောထားမည်ကို စိုးရိမ်ပုံရသဖြင့် သူမက အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက "သူတို့အားလုံးလည်း အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေပါ" ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

နိချီက ကိုယ်တိုင် စကားစလိုက်ပြီး "မင်္ဂလာပါ ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော်က နိချီပါ" ဟု ပြောသည်။

မာကျီကလည်း "မင်္ဂလာပါ ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော့်မျိုးရိုးက မာပါ... နာမည်က ကျီပါ... မင်္ဂလာကျက်သရေနဲ့ ပြည့်စုံတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါ" ဟု ပြောသည်။

ကျုံးဆန်းကလည်း နောက်မှလိုက်ကာ "မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်က ကျုံးဆန်းပါ" ဟု ပြောသည်။

လေးယောက်စလုံးက တစ်လှည့်စီ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ရိုသေလေးစားသော အမူအရာများ ရှိသလို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များလည်း ရှိနေကြသည်။

မျက်မှောက်ရှိ ဤလူသည် တစ်ခုလုံးသော ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော ခိုလှုံရေးစခန်းကို တည်ဆောက်နိုင်စွမ်းရှိသူ ခေါင်းဆောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် သဘာဝအလျောက် ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... မင်္ဂလာပါကွာ... မင်းတို့အားလုံးက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးပါပဲ" ချန်ယန်းက ကမန်းကတန်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ လင်းယွမ်က သူတို့ကို အထင်သေးကာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများဟု သတ်မှတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

သူတို့ ယန်ကွမ်းမြို့သစ်တွင် ရှိနေစဉ်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လူအများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလေ့ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဤထိုက်ယန်တောင် ခေါင်းဆောင်ကို အထင်လွဲမှားမှု မဖြစ်စေချင်ပေ။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆို မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ယန်းတို့ လေးယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်ယန်းက ကိုယ်တိုင် စကားစကာ "သမီးက စိတ်စွမ်းအင် အမျိုးအစား တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်... ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ဦးနှောက်ကို နှောင့်ယှက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို စိတ်ဖောက်ပြန်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က နားထောင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤအစွမ်းသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ရိုက်ခတ်အစွမ်း နှင့် ဆင်တူနေသလိုပဲလား။

သူက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "တစ်ချက်လောက် ပြပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါက... ဘယ်လိုလုပ်ပြရမလဲ" ချန်ယန်းက ကြောင်အမ်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အမှန်တော့ စိတ်စွမ်းအင် ဆိုသည်မှာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ ဒြပ်မဲ့ဖြစ်ရာ ပြသလိုလျှင် ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိမှသာ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့ကို စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ တစ်ချက်လောက် တိုက်ခိုက်ကြည့်ပါလား... နင့်ရဲ့ ဒီအစွမ်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်သလား ဆိုတာကို ငါသိချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "ဦးလေးလင်းယွမ်... သမီးရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်ခြင်း က အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အန္တရာယ် ရှိတယ်နော်" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ထူလုံကလည်း လူနာကုတင်ပေါ်မှ "ချန်ယန်း... လင်းယွမ်က နင့်ကို စမ်းသပ်ခိုင်းရင် စမ်းသပ်လိုက်ပါ... နင့်ရဲ့ ဒီစိတ်စွမ်းအင် လောက်လေးနဲ့ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ ... သတိထားနော်" ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမက အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပုံရကာ ဦးလေးလင်းယွမ်ဟုပင် မခေါ်တော့ချေ။

လင်းယွမ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ယန်း၏ အကြည့်များ စူးရှသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော စိတ်စွမ်းအင် တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ဆူးချွန်တစ်ခုကဲ့သို့သော စိတ်စွမ်းအင်တစ်ခုက လင်းယွမ်၏ စိတ်ပင်လယ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်ဝင်သွားသည်။

လင်းယွမ်၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ အင်အားကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအင် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ ဆူးချွန်တစ်ခု ထိုးစိုက်ဝင်လာသော်လည်း မျက်နှာပြင်နှင့် ထိတွေ့မိရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် သန့်စင်မှုနှုန်း မြင့်မားလှသော စိတ်စွမ်းအင် ပင်လယ်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် ကွဲကြေသွားသည်။

ထိုစိတ်စွမ်းအင် ဆူးချွန်သည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော မိုးပေါက်လေး တစ်ပေါက်ကဲ့သို့ပင် ဖောင်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ချက်ချင်း ကွဲကြေလွင့်စင် သွားသည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး အသံထွက်အောင် ညည်းညူလိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး လင်းယွမ်ကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်ခြင်း သည် အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားသကဲ့သို့သာ ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် မပြုလုပ်ခဲ့ဘဲ စိတ်ပင်လယ်ကို အနည်းငယ် တုန်ခါလိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်ခြင်း ကို ကွဲကြေလွင့်စင် သွားစေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူကသာ သူမကို အမှန်တကယ် ဒုက္ခပေးချင်စိတ် ရှိမည်ဆိုလျှင် အနည်းငယ်မျှ ခုခံလိုက်ရုံဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ထိခိုက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

သူမက လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လင်းယွမ်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလောကတွင် ဤမျှ အင်အားကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မည်နည်း။

"ချန်ယန်း... နင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးနော်" နိချီက ချန်ယန်းကို ကမန်းကတန်း တွဲဆွဲထားပြီး မေးလိုက်သည်။

ချန်ယန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဦးလေးလင်းယွမ်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... ငါ သူ့ရဲ့ စိတ်ပင်လယ်ထဲကိုတောင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လို့ မရဘူး" ဟု တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

နိချီတို့ သုံးယောက်၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ချန်ယန်း၏ ဤစိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်ခြင်းသည် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်းကို သူတို့ သိထားကြသည်။

ချန်ယန်းသာ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်လျှင် နိချီပင်လျှင် သုမာရု အခြေအနေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်ခြင်းက ဦးနှောက်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်လာပါက ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို အပ်ဖြင့် ထိုးခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ နာကျင်ရသည်။

မည်သူမဆို ထိုကဲ့သို့သော နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ပြီး အစွမ်းအခြေအနေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခု ချန်ယန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်မျိုး ရှိမှသာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

တစ်ခဏအတွင်း သုံးယောက်စလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဤလင်းယွမ်အပေါ် သူတို့၏ အသိအမြင်ကို ထပ်မံ အသစ်ပြန်လည် ရေးဆွဲလိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "တကယ်ကို မဆိုးတဲ့ အစွမ်းပဲ... စိတ်စွမ်းအင်က မလုံလောက်သေးတာပဲ ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယန်း၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

စောစောက သူမကိုယ်တိုင်ပင် မကျေမချမ်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူကို ဂရုစိုက်ရန်ပင် သတိပေးခဲ့သေးသည်။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မိသွားသည်။

လင်းယွမ်က နိချီကို အကြည့်လွှဲကာ "မင်းကရော... မင်းရဲ့ အစွမ်းက ဘာလဲ" ဟု ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

ချန်ယန်း၏ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နိချီတို့သည် ချက်ချင်း လေမကြီးရဲတော့ဘဲ "ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းက ကြီးလာအောင် သေးသွားအောင် ပြောင်းလဲနိုင်တာပါ... အဲဒါကို ကျွန်တော်က မုန်ညင်းစေ့နဲ့ သုမာရု လို့ နာမည်ပေးထားတယ်" ဟု ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ပြောရင်း သူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။

နှလုံးက ဒိန်းဒိန်းဒိုင်းဒိုင်း ခုန်ပေါက်လာပြီး အစွမ်းများက သွေးကြောများတစ်လျှောက် လည်ပတ်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် အရူးအမူး ကြီးထွားလာသည်။

လူအများ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ၇ ပေကျော်အထိ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး အင်္ကျီများပင် တင်းကျပ်လာသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်က ဝမ်ရှောင်ယာနှင့် ထူလုံတို့ကို ချက်ချင်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးနှင့် လူငယ်လေးယောက် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးရာ ထိုလေးယောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းများ ရှိနေသည်ကို သဘာဝအလျောက် မသိခဲ့ကြပေ။

ဝမ်ရှောင်ယာက မနေနိုင်ဘဲ "အရမ်းမိုက်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထူလုံက မနေနိုင်ဘဲ "လင်းယွမ်... ဒါလည်း အသွင်ပြောင်းတဲ့ အမျိုးအစား အစွမ်းထဲမှာ ပါတယ်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်သည်လည်း အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အစွမ်းတစ်မျိုး ဖြစ်နေပြန်သည်။

သူက မနေနိုင်ဘဲ "ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အမျိုးအစား အစွမ်းလို့ သတ်မှတ်လို့ ရမယ်ထင်တယ်... နိချီ... ဒါက မင်းရဲ့ အကြီးဆုံး အခြေအနေပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နိချီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် အသုံးပြုရင် ၁၆ ပေလောက်ထိ အမြင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒီလောက်တောင် မြင့်တာလား... အရပ်အမောင်း ပြောင်းလဲသွားတာ အပြင် သွေးသားစွမ်းအင်၊ ခွန်အား၊ အလျင် စတဲ့ အပိုင်းတွေမှာရော အပြောင်းအလဲ ရှိလား" လင်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။

နိချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ရှိတယ်... အကုန်လုံးက အချိုးကျ တိုးလာတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီ သုမာရု အခြေအနေအောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းတွေက အရမ်း မြန်မြန် ကုန်ခမ်းသွားတယ်" ဟု ဆိုသည်။

နိချီသည် သူကိုယ်တိုင် ကြီးထွားလာသော အခြေအနေကို သုမာရု အခြေအနေဟု ခေါ်ဆိုသည်။

သုမာရု ဆိုသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ စကြဝဠာအမြင်ကို ဆိုလိုပြီး အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကြည့်ရတာ မင်းမှာ မုန်ညင်းစေ့ အခြေအနေလည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော် သေးငယ်သွားတဲ့ အခြေအနေကို မုန်ညင်းစေ့ အခြေအနေလို့ ခေါ်တယ်"

ပြောရင်းဖြင့် နိချီက အစွမ်းကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်က အလျင်အမြန် သေးငယ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လူက အင်္ကျီထက်ပင် ပိုသေးငယ်သွားကာ လူတစ်ကိုယ်လုံး အင်္ကျီထဲသို့ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သာမန်လူ တစ်ယောက်၏ ငါးပုံတစ်ပုံ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိတော့ပြီး တက်ဒီ ခွေးလေး တစ်ကောင် အရွယ်အစားခန့် ဖြစ်သွားသည်။

သူက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွယောင်းနေသော ဘောင်းဘီတိုကို ဆွဲမထားရပြီး မျက်နှာက အနည်းငယ် အနေရခက်နေကာ ချက်ချင်းပင် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူက အင်္ကျီကို ချက်ချင်း ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာရဲရဲဖြင့် "ဦးလေးလင်းယွမ်... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က လက်ခုပ်တီးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အရမ်း ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းပဲ... အခုချိန်အထိ မင်းနဲ့ တူညီတဲ့ အစွမ်းမျိုးကို ငါ မမြင်ဖူးသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နိချီက ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ဦးလေးလင်းယွမ် ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခြင်းသည် သူ၏အမြင်တွင် အလွန် ရှားပါးလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က "ဒီအစွမ်းက မင်းရဲ့ အစွမ်းအင်အား ကြီးတာ နည်းတာနဲ့ သက်ဆိုင်လောက်တယ်... နောက်ပိုင်း မင်းရဲ့ အစွမ်းတွေ ဆက်ပြီး တိုးတက်လာတာနဲ့ မင်းရဲ့ ကြီးလာအောင် သေးသွားအောင် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကလည်း ဆက်ပြီး တိုးလာလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

နိချီက ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ် ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော် စပြီး နိုးထလာတုန်းက သုမာရု အခြေအနေပဲ ဖြစ်ဖြစ် မုန်ညင်းစေ့ အခြေအနေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အများဆုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိထက် တစ်ဆကြီးတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဆသေးတာလောက်ပဲ ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ယန်းက မနေနိုင်ဘဲ "ဦးလေးလင်းယွမ်... နိချီရဲ့ ဒီအစွမ်းက ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်မှာ အသုံးပြုလို့ ရရုံတင် မကဘူး... တခြား ပစ္စည်းတွေပေါ်မှာလည်း အသုံးပြုလို့ ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း အံ့သြသွားသော မျက်နှာထားဖြင့် နိချီကို ကြည့်လိုက်သည်။

နိချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူနာကုတင်ဘေးရှိ ရေခွက် တစ်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ လက်ဝါးပေါ်တွင် အစွမ်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထိုရေခွက်သည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အလျင်ဖြင့် ချက်ချင်း ငါးဆခန့် သေးငယ်သွားပြီး အလွန် သေးငယ်လှသော လက်ဖက်ရည်ပန်းကန် အသေးလေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လဲ့သွားသည်။ ဤအစွမ်းကသာ ပြင်ပအရာဝတ္ထုများ အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်နိုင်မည် ဆိုပါက အလွန် ကွာခြားသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အကယ်၍ ကင်းလှည့်အဖွဲ့များက ပစ္စည်းများ သွားရောက် ရှာဖွေရာတွင် အမြောက်အမြားရှိသော ပစ္စည်းများနှင့် တွေ့ဆုံပါက အဖွဲ့၏ လူအင်အားနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်များ မလုံလောက်သောအခါ ထိုပစ္စည်းများကို မည်သို့ သယ်ဆောင်သွားမည်နည်း။

နိချီသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ဤပစ္စည်းများကို အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်သွားအောင် လုပ်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ထုပ်ပိုးကာ သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်၏ အကြည့်များ အရောင်လက်သွားပြီး "ခွက်ကို ငါ့ကို ပေးကြည့်စမ်း" ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

နိချီက ခွက်ကို လင်းယွမ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ "အလေးချိန်က မပြောင်းလဲဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နိချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားရုံပါပဲ... သူ့ရဲ့ မူလ အလေးချိန်ကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်း မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"အရင်တုန်းက အစားအစာတွေ ဘာတွေကို ကြီးသွားအောင် လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အစားအစာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုပဲ ကြီးသွားအောင် လုပ်လုပ်၊ စားပြီးသွားတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ဗိုက်ဝသလို ခံစားရပေမဲ့ ခဏလေးနဲ့ ဗိုက်ပြန်ဆာလာတယ်... ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာကတော့ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုပဲ ကြီးသွားအောင် လုပ်နိုင်တာ ဖြစ်ပြီး အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကတော့ ကြီးမားမလာဘူး ဖြစ်မယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ "ဒီအစွမ်းကတော့ ဖိသိပ်ထားတဲ့ ဘီစကစ်တို့လို စစ်သုံး ရိက္ခာခြောက်တွေ ပြုလုပ်ဖို့ အသုံးပြုလို့ ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နိချီက ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူက ဤအချက်ကို မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် လုံလောက်သော အစားအစာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးရာ အစားအစာများကို မည်သို့ ကြီးမားလာအောင် လုပ်ရမည်နည်း ဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားခဲ့ကြပြီး များပြားလှသော အစားအစာများကို ဖိသိပ်ကာ စားသောက်မည့် အခြေအနေကို မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

အမှန်တော့ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး ပြီးနောက် များပြားလှသော အစားအစာများကို သူ မြင်တွေ့ခွင့် မရခဲ့ပေ။

လင်းယွမ်က သူနှင့်အတူ ဤအစွမ်း၏ အသုံးပြုပုံကို စိတ်ဝင်တစား ဆွေးနွေးလိုက်ရာ နိချီအတွက် အမြင်သစ်များ ပွင့်သွားစေပြီး ဤထိုက်ယန်တောင် ခေါင်းဆောင်၏ ဦးနှောက်က သူ၏ထက် အများကြီး ပိုပြီး ထက်မြက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူ၏ ဤအစွမ်းကို ဦးလေးလင်းယွမ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် ဦးလေးလင်းယွမ်က အသုံးပြုပုံ အမျိုးမျိုးကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ့မှာ ထင်ယောင်ထင်မှား ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မာကျီက သူ၏ အစွမ်းကို မိတ်ဆက်ပေးရန် အလှည့်ရောက်လာသည်။ သူသည် အလျင် အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး ဤအစွမ်းမှာ အနည်းငယ် သာမန်ဆန်လွန်းနေသည်။

ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းတွင် အများဆုံး ရှိသည်မှာ အလျင် အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်များနှင့် ခွန်အား အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်က စကားအနည်းငယ်သာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော ကျုံးဆန်းကို အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ဤသည်က မာကျီကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားစေပြီး ကျုံးဆန်းက ထိုအချိန်တွင် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းက မြေစွမ်းအင် ပါ... မြေကြီးပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်သရွေ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ကျွန်တော်က အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနိုင်ပြီး ကာကွယ်ရေး၊ အလျင်၊ ခွန်အား၊ ပြန်လည်ကုသခြင်း စတဲ့ ကဏ္ဍစုံက အစွမ်းတွေကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်"

လင်းယွမ်က ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ထူးခြားသည့် အစွမ်းတစ်မျိုး ဖြစ်နေပြန်သည်။

သူက မနေနိုင်ဘဲ "မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်နေမှပဲ ရတာလား... သင်္ဘောပေါ်မှာရော... ဒါမှမဟုတ် ကျောက်တုံးပေါ်မှာရော" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျုံးဆန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "သင်္ဘောပေါ်မှာ မရဘူး... ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ရတယ်... လေထဲမှာ ဆိုရင်လည်း မရဘူး... သစ်ပင်ပေါ်၊ ရေထဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သတ္တုပေါ်မှာ ရပ်နေရင်လည်း မရဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လင်းယွမ်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ "မင်းရဲ့ ဒီအစွမ်းက မြေဓာတ်နဲ့ သက်ဆိုင်ပုံ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု အမျိုးအစားနဲ့လည်း အနည်းငယ် ပတ်သက်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြေဓာတ် အစွမ်းကို လင်းယွမ် မြင်ဖူးသော်လည်း ကျုံးဆန်းကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ဘက်စုံ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော အစွမ်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်က "မင်းရဲ့ မြေစွမ်းအင် အစွမ်းက မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျုံးဆန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "တကယ်လို့ မြေကြီးပေါ်မှာသာ ဆိုရင် အလျင်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်က မာကျီထက် မနှေးဘူး... စိတ်စွမ်းအင် ပိုင်းမှာဆိုရင် ချန်ယန်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ထိုးဖောက်ခြင်းကို ကျွန်တော် ခုခံနိုင်တယ်... ခွန်အားပိုင်းမှာဆိုရင်လည်း နိချီရဲ့ သုမာရု အခြေအနေ အမြင့်ဆုံး အဆင့်နဲ့ ကျွန်တော် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားပြီး တခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

တခြားသူများ အားလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ချန်ယန်းက "တကယ်လို့ မြေကြီးပေါ်မှာသာ ဆိုရင် ကျွန်မတို့ထဲမှာ ကျုံးဆန်းက အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲလို့ ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

နိချီကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ကျုံးဆန်းကို မြေကြီးနဲ့ မကင်းကွာသွားအောင် မလုပ်နိုင်သရွေ့ သူက အမှန်တကယ်ကို ကဏ္ဍစုံမှာ သာမန်ထက် ထူးခြားနေတယ်" ဟု ဆိုသည်။

မာကျီက မနေနိုင်ဘဲ "အားနည်းချက်ကတော့ အရမ်း ကြီးတာပဲ... ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လာခဲ့တာ... ဒီဝတုတ်က ရေပြင်ပေါ်မှာ ဘာအစွမ်းမှတောင် မပြနိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးဆန်းက အနေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဤအစွမ်းသည် ကဏ္ဍစုံတွင် မဆိုးသော်လည်း အားနည်းချက်က ကြီးမားလွန်းနေသည်။

အထူးသဖြင့် ရေလွှမ်းမိုးမှု ခေတ်ကြီးတွင် နေရာအနှံ့ ရေလွှမ်းမိုးနေပြီး သူ၏ မြေစွမ်းအင် အစွမ်းကို ထုတ်သုံးရန် မြေနေရာ အလုံအလောက် မရှိပေ။

ယခု ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာမှသာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို ထုတ်သုံးနိုင်တော့သည်။

လင်းယွမ်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ သူတို့၏ အစွမ်းများအကြောင်းကို ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ဝမ်ရှောင်ယာလည်း ပါဝင်လာပြီးနောက် သူမသည်လည်း အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လင်းယွမ် သိလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ထူလုံက သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စကားတချို့ ဝင်ပြောကာ လေထုက အလွန် သဟဇာတ ဖြစ်နေသည်။

လင်းယွမ်က လူငယ်များကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ဒီတစ်ခေါက် ထိုက်ယန်တောင်ကို လာပြီး သတင်းပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်းတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်က လူတွေကို ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖမ်းမိချင်မှ ဖမ်းမိမှာ... မင်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးက အရမ်း ကြီးမားတယ်... မင်းတို့ကို ငါ အကျိုးခံစားခွင့် ပြန်ပေးမယ်... မင်းတို့ လိုချင်တာ ဘာရှိလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်လေးယောက်သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော မျက်နှာထားများ ပေါ်လာကြသည်။

မာကျီက ပထမဆုံး စကားစလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်မှာ နေလို့ ရမလား... ကျွန်တော်တို့က ယန်ကွမ်းမြို့သစ်ကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ... အဲဒီနေရာကို လူဆိုးတွေ သိမ်းပိုက်ထားပြီမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ စကားစလိုက်သည်နှင့် တခြားလူငယ် သုံးယောက်ကလည်း မနေနိုင်ဘဲ လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး အပြစ်ပေးခံရမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော အကျဉ်းသားများကဲ့သို့ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းတို့ ဆက်နေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက မင်းတို့ကို အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မာကျီက ချက်ချင်း အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး "နေချင်တာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ ဆက်နေချင်ပါတယ်" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဝတုတ်၊ ချန်ယန်း၊ နိချီ... မင်းတို့ ကြားလား... ဦးလေးလင်းယွမ်က ငါတို့ကို ဆက်နေခွင့် ပြုလိုက်ပြီ"

တခြားသုံးယောက်ကလည်း အပြုံးများ ပေါ်လာကြပြီး မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။

သူတို့ အစိုးရိမ်ဆုံး ကိစ္စမှာ ဤထိုက်ယန်တောင်ကို လူတွေ သိမ်းပိုက်ထားပြီး သူတို့ကို လက်မခံမည်ကို ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ ဆန္ဒပြည့်ဝသွားပြီး ထိုက်ယန်တောင်တွင် နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့၏ စိတ်များ အပြည့်အဝ အေးချမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါကို မင်းတို့ကိုပေးတဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်လို့ သတ်မှတ်လို့ မရပါဘူး... ထိုက်ယန်တောင်က အခု လူအင်အား လိုအပ်နေလို့ ငါတို့က လူထပ်ခေါ်နေတာ... ဒါကြောင့် မင်းတို့ မပြောရင်တောင်မှ မင်းတို့ကို ဆက်နေဖို့ ငါတို့က ဖိတ်ခေါ်မှာပါ" ဟု ပြောသည်။

"မင်းတို့ တခြား လိုချင်တာ ရှိသေးလား"

သူတို့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ယန်းက မနေနိုင်ဘဲ "ဦးလေးလင်းယွမ်... သမီးတို့ ယန်ကွမ်းမြို့သစ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သမီးတို့ နေရာကို လူမိုက်တစ်စုက သိမ်းပိုက်ထားတယ်... သူတို့ အင်အားက အရမ်းကြီးတယ်... အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... အားလုံးက ဆက်ပြီး ရှင်သန်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး... အဲဒီတုန်းက အဲဒါကြောင့်ပဲ သမီးတို့က အဆောက်အအုံထဲကနေ အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာပါ"

နိချီကလည်း ကမန်းကတန်း "ဦးလေးလင်းယွမ်... ကျွန်တော်တို့မှာ တခြား တောင်းဆိုစရာ မရှိပါဘူး... သူတို့ကို ကူညီပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ကျုံးဆန်းနှင့် မာကျီတို့လည်း မနေနိုင်ဘဲ ဖွင့်ပြောကာ တောင်းဆိုလာကြသည်။

လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "မင်းတို့မှာ ဒီတောင်းဆိုချက် တစ်ခုပဲ ရှိတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သမီးတို့ ဘာမှမလိုချင်ဘူး... ဒီတောင်းဆိုချက် တစ်ခုတည်းပါပဲ" ချန်ယန်းက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... ခဏနေရင် ထူလုံကို ယန်ကွမ်းမြို့သစ်ရဲ့ အခြေအနေကို သေသေချာချာ ပြောပြလိုက်... မင်းတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သွားခေါ်ဖို့ ငါ လူအင်အား စီစဉ်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းယွမ်က ထူလုံကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာက မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ဒေါက်တာရန်က ပြောတယ်... ခင်ဗျား အခြေအနေကို အရင် လေ့လာကြည့်ပြီး လူအင်အား ဘယ်လောက် လိုအပ်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်... အဲဒီအချိန်ကျရင် တင်းယန်ဆီသွားပြီး ကင်းလှည့်အဖွဲ့ထဲက လူတောင်းလိုက်" ဟု ပြောသည်။

ထူလုံက ကမန်းကတန်း "ကျွန်တော့်ဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ လင်းယွမ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ "ဒါဆို ခင်ဗျား ဒဏ်ရာကို သေချာ ဂရုစိုက်ကုသလိုက်ဦး... အားရင် သူတို့ကို ခိုလှုံရေးစခန်းကို လိုက်ပြပြီး ဒီက နေထိုင်မှု ဘဝနဲ့ အမြန်ဆုံး အသားကျအောင် လုပ်ပေးလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လင်းယွမ်... ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်" ထူလုံက သွားဖြဲပြကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ မှာကြားလိုက်ပြီးမှသာ လူနာဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဒေါက်တာရန်၏ ဆေးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းယွမ်က မိန်တောင်ဘက်သို့ ပြန်သွားပြီး လင်းဝမ်ကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

လင်းဝမ်သည် လင်းယွမ်၏ မေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သဘာဝအလျောက် ဖုံးကွယ်မထားရဲဘဲ ကျန်းရုံရုံ အဖြစ် မည်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဝမ်ရှောင်ယာကို လှည့်စားပြီး ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်ဖမ်းလာခဲ့သည့် ကိစ္စများကို အားလုံး ဖွင့်ပြောပြလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က သူမ၏စကားများကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ဒါဆို မင်းက ဘယ်သူ့ရဲ့ ပုံစံမျိုးကိုမဆို ပြောင်းလဲနိုင်တာပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ မြင်ဖူးတဲ့လူ မှန်သမျှကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ပဲ ပြောင်းလဲတာလား... ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားတွေရော ပြောင်းလဲလား"

လင်းဝမ်က "ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကတော့ နည်းနည်းလောက်ပဲ ပြောင်းလဲလို့ရတယ်... လူကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အတိုင်းအတာ အတွင်းမှာပဲ ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က "ငါ့ပုံစံမျိုး ပြောင်းလို့ရလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ ပြောင်းပြရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း... လုပ်ကြည့်လိုက်"

လင်းဝမ်က ချက်ချင်းပင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မကြာမီတွင် လက်ဖဝါးများကို ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် သူ့မျက်နှာနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို လင်းယွမ် မြင်လိုက်ရသည်။

လင်းဝမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကိုပါ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် တုပလိုက်ကာ "ငါက လင်းယွမ်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်သည် မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ အသံနေအသံထားက အစ တစ်ထပ်တည်း တူနေသည်တဲ့လား။

"အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ အစွမ်းပဲ"

စောစောက သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤမျက်နှာတွင် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမှ မတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် သူက မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။

လင်းဝမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းပါ... ရှင့်ကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပြီထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို ပြောင်းလဲကြည့်ပါဦး" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အင်္ကျီအောက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရိုးအဆစ်များသည် ပဲလှော်သကဲ့သို့ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင်ပင် တစ်မိုက်ခန့် မြင့်တက်လာသည်။

သူမ၏ မူလ ၅ ပေ ၇ လက်မခန့်ရှိသော အရပ်သည် ၅ ပေ ၁၁ လက်မခန့်အထိ မြင့်တက်လာသည်။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ ၆ ပေ ၂ လက်မ အရပ်နှင့်တော့ အနည်းငယ် ကွာဟနေသေးသည်။

သူမက လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက် "ဒီအတိုင်းအတာ အထိပဲ မြင့်တက်လို့ ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခု လင်းဝမ်သည် သူနှင့် အမှန်တကယ် သိပ်ကွာခြားမှု မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းလုံးပတ်၊ ပေါင်လုံးပတ် စသည်တို့သည် သူ၏ကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးနေခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးသားစွမ်းအင် အင်အားသည်လည်း သူနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး ကွာခြားနေပြီး သူမ၏ ယခင်ပုံစံအတိုင်းသာ ဆက်ရှိနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏ ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲနိုင်သော အစွမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အပြင်ပန်း ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ပြောင်းလဲမှုသာ ဖြစ်ပြီး ခွန်အားမှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း(၃၀၂) အံ့အားသင့်သွားသော သုံးယောက်

လင်းယွမ်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သေးလိုက်မယ်ဆိုရင် အများဆုံး ဘယ်လောက်အထိ သေးသွားနိုင်လဲ"

"ကျွန်မ စမ်းကြည့်ဖူးတယ်... ပုံမှန် အရပ် ၅ ပေ ၆ လက်မလောက်ကနေ ၅ ပေ ၂ လက်မလောက်အထိ အများဆုံး သေးသွားနိုင်တယ်" လင်းဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ "၄ လက်မလောက်ပဲ ကွာသွားတာပေါ့... ဒီလိုပြောင်းလဲနိုင်တာက မင်း အစွမ်းနိုးထလာကတည်းက ပုံသေဖြစ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် အစွမ်းတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပိုသေးလာနိုင်တာလား"

လင်းဝမ်... "ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ပြောင်းလဲလာတာပါ"

"သိပြီ... မင်းရဲ့ အစွမ်းက တော်တော်လေး အသုံးဝင်တယ်"

လင်းယွမ်က မှတ်ချက်ချလိုက်၏။ ဤအစွမ်းသည် ကြည့်ရလျှင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေတွင်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက မွေးရာပါ သူလျှိုတစ်ယောက်အဖြစ် အသုံးချရန် အလွန်သင့်တော်နေသည်။

နောင်တစ်ချိန် ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူမက ရန်သူ့စခန်းအတွင်းသို့ လွယ်ကူစွာ စိမ့်ဝင်နိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်သတင်းအချက်အလက်များကို ထောက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူမသည် ပေါက်ကွဲသင်္ကေတ ကျောက်တုံးများကို သယ်ဆောင်ကာ ရန်သူ့စခန်းအတွင်း ဝင်ရောက်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူ ဖောက်ခွဲလိုက်မည်ဆိုပါက ကြီးမားသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကိုပါ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သာမန်ဟု ထင်ရသော ဤအစွမ်းသည် အလွန်မြင့်မားသော ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ကောင်းစွာသာ အသုံးချနိုင်မည်ဆိုပါက ရန်သူများကို ခေါင်းကိုက်စေမည့် နတ်ဘုရားအဆင့် အစွမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ... မင်း ပြန်လို့ရပြီ"

လင်းဝမ်က သူ့ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လင်းယွမ်ကတော့ လင်းဝမ်၏ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ရန်အတွက် သူမကို မည်သည့်နေရာတွင် တာဝန်ပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေမိ၏။

ယခု ဖီးနစ်သင်္ဘော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထိုက်ယန်တောင်အတွက် ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စင်း ထပ်တိုးလာရုံသာမက အစွမ်းပိုင်ရှင်များနှင့် လူဦးရေ အသစ်များစွာကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မိန်တောင်ကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့သော လင်းယွမ်အတွက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အသုံးပြုနိုင်မည့် လုပ်သားအင်အားများစွာ ရရှိသွားစေခဲ့သည်။

ဆက်လက်၍ မိန်တောင်ရွာမှ လီရှန်ယန်တို့အဖွဲ့ကို ထိုက်ယန်တောင်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်ပြီး ကျောက်ခိုင်က ထိုက်ယန်တောင်ဘက်မှ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များကို မိန်တောင်သို့ စေလွှတ်ကာ ထိုနေရာ၏ လုံခြုံရေးနှင့် စည်းကမ်းပိုင်းကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်စေရမည်။

အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ခန်ကျားဥယျာဉ်မှ လူများနှင့် ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းမှ မူလလူများကို ပူးပေါင်းစေကာ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း ခိုလှုံရေးစခန်း တည်ဆောက်ရေးကို တာဝန်ယူစေရန် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရေပေါ်တံတားဘက်ရှိ ဆိပ်ကမ်းနှင့် တံတားထိပ် ခံတပ်ကိုလည်း တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

သို့ရာတွင် ထိုနေရာနှစ်ခု၏ ဆောက်လုပ်ရေးကို မြစ်ကမ်းဘေး၌ တိုက်ရိုက် ဆောက်လုပ်၍ကား မရနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေကြီးမှုက ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲဖြစ်ရာ အနိမ့်ပိုင်းတွင် ဆောက်လုပ်ထားမိပါက အချိန်မရွေး ရေမြုပ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြစ်ကမ်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာနေပါကလည်း ၎င်းကို ဆိပ်ကမ်းဟု ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်တော့ပေ။

လင်းယွမ်က ဟိုတွေးဒီတွေး စဉ်းစားပြီးနောက် ဤဆိပ်ကမ်းကို ရေပြင်ပေါ်တွင်သာ တည်ဆောက်ရမည်ဟု ခံစားမိသည်။ ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လာမှုနှင့်အတူ အလိုအလျောက် မြင့်တက်လာနိုင်မည့် ပုံစံမျိုးဆိုလျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေမည်။

ထိုသို့စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ရေပေါ်ဆိပ်ကမ်း တည်ဆောက်မှုကို ရေပေါ်တံတား၏ ဒီဇိုင်းအယူအဆအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ပုံ ပေါ်သည်။

"အဲဒီ ဗေဒါပင်တွေက ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ... ရေပေါ်ပေါ်နိုင်တဲ့ ပြဿနာက ဖြေရှင်းရလွယ်ပေမယ့် အဓိကက ဘယ်လောက်အထိ ခိုင်ခံ့မလဲဆိုတာပဲ"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဗေဒါပင်၏ ရေပေါ်ပေါ်နိုင်စွမ်းက အလွန်အားကောင်းပြီး ဗေဒါရွက် တစ်ရွက်တည်းနှင့်ပင် လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်ကို အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်ထားနိုင်သည်။

သို့သော် ဗေဒါပင်ပေါ်တွင် အဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်မည်ဆိုပါက ပြဿနာရှိလာနိုင်သည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ ဗေဒါပင်၏ ရေပေါ်ပေါ်နိုင်စွမ်း မလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်ရခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဗေဒါရွက် တစ်ရွက်၏ ရေပေါ်ပေါ်နိုင်စွမ်း မလုံလောက်ပါက ဗေဒါရွက်များစွာကို ထပ်၍ အသုံးပြုနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် အဆောက်အအုံများကိုလည်း ဝါးနှင့် သစ်သားကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ အသုံးပြု၍ တည်ဆောက်နိုင်သောကြောင့် ၎င်းက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ပြဿနာမှာ ဗေဒါပင်ဆိုသည်က အပင်တစ်မျိုးသာ ဖြစ်သောကြောင့် ခံနိုင်ရည်အားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းအပေါ်တွင် အဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်လိုက်ပါက ဗေဒါပင်များ ဖိကြိတ်ခံရပြီး ကြေမွသွားမည်လား ဆိုသည်ကို စဉ်းစားရမည်။

"ဒီကိစ္စကို အချိန်ရောက်ရင် ဦးလေးမာတို့ကို နည်းလမ်းရှာခိုင်းပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ခိုင်းရမယ်"

လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင် မိန်တုဥယျာဉ်၌ ရှိစဉ်က အစ်ကိုဟော်တို့ရှိနေသော အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချလာကာ တစ်ဖက်ရှိ အဆောက်အအုံမှ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းသို့ ပြုတ်ကျပြီး ရေချိုးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်တိုက်မိခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို အမှတ်ရသွားမိသည်။

အဲဒီအမျိုးသမီး နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်...

အမယာလို့ ခေါ်တာများလား...

လင်းယွမ်က ထိုအမျိုးသမီးကို တော်တော်လေး မှတ်မိနေသည်။ သူမ၏ ရေချိုးတဘက်အောက်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားအပြင် ပို၍အဓိကကျသည်က သူမ၏ အစွမ်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက အရာဝတ္ထုများကို ပိုမိုခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။

ရန်ဆန်းမင်၏ ထက်မြက်ခြင်း အစွမ်းနှင့် ဆင်တူပေသည်။

အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးကို ရှာတွေ့ပြီး ဤဗေဒါပင်များကို ပိုမိုခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ခိုင်းနိုင်မည်ဆိုပါက ဤဗေဒါပင်များက ရေပေါ်တည်ဆောက်ရေးအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ပြန်သွားကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီထင်တယ်"

ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်း စဉ်းစားမိသည်နှင့် လင်းယွမ်က မိန်တုဥယျာဉ်ကိုပါ သတိရသွားသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာလာစဉ်က လင်းယွမ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာရန် သတ္တိမရှိသူ အများအပြား ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လင်းယွမ်က ထိုသူများအတွက် သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းတစ်ပင်ကို ချန်ထားပေးခဲ့သည့်အပြင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအများအပြားကိုပါ လဲလှယ်ခွင့် ပေးခဲ့သေးသည်။

ယခုဆိုလျှင် နှစ်လတာ အချိန်ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုလူများ ယခုအချိန်တွင် မည်သို့ရှိနေမည်ကို သူမသိပေ။

ထို့အပြင် မိန်တုဥယျာဉ်ထဲတွင် လူအများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုစဉ်က လေဆာတန်းများ ပစ်ခတ်နိုင်သော အမျိုးသမီးအဖွဲ့တွင်လည်း အစွမ်းပိုင်ရှင် အတော်များများ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး ဆက်သွယ်ကြည့်လျှင်လည်း ရနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် လင်ကျန်းတက္ကသိုလ်ဘက်ကိုလည်း တစ်ခေါက်လောက် သွားရဦးမည်။

မိမိတို့ဘက်တွင် ကျွမ်းကျင်လုပ်သား ရှားပါးနေသဖြင့် ပါမောက္ခ လီဟန်ကျုံး ကဲ့သို့သော အရည်အချင်းရှိသည့် ပညာရှင်များကို တက္ကသိုလ်ဘက်သို့ သွားရောက်ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။

...

လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်သားမှာ အခြားသူများနှင့်အတူ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်း တည်ဆောက်ရေးတွင် အလုပ်များနေကြသည်။

တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲပြီးဖြစ်ရာ ဆက်လက်၍ အဆင့်လိုက် တည်ဆောက်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။

အစပိုင်းက လင်းယွမ်သည် လီချင်းဟွာကို ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းများ ဖန်တီးကာ လူများနေထိုင်ရန် အသုံးပြုစေချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်က လီချင်းဟွာအား သေချာစွာ မေးမြန်းကြည့်ပြီးနောက်မှ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းများမှာ အဖွင့်အပိတ် ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ပိတ်လှောင်နေသော ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းအပြည့်အစုံကိုသာ ဖန်တီးနိုင်ပြီး ထိုပူဖောင်းများက အမြဲတမ်း တည်ရှိနေမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ဟင်းလင်းပြင်ဆိုသည်မှာ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်သဘော သဘာဝရှိရာ သူကသာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းမထားပါက ထိုပူဖောင်းများသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကြီးမားသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုခံစားချက်မှာ သင့်ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရည်ကြည်ဖုလေးတစ်ခု ထွက်လာသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ အလိုအလျောက် ပြုပြင်နိုင်စွမ်းကြောင့် ထိုအရည်ကြည်ဖုလေး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော သတ္တိမျိုး ရှိပေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသဖြင့် လီချင်းဟွာ၏ ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်း၏ အသုံးဝင်မှုမှာ အလွန်ပင် လျော့ကျသွားရတော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း တည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သစ်သားအိမ်များနှင့် ဝါးအိမ်များကိုသာ ရိုးသားကြိုးစားစွာ စတင်တည်ဆောက်နေရတော့သည်။

ညနေစောင်း၍ ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မိုက်လာချိန်တွင်တော့ သူတို့သုံးယောက်သား ဒီနေ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်တာဝန်များကို ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းချန်လင်းက လျှောက်လာပြီး သူတို့သုံးယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့သုံးယောက် ဒီနေ့အတွက် တစ်ယောက်ကို အမှတ် ၁၀ မှတ် စာရင်းသွင်းထားလိုက်တယ်"

လီချင်းဟွာက အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်မိသည်။ "အမှတ် ဟုတ်လား... ဘာအမှတ်လဲ"

ကောင်းချန်လင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်လေး... ဒီအမှတ်တွေက အသုံးဝင်တဲ့ အရာတွေကွ... မင်းတို့ ဒီမှာ တစ်လတိတိ အလုပ်လုပ်ပေးရမယ် ဆိုပေမယ့် အလကား လုပ်ပေးရတာ မဟုတ်ဘူး... ကိုလင်းယွမ်က အဲဒီလောက် ရက်စက်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့အတွက် အမှတ်တွေ သတ်မှတ်ပေးထားတယ်"

"ဒီအမှတ်တွေကို သုံးပြီး ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းမှာ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးစုံနဲ့ သွားလဲလှယ်လို့ရတယ်... မင်းတို့ရဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် နောင်ဆိုရင် ဒီအမှတ်တွေအပေါ် မှီခိုပြီး လဲလှယ်ရမှာပဲ"

ဦးလေးကျိုးက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ့ဆီမှာ သွားလဲရမှာလဲ... ဘာပစ္စည်းတွေ လဲလို့ရလဲ"

ကောင်းချန်လင်းက ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုဘက်မှာ ထောင်ထားတဲ့ သစ်သားသင်ပုန်းကို မြင်လား... လဲလှယ်လို့ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေအကုန်လုံး အဲဒီအပေါ်မှာ ရေးထားတယ်... လဲလှယ်ရမယ့် ဈေးနှုန်းတွေလည်း အဲဒီအပေါ်မှာ ပါတယ်"

"မင်းတို့ ဈေးနှုန်းတွေကို သေချာကြည့်... လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွေး... ပြီးရင် လဲချင်တဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းကို မှတ်ထားပြီး ငါ့ဆီလာခဲ့... ငါ စာရင်းစုပြီးသွားရင် ကင်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျောက်တို့ဆီကို ပေးလိုက်မယ်... သူတို့က ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ကနေ ပစ္စည်းတွေ ယူလာပြီး အားလုံးကို ဝေပေးလိမ့်မယ်"

ကျိုးချင်းမင်၊ လီချင်းဟွာနှင့် လင်းဝမ်တို့ သုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်မိကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ကောင်းချန်လင်း ထွက်သွားပြီးနောက် သုံးယောက်သား ထိုသစ်သားသင်ပုန်းဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားကြသည်။

သစ်သားသင်ပုန်းကို အိမ်အမိုးအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မီးတိုင်များ ထွန်းညှိထားသဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။

သုံးယောက်သား သင်ပုန်းပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်ဆေးရည်ကို အသုံးပြု၍ ရေးထားမှန်း မသိသော်လည်း မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှသော ပစ္စည်းစာရင်းများနှင့် လဲလှယ်ရမည့် အမှတ်ဈေးနှုန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုဆေးရည်မှာ အလင်းပြန်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရပြီး ညဘက်တွင်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

သုံးယောက်သား တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။

"ဟမ်... ဆန်၊ ဂျုံ၊ ဆီနဲ့ ရိက္ခာတွေ အကုန်လုံး လဲလို့ရတာပဲလား" ကျိုးချင်းမင်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဆန် တစ်ခွက်ကို ၁ မှတ်၊ ဂျုံမှုန့် တစ်ခွက်ကို ၁ မှတ်၊ ဆီ ဝ.၃ အောင်စကို ၁ မှတ်..."

"မိန်ဟွာဝက်သား၊ ကြက်သားနီ၊ ကြက်ဥနီ... ပေါင်မုန့်နဲ့ ငါးကင်တွေတောင် ပါသေးတယ်ဟ"

ကျိုးချင်းမင်မှာ အပေါ်တွင် ရေးထားသော ပစ္စည်းများကိုကြည့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေတော့သည်။

ပစ္စည်းအမျိုးအစား စုံလင်မှုက သူထင်ထားသည်ထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ဆန်၊ ဂျုံ၊ ဆီနှင့် ရိက္ခာများသာမက ချက်ပြုတ်ပြီးသား ထမင်း၊ ဟင်းများနှင့် အစားအစာများပင် ပါဝင်သေးသည်။

သို့သော် ချက်ပြုတ်ပြီးသား အစားအစာများမှာ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများထက် ဈေးနှစ်ဆခန့် ပိုများနေသည်ကတော့ သိသာထင်ရှားလှသည်။

လင်းဝမ်၏ အကြည့်က အစားအသောက် စာရင်းများပေါ်တွင် မရှိဘဲ ဒုတိယအကြောင်းတွင် ရေးထားသော ကိုယ်လက်သန့်စင်ရေး ပစ္စည်းများနှင့် တစ်ကိုယ်ရည် သန့်ရှင်းရေးသုံး ပစ္စည်းများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မျက်နှာသစ်ဆေး၊ ဆပ်ပြာရည်၊ ဆပ်ပြာခဲ၊ ခေါင်းလျှော်ရည်... ဟယ်... အိမ်သာသုံးစက္ကူတွေတောင် ပါသေးတယ်"

ဤကာလမှာ ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် အချိန်ဖြစ်ရာ စက္ကူများကို သိမ်းဆည်းထားရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။

အထူးသဖြင့် အိမ်သာသုံးစက္ကူဆိုလျှင် ရေနှင့်ထိသည်နှင့် ချက်ချင်း အရည်ပျော် ကြေမွသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤပစ္စည်းများထဲတွင် ဆပ်ပြာနှင့် အိမ်သာသုံးစက္ကူတို့အတွက် လိုအပ်သော အမှတ်များမှာ ဆန်နှင့် ဂျုံတို့ထက်ပင် အနည်းငယ် ပို၍ ဈေးကြီးနေခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းဝမ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားသော ခေတ်ကာလမှ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူများ ဖြစ်ကြပြီး ယခင်က အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မည်မှန်း မသိရသော အခြေအနေများကြောင့်သာ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို သည်းခံခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အခွင့်အရေး ရလာပြီဖြစ်ရာ မည်သူက သစ်ရွက်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကို အသုံးပြု၍ အိမ်သာတက်ချင်ပါမည်နည်း။

မည်သူက တစ်နေ့လုံး မဖြီးမသင် အဝတ်အစား နွမ်းနွမ်းနယ်နယ်ဖြင့် နေထိုင်ချင်ပါမည်နည်း။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများအဖို့ ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုးကို ပို၍ပင် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

သူမက မိမိ၏ အမှတ်များကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး လစဉ်သုံးပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းမင်မှာ နောက်ဆက်တွဲ စာရင်းများကို ဆက်ကြည့်နေပြီး ကြည့်လေလေ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့ဩမှုများက ပို၍ သိသာလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သူ မနေနိုင်ဘဲ လှည့်မေးလိုက်သည်။ "ဒီအပေါ်မှာ ရေးထားတာတွေက အစစ်တွေရော ဟုတ်ရဲ့လား... ဒီထိုက်ယန်တောင်မှာ ဒီလောက်တောင် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာလား"

လင်းဝမ်ကလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ "ဟုတ်တယ်နော်... ထိုက်ယန်တောင်က ဈေးဝယ်စင်တာကြီး တစ်ခုမှ မဟုတ်တာ... ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဘယ်ကရလာတာလဲ... သူတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်လာတာလည်း သိပ်မကြာသေးဘူး မဟုတ်ဘူးလား"

လီချင်းဟွာ တစ်ယောက်သာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အတုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ" ကျိုးချင်းမင်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

လီချင်းဟွာက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူကလည်း ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပဲ"

"ဘာ"

"ဟင်"

ကျိုးချင်းမင်နှင့် လင်းဝမ်တို့ နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်းပင် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာများကို ပြသလိုက်ကြသည်။

လီချင်းဟွာက ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။ "တိုးတိုးလုပ်ပါ"

ကျိုးချင်းမင်က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။ "သူ့အစွမ်းက မင်းနဲ့ အတူတူပဲလား"

လင်းဝမ်ကလည်း အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ "သူ့မှာ တကယ်တော့ အစွမ်းဘယ်နှမျိုးတောင် ရှိနေတာလဲ"

လီချင်းဟွာက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ "သူ့မှာ အစွမ်းဘယ်နှမျိုး ရှိလဲတော့ ငါမသိဘူး... အခု ငါ သူ့ကို လုံးဝ အကဲခတ်လို့ မရတော့ဘူး"

"ငါ သူ့အကြောင်း နည်းနည်းလောက် နားလည်သွားပြီလို့ ထင်လိုက်တိုင်း သူက သူ့ရဲ့ အစွမ်းအသစ်တစ်ခုကို အမြဲ ပြသတတ်တယ်"

"သူ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းက အရမ်း အားကောင်းတယ်... ငါ့ထက်တောင် ပိုသာသေးတယ်"

"သူ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းတဲ့ နည်းလမ်းက ငါနဲ့ မတူဘူး... ငါက ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းတစ်ခုကိုပဲ ဖန်တီးနိုင်တာ... ဒါပေမယ့် အဲဒီပူဖောင်းကို ရွှေ့ပြောင်းလို့ မရဘူး... ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ငါနဲ့အတူ ယူသွားလို့ မရဘူး"

"ဒါပေမယ့် သူကတော့... သူက ပစ္စည်းတွေကို တခြားဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုထဲမှာ သိုလှောင်ထားနိုင်ပြီး အဲဒီဟင်းလင်းပြင်ကိုလည်း သူ လိုချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ဖွင့်နိုင်ပုံရတယ်"

"တခြားတစ်မျိုး ပြောရရင် သူ့ဆီမှာ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း အနေနဲ့ အသုံးပြုလို့ရတဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု ပါလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လီချင်းဟွာက သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် လင်းယွမ်က အစ်ကိုဟော်၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းယူသွားသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်မှ သူက သေချာပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ စကားပြောအပြီးတွင် ကျိုးချင်းမင်နှင့် လင်းဝမ်တို့မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ。

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကာ အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။

"ဟင်းလင်းပြင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း တစ်ခု..." လင်းဝမ်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျိုးချင်းမင်ကလည်း မသိစိတ်ကနေ မေးလိုက်မိသည်။ "ဒီလို ဟင်းလင်းပြင်မျိုးက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမလဲ"

လီချင်းဟွာက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ သက်ဆိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်"

သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်နိုင်သော ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်း၏ အရွယ်အစားမှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အင်အားအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

စိတ်စွမ်းအင် ပိုမိုအားကောင်းလေလေ ဖွင့်နိုင်သော ဟင်းလင်းပြင် ပူဖောင်းက ပိုမိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်သည်။

သူ ခန့်မှန်းရသလောက် လင်းယွမ် ဖွင့်လှစ်ထားသော ဟင်းလင်းပြင်၏ အရွယ်အစားမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လင်းဝမ်က လင်းယွမ်၏ ရုပ်သေးကြိုးမျှင်များဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် ထိုရုပ်သေးကြိုးမျှင်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ လုံးဝ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကျယ်ပြောလှသော ကြောက်မက်ဖွယ် စိတ်စွမ်းအင်ကို သူမ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏ ဟင်းလင်းပြင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းမှာ သူတို့ တွေးထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ထိုမျှ ကြီးမားသော ဟင်းလင်းပြင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းကြီး ရှိနေပါက သူသည် ပစ္စည်းများကို မည်မျှအထိများ သိုလှောင်ထားနိုင်မည်နည်း။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသည်နှင့် သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်လာတော့သည်။

တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ကြီးမားလှသော ခိုလှုံရေးစခန်းကြီးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဤမျှ များပြားလှသော ပစ္စည်းများရှိနေခြင်းကပင် လူအများကို သူ၏အကျိုးအတွက် အသက်စွန့်ကာ အလုပ်အကျွေးပြုစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ထံတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များ ရှိနေခြင်းကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

လင်းဝမ်က သူတို့သုံးယောက်သား ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကံဆိုးရာမှ ကံကောင်းသွားပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော လူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး ဤကဲ့သို့သော ခိုလှုံရေးစခန်းမျိုးတွင် နေထိုင်ရမည်ဆိုလျှင် ဘာကိုများ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ရှိနေဦးမည်နည်း။

ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူတိုင်းက စားစရာ တစ်လုပ်အတွက်၊ နေစရာ နေရာတစ်ခုအတွက်၊ ရေကြီးလို့ မသေအောင်နဲ့ ဘီလူးတွေရဲ့ အစားမခံရအောင် ကြိုးစားနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထောက်ပံ့ပေးထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဤနေရာရှိ လူများက သူ့နောက်သို့ သေချာပေါက် လိုက်ပါချင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမက ဤအရာများကို တွေးတောမိသကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်း မည်မျှအထိ အားကောင်းကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော လီချင်းဟွာကလည်း မသိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။

ဒါကလည်း သူ၏ မာနထောင်လွှားမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အစွမ်းမှာ လင်းယွမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ပိုးစုန်းကြူးလေး၏ အလင်းရောင်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းမင်မှာလည်း အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ မည်မျှပင် ထုံအပါစေ ဤအရာက ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း သူ သိရှိနားလည်ပေသည်။

တစ်ခဏမျှ သူ၏ ရင်ထဲရှိ မကျေနပ်မှုများနှင့် တစ်နေ့လုံး ခံစားနေရသော နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်မှုများမှာ ယခုအခါ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုများသာ ကျန်ရစ်နေတော့သည်။

ထိုခံစားချက်မှာ အစပိုင်းက သင့်ထက် အနည်းငယ် ပိုတော်သော ပြိုင်ဘက်ကို ရန်သူအဖြစ် သဘောထားခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သင် မော့ကြည့်၍ပင် မရနိုင်သော တောင်တန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာသည့်အခါမျိုးနှင့် တူညီနေသည်။

သူ့စိတ်များ သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ မဖြေဖျောက်နိုင်သေးသော ရန်ငြိုးများကို ပြန်လည် တွေးတောကြည့်လိုက်ရာ... မဖြေဖျောက်နိုင်စရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

အဲဒါကို ရန်ငြိုးလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရနိုင်ပေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တွေက အရင် သူတို့ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းကို လက်စတုန်းဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာလေ။

ကျိုးချင်းမင်က မိမိကိုယ်ကို ထိုသို့သာ ဖြေသိမ့်လိုက်တော့သည်။

"မနက်ဖြန် အလုပ်မဝင်ခင် ငါ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်မလို့"

လီချင်းဟွာက ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းမင်နှင့် လင်းဝမ်တို့ ချက်ချင်း သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းဝမ်က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့က ကျွန်မတို့ကို အပြင်ပေးထွက်ပါ့မလား"

"အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ ကာလမှာ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်သွားလို့ မရဘူးမလား" ကျိုးချင်းမင်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။

လီချင်းဟွာက... "ငါ ကင်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျောက်ကို သွားပြောကြည့်မယ်"

လင်းဝမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း သွားကြည့်ချင်တယ်"

ကျိုးချင်းမင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါလည်းပဲ"

လီချင်းဟွာက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး... "ဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

သူတို့က သစ်သား ကြော်ငြာသင်ပုန်းနားမှ ထွက်ခွာလာပြီး စုပေါင်းအလုပ်သမား တဲများရှိရာ အနားယူရာ နေရာသို့ သွားရောက် အနားယူကြသည်။

အလုပ်သမားတဲများဘက်တွင် ယနေ့အတွက် အစားအသောက်များကို စတင် ဝေငှနေပြီ ဖြစ်သည်။

ညစာမှာ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်နှင့် ငါးအသားပြား ကြော်ဖြစ်သည်။

လီချင်းဟွာ ဖြစ်စေ၊ ကျိုးချင်းမင် ဖြစ်စေ၊ လင်းဝမ် ဖြစ်စေ ဤအလုပ်လုပ်ရသည့် ကာလအတွင်း ကျွေးမွေးသော ညစာကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ဤဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နှင့် အသားပြားတစ်ချပ်က သူတို့ ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် စားခဲ့ရသည်ထက်ပင် အများကြီး ပို၍ ကောင်းမွန်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပူပူနွေးနွေး ထမင်းဟင်းများကို မစားရသည်မှာ မည်မျှကြာခဲ့ပြီမှန်းပင် သူတို့ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ။

ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် လူအများစုမှာ သက်တမ်းကုန်နေသော ပေါင်မုန့်များနှင့် ခေါက်ဆွဲခြောက်များကိုသာ စားသောက်နေကြရသည်။

ဆန်ရှိလျှင်တောင်မှ ကျက်အောင်သာ ချက်စားနိုင်ပြီး ပူပူနွေးနွေး ဟင်းလျာများကိုတော့ မျှော်လင့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ငရုတ်သီးဆီကြော် တစ်လုတ်၊ ဘဲဥ တစ်လုံး စားရလျှင်ပင် ကောင်းလှပြီဟု ဆိုရမည်။

သို့သော် ထိုအရာများမှာလည်း အစ်ကိုဟော်တို့ကဲ့သို့သော အစွမ်းပိုင်ရှင်များသာ စားသုံးခွင့် ရှိကြသည်။

သို့သော် ဤထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းတွင် အလုပ်သမားများ စားသုံးရသော အစားအသောက်များက သူတို့ ယခင် ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် စားခဲ့ရသည်ထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်နေသေးသည်။

ဒါ...

တစ်ခဏမျှ လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်သားမှာ ပြောစရာစကားပင် ဆွံ့အသွားကြသည်။

သူတို့ လိုလားတောင့်တခဲ့သော ဘဝနေထိုင်မှု အခြေအနေများကို ဤနေရာတွင် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လီချင်းဟွာက ဆရာ လီယွဲ့ကျင်း ပြောခဲ့သော "အူမတောင့်မှ သီလစောင့်နိုင်မည်" ဆိုသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

အစ်ကိုဟော်တို့အဖွဲ့က အသက်စွန့်ကာ အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်လုယက်ပြီး ရိက္ခာများကို လုယူခဲ့ကြသည်။

အဆုံးသတ်မှာတော့ သူတို့ စားသောက်ရတဲ့ အစားအသောက်တွေက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက အောက်ခြေလူတန်းစားတွေရဲ့ ဘဝနေထိုင်မှု အခြေအနေကိုတောင် မမီဘူးပဲ။

ဒါကမှ တကယ့် အူမတောင့်တာပဲ။

သူတို့ရဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေလို ဓားပြတိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လုံးဝကို မှားယွင်းနေခဲ့တာပဲ။

တစ်ခဏမျှ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်များ အလိုလို ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကျိုးချင်းမင်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သူလည်း ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းနှင့် အစ်ကိုဟော်တို့အဖွဲ့ကြားရှိ ကြီးမားသော ကွာခြားချက်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်လုယက်စရာ မလိုဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရပ်တည်ခြင်းဖြင့်လည်း ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်ကြောင်းကို သူ နားလည်သွားသည်။

ဒီညက သူတို့သုံးယောက်အပေါ် သက်ရောက်မှုက လင်းယွမ် ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်ကို တက်ရောက်လာတုန်းကထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်နေသေးတယ်။

ဒါက စိတ်ကူးတွေးခေါ်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အယူအဆပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

အလုပ်သမားတဲများအတွင်း သုံးယောက်သား တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တန်းစီကာ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်စီနှင့် အသားပြည့်ဝသော ငါးအသားပြား ကြော်များကို အလှည့်ကျ ထုတ်ယူခဲ့ကြသည်။

ပူလောင်နေသော ဆန်ပြုတ်ကို သောက်ရင်း၊ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော အသားပြားကြော်ကို စားရင်း သူတို့သုံးယောက်စလုံး မေ့ပျောက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လူနေမှုဘဝ၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားရကာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားကြသည်။

ဤညသည် အိပ်စက်ရန် ခက်ခဲသော ညတစ်ညဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။ မိုးလင်းသည်နှင့် လီချင်းဟွာက အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။

သူ ထလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးချင်းမင်နှင့် အမဝမ်တို့ နှစ်ယောက်လည်း ထလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

လီချင်းဟွာက... "သွားကြစို့... ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို သွားကြည့်ရအောင်"

"ကောင်းပြီ" ကျိုးချင်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ညလုံး စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည်လည်း ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းအပေါ် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သုံးယောက်သား အလုပ်သမားတဲများထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ မိုးရွာသွန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်သား အရေးမစိုက်ဘဲ ယွင်ချွမ်ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ လျှောက်သွားကာ တာဝန်ကျ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က ဤသုံးယောက်ကို အလိုအလျောက်ပင် မှတ်မိနေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသုံးယောက်မှာ လင်းယွမ် ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူများ မဟုတ်ပါလား။

လီချင်းဟွာ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး... "ခဏစောင့်ဦး... ငါ ကင်းအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျောက်ကို သွားမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကျောက်ခိုင်ကို သွားရှာလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျောက်ခိုင် ထွက်လာပြီး သုံးယောက်သားကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

လီချင်းဟွာကို တွေ့သောအခါ သူက ပြုံးလိုက်သည်။

လင်းယွမ် ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးလာပြီး အထူးတလည် မှာကြားထားသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ သူက အလိုအလျောက်ပင် အမှတ်တရ ရှိနေသည်။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူကလည်း ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်နေသဖြင့် ကျောက်ခိုင်က ဤလူကို အနည်းငယ် ပို၍ အထင်ကြီးနေမိသည်။

"မင်းတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို သွားချင်လို့လား"

လီချင်းဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ချင်လို့ပါ"

ကျောက်ခိုင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး... "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီချင်းဟွာက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုလင်းယွမ်မှာ ခင်ဗျားတို့ကို ဦးဆောင်နိုင်ပြီး သူ့အတွက် အသက်ပေး အလုပ်လုပ်ချင်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ဘယ်လို အရည်အချင်းမျိုး ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တယ်... သူ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးမို့လို့ ဒီကလူတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်"

ကျောက်ခိုင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး လီချင်းဟွာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းပြချက်ကိုတော့ ငါ ခွင့်ပြုတယ်"

"ကိုးနာရီမထိုးခင် ပြန်လာနိုင်မလား"

လီချင်းဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပြန်လာနိုင်ပါတယ်"

"ဒါဆိုသွားကြ

ကျောက်ခိုင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ယာယီဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်တစ်စောင်ကို တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အလုပ်လုပ်ရသည့် ကာလအတွင်း ဤလူများ အလုပ်လုပ်ရာ နေရာမှ ထွက်ခွာလိုပါက ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ အပြင်ထွက်လျှင် ခြေတစ်လှမ်းပင် ရွှေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီချင်းဟွာက ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူမလွှတ်တော့ဘူးလား"

ကျောက်ခိုင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အတင်းခူးတဲ့ အသီးက မချိုပါဘူးကွာ... မင်းတို့ တကယ် ထွက်သွားချင်တယ် ဆိုရင်တောင် ငါ လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေလို့ရော ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ"

"ပြီးတော့ မင်းတို့ ထွက်မသွားဘူးဆိုတာကိုလည်း ငါ သိတယ်လေ"

လီချင်းဟွာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဲဒီလောက် သေချာနေရတာလဲ"

ကျောက်ခိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းကို မင်းတို့ မြင်ပြီးသွားရင်... အခု လောကကြီးမှာ ဘယ်နေရာမှ ငါတို့ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းလောက် မကောင်းနိုင်ဘူးဆိုတာကို မင်းတို့ သိသွားလိမ့်မယ်"

လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်သား အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ နှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သုံးယောက်သား သစ်သားတံတားလမ်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုလမ်းအတိုင်း ရေပေါ်တံတားရှိရာသို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့များ ကင်းလှည့်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး တောင်ကုန်းများကြားတွင် မြေရိုင်းများကို ရှင်းလင်း၍ စိုက်ပျိုးရေး စတင်နေသူများပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးယောက်ကို မြင်သောအခါ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်အချို့က လာရောက်၍ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းကြသည်။

လီချင်းဟွာက ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်မှသာ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များက သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ရေပေါ်တံတား တည်ရှိရာ တံတားထိပ် ခံတပ်သို့ ရောက်ရှိလာရာ ထိုနေရာတွင်လည်း ကင်းလှည့်အဖွဲ့များ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

သူတို့၏ ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်များကို စစ်ဆေးပြီးမှသာ ရေပေါ်တံတားပေါ်သို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ လင်းလင်းချင်းချင်း မဖြစ်သေးဘဲ ရေပေါ်တံတားဘေးတွင် ဖီးနစ်သင်္ဘောကြီး ဆိုက်ကပ်ထားသည်။

ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် မီးများလင်းနေပြီး ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များ သင်္ဘောပေါ်တွင် တာဝန်ကျ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ လုံခြုံရေး တင်းကျပ်ပြီး စနစ်တကျ ရှိလှသည်။

ယခင်က သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဖီးနစ်သင်္ဘောနှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ပေ။

လီချင်းဟွာ မှတ်မိနေသေးသည်မှာ ယခင် ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်တွင် အစ်ကိုဟော်၏ တပည့်များက အားသည်နှင့် လောင်းကစားဝိုင်းများ ပြုလုပ်ကြကာ အမျိုးသမီးများကို အပျော်အပါးအဖြစ် အသုံးချပြီး အရက်သောက် ပျော်ပါးနေတတ်ကြသည်။

ထိုလူများတွင် စည်းကမ်းဆိုသည်မှာ လုံးဝ မရှိခဲ့ဘဲ လူတိုင်းက မူးယစ်ရီဝေစွာဖြင့် လက်ရှိအချိန်ကိုသာ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့ကြသည်။

ဘယ်နေ့ သေရမလဲဆိုတာကို ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် သူတို့က နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မိမိကိုယ်ကို အရူးအမူး လွှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခု မြင်တွေ့နေရသော ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းမှ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကတော့ လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။

သူတို့က မိမိတာဝန်ကို တည်ကြည်စွာ ထမ်းဆောင်ကြပြီး အပျော်အပါး မက်မောခြင်း မရှိဘဲ အလုပ်ကိုသာ သေချာတိကျစွာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

၎င်းက လီချင်းဟွာအား နှစ်ဖက်ကြားရှိ ကြီးမားသော ကွာခြားချက်ကို ခံစားသိရှိစေခဲ့သည်။

ကျိုးချင်းမင်နှင့် လင်းဝမ်တို့မှာလည်း ရင်ထဲတွင် လေးစားသွားကြပြီး လင်းဝမ်က တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်အခြေအနေက တခြားနေရာက လူတွေနဲ့ တကယ် မတူဘူးပဲ"

ကျိုးချင်းမင်က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့လိုက်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က အသက်ရှင်ဖို့ကို တကယ် ကြိုးစားနေကြတာပဲ"

သုံးယောက်သား ဆက်လျှောက်သွားကာ ရေပေါ်တံတားပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြပြီး တံတား၏ အားကောင်းသော ရေပေါ်ပေါ်နိုင်စွမ်းကို ခံစားရင်း ဤရေပေါ်တံတား၏ ခိုင်ခံ့မှုကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်မိကြသည်။

လီချင်းဟွာက... "ဒီရေပေါ်တံတားက ခိုင်ခံ့မှုတော့ သိပ်မရှိလောက်ပေမယ့် ရေပေါ်ပေါ်နိုင်တဲ့ အားကတော့ လုံးဝ ပြဿနာမရှိဘူး"

"ဗေဒါပင်တွေကို သုံးပြီး ရေပေါ်တံတား ဆောက်ဖို့ တွေးမိတာ... ဘယ်ပါရမီရှင်က စဉ်းစားမိသွားတာလဲ မသိဘူး" လင်းဝမ်ကလည်း အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းမင်က ခြေဆောင့်ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ရှိ ဗေဒါပင်များက အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားရုံမှလွဲ၍ အခြားပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။

သူ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရေပေါ်ပေါ်နိုင်တဲ့ အားက တကယ် အားကောင်းတာပဲ... ဒီအပေါ်မှာ ကားတောင် မောင်းလို့ရမယ့်ပုံပဲ"

ရေပေါ်တံတားကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုက်ယန်တောင်ဘက်ရှိ တံတားထိပ် ခံတပ်တွင်လည်း တာဝန်ကျ စောင့်ကြပ်သူများ ရှိနေပြီး သူတို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးကာ ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်များကို သေချာစွာ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီးမှသာ သွားခွင့်ပြုခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုက်ယန်တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားရာ ဤဘက်ရှိ သစ်တောများကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းထားပြီး မြေပြင်ကိုလည်း ညီညာအောင် ပြုပြင်ထားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျောက်ပြားများကို အဆင့်ဆင့် ခင်းကျင်းထားပြီး လမ်းငယ်လေး တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားသည်။

ကျောက်ပြားလမ်းအတိုင်း အထက်သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ မိုင်ဝက်ခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ အရှေ့ဘက်တွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး တဒေါက်ဒေါက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မနက်စာ ရောင်းချနေသူများ၏ အသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

သုံးယောက်သား အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျိုးချင်းမင်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းလား... ဒီလောက်တောင် စည်ကားနေတာလား"

"ဘုရားရေ... မိုးတောင် မလင်းသေးဘူး... ဒီလူတွေက ထနေကြပြီလား... သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" လင်းဝမ်ကလည်း အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လီချင်းဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး... "သွားကြည့်ရအောင်"

သူ့ခံစားချက်အရ ဤနေရာက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူ တွေးထင်ထားသော ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

"ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းတို့က ဘာလာလုပ်တာလဲ"

မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသော နေရာသို့ အနည်းငယ် ချဉ်းကပ်သွားချိန်မှာပင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချင်းဟွာက ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ပြလိုက်ပြီး... "ကျွန်တော်တို့ မိန်တောင်ကနေ လာတာပါ... ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို သွားမလို့ပါ"

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်ကို ယူကာ သေချာစွာ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး... "ဒီဘက်က သတ္တုတွင်းနယ်မြေကွ... ခိုလှုံရေးစခန်း မဟုတ်ဘူး... ခိုလှုံရေးစခန်းကို သွားချင်ရင် ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားရဦးမယ်"

"မင်းတို့ သတ္တုတူးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဝင်သွားလို့ရတယ်"

လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်သား ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျိုးချင်းမင်က အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ "သတ္တုတွင်းနယ်မြေ ဟုတ်လား... ဘာသတ္တုတွင်းနယ်မြေလဲ"

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က စိတ်မရှည်သည့်ဟန် မပြဘဲ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက အစွမ်းကျောက်တုံး သတ္တုတွင်းနယ်မြေကွ... ဒီမှာ သတ္တုတူးလို့ရတယ်... အစွမ်းကျောက်တုံး တူးလို့ရရင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို သွားပြီး အမှတ်တွေနဲ့ သွားလဲလို့ရတယ်... အမှတ်ဆိုတာကို မင်းတို့ သိတယ်မလား"

"သိပါတယ်..." ကျိုးချင်းမင်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီချင်းဟွာမှာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်မိပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစွမ်းကျောက်တုံး သတ္တုတွင်း ဟုတ်လား... ဒီ... ဒီနယ်မြေမှာ အစွမ်းကျောက်တုံး သတ္တုတွင်း ရှိတယ်ပေါ့"

သူကိုယ်တိုင် ထူလုံက ပေါက်ကွဲသင်္ကေတ ကျောက်တုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ထိုမျှ တန်ဖိုးကြီးမားသော အစွမ်းကျောက်တုံးများက ထိုက်ယန်တောင်တွင် သတ္တုတွင်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံး အနေဖြင့် ရှိနေသည်လား။

ဒါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မအံ့ဩစေဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ထိုကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့... အထဲက အသံတွေကိုလည်း မင်းတို့ ကြားရတယ်မလား... အစွမ်းကျောက်တုံး တူးတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ... တချို့လူတွေဆိုရင် ညဘက်တောင် အိမ်မပြန်ကြတော့ဘဲ ဒီဘက်မှာပဲ အိပ်ပြီး နေ့မနား ညမအား သတ္တုတူးပြီး အမှတ်တွေ ရှာနေကြတာလေ"

လင်းဝမ်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်တောင် အသေအလဲ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား"

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က... "လူအများစုက ခွန်အားရှိတဲ့ လူငယ်တွေချည်းပဲ... ဒါပေမယ့် သန္ဓေပြောင်း အစွမ်းတွေ နိုးထမလာကြဘူးလေ... သတ္တုတူးတာကလွဲပြီး သူတို့မှာ တခြား အမှတ်ရှာလို့ လွယ်တဲ့နည်းလမ်းလည်း မရှိတော့ဘူးလေ"

"အခု သတ္တုတူးတဲ့လူတွေ ပိုပိုများလာပြီ... ဒီက ကျောက်တုံးတွေက တူးလို့ မကုန်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ... တစ်နေ့ကျရင်တော့ ကုန်သွားမှာပဲ... အဲဒါကြောင့် လူတိုင်းက အလုအယက် တူးနေကြတာပေါ့"

သုံးယောက်သား ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။ အစွမ်းကျောက်တုံးဆိုသည်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။ တစ်တုံးတူးလိုက်လျှင် တစ်တုံး လျော့သွားမည် ဖြစ်ရာ ဤလူများ ဤမျှအထိ အသက်စွန့် ကြိုးစားနေကြခြင်းမှာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိပေသည်။

"ဒီအထဲမှာ အကုန်လုံးက သတ္တုတူးတဲ့ လူချည်းပဲလား... ထမင်းချက်နေတဲ့ လူတွေကိုပါ မြင်နေရပါလား" ကျိုးချင်းမင်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ထမင်းချက်တဲ့ လူတွေလည်း ရှိတာပေါ့... ဒီမှာ လူများလာတော့ စီးပွားရေး လာလုပ်တဲ့လူတွေ ရှိလာတာလေ... သတ္တုတွင်း အလုပ်သမားတွေက အချိန်ကုန်သက်သာအောင် ကိုယ်တိုင် ထမင်းမချက်ချင်ကြတော့ အသင့်လုပ်ထားတာတွေကို ဝယ်စားကြတယ်"

"ဒီဘက်မှာ ထမင်းချက်တဲ့ လူတွေတင် မကဘူး... ပေါက်တူး ရောင်းတဲ့လူ၊ ကျောက်တုံး ဝယ်တဲ့လူ၊ အားပြန်ပြည့်ဆေး ရောင်းတဲ့လူတွေပါ ရှိတယ်... စီးပွားရေး လုပ်တဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ"

သုံးယောက်သားမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။ ဘယ်လိုပဲ နားထောင်ကြည့်ကြည့် ဤနေရာက ဈေးတန်းလေး တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားနေရသည်။

"အထဲ ဝင်ကြည့်ဦးမလား" ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က မေးလိုက်သည်။

လီချင်းဟွာက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ... "မသွားတော့ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ကိုးနာရီမထိုးခင် ပြန်သွားရဦးမှာမို့လို့"

"အော်... ဒါဆိုလည်း သဘောပါပဲ" ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်က အခြားသူများကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လီချင်းဟွာက သတ္တုတွင်းနယ်မြေဘက်တွင် ခတ်ထားသော ခြံစည်းရိုးများနှင့် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်များကို အဝေးမှ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။

ဘေးရှိ ကျိုးချင်းမင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သောက်ကျိုးနည်း... အစ်ကိုဟော်သာ အသက်ရှင်နေသေးရင်တော့ နောင်တရလွန်းလို့ သေသွားလောက်တယ်... ဒီနေရာမှာ အစွမ်းကျောက်တုံး သတ္တုတွင်း ရှိတယ်ဆိုတာကိုသာ စောစောသိခဲ့ရင် သူ့ကို သတ္တိအဆတစ်ရာလောက် ပေးရင်တောင် ဖီးနစ်သင်္ဘောကြီးကို ဒီဘက် တိုက်ရိုက်မောင်းလာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းဝမ်က... "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျိုးချင်းမင်က... "အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်လောက်က ဖီးနစ်သင်္ဘောပေါ်ကို အစွမ်းကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ပစ်ပေါက်လိုက်ရုံနဲ့ ဖီးနစ်သင်္ဘောကြီး တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ ကြေမွသွားမှာပေါ့... ဘာသွားတိုက်စရာ ရှိတော့လို့လဲ"

လီချင်းဟွာကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး... "ဒါတွေ ပြောနေလို့လည်း ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ... ငါတို့က ငါးစာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ လူတွေက အခုလို နှစ်လဆိုတဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီအဆင့်အထိ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

သုံးယောက်သား စိတ်ခံစားချက် အသီးသီးဖြင့် ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းဘက်သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအချို့ကို မေးမြန်းလာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် မီးဝါးတောရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လင်းလာပြီဖြစ်ပြီး မိုးရေစက်များအောက်တွင် တောင်ပတ်လမ်းဘေး၌ လမ်းအတိုင်း တည်ဆောက်ထားသော မြို့ရိုးများကို တွေ့ရသည်။ မြို့ရိုးမှာ အလွန်မရှည်သော်လည်း ဝါးတောတစ်ခုလုံး၏ အပြင်ဘက်ကို ဝိုင်းပတ်ထားသည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် ခြေသုံးလှမ်းလျှင် ကင်းတစ်ခုကျစီ ချထားပြီး စောင့်ကြပ်နေသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေသည်။

မြို့ရိုးအပြင်ဘက်၊ လမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် လှေကားထစ် စိုက်ခင်းများကို ဖော်ထုတ်ထားပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော သက်ကြီးရွယ်အို အချို့က စောစောစီးစီး လယ်ဆင်းကာ အလုပ်လုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်သား လယ်ကန်သင်းပေါ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးကို အလျင်စလို မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"အဘိုး... ဒီနေရာက ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းလား"

အဘိုးအိုက လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ... ဒီနေရာပဲ... မင်းတို့က မိန်တောင်ကနေ လာတာလား"

"အဘိုးက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" လင်းဝမ်က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မိန်တောင်က လူတွေ အများကြီး ဈေးဝယ်စင်တာလာလည်ကြတယ်လေ... မင်းတို့ ဟိုဘက် မြို့တံခါးပေါက်ကို သွားပြီး ကိုယ်ရေးအချက်အလက် စစ်ဆေးပြီးရင် ခိုလှုံရေးစခန်းထဲ ဝင်လို့ရပြီ"

လီချင်းဟွာက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "အဘိုး... ဘာလို့ ဒီလောက်စောစောကြီး ထပြီး မြေလာတူးနေတာလဲ"

အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "အိပ်မပျော်တော့လို့လေ... အသက်ရလာရင် ဒီရောဂါ ရှိတာပဲ... လဲလျောင်းနေရတာ ငါ့အတွက် မသက်မသာ ဖြစ်တယ်... တစ်ခုခု မလုပ်ရရင်လည်း နေရခက်တယ်... ဒီအပြင်ဘက်က မြေက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အလကားထားလည်း မြေရိုင်းပဲလေ... ငါလည်း ထွက်လာပြီး မြေနည်းနည်း တူးဆွလိုက်တာ... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ထားလိုက်မယ်... အချိန်တန်ရင် အမှတ်နည်းနည်းလောက် ရောင်းလို့ရမလားလို့လေ"

လီချင်းဟွာက အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားမိသည်။

ဤအဘိုးအိုမှာ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရ၍ လယ်စိုက်နေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် စိုက်ပျိုးလို၍ လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က သာမန်လူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို အားကိုးရပ်တည်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

သို့သော် ယခင်က သူကိုယ်တိုင်ကတော့ အစ်ကိုဟော်တို့နှင့်အတူ လိုက်ပါကာ အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်လုယက်ပြီး အတင်းအဓမ္မ လုယူစားသောက် အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်။

တစ်ခဏမျှ ရှက်ရွံ့သည့် ခံစားချက်တစ်မျိုးက ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူက လှည့်ထွက်သွားပြီး... "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ အထဲကို ဝင်လည်လိုက်ပါဦးမယ်"

အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "သွားကြပါ လူငယ်လေးတို့... နောက်ပိုင်း ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက မင်းတို့ရဲ့ တည်ဆောက်မှုကို အားကိုးရဦးမှာပဲ"

သူ၏ ဤစကားက လီချင်းဟွာ၊ ကျိုးချင်းမင်၊ လင်းဝမ်တို့ သုံးယောက်သား၏ ရင်ထဲတွင် အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သုံးယောက်သား တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် မြို့တံခါးပေါက်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားကြသည်။

မြို့တံခါးပေါက်ရှိ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များက သူတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များနှင့် ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

မြို့တံခါးပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သပ်ရပ်စွာ စီတန်းနေသော အိမ်အလုံးပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ကျောက်အိမ်၊ ဝါးအိမ်နှင့် သစ်သားအိမ် စသည်ဖြင့် အစုံအလင် ရှိနေသည်။

မြေပြင်က အလွန် ညီညာပြီး ကျောက်ပြားများ ခင်းထားသဖြင့် အလွန် သန့်ရှင်းနေသည်။

ထိုအိမ်များကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် မြင့်မားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုနှင့် ကပ်လျက်ရှိနေသော ကွင်းပြင်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် မဏ္ဍပ်များနှင့် မိုးကာထားသော တဲများ ရှိနေသည်။

ချောက်ကမ်းပါးနှင့် နီးသောဘက်တွင် မြင့်မားသော ဝါးအိမ်များကို တွေ့ရပြီး အထပ်ဆယ်ဂဏန်း၊ နှစ်ဆယ်ဂဏန်းအထိ မြင့်မားသော အိမ်များပင် ရှိနေသည်။

ဝါးအိမ်များကို ချောက်ကမ်းပါးနံရံကို မှီ၍ တည်ဆောက်ထားရာ နံရံအတွင်းပိုင်းတွင် နေထိုင်စရာ နေရာများ ဖန်တီးထားပုံ ရသည်။

ထိုထက် ပို၍ အဝေးတွင်မူ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ဝါးတောကြီးများ ရှိနေသည်။

ဝါးတောများကို ဖြတ်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ဝါးတောအတွင်းပိုင်း၌လည်း အဆောက်အအုံများ ရှိနေသေးကြောင်း ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည်။

သုံးယောက်သား မြို့ရိုးအတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထမင်းချက်ပြုတ်နေကြပြီဟု ထင်ရသည်။

လူအများစုက ထီးများဆောင်းကာ၊ မိုးကာအင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ပြီး သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်ကာ အဖွဲ့လိုက် ဝါးတောရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားနေကြသည်။

သုံးယောက်သား ဤရွာသစ်လေးနှင့်တူသော ရွာလေးကို ခံစားရင်း ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာက ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသော နတ်ပြည်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လူတိုင်းက ဖော်ရွေသော အမူအရာများ ရှိကြပြီး အသွားအလာ ကြားတွင် တစ်ခါတစ်ရံ တဟားဟား ရယ်မောသံများ ကြားရသကဲ့သို့ "စားပြီးပြီလား" ဟု နှုတ်ဆက်မေးမြန်းနေသူများလည်း ရှိသည်။

ဤနေရာနှင့် ပြင်ပရှိ ရေလွှမ်းမိုးမှု ကပ်ဘေးကြီးမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုကဲ့သို့ ကွာခြားနေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲတွင် ပိတ်မိနေသူများမှာ အသားအရေများ ဖြူဖျော့ပိန်ချုံးနေကြပြီး စားစရာ တစ်လုပ်အတွက် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြရသည်။

သို့သော် ဤနေရာရှိ လူများမှာမူ လူတိုင်းက တက်ကြွရွှင်လန်းနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဘဝအပေါ် ကျေနပ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ရှိနေကြသည်။

သုံးယောက်သား ဤမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြကာ ကပ်ဘေးမတိုင်မီ အချိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်သွားကြသည်။

သူတို့က လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ကာ ကျောက်ပြားလမ်းအတိုင်း ဝါးတောရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ခြေနှစ်လှမ်းမျှပင် မလျှောက်ရသေးမီ အရှေ့ဘက်တွင် အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ဝါးတောဘက်သို့ လျှောက်သွားနေသော လူငယ်လေးဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေကြသည်။

ထိုငါးဦး၏ အရှေ့တွင် အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ဝန်းကျင်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက အပြုံးလေးဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာများကို မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

"ရှောင်ယာ၊ ချန်ယန်း... နင်တို့ကြည့်... ဒီနေရာက မီးဝါးတောပဲ... မနေ့ညက နင်တို့ ပြန်လာတာ အရမ်းနောက်ကျတော့ ဒီနေရာကို သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူးမလား"

"ဒီမီးဝါးတောက သာမန်မဟုတ်ဘူးနော်... ဒီအထဲက ဝါးတွေက ငါတို့ဆီမှာ အဓိက တည်ဆောက်ရေး ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးရုံတင်မကဘူး... မီးဝါးတွေ အရွယ်ရောက်သွားရင် အကောင်းဆုံး လောင်စာအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်"

"အိမ်တော်တော်များများက မီးဝါးတွေကိုသုံးပြီး မီးမွှေးပြီး ထမင်းချက်ကြတယ်... မီးခိုးမထွက်တဲ့အပြင် စိုထိုင်းနေလို့ မီးမလောင်တာမျိုးလည်း မဖြစ်ဘူး"

"ဒါက ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာကြီးပဲ"

"နင်တို့ကြည့်... ဒီမီးဝါးပင်က ရင့်နေတဲ့ မီးဝါးပင်ပဲ... သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အစိမ်းရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ မီးနီရောင် ဖြစ်နေပြီ"

"သူ့ရဲ့ အသားက သံပြားလောက်နီးပါး ခိုင်မာတယ်... မီးရှို့တာကလွဲပြီး တခြားနည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးဖို့ အရမ်းခက်တယ်"

"နင်တို့ ဒါကိုလည်း ကြည့်ဦး... ဒါက မီးဝါးမျှစ်ပဲ... အရမ်းစားကောင်းတယ်... စားသောက်ခန်းမမှာ မီးဝါးမျှစ်နဲ့ မိန်ဟွာဝက်သားကြော် ဟင်းတစ်ခွက် ရှိတယ်... အရမ်းအရမ်းကို စားလို့ကောင်းတာ... အစ်ကိုကြီးထူလုံ ပြန်ကောင်းလာရင် နင်တို့ သွားစားကြည့်ကြဦးနော်"

ထိုမိန်းကလေးက စကားပြော အလွန်သွက်ပြီး စကားပြောသည့်အခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေး ရှိနေကာ အလွန် ချိုသာသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာ၊ ချန်ယန်းတို့ အဖွဲ့မှာ အလိုလိုပင် သူမအပေါ် ယုံကြည်မှုနှင့် သဘောကျမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

ဝမ်ရှောင်ယာက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေးတုံယန်... ဒီမီးဝါးတွေက ဒီလောက်ကောင်းနေတာ... ဒီဝါးမျှစ်တွေကို သဘောတိုင်း ခူးခွင့် မရှိလောက်ဘူးနော်"

တုံယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့... ဒါပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါဘူး... အစ်ကိုလင်းက လူလွှတ်ပြီး သိုင်းဘုရင်ဂေဟာဘက်မှာ မြေကွက်တစ်ခု ဖော်ထုတ်ပြီး စိုက်ပျိုးခိုင်းထားတယ်"

"ပြီးတော့ အစ်ကိုလင်း ပြောတာက မီးဝါးက အလွန်မြန်မြန် ကြီးထွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သိပ်မရွေးဘူးတဲ့... ကျောက်တုံးကြားထဲမှာတောင် ပေါက်နိုင်တယ်... ငါတို့ဆီမှာပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘူး... မိန်တောင်၊ လင်းယွင်တောင်စောင်းတို့မှာလည်း ဒီလို မီးဝါးတောတွေ ရှိတယ်"

"ဒါကြောင့် သူတို့က အဲဒီလောက်ကြီးတော့လည်း အဖိုးမတန်ပါဘူး"

"ဒါပေမယ့် ဒီက မီးဝါးတွေကိုတော့ တကယ်ပဲ သဘောတိုင်း လုပ်လို့ မရဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ အရှေ့ဘက်မှာ မီးဝါးကြွက် မွေးမြူရေးခြံ တည်ဆောက်ထားလို့ပဲ... ဒါတွေက မီးဝါးကြွက်တွေရဲ့ အစာတွေလေ"

"မီးဝါးကြွက် မွေးမြူရေးခြံ"

ချန်ယန်း၊ နိချီ၊ မာကျီနှင့် ကျုံးဆန်း လေးယောက်သား ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

တုံယန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မီးဝါးကြွက်တွေကို မမြင်ဖူးဘူးမလား... ဟားဟား... ငါ နင်တို့ကို သွားပြမယ်... ငါ နင်တို့ကို ပြောပြမယ်... မီးဝါးကြွက်တွေက ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်... ဝဝဖောင်းဖောင်းလေးတွေလေ... ဒါပေမယ့် ကြီးလာရင်တော့ အရုပ်ဆိုးသွားပြီး မည်းတူးသွားတာပဲ"

သူတို့အဖွဲ့ စကားပြောရင်း မီးဝါးကြွက် မွေးမြူရေးခြံဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

လီချင်းဟွာ၊ ကျိုးချင်းမင်နှင့် လင်းဝမ်တို့ သုံးယောက်သား ထိုအခါမှသာ လူအုပ်ထဲမှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအဖွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

လင်းဝမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟူး... ဝမ်ရှောင်ယာလည်း ဒီမှာ ရှိနေမယ်လို့ ထင်မထားဘူး... စောစောကတည်းက သိခဲ့ရင် ငါတို့ သူ့ကို ဖမ်းမလာခဲ့ပါဘူး"

ကျိုးချင်းမင်က ဆွံ့အသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်က အဲဒီတုန်းက တခြားလူမျက်နှာ ယူထားတာလေ... သူက ငါ့မျက်နှာကို မြင်ဖူးတယ်ဟ"

နောင်တစ်ချိန် ထိုမိန်းကလေးနှင့် ထပ်ဆုံရနိုင်သေးကြောင်း စဉ်းစားမိသောအခါ ကျိုးချင်းမင်မှာ အနည်းငယ် အနေခက်သွားမိသည်။

ယခင်က ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ဤခိုလှုံရေးစခန်းတွင် အတူနေထိုင်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ ခေါင်းမော့လည်း မြင်၊ ခေါင်းငုံ့လည်း မြင် တွေ့နေရမည် ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်နည်း။

လီချင်းဟွာက... "ငါတို့က နောက်ပိုင်း မိန်တောင်မှာ လှုပ်ရှားရမှာဆိုတော့ တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးလည်း သိပ်မများပါဘူး"

"တွေ့ခဲ့ရင်တောင် တောင်းပန်လိုက်ပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီတုန်းက... ငါတို့ဘက်က မှားခဲ့တာ အမှန်ပဲလေ"

ကျိုးချင်းမင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး... "အဲဒီတုန်းက ဒီကောင်မလေးကို သတိမေ့သွားအောင် ငါလုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ တောင်းပန်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုတော့ တကယ် ရှာရမယ်"

လင်းဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါလည်း တောင်းပန်ရတော့မှာပေါ့... အဲဒီတုန်းက ဒီကောင်မလေးကို ငါ လိမ်ထားတာ သေးသေးလေးမှ မဟုတ်တာ"

"သွားရအောင်... ငါတို့ အထဲကို ဆက်သွားမယ်" လီချင်းဟွာက ထိုမီးဝါးတောကို ကြည့်ရင်း စောစောက တုံယန် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားကာ ဤထိုက်ယန်တောင်က တကယ့်ကို နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်တို့က တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းလှပြီး ဝါးကြွက်မွေးမြူရေးကိုပင် စဉ်းစားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူက ဤနေရာအပေါ် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားကာ ဤနေရာတွင် ဘာတွေ ရှိနေသေးသလဲ ဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုလိုနေသည်။

အထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်သား ငါးထည့်သည့် ခြင်းတောင်းများကို လွယ်ကာ အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားနေသော လူအများအပြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လီချင်းဟွာက လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။ "ညီလေး... မင်းတို့က ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"သားသတ်ရုံကိုလေ... ခင်ဗျားတို့က အခုမှ ရောက်တာလား... ဟီးဟီး... ကျွန်တော်တို့ ငါးဖမ်းပြီးသွားတိုင်း ဒါတွေကို သားသတ်ရုံဆီ ပို့ရတာလေ... ဒီသန္ဓေပြောင်း ငါးတွေကို အမှတ်တွေနဲ့ လဲလို့ရတယ်"

ပြောရင်း သူက ငါးခြင်းတောင်းကို ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက တစ်ညလုံး ငါးမျှားထားတာလေ... သန္ဓေပြောင်း ငါး ဆယ့်ခုနစ်ကောင်ရတယ်... မဆိုးပါဘူး"

ဤငါးမျှားဝါသနာရှင်၏ အထာပေးနေသော ဟန်ပန်ကို ကျိုးချင်းမင်က အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားသော်လည်း အလိုက်တသိဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မိုက်တယ် ညီလေး... မင်း ဒါကိုဆိုရင် အမှတ်ဘယ်လောက် ရမလဲ"

လူငယ်က ဟဲဟဲရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ငါးတစ်ကောင်ကို ဈေး ၇ မှတ်ကနေ ၈ မှတ်လောက် ရတယ်... ဒီဆယ့်ခုနစ်ကောင်ဆိုရင် အနည်းဆုံး အမှတ် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်လောက်တော့ ရမှာပဲ"

ဘေးရှိ အတူပါလာသူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရယ်မောကာ ဆဲရေးလိုက်ကြသည်။

"တော်ပါတော့ ချန်ရွှီရာ... မနေ့ညက မင်း ခြင်းတောင်းပြည့်သွားတာ ငါတို့ သိပါတယ်"

"ချန်ရွှီ... မင်း ဒီတစ်ညတည်းနဲ့ အမှတ်တစ်ရာကျော် ရတာဆိုတော့ ဒကာမခံရင်တော့ မကောင်းဘူးနော်"

"အားရွှီ... မင်း မမေ့နဲ့နော်... မနေ့ညက အကြီးဆုံးတစ်ကောင်ကို ဘယ်သူက မင်းကို မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကူဆွဲပေးခဲ့ရတာလဲဆိုတာကို"

ချန်ရွှီက ဟားဟားရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ စိတ်ချပါ အစ်ကိုဝမ်၊ အစ်ကိုလျှို... ဒီနေ့ မနက်စာ ကျွန်တော် ဒကာခံပါ့မယ်"

"ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ... ငါ ဦးလေးဟူဆိုင်က ပေါက်စီ စားမှာနော်"

"ငါက စားသောက်ခန်းမက ဝက်သားပြားကြော် စားမှာ"

"ကျစ်... ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကိုပါ စားဖို့ ကြံနေတာလား"

...

လီချင်းဟွာတို့ သုံးယောက်သား ထိုလူစု တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းထိုးစနောက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့ကြားရှိ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေပင် အလိုလို ကြည်နူးပျော်ရွှင်လာမိသည်။

ဒီခိုလှုံရေးစခန်းက တကယ်ကို အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေတာပဲ။

သုံးယောက်သား ဤသားသတ်ရုံနှင့် ငါးဖမ်းပြီး အမှတ်များ လဲလှယ်နိုင်သည့် ကိစ္စကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ကြီးမားသော တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းမှာ မျက်နှာစာ သုံးဖက်စလုံး တောင်များ ဝိုင်းပတ်ထားပြီး အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် အဆောက်အအုံများ စီတန်းနေပြီး မတ်စောက်သော တောင်ကမ်းပါးယံကို မှီ၍ အမြင့်မတူညီသော ဝါးအိမ်များကို တည်ဆောက်ထားသည်။

အထပ်မြင့် ဝါးအိမ်များကြားတွင် နွယ်ပင်များ တွယ်တက်လာကာ နွယ်ကြိုးတံတားများအဖြစ် ဖန်တီးထားသည်။

ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပါက ပုံပြင်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

သူတို့ သုံးယောက်၏ အကြည့်ကို ပထမဆုံး ဆွဲဆောင်သွားသည်မှာ တောင်ကမ်းပါးယံပေါ်တွင် လင်းထိန်နေသော ကြီးမားလှသည့် နီယွန်မီးဆိုင်းဘုတ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအပေါ်ရှိ စာလုံးများက တောက်ပနေပြီး ၎င်းမှာ "ထိုက်ယန်တောင် ဈေးဝယ်စင်တာ" ဟူသော စာလုံးကြီးများပင် ဖြစ်သည်။

လီချင်းဟွာ ထိုစာလုံးကြီးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ကျိုးချင်းမင်ကလည်း အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျစ်... ဈေးဝယ်စင်တာ ဟုတ်လား"

လင်းဝမ်ကလည်း ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ဒီနေရာမှာ ဈေးဝယ်စင်တာတောင် ရှိသေးတာလား"

လီချင်းဟွာကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် အာရုံစိုက်သည့်အရာ မတူညီပေ။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လျှပ်စစ်မီး... သူတို့ဆီမှာ... လျှပ်စစ်မီးတောင် ရနေပြီလား"

ဆက်ရန်...