အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)
Vol. 26 Ch. 359-360
အခန်း ( ၃၅၉ ) - လက်ဝါးကြီးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း၊ အတွေးတစ်ချက်၊ ကံကြမ္မာ အန်စာတုံး
ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးသည် အောက်ခြေမဲ့ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုပမာ တောက်ပလာပြီး ကုချန်၏ စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူမျိုချနေလေသည်။
အကယ်၍ ကုချန်သာ ပြီးပြည့်စုံသော စစ်မှန်သည့် အင်မော်တယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ ဤထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီး၏ စုပ်ယူမှုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ကုချန်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် သူ၏ အောက်ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးအား စူးစိုက်ကြည့်နေကာ၊ ၎င်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပြောင်းလဲမှု အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေလိုသည့်အလား ရှိနေသည်။
ဟွမ်ကျိုအာသည် ကုချန်၏ နောက်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ သူသည် ကုချန်၏ နောက်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်၍ စောင့်ဆိုင်းရင်း၊ မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မဖြစ်လာစေရန် ရင်ထဲမှ ဆုတောင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။
အချိန်မြစ်၏ အထက်တွင် အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးမှုပင်လျှင် ဝေဝါးနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားမှန်း မသိတဲ့နောက်၊ ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးက ကုချန်ထံမှ စွမ်းအားများ စုပ်ယူနေခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် နှေးကွေးသွားခဲ့လေသည်။
ဤအချိန်တွင် ကုချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားအများစုမှာ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီး၏ စွမ်းအားစုပ်ယူမှု လျော့ကျသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ ကုချန်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။
ယခုလေးတင် သူသည် 'ချီတစ်ခုမှ သန့်စင်သူသုံးပါး ခွဲထွက်ခြင်း' ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ၊ ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီး၏ ကြီးမားလှသော စုပ်ယူမှုကို ထောက်ပံ့ပေးရန် သူ၏ ကိုယ်ပွားသုံးခုအား ယာယီ ပေါင်းစည်းရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ လိုအပ်ပုံမရတော့ချေ။
" ဝုန်း... "
နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးသည် စွမ်းအားစုပ်ယူခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ အားလုံးသည် နေရာတစ်ခုတည်းသို့ စုဆုံသွားကာ၊ နားလည်သဘောပေါက်ရန် ခက်ခဲသော လောကနှင့်မတူသည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ အံ့မခန်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။
ထိုအလင်းတန်း၏ တောက်ပမှုသည် ခမ်းနားလှသော ကောင်းကင်တိုင်လုံးကြီးများကိုပင် ခေတ္တမျှ မှေးမှိန်သွားစေပြီး အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။
သို့သော် ဤမြင်ကွင်းသည် ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးသည် ယခင်ကအတိုင်း တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေသည်။
ဤတောက်ပသော အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားအများစုကို စုပ်ယူခဲ့ခြင်းမှာ၊ လောကနှင့်မတူသော နေရာရှိ တည်ရှိမှုတစ်ခုခုနှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက်များလော။
ကုချန်သည် သူ၏ အောက်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးကို ကြည့်ရင်း မသိမသာ ခန့်မှန်းကြည့်မိလေသည်။
ကုချန် တွေးတောနေစဉ်မှာပင်။ ကမ္ဘာကပ်များစွာကို ဖြတ်ကျော်လာသည့်အလား တိုးညင်းသော ရယ်မောသံတစ်ခုသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။
" ရှာတွေ့သွားပြီပဲ... "
ထိုအသံမှာ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ကာ ငြိမ်းချမ်းလှသော်လည်း၊ ဝမ်းသာရွှင်လန်းမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေပေသည်။
ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်၊ ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာလောကကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဟု ခေါ်သော ခံစားချက်ဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားကာ ၎င်းအတွက် ဂုဏ်ပြု အောင်ပွဲခံနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။
ထို့အပြင် ဤနေရာရှိ အချိန်မြစ်သည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားကာ စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားကြောင်းကို ကုချန် ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ရယ်မောသံ တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အချိန်မြစ်ကို စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားစေသည်လော။
ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် မည်မျှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားနှင့် အဆင့်အတန်းမျိုး လိုအပ်မည်နည်း။ ကုချန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
အချိန်မြစ်သည် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး အင်မော်တယ်နယ်မြေ၊ နတ်ဆိုးနယ်မြေနှင့် ဤခမ်းနားလှသော ကောင်းကင်ဘုံများအတွင်းရှိ စကြဝဠာများအားလုံး၏ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ နှင့် အနာဂတ်တို့ကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။
၎င်း၏ နက်ရှိုင်းပြီး လောကီထက် လွန်ကဲသော သဘာဝကြောင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့် ရှိသူများပင်လျှင်၊ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုခံရကာ သေဆုံးသွားမည့် အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယင်းအထဲသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။
ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ သေဆုံးမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအချက်ကို သိမြင်နိုင်ပေသည်။
အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါး ဝင်ရောက်လာခဲ့လျှင်တောင်မှ အချိန်မြစ်စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ အများကြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ဝံ့ဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့်သာ သွားလာရပေမည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင် ထိုအမည်မသိ ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုသည် ရယ်မောသံ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အချိန်မြစ်ကို အေးခဲသွားစေနိုင်ခဲ့လေပြီ။
ထို့အပြင် ရပ်တန့်သွားသည်မှာ ဤနေရာရှိ အချိန်မြစ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်မြစ်များ အားလုံး စီးဆင်းမှု ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကုချန် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးမဲ့တာအိုနှင့် စကြဝဠာအားလုံး၏ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်တို့ကို ပုံသေ သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းနှင့် တူညီပေသည်။
ထိုအမည်မသိ တည်ရှိမှု၏ အနှစ်သာရနှင့် အဆင့်အတန်းသည် ဤကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ဘုံများကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုနေပေသည်။
ဤမျှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားမျိုးနှင့်ဆိုလျှင်၊ ကုချန် အံ့အားမသင့်ဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။
ထိုတိုးညင်းသော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အချိန်မြစ်ကို လွှမ်းခြုံထားသော ထူထပ်သည့် မြူခိုးများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။
လောကနှင့်မတူသော နေရာ၌၊ အဆုံးမဲ့တာအို ကောင်းကင်တိုင်လုံးများထက်ပင် ပိုမိုကျယ်ပြောပြီး ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုမှ လက်တစ်ဖက်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာကာ ကုချန်၏ အောက်ဘက်ရှိ ထူးဆန်းသော ခေါင်းတလားကြီးထံသို့ ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး နွေးထွေးသော လက်တစ်ဖက် ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းသည် အပြစ်အနာအဆာ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ အဆုံးစွန်ထိ ပြီးပြည့်စုံနေလေသည်။
ပြီးပြည့်စုံပြီး အနာအဆာကင်းမဲ့ခြင်း၊ သန့်စင်ပြီး အညစ်အကြေးကင်းစင်ခြင်း၊ လွတ်လပ်ပြီး ချုပ်ချယ်မှုကင်းခြင်း၊ ကမ္ဘာကပ်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဘယ်သောအခါမျှ မကျဆုံးနိုင်ခြင်း...
ကုချန်သည် ထိုလက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်များသည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။
" တကယ်ပဲ သူဖြစ်နေတာကိုး... "
ကုချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မထူးဆန်းတော့ပေ။ သူသည် ဤရယ်မောသံပိုင်ရှင်ကြောင့် ခုနလေးတင် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤ ဖြူစင်တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းလက်ဝါး၏ ပိုင်ရှင်သာ ဆိုပါက လုံးဝ မှားယွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
" အရှင်... "
ဟွမ်ကျိုအာသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လောကနှင့်မတူသော၊ သိနားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော နေရာတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသည့် ထိုလက်သည် အမှန်တကယ် မည်မျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သူလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ထိုလက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ရှင်သန်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိလောက်တော့ကြောင်းကိုလည်း သိရှိနေပေသည်။
" စိတ်ကို သတိထားပြီး ဒီလက်ပေါ်က ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပုံစံတွေကို သေချာကြည့်ထား...ကံကောင်းမှု ဘယ်လောက်ရနိုင်မလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ် "
ဟွမ်ကျိုအာ၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှုကို မြင်သောအခါ၊ ကုချန်သည် ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူ့အား အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
သူသည် ဤဖြူစင်တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းလက်ဝါးကို ယခင်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့်၊ လောကနှင့်မတူသော နေရာရှိ ဤ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တည်ရှိမှုသည် သူ၏အပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ကုချန် သိထားလေသည်။
သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤ ဖြူစင်တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းလက်ဝါးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကတည်းက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအခါ အခြားအရာများကို စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ဤလက်ကို လေ့လာကြည့်ရှုပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော အဆုံးမဲ့တာအိုများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အချိန်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကသာ အမှန်ကန်ဆုံး လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
" ရှင်... "
ကုချန်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တရားမှတ်ရန်ပင် စတင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ကျိုအာမှာ အံ့သြတကြီး အသံထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ကုချန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို အလိုအလျောက် လိုက်နာကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး၊ ထိုလက်အား လေ့လာကြည့်ရှုရန် သူ၏ စိတ်ကို နစ်မြုပ်ထားလိုက်လေသည်။
ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟွမ်ကျိုအာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အရှင်သည် သူ့အား အဘယ်ကြောင့် အမြန် နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားခိုင်းရသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲ၌ ဖြူစင်တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းလက်ဝါးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ နေရာတွင် အဆုံးမဲ့တာအိုနှင့် အဆုံးမဲ့နိယာမများ စုစည်းမှုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသောကြောင့်ပင်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ တာအိုနှင့် နိယာမ တစ်ထောင်မက ဟွမ်ကျိုအာ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် တစ်လှည့်စီ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
လက်တစ်ဖက်တည်းက အဆုံးမဲ့တာအိုနှင့် အဆုံးမဲ့နိယာမတွေကို လွှမ်းခြုံထားတယ်ဆိုပါလား။
ဟွမ်ကျိုအာ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း၊ မသိစိတ်မှ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ထို တာအိုများနှင့် နိယာမများကို သေချာစွာ စတင် လေ့လာစောင့်ကြည့်တော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များမှာ နေရာတစ်ခု၌ အတည်တကျ ဖြစ်သွားလေသည်။ လောကနှင့်မတူသော သတင်းအချက်အလက် စီးကြောင်းတစ်ခုသည်လည်း သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။
" ကံကြမ္မာ အန်စာတုံး "
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟွမ်ကျိုအာသည် ဤအထွတ်အမြတ် နိယာမ၏ အမည်ကို သိရှိသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော အံ့သြမှုနှင့် ဝမ်းသာရွှင်လန်းမှုများ ရုတ်တရက် လှိုင်းထလာခဲ့လေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို လောကနှင့်မတူသော နေရာ၌၊ ဤသည်မှာ သူနှင့် အသင့်တော်ဆုံးသော တာအိုနိယာမ ဖြစ်ကြောင်းကို ဟွမ်ကျိုအာ သိရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ဤသည်မှာ သူ့အား ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားကြီးအတွင်းသို့ စူးစမ်းရှာဖွေရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သော စစ်မှန်သည့် ကံကောင်းမှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။
" ကံကောင်းမှု... အထွတ်အမြတ် ကံကောင်းမှုကြီးပဲ "
ဟွမ်ကျိုအာသည် ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လက် လေ့လာစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ဤအထွတ်အမြတ် နိယာမ၏ အမည်ကို သိရှိထားသော်ငြား၊ ဤအထွတ်အမြတ် နိယာမကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် မရေးထွင်းရသေးကြောင်း သူ သိနေလေသည်။
ယခုအခါတွင် သူသည် ထိုလက်အား သေချာစွာ လေ့လာစောင့်ကြည့်ရန် ခွန်အားအပြည့် ထုတ်သုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအထွတ်အမြတ် နိယာမကို အသေးစိတ် အချက်အလက်တစ်ခုမျှ လစ်ဟင်းမသွားစေဘဲ၊ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် အပြည့်အဝနှင့် ပြည့်စုံစွာ စွဲထင်သွားစေရန် ကြိုးပမ်းမှသာ အမှန်တကယ် အောင်မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အခန်း ( ၃၆၀ ) - စကြဝဠာ၏ အံ့မခန်း အသုံးဝင်မှု၊ အချိန်စက်ကွင်းနှင့် ၅ ရာခိုင်နှုန်း
ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။
ကုချန်နှင့် ဟွမ်ကျိုအာတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးထက်၌ ရေးထိုးထားသော တာအိုကျင့်စဉ်များကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာကာ နားလည်ရန် အာရုံစိုက်နေကြသည်။
ဟွမ်ကျိုအာသည် ကံကြမ္မာအန်စာတုံး ဟုခေါ်သော အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုအား လေ့လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုချန် လေ့လာနေသည်မှာမူ သဘာဝကျစွာပင် "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" ပင် ဖြစ်လေသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာခန့်က "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" အား သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုကို နှစ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ တွန်းတင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ လေ့လာတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ စတင် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ယခင်က နှေးကွေးနေခဲ့သော နားလည်နိုင်စွမ်း တိုးတက်မှုသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် မြန်ဆန်လာခဲ့ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် တက်လှမ်းလာတော့သည်။
ယုတ္တိရှိရှိဆိုရလျှင် ထိုတောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးသည် အဆုံးအစမသိနိုင်သော အဝေးဆီမှ ရိုက်ခတ်လာခြင်း ဖြစ်သော်ငြား တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် ရှေးဟောင်းခေါင်းတလား၊ ကုချန်နှင့် ဟွမ်ကျိုအာတို့အား ဖမ်းဆုပ်သွားနိုင်၏။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကုချန်နှင့် ဟွမ်ကျိုအာတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုလက်ဝါး ရိုက်ခတ်လာသည့် အရှိန်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားအတွင်းရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ တစ်ခဏအတွင်း အဆပေါင်း သန်းချီ၍ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။
ဟွမ်ကျိုအာပင်လျှင် ဤအပြောင်းအလဲကို အာရုံခံမိသွားဟန်တူသည်။
အကြောင်းမှာ သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ထိုလက်ဝါးကြီး ကျဆင်းလာသည့် အရှိန်သည် ရုတ်တရက် အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် နှေးကွေးသွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။
တစ်ခဏအတွင်း ရောက်ရှိလာသင့်သော တောက်ပသည့် ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးကြီးသည် ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရပ်တန့်ကာ အေးခဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။
" အရှင်သခင်ကများ လှုပ်ရှားလိုက်တာလား "
ဟွမ်ကျိုအာမှာ စိတ်ထဲမှ အလွန် တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူ၏အရှင်သခင်သည် အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ထိုတောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးကြီးသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့်အရာ ဖြစ်သော်လည်း အရှင်သခင်က ထိုလက်ဝါးကိုပင် သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်သည်လော။
ဤသည်မှာ ဟွမ်ကျိုအာအတွက် နားလည်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
ထိုလက်ဝါးကို သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်သည် ဟူ၍လော။
ကုချန်သည် ဟွမ်ကျိုအာအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူ၏စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို သိမြင်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
သဘာဝကျစွာပင် သူ့အနေဖြင့် ထိုတောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးပိုင်ရှင်အား သက်ရောက်မှုရှိစေရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အဆင့်အတန်း ကွာဟချက်မှာ အလွန် သိသာလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။ ကုချန်၏ အနှစ်သာရသည် အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်ငြား တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးပိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်နေမည် မဟုတ်ပေ။
တစ်ဖက်လူအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိစေရန် ဆိုသည်မှာ... သဘာဝကျစွာပင် လက်တွေ့မကျသော စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဟွမ်ကျိုအာ ဤသို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကုချန်သည် သူယခုလေးတင် ကျွမ်းကျင်ထားသည့် 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုကို အဆုံးအစမရှိ နှေးကွေးသွားစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သောကြောင့်ပင်။
ကုချန်၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ အဆပေါင်း သန်းချီ၍ နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်စက်ကွင်းအတွင်း၌ ရှိနေစဉ် ထိုတောက်ပသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးကြီးအား လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုလက်ဝါး ကျဆင်းလာသည့်အရှိန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် နှေးကွေးသွားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ နှေးကွေးသွားသည်မှာ ကုချန်နှင့် ဟွမ်ကျိုအာတို့၏ အာရုံခံစားမှုသာလျှင် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ကျင့်စဉ်၏ နောက်ထပ် အံ့မခန်း အသုံးဝင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ရန်သူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိရုံသာမက ၎င်းကို ကိုယ် ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုကို နှေးကွေးစေလျက် 'တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း' ကုန်သွားသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။
အစပိုင်းတွင် ကုချန်သည် သူသာ အချိန်စက်ကွင်းကို အဆက်မပြတ် ဖွင့်လှစ်ထားကာ ၎င်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေမည်ဆိုပါက ပြင်ပကမ္ဘာရှိ အချိန်တစ်နှစ်သည် စက်ကွင်းအတွင်းရှိ အချိန်နှစ်ပေါင်း ဆယ်သန်းနှင့် ညီမျှနေနိုင်မည်ဟု တွေးတောခဲ့မိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်ကာလအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း သန်းချီကြာအောင် ကျင့်ကြံသကဲ့သို့ အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ကုချန်သည် ဤ 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ကျင့်စဉ်ကို အမှန်တကယ် အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဤအရာမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
ပထမအချက်အနေဖြင့် 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ၏ အချိန်စက်ကွင်းအား ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအင်ပမာဏများစွာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ ကုချန်၏စွမ်းအားဖြင့်ပင် သူ၏ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုပါက အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့်သာ အများဆုံး ထိန်းထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သေချာပေါက် ပြင်ပကမ္ဘာရှိ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်သည် အချိန်စက်ကွင်းအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း ရာချီ (သို့မဟုတ်) ထောင်ချီ ကြာမြင့်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူသည် 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ၏ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဆိုလျှင်ပင် အချိန်စက်ကွင်းအတွင်း၌ သူ ကျင့်ကြံပါက စက်ကွင်းအတွင်းရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုသည် ပြင်ပကမ္ဘာထက် နှေးကွေးလေလေ၊ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ သက်တမ်းမှာ ထိုအချိုးအစားအတိုင်း ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်လေလေပင်။
ထို့ကြောင့် 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ၏ အချိန်စက်ကွင်းသည် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခု မဟုတ်လျှင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုအတွက် ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျင့်ကြံရန်အတွက်သာ အများဆုံး အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။ ပုံမှန် ကျင့်ကြံခြင်းများအတွက်မူ ၎င်းသည် သိပ်၍ အသုံးမဝင်လှပေ။
ဤအံ့မခန်း အသုံးဝင်မှုအပြင် အချိန်စက်ကွင်းကို တိုက်ပွဲများတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။
မိမိ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှု နှေးကွေးသွားသောအခါ ရန်သူတစ်ဦးသည် ဤစက်ကွင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာပါက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် အဆပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ နှေးကွေးသွားကာ အေးခဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အချိန်စက်ကွင်းအတွင်း၌ ရှိနေသော်ငြား သက်ရောက်မှုရှိမည် မဟုတ်ဘဲ ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်နိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ကုချန်သည် ဤအချိန်စက်ကွင်း၏ ပထမဆုံး အံ့မခန်း အသုံးဝင်မှုကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုတောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးထက်၌ ရေးထိုးထားသည့် "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" တာအိုကျင့်စဉ်ကို လျင်မြန်စွာ လေ့လာကျင့်ကြံနိုင်ရန် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အချိန်စက်ကွင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားလိုက်သည်။
အကယ်၍သာ 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ကျင့်စဉ်ကို မရရှိခင်ကဆိုလျှင် ထိုတောက်ပသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါး ပေါ်ထွက်လာချိန်မှစ၍ ကျဆင်းလာချိန်အထိ ကုချန်အနေဖြင့် ၎င်း၏အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အပိုင်းအစ အနည်းငယ်မျှကိုသာ နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဤ "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" တာအိုကျင့်စဉ်အား နားလည်သဘောပေါက်ရန် သူ့ထံ၌ လုံလောက်သော အချိန်များ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အချိန်လု၍ လေ့လာနားလည်နေစဉ်မှာပင် ကုချန်သည် "အဆုံးမဲ့တာအို ကောင်းကင်ကျောက်တိုင်" ထံမှ ဤ 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ကျင့်စဉ်အား လက်ခံရရှိခဲ့ချိန်မှစ၍ ယခု ဤတောက်ပသော ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးကို မြင်တွေ့ရပြီး 'အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း' ၏ အချိန်စက်ကွင်းဖြင့် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေရသည်အထိ အရာအားလုံးသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အချိတ်အဆက်မိမိ ပြီးပြည့်စုံစွာ စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။
ဤအရာအားလုံးသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ကုချန် မယုံကြည်ပေ။ ယင်းအစား မမြင်နိုင်သော လောကတစ်ခုမှ ရှောင်လွှဲ၍မရသည့် စီစဉ်မှုတစ်ခုခုသာ ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိသည်။
သို့သော် သူ၏လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့် ဤရှောင်လွှဲမရနိုင်သော ဖြစ်ရပ်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ စီစဉ်မှုများကိုမူ သူ ဖော်ထုတ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။
အားနည်းနေတုန်းပဲ!
ကုချန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ဘဲ "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" ၏ အကြောင်းအရာများကို ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လက် လေ့လာနေလိုက်သည်။
လူတစ်ယောက် အားနည်းနေချိန်တွင် အများကြီး တွေးတောနေခြင်းသည် အသုံးမဝင်လှပေ။
အချိန်ကို အရယူပြီး ပိုမို အစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းကသာလျှင် အမှန်ကန်ဆုံးပင်!
......
၂.၂ ရာခိုင်နှုန်း... ၂.၂၈ ရာခိုင်နှုန်း... ၃ ရာခိုင်နှုန်း.....
အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" အပေါ် ကုချန်၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
အချိန်စက်ကွင်းအတွင်း၌ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးချိန်တွင် "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" အား သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းသည် ယခင်က သူတစ်ဦးတည်း လေ့လာခဲ့သည့် နှစ်တစ်ရာစာထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သေချာပေါက် ဤသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော အရာပင်။
ယခင် နှစ်တစ်ရာအတွင်းက ကုချန်သည် "အဆုံးမဲ့တာအို" ၏ ကျင့်စဉ်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကျင့်ကြံလေ့လာခြင်းဖြင့် "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" ကို ကောက်ချက်ချယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူစိတ်ကြိုက် ကျင့်ကြံလေ့လာနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေသော "အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" ၏ အကြောင်းအရာများကို သူ၏ရှေ့မှောက်၌ ချထားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ထိုနှစ်ခုကြားရှိ အခက်အခဲမှာ သဘာဝကျစွာပင် တူညီသော အဆင့်၌ ရှိမနေခဲ့ပေ။
တစ်ရက်တည်းဖြင့်ပင် သူသည် "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" အား နောက်ထပ် တစ်ရာခိုင်နှုန်း ထပ်မံ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ သူသည် အချိန်စက်ကွင်း ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ နှစ်ပေါင်း ရာချီ ၊ ထောင်ချီကြာအောင် ဆက်လက် တောင့်ခံထားနိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" အား ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်အထိ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။
ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ကုချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မည်သည့်အချိန်ကိုမျှ ထပ်မဖြုန်းတီးရဲတော့ဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား စတင် ကျင့်ကြံတော့သည်။
၃.၇ ရာခိုင်နှုန်း... ၄.၅ ရာခိုင်နှုန်း... ၅ ရာခိုင်နှုန်း.....
နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ကုချန်သည် "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" အား ငါးရာခိုင်နှုန်း ပြည့်မြောက်သည်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် သူ၏အဆင့်မှာ 'စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်' အဆင့်၌သာ ရှိနေသေးသော်ငြား "ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း" ၏ စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုဖြင့် သူ၏ စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်ရှိ သက်ရှိအားလုံးအား ချေမှုန်းပစ်နိုင်လောက်အောင် လုံလောက်နေပြီဟုပင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍သာ ရှီမိုကောင်းကင်အရှင်သခင် သူ၏ရှေ့၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်လာမည်ဆိုပါက တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ထိုသူအား ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးသွားစေရန် ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု ကုချန် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။
" ရပြီ... ငါ ကျင့်ကြံလို့ အောင်မြင်သွားပြီ "
ဤအခွင့်ကောင်းတွင် ဟွမ်ကျိုအာထံမှ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ကုချန်မှာ မသိစိတ်မှပင် သူရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုစိတ် ဖြစ်သွားရသည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ကုချန်သည် ဟွမ်ကျိုအာအား လှမ်းကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဆိုးရွားသော အပြောင်းအလဲကြီးကြောင့် သူ၏မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားရတော့သည်။
အကြောင်းမှာ ကုချန်၏မျက်စိရှေ့၌ ရပ်တန့်နေသည်ဟု ထင်ရသော ထိုတောက်ပသည့် ကျောက်စိမ်းဖြူလက်ဝါးကြီးသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။