အခန်း (၃၅၅-၃၅၆)
Vol. 26 Ch. 355-356
အခန်း ( ၃၅၅ ) - ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသေဆုံးခြင်း၊ ကံကြမ္မာကို လှုပ်ခတ်စေခြင်းနှင့် ရှေ့ဆက်သွားမည်လော
ဤနေရာတွင် ရှီမိုထျန်းကျွင်းအား သူအမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ကုချန်မှာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ထိတ်လန့်သွားရ၏။
သို့သော် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသည်မှာ အံ့သြဖွယ်ရာ မဟုတ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။
ယခင်က နတ်ဆိုးနယ်မြေတွင် သူ၏ဒုတိယကိုယ်ပွားသည် ရှီမိုထျန်းကျွင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူး၏။ ထိုစဉ်က ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အချိန်မြစ်၏ တားမြစ်ချက်အား မဆင်မခြင် ထိတွေ့ခဲ့မိသဖြင့် အချိန်မြစ်စွမ်းအား၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံခဲ့ရကာ နောက်ဆုံးတွင် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်း၌ လမ်းပျောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင်မှာ ထူးဆန်းသော ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးပေါ်၌ လိုက်ပါ၍ အချိန်မြစ်အထက်ပိုင်းသို့ ခရီးနှင်နေခြင်း ဖြစ်ရာ လမ်းပျောက်နေသော ရှီမိုထျန်းကျွင်းနှင့် အချိန်မြစ်ထဲတွင် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ပုံမှန်သာဖြစ်ရမည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နတ်ဆိုးနယ်မြေနှင့် အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတို့မှာ နေရာတစ်တည်း မဟုတ်သော်ငြား နှစ်ခုစလုံးမှာ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အတိတ်၊ အနာဂတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်တို့မှာလည်း သဘာဝကျကျပင် တစ်ခုတည်းသော အချိန်မြစ်ထဲတွင် တည်ရှိနေကြပေသည်။
ကုချန်အား အမှန်တကယ် တည်ကြည်လေးနက်သွားစေသည်မှာ ရှီမိုထျန်းကျွင်း ယခုလေးတင် ပြောဆိုလိုက်သော စကားများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ ဘာတွေပြောနေခြင်းနည်း။ ဤနေရာသည် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းမဟုတ်ဘဲ အောက်ပိုင်းဟူ၍လော။
နတ်ဆိုးနယ်မြေတွင်ရှိစဉ်က ရှီမိုထျန်းကျွင်း အချိန်မြစ်၏အထက်ပိုင်း၌ လမ်းပျောက်သွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု ဤနေရာတွင် သူ့အား ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည်ဖြစ်ရာ ဤနေရာမှာ အချိန်မြစ်၏ အောက်ပိုင်း မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ဤသည်မှာ လမ်းပျောက်နေသော ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ ရူးသွပ်နေသော စကားများလော သို့တည်းမဟုတ် အမှန်တရားပင်လော။
သူ မည်မျှပင် ဂရုတစိုက် သတိထားခဲ့သော်ငြား အစကတည်းက အချိန်မြစ်၏ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရပြီး အချိန်မြစ်၏ အောက်ပိုင်းကို အထက်ပိုင်းဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်းများလော။
ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးသည် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ ဦးတည်၍ အထက်ဆန်တက်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူတို့သည် အချိန်မြစ်၏ အောက်ပိုင်းအဆုံးသတ်ဆီသို့သာ အမြဲတစေ ရွေ့လျားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်လော။
ရှီမိုထျန်းကျွင်း ဤနေရာတွင် ပေါ်လာရခြင်းမှာလည်း ထိုနေ့က အချိန်မြစ်ထဲ၌ လမ်းပျောက်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော 'ပြောင်းလဲမှု' တစ်ခုခုကြောင့်များ ဖြစ်နေမည်လော။
" မင်းလား?! "
ကုချန်သည် ရှီမိုထျန်းကျွင်းအား စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရှီမိုထျန်းကျွင်းကလည်း သူ့ကို သတိထားမိသွားပုံရသည်။ အေးစက်လှသော မျက်လုံးတစ်စုံသည် ကုချန်ထံသို့ အကြည့်ရောက်လာလေ၏။
သို့သော် ထို့နောက်တွင် ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ အကြည့်များမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။
" မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်သေးဘူး... မင်းမဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ချီစွမ်းအင်က သူ့ဟာနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားနေတာပဲ..... "
ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ကုချန်၏ ပင်မကိုယ်ပွားဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေရှိ ဒုတိယကိုယ်ပွားနှင့် မျက်နှာသွင်ပြင် တူညီနေသည်မှအပ ချီစွမ်းအင်မှစ၍ အဆင့်အတန်းအထိ အရာရာတိုင်းသည် လုံးဝကွဲပြားနေသောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် ရှီမိုထျန်းကျွင်း နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိဖြစ်နေရသည်။
" မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒီကို ဘာလို့ရောက်နေတာလဲ "
ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ရူးသွပ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။
" ဟားဟားဟား... မင်းက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... ဘာမှ အရေးမပါတော့ဘူးလေ... ဘာမှကို အရေးမကြီးတော့တာ "
" အားလုံးသေရမယ်... အားလုံး သေကြရမှာပဲ! "
ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလေပြီ။ ကုချန်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော အကြည့်များအောက်တွင်ပင် သူသည် သူ၏ အင်မော်တယ်ဘုရင်ခန္ဓာကိုယ်အား ရုတ်ချည်း ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ကာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသွားခဲ့ပြီတည်း။
ဤရုတ်တရက်ဆန်လှသော မြင်ကွင်းသည် ကုချန် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် လုံးဝလွန်ကဲနေခဲ့သည်။
ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်ငြား အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးသည် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် မည်သည့်အရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤမျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲပစ်သည်အထိ ဖြစ်သွားရသနည်း။
" သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသွားတာပဲ "
ကုချန်၏ နောက်ဘက်မှ ဟွမ်ကျိုအာသည် ခေါင်းလေးပြူထွက်လာကာ သူ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင်မူ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
သူ၏ရှေ့ရှိ သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော ပုံရိပ်၏ချီစွမ်းအင်သည် သူကြုံတွေ့ဖူးသမျှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူအားလုံးထက်ပင် သာလွန်လောက်အောင် ကြီးမားလှကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
သို့သော် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုသည် မည်သည့်အရာကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲသေဆုံးရသည်အထိ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားရသနည်း။
ကုချန်သည် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ရှီမိုထျန်းကျွင်းအား မည်သည့်အရာမှ နှိုးဆွလိုက်သည်ကို သူ မသိချေ။ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် ဤ အချိန်မြစ်၏ အောက်ပိုင်းဟုခေါ်သော နေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမှန်တရားတစ်ခုခုကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ၎င်းကို လက်မခံနိုင်သည့်အဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးကာ အသက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းများလော။
သို့သော် ဤသည်မှာ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါး၏ တာအိုနှလုံးသားနှင့် များစွာ ကွဲလွဲလွန်းနေသည်။
အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော မည်သည့်ကျင့်ကြံသူ၌မဆို ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာ၍ တုန်လှုပ်ဖွယ်မရှိသော တာအိုနှလုံးသားမျိုး မရှိဘဲ နေမည်နည်း။
အနာဂတ်၏ သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင်ပင် ဤမျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် မဟုတ်ပေ။
ယခုမူ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အလွန်ပြတ်သားစွာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသွားခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်မြစ်၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုအောက်တွင် ဖိနှိပ်ခံနေရဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပလ္လင်ကို မည်းမှောင်သွားစေ၍ နတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ကမောက်ကမဖြစ်စေကာ ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ အစွန်းရောက်လှသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်စေခဲ့ခြင်းလော ဟု သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။
" အရှင်... ခုနက သူပြောသွားတာတွေက အမှန်တွေလား "
ဟွမ်ကျိုအာမှ တီးတိုး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှီမိုထျန်းကျွင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဖျက်ဆီးမီ ပြောဆိုသွားခဲ့သော စကားများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ့အား ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရစေသည်။
စကြဝဠာအားလုံး ပျက်စီးယိုယွင်းသွားရလောက်အောင်ပင် အနာဂတ်ဟာ အမှန်တကယ် မှောင်မိုက်နေခဲ့သလော။
သို့ဆိုလျှင် ယခုလက်ရှိ တည်ရှိနေကြသော ရေတွက်မရနိုင်သည့် သက်ရှိများ အသည်းအသန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား ကျင့်ကြံနေကြခြင်းမှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မည်နည်း။ နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးဟာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။
ဟွမ်ကျိုအာ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး၊ မမြင်ရသော အရာတစ်ခုခု၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ရှီမိုထျန်းကျွင်းကဲ့သို့ပင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အရှုံးပေးလိုက်ချင်သည့် အတွေးမျိုးပင် သူ့ဆီသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
" စိတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားစမ်း! "
ဟွမ်ကျိုအာ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏စိတ်များ ယိမ်းယိုင်နေလျက် မကြာမီ ပြိုလဲတော့မည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်ကို ကုချန် မည်သို့များ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူသည် လျှို့ဝှက်သော တာအိုအသံ ပါဝင်သည့် တိုးညင်းသော သတိပေးသံတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ အဆိုးမြင်နေသည့် အခြေအနေမှ နိုးထလာစေခဲ့သည်။
သတိပြန်ဝင်လာသော ဟွမ်ကျိုအာအား ကြည့်ရင်း ကုချန်သည် အသံဩဩဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။
" အနာဂတ်အကြောင်း ပြောဆိုတာက အနှစ်သာရမရှိဘူး... မျက်စိနဲ့ မမြင်ရသမျှ အရာရာက အတုအယောင်တွေချည်းပဲ "
" ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မူလအစက ရည်ရွယ်ချက်ကို စွဲကိုင်ထားသင့်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကိုပဲ အလေးထားရမယ် "
ကုချန်၏စကားများမှာ အလွန် ပြတ်သားလှ၏။ သူသည် အနာဂတ်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မျက်ကန်းယုံကြည်လေ့မရှိပေ။
အနာဂတ်အားလုံးက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးသားဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။
ထိုနေ့ရက် မရောက်လာသေးသရွေ့ အရာရာတိုင်းသည် အပြောင်းအလဲများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည်သာဖြစ်သည်။ ပစ္စုပ္ပန်တွင် ခြေလှမ်းတိုင်းကို သေချာစွာ လှမ်းနိုင်သရွေ့၊ အနာဂတ်သည် အမှန်တကယ် မှောင်မိုက်နေလျှင်တောင်မှ အမှောင်ထုကို ဆွဲဖြဲ၍ အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့နိုင်မည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထား၏။
" အရှင့်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "
ကုချန်၏ တာအိုအသံကြောင့် နိုးထလာခဲ့သော ဟွမ်ကျိုအာသည် ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံပေါ်၏။ ထို့နောက် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ရင်ထဲ၌ ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ နိုးထလာပြီးစဉ်ကတည်းက ဘယ်သောအခါမျှ မကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်နေခဲ့သည်။ ဤသည်ကပင် သူ၏တာအိုနှလုံးသားကို အနည်းငယ် အားနည်းစေခဲ့ကာ ကုချင်းရွဲ့နှင့် ယဲ့ယင်းယင်းတို့ထက်ပင် နိမ့်ကျနေစေခဲ့သည်။
အကယ်၍ ထို အခြားသော ညီမများသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက သူ့ကဲ့သို့ ဤမျှလွယ်ကူစွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားမည် မဟုတ်တန်ရာ။
အနာဂတ်တွင် သူ၏တာအိုနှလုံးသားကို ပိုမို ခိုင်မာအောင် သွေးပေးရန် လိုအပ်နေသေး၏။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့် မည်မျှပင် မြင့်မားနေစေကာမူ လေထဲရှိ ရဲတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး အသေးအမွှား အခက်အခဲလေးတစ်ခု တွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။
" မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အပြစ်တင်နေစရာ မလိုပါဘူး "
ဟွမ်ကျိုအာ၏ ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကုချန်သည် ကြင်နာစွာဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
" မင်းက အစကတည်းက ကံကြမ္မာ မဟာတာအိုကို ကျင့်ကြံထားတာလေ... အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောဆိုတာတွေက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ မဟာတာအိုနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ယှက်နွှယ်နေတော့... မသိမသာ လွှမ်းမိုးခံရတာက ပုံမှန်ပါပဲ "
ဟွမ်ကျိုအာ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရခြင်းမှာ သူ၏တာအိုနှလုံးသား မခိုင်မာသေးခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း ကုချန် ကောင်းစွာ သိသော်လည်း ထိုဆက်နွှယ်မှုမှာ သိပ်မကြီးမားလှပေ။
အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဟွမ်ကျိုအာသည် ကံကြမ္မာ မဟာတာအို၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။
ဤအချိန်မြစ်၏ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်တို့မှာ မူလအစကတည်းက ကံကြမ္မာ၏ အစိတ်အပိုင်းများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရကာ စိတ်များ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
" ဒါဆိုရင် အရှင်... ကျွန်မတို့ ရှေ့ဆက်သွားကြမလား "
ဟွမ်ကျိုအာမှ တီးတိုး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသွားမှုသည် သူ၏နှလုံးသားပေါ်သို့ အရိပ်မည်းတစ်ခု ကျရောက်စေခဲ့၏။ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောဆိုခြင်းများမှာ အနှစ်သာရမရှိဟု ဆိုစေကာမူ၊ ဤ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရမည်မှာ သေချာလှပကာ၊ ၎င်းမှလည်း သူ့အား 'ကြမ္မာဆိုး' နှင့် ကြုံတွေ့ရသကဲ့သို့ ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခန်း ( ၃၅၆ ) - အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားခြင်းနှင့် ကောင်းကင်တိုင်တစ်သောင်း
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် နောက်ဆုံး၌ သေဆုံးသွားခဲ့ပေသည်။
သူ၏သေဆုံးမှုမှာ နောက်နောင် လာမည့်သူများအား သတိပေးနေသည့် တိတ်ဆိတ်သော သတိပေးချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးပင်လျှင် 'အမှန်တရား' ဟုခေါ်သော အရာအချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ရူးသွပ်သွားကာ သူ၏တာအိုနှလုံးသားကို ဆုံးရှုံး၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရလေသည်။
အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့ဆက်သွားခဲ့ပါလျှင် ဤ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ ခြေရာကို နင်းမိလျက်သား ဖြစ်သွားမည်လော။
ဤသည်မှာ ဖြေဆိုရန် ခက်ခဲလှသော မေးခွန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ဟွမ်ကျိုအာမှ ဤမေးခွန်းအား မေးမြန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ အရှင်၏ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုပါက မသိနိုင်သော အန္တရာယ်များနှင့် ကြမ္မာဆိုးများကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားမှာမူ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အန္တရာယ်နှင့် အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့လာရပါက အရှင်သည် သူ့အား ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် အာရုံလွှဲရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ကယ်တင်၍ မရနိုင်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
" ရှေ့ဆက်သွားမယ် "
ဟွမ်ကျိုအာ၏ မေးခွန်းအား ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကုချန်သည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ယခင်ကအတိုင်းပင် ခိုင်မာပြတ်သားနေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤနေရာအထိပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သို့လုပ်၍ နောက်ဆုတ်နိုင်မည်နည်း။ ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ချင်သည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ဖြစ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
သူတို့သည် မူလကတည်းကပင် အချိန်မြစ်ကို စုန်ဆင်းကာ ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးပေါ်၌ မျောပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခေါင်းတလားပေါ်မှ မဆင်မခြင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါက ဤအချိန်မြစ်အတွင်း၌ ပို၍ပင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။
ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်မည့်အစား ဤရှေးဟောင်း ခေါင်းတလားကြီးနှင့်အတူ ဆက်လက် မျောပါသွားခြင်းကသာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
" ကောင်းပါပြီ "
ကုချန်၏ ခိုင်မာပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ဟွမ်ကျိုအာသည် စကားများများ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျုံ့ဝင်ပုန်းအောင်းလိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ပိုင်း၌ ကုချန်အတွက် ပြဿနာ မဖြစ်စေလိုသဖြင့် ဂရုတစိုက်ဖြင့် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေခဲ့သည်။
" ဝှစ်...! ရွှမ်း...! "
အချိန်မြစ်သည် လှိုင်းလုံးများ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်လူးလွန့်ကာ စီးဆင်းနေလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးအား စီးနင်းကာ ရှေ့သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြ၏။ အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မူလက ကြမ်းတမ်းနေခဲ့သော အချိန်မြစ်သည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာကာ ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းလုံးများပင် များစွာ နည်းပါးသွားကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ ဆက်လက် ရှေ့တိုးလာသည်နှင့်အမျှ မူလက ကြည်လင်နေခဲ့သော မြစ်ရေများသည် တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျိလာခဲ့လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းမြစ်ရေများသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ စီးဆင်းလာတော့သည်။
ဖြူစင်လှသော အချိန်မြူခိုးများပင်လျှင် ဤအမည်းရောင်အရောင်အဝါများနှင့် ရောယှက်သွားကာအလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းနေ၏။
အောက်ဘက်ရှိ မည်းနက်နေသော မြစ်ရေကို ကြည့်လျက် ကုချန်သည် သူ၏သတိကို တိတ်တဆိတ် မြှင့်တင်ထားလိုက်သည်။
အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။
မြစ်ရေသည် စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေပြီ။
အောက်ဘက်ရှိ အချိန်မြစ်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းတံပိုး တစ်ချက်မျှ မရှိတော့ဘဲ ဆက်လက် စီးဆင်းမည့် လက္ခဏာလည်း မပြတော့ချေ။
သို့သော် မြစ်ပြင်ကို လွှမ်းခြုံထားသော မြူခိုးများမှာမူ အလွန် ထူထပ်လွန်းနေလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးအုပ်ထားကာ အရာရာတိုင်းကို ကွယ်ပျောက်နေစေသည်။
" ရပ်သွားပြီပဲ..... "
ဟွမ်ကျိုအာသည် ထိုအချိန်ကျမှသာ ခေါင်းကို ရဲဝံ့စွာ မော့လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားကာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ကုချန်၏ နတ်အာရုံပင်လျှင် ခေါင်းတလားပတ်လည်ရှိ မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်၍ မမြင်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ ဟွမ်ကျိုအာအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထောက်လှမ်း၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
သူတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်သနည်း။
ဟွမ်ကျိုအာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မအောင့်အည်းနိုင်တော့ချေ။
ဤနေရာတွင် သူသည် ကံကြမ္မာ မဟာတာအို၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် လုံးဝ အာရုံခံ၍ မရနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ထံသို့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သကဲ့သို့ ရောက်လာတတ်သော ကံကြမ္မာ၏ လမ်းညွှန်မှုများမှာ ယခုအခါတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့အား အသေးငယ်ဆုံးသော အရိပ်အမြွက်လေးတစ်ခုမျှပင် ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
" အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရအောင် ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မဆင်မခြင် ဘာမှမလုပ်နဲ့ "
ကုချန်မှ အသံဩဩဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းတလားပေါ်မှ မဆင်မခြင် ထွက်ခွာ၍ စူးစမ်းလေ့လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ဤ ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးထဲတွင်သာ ဆက်နေကာ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။
ဤထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးမှ သူတို့အား ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိရမည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။
ယခုအချိန်တွင် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်သာဖြစ်ပြီး၊ မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားရန် မဟုတ်ပေ။
ကုချန်၏အမိန့်ကို ကြားပြီးနောက် ဟွမ်ကျိုအာသည် ချက်ချင်း နာခံလိုက်ကာ ခေါင်းတလားထဲသို့ ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။
ကုချန်သည်လည်း တင်ပျဉ်ခွေကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
သို့သော် သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ကျင့်ကြံရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်၊ သူ၏ရင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။
ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခုကို သူ တွေးမိသွားသည်။ ယခု သူ ရောက်ရှိနေသော နေရာသည် အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာ မဟုတ်သလို အင်မော်တယ်နယ်မြေ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးနယ်မြေလည်း မဟုတ်ဘဲ အချိန်မြစ်၏ အဆုံးသတ်တွင်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူ၏ပင်မကိုယ်ပွားသည် ဧကရာဇ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် တစ်ဆို့နေခဲ့ကာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတွင် အဆင့်တက်လှမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ အင်မော်တယ်နယ်မြေ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးနယ်မြေတွင်သာ ဖြစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ.....
သူသည် ဤနေရာ၌ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည်လော။
ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ၊ ကုချန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတော့သည်။
မည်သို့ပင် တွက်ဆကြည့်ပါစေ၊ အချိန်မြစ်၏ အနှစ်သာရသည် အင်မော်တယ်နယ်မြေနှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေတို့ထက်သာ ပိုမိုမြင့်မားနိုင်ပြီး နိမ့်ကျနေမည် မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာ၌ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်၊ အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ သွားရာလမ်းကို ပင်ပန်းဆင်းရဲခံကာ ရှာဖွေနေစရာ ဘာအကြောင်းရှိတော့မည်နည်း။
ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက်၊ ဟွမ်ကျိုအာအား စကားအနည်းငယ် မှာကြားလိုက်ပြီး၊ ကုချန်သည် ချက်ချင်းပင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ထို သိမ်မွေ့လှသော ဧကရာဇ်အဆင့် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန် စတင် ကြိုးစားတော့သည်။
ကုချန်အတွက်မူ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းဆိုသည်မှာ သဘာဝတရား၏ အစဉ်အဆက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ အချိန်မရွေး လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏အင်မော်တယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကို တားဆီးနေသော တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီးမှာ အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အဆုံးမဲ့တာအို အဆင့်အတန်းမှာ မမြင့်မားလွန်းသောကြောင့်ပင်။ သူ့အား ဧကရာဇ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် လက်ခံထားနိုင်ခြင်းကပင်လျှင် ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။
ယခုအခါ ဤအချိန်မြစ်ပေါ်ရှိ အဆုံးမဲ့တာအို အဆင့်အတန်းသည် မြင့်မားနေသရွေ့၊ အင်မော်တယ်အဆင့်သို့ သူ၏ တက်လှမ်းခြင်းမှာ လက်ဖဝါးလှန်လိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူနေမည်သာ ဖြစ်သည်။
" ဝုန်း...! "
ကုချန်သည် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ကျမ်းစာအား လည်ပတ်စေကာ ထိုအတားအဆီးကို တွန်းဖယ်ချိုးဖျက်ရန် စတင်ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင်၊ ၎င်းသည် သိမ်မွေ့သော တားမြစ်ချက် တစ်ခုခုကို ချက်ချင်း နှိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။
မူလက ငြိမ်သက်နေခဲ့သော အချိန်မြစ်သည် ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာကာ အဆုံးအစမရှိသော လှိုင်းလုံးများသည် ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးထံသို့ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။
ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ကျိုအာမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးကို အတင်းဖက်တွယ်ထားလိုက်မိကာ ရုတ်တရက် ထကြွလာသော ကြမ်းတမ်းသည့် လှိုင်းလုံးများကြောင့် လွင့်စင်မျောပါသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
သို့သော် သူ့အား အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ကြီးမားလှသော ကောင်းကင်လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာသော မည်းနက်သည့် မြစ်ရေများသည် ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ခတ်စေနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
လှိုင်းလုံးကြီးများ မည်မျှပင် မြင့်မားနေပါစေ မတုန်မလှုပ်ဘဲ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေဆဲပင်။
ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးသည် မရေမတွက်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများ၏ ထိပ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေခဲ့ကာ လှိုင်းလုံးများ မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းနေစေကာမူ ၎င်းကို မလှုပ်ခတ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဆင့်တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ကုချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ သိမ်မွေ့လှသော အဆုံးမဲ့တာအိုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
မြင့်မားလှပေစွ.....
ခမ်းနားလှပေစွ.....
ပြီးပြည့်စုံလှပေစွ.....
အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့လှပေစွ.....
အလွန်အမင်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အဆုံးမဲ့တာအို၏ နိယာမများကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်၊ ကုချန်မှာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ရသည်။
အဆုံးမဲ့တာအိုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အင်မော်တယ်နယ်မြေနှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေ နှစ်ခုစလုံးထက်ပင် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပိုမို မြင့်မားနေသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် မဟာတာအိုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ နတ်ဆိုးနယ်မြေရှိ အဆုံးမဲ့တာအိုသည် ထိုနယ်မြေအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သော ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ဤနေရာရှိ အဆုံးမဲ့တာအိုသည်သာ အမှန်တကယ်ပင် မဟာတာအိုစစ်စစ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကောင်းကင်ဘုံများအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့်၊ ကျယ်ပြောလှသော စကြဝဠာကြီး၏ တာအိုပင် ဖြစ်သည်။
နက်ရှိုင်းမှု၊ ကျယ်ပြောမှု၊ ခမ်းနားမှု၊ အဆုံးအစကင်းမဲ့မှု.....
ဤသည်မှာ ဤနေရာရှိ အဆုံးမဲ့တာအိုကို သိမြင်ပြီးနောက် ကုချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွမ်ကျိုအာသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက သူ၏ကံကြမ္မာ မဟာတာအိုအပေါ် နားလည်နိုင်စွမ်းများ အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားရသည်ကိုလည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် အဆုံးမဲ့တာအို မတည်ရှိသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဤနေရာရှိ အဆုံးမဲ့တာအိုသည် အလွန် ကျယ်ပြောလွန်းကာ အလွန် နက်ရှိုင်းလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တေးဂီတတွင် အတိုးညင်းဆုံး အသံသာရှိကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုံသဏ္ဍာန်တွင် မည်သည့် ရုပ်သွင်မျှ မရှိချေ။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ တာအိုသည် ခမ်းနားမှုနှင့် နက်ရှိုင်းမှု၌ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အဆင့်အတန်း မလုံလောက်သူများသည် တာအို တည်ရှိနေမှု၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် လုံးဝ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ ဟွမ်ကျိုအာအနေဖြင့် ကံကြမ္မာ မဟာတာအို တည်ရှိနေခြင်းကို မသိမြင်နိုင်ရသည့် အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ ကုချန်၏ 'အမြင်အာရုံ' ထဲ၌ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို ထောက်မထားသည့် ခမ်းနားသော တိုင်လုံးကြီးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော တိုင်လုံးကြီးများကို သူ မြင်တွေ့နေရလေသည်။
တိုင်လုံး တစ်ခုစီတိုင်းသည် မဟာတာအို တစ်ခုစီ၏ စုစည်းမှုပင် ဖြစ်၏။
ကံကြမ္မာတာအိုကို ကိုယ်စားပြုသော ခမ်းနားလှသည့် တိုင်လုံးကြီးသည်လည်း ၎င်းတို့အထဲတွင် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။