သရုပ်မှန် ပေါ်သွားခြင်း၊ အဖွဲ့အစည်းအားလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ပြီ

ချင်းဖုန်းဟော်၊ လင်းလုနှင့် ပင်လယ်အရှင်သခင် အပါအဝင် မဟာကျင်းတိုင်းပြည်၏ အရာရှိများနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံးမှာ ကျောက်ရုပ်များသဖွယ် မှင်တက်နေကြပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်ကို ဗလာကျင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေကြ၏။

“ဓား... ဓားသူတော်စင်လား...” ချင်းဖုန်းဟော်မှာ မိုးကြိုးပစ်ချ ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အချိန် အတော်ကြာအောင် သတိပြန်မဝင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

မဟာကျင်းရဲ့ ဧကရာဇ်က အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်ရုံသာမက ဧကရီနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တဲ့ အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေပါလား...

“ဟေး... မဏ္ဍိုင်ကြီး၊ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့ဦး။ သူက ပညာရှိ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဓားပညာက အနှိုင်းမဲ့ပဲလေ။ အချိန်တစ်ခုရရင် သူက မဟာကျင်းပြည်သူတွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းတင်နိုင်မှာပါ။” လင်းလုက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် သေခြင်းတရားများ ဝန်းရံနေသည့် စစ်မြေပြင်အလယ်တွင် ရောက်ရှိ နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဧကရာဇ် မုန့်ချင်ကျိုးမှာ အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် ဟူသော သတင်းက အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မပါတော့ပေ။

ချင်းဖုန်းဟော်က တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ပေါက်ကရတွေ...”

“ဧကရာဇ်က သေချာပေါက် ပညာရှိပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် အနာဂတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကြိုမြင်မလဲ။ နွားစီးတဲ့ပညာရှိက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မရှိခဲ့ဘူးဆိုတာနဲ့ နောက်လာမယ့် သူတော်စင်တွေက သူ့ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးလေ။”

“တပည့်က ဆရာ့ထက် တော်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို မကြားဖူးဘူးလား။”

လင်းလုက မေးသည်။ “တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်နဲ့ နွားစီးပညာရှိကြားမှာ တစ်ယောက်ကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲ။”

ချင်းဖုန်းဟော်က မဆိုင်းမတွဘဲ လက်ကိုမြှောက်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်ကို ညွှန်ပြလျက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဧကရာဇ်ကိုပဲ ရွေးမယ်။ သူက လူတိုင်း အားကိုးထိုက်တဲ့သူပဲ...”

လင်းလု၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည်။

သွားပြီ။ မဏ္ဍိုင်ကြီးတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဝါဒဖြန့်မှုအောက်မှာ လုံးဝကို ဦးနှောက်ဆေးခံလိုက်ရပြီ။ သူ့ရဲ့ အမာခံထောက်ခံသူ ဖြစ်သွားပြီပဲ။

ကိုယ့်အောက်ကို ပြန်ကြည့်စမ်းပါဦး။ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ မြေပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေပြီ...

အကယ်၍ ဧကရာဇ်က ပုန်ကန်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် မဏ္ဍိုင်ကြီး မည်သည့်ဘက်မှ ပါဝင်မည်ကိုပင် မတွေးရဲ စရာပင်။

စစ်မြေပြင်၏ ရှေ့တန်းမျက်နှာစာတွင်။

ပင်လယ်အရှင်သခင်က ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ဝန်ကြီးမုန့်က တကယ်ပဲ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် ဖြစ်နေတာလား။”

မနေ့ ဧကရီက ဝန်ကြီးမုန့်ကို တပ်မတော်သုံးခု၏ စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့စဉ်က သူ ကန့်ကွက် ခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရမိသည်။

ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင်...

“သူရဲကောင်းကို မှန်မှန်ကန်ကန် အကဲခတ်နိုင်တဲ့ အရှင်မရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို တကယ် ကြည်ညိုမိပါတယ်။ ဧကရာဇ်ကသာ တော်တော်လေး သာမန်ဆန်နေတာ...” ပင်လယ်အရှင်သခင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထျန်းဖျင်မြို့စား ရှန့်ကျိက သွေးစွန်းနေသော စစ်ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်မှ ရန်သူ၏ သွေးများကို လက်ဖဝါးဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ ရန်သူ့တပ်ထဲသို့ ပြန်မဝင်မီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသွားသည်။ “ငါ့အမြင်မှာတော့ အရှင်မနဲ့ ဝန်ကြီးမုန့်က ပိုပြီးတော့ လိုက်ဖက်သလိုပဲ။”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပင်လယ်အရှင်သခင်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း အတွေးနက်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အမှန်ပဲ၊ ဧကရာဇ်က ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိဘူး။ အဲဒီအစား ဝန်ကြီးမုန့်နဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကတော့ မဟာကျင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အခုဆိုရင် အမှန်တရား ပေါ်သွားပြီဆိုတော့ ဝန်ကြီးမုန့်က ဓားသူတော်စင်ပဲပေါ့။ တကယ်လို့ သူသာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ပင်လယ်အရှင်သခင်က တွေးလေလေ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိလေလေ ဖြစ်နေ၏။

မုန့်ချင်ကျိုးက ဧကရီနှင့် ရုတ်တရက် လက်ထပ်ပြီး မဟာကျင်း၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း နန်းတွင်းထဲတွင် သူ့ကို မြင်ဖူးသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

ပင်လယ်အရှင်သခင်ပင် ဧကရာဇ်၏ ရုပ်ရည်က မည်သို့ရှိသည်ကို မသိခြင်းမှာ ရယ်စရာပင်။

“အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ နံဘေးမှာ အမြဲရှိနေတာက ဝန်ကြီးမုန့်ပဲ။ ဧကရီရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ ပါရမီရှင် (၇)ဦးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလည်း သူပဲ။ ကျောက်ယွီဟွမ် မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်လို့ ဧကရီရဲ့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့အချိန်မှာ ရှေ့ထွက်လာတာလည်း ဝန်ကြီးမုန့်ပဲ။ အခု မြောက်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးမှာလည်း ငါတို့ကို ကယ်တင်နေတာ ဝန်ကြီးမုန့်ပဲ...”

ဤသို့ တွေးလိုက်မိသောအခါ ပင်လယ်အရှင်သခင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

[ မုန့်ချင်ကျိုးက ဧကရာဇ်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ ဝန်ကြီးမုန့်ကသာ သူ့နေရာမှာ အစားထိုးသင့်တာ... လက်ရှိ ဧကရာဇ်ကို နန်းချပြီး အသစ်တစ်ယောက် တင်မြှောက်ရမယ်... ]

“ဒီတိုက်ပွဲပြီးလို့ ငါတို့နိုင်ရင် ငါ အရာရှိတွေကို စုစည်းပြီး ဒါကို ပူးတွဲအသနားခံစာ တင်ခိုင်းမယ်...”

လျို့ဝှက်ဓားအရှင်သခင်၏ သားအကြီးဆုံး ကျန့်ချန်းကွန်းက ပင်လယ်အရှင်သခင်၏ ကျောက်ကပ်ကို နောက်မှနေ၍ ဓားဖြင့် ချောင်းမြောင်းထိုးလိုက်သည့် အချိန်အထိပင်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

“စစ်မြေပြင်မှာ စိတ်လေနေတယ်ပေါ့။ သေချင်နေတာပဲ...” ကျန့်ချန်းကွန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ယုတ်မာတဲ့ ကြွက်စုတ်။ လာစမ်း... ငါနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း...” ပင်လယ်အရှင်သခင်က သူ၏ ကျောက်ကပ်ကို ဖိထားရင်း ဒေါသတကြီးနှင့် အရှက်ရစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အင်အားစု (၇)ခုဘက်မှ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အလားတူပင် ပြင်းထန်ပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

“မုန့်ချင်က ဓားသူတော်စင် ဟုတ်လား...” ဘိုးဘေးကြီး တောက်တီးက တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြစွာဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေသည်။

မဟာချန်၏ ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ဦးမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြောလိုက်ကြသည်။

“ဒဏ္ဍာရီတွေအရ မုန့်ချင်းက မွေးရာပါ မျက်မမြင်ဆိုပေမဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ထောင့်တစ်စွန်းကို လှမ်းမြင်နိုင်ပြီး အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူက အချိန်နဲ့နေရာလွတ်တာအိုကို အနာဂတ်နဲ့ အတိတ်ကြား လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်တဲ့အထိ လေ့ကျင့်ထားလို့ အနာဂတ် ဖြစ်ရပ်တွေကို သိနေတာလား။”

“တကယ်လို့ ဒါက အမှန်ဆိုရင် ဒီကောင်လေးကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးသင့်ဘူး...”

ဧကရာဇ်အဆင့် သွေးရုပ်သေး၏ သွေးဆာနေသော မျက်လုံးနီကြီးများမှာ မုန့်ချင်ကျိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ “သတ်...”

သွေးပင်လယ်ဧကရာဇ်က သွေးရုပ်သေးကို ဖန်တီးခဲ့စဉ်က သတ်မိန့်တစ်ခု ပေးထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို သတ်ခဲ့လျှင် သွေးရုပ်သေးက ထိုပစ်မှတ်ကို အလိုအလျောက် သတ်မှတ်ကာ ပစ်မှတ် သေဆုံးသွားသည်အထိ အဆုံးမရှိ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မည် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် အစ်မကြီးချုံးကို တိုက်ခိုက်နေသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် (၅)ဦးလုံးမှာ မုန့်ချင်ကျိုးဆီသို့ အာရုံပြောင်းသွားကြသည်။

လျို့ဝှက်ဓားအရှင်သခင်နှင့် အခြားသောသူများ အပါအဝင် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် (၉)ဦးလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များမှာ မုန့်ချင်ကျိုးဆီသို့ စုပြုံသွားတော့သည်။

“မုန့်ချင်းက ဓားသူတော်စင်သခင် ဟုတ်လား...” အစ်မကြီးချုံးမှာ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားကာ စိတ်ဓာတ်ပင် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တစ်လျှောက်လုံး သူက မုန့်ချင်ကျိုးကို အထင်သေးခဲ့ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆဲရေးခဲ့ဖူးသလို၊ လူအများ အရှေ့တွင်လည်း မုန့်ချင်းကို အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် နှိုင်းယှဉ်ကာ မုန့်ချင်ကျိုးကို တမင်တကာ နှိမ့်ချပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ဒါပေါ့... သူ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အချိန်နှင့်အာကာသ ဓားသူတော်စင်ကို သာမန်လူ တစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ အသုံးချခံတစ်ခုလို တစ်နေကုန် လိုက်နေတာကို သူ မလိုလားလို့လေ...

“သွားပြီ။ သွားပြီ...”

အစ်မကြီးချုံးက သူ၏ သွယ်လျဖြူစင်သော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်ချောင်းကြားမှ မုန့်ချင်ကျိုးကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

“အားလုံး ပြီးသွားပြီ...”

အစ်မကြီးချုံး တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူနှင့် တုန်းဖန်လျူလီတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြိုင်ဆိုင်ခြင်း မပြုရန်နှင့် ကိုယ့်လူကိုယ် ရှာဖွေရန်အတွက် ကောင်းကင်တာအိုသစ္စာ ပြုခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ဧကရာဇ်နဲ့ ဓားသူတော်စင်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတယ်လေ...

ကောင်းကင်တာအိုသစ္စာက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...

သစ္စာရဲ့ အချက်တွေထဲက တစ်ချက်က ဘယ်သူမဆို ကတိဖျက်ရင် သူနဲ့ သူ့ရဲ့လက်တွဲဖော်ပါ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှု ဒဏ်သင့်ပြီး သေရမယ်ဆိုတာ ပါတယ်လေ။

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ကယ်ကြပါဦး...” အစ်မကြီးချုံးက မျက်နှာကို ပွတ်ရင်း ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်ဘဲ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

“ငါက တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ။ အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေမိတယ်...”

“မိုက်မဲတဲ့ချုံး၊ နုံအတဲ့ချုံး၊ ပြဿနာရှာတဲ့ချုံး... ဓားသူတော်စင်ကို အမြဲ ဒုက္ခပေးနေမိတယ်...”

အစ်မကြီးချုံးက သူ၏ခေါင်းကို သူကိုယ်တိုင် တဒေါက်ဒေါက် မြည်အောင် ခေါက်နေသည်။

ရုတ်တရက်။

အစ်မကြီးချုံး၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်သွားပြီး သူဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟမ်...”

“နေဦး...”

“ဧကရာဇ်က ဓားသူတော်စင်၊ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်က မဟာကျင်းဧကရီရဲ့ ခင်ပွန်းလည်း ဖြစ်နေတာပဲလေ...”

ဤသို့ တွေးလိုက်မိရာ အစ်မကြီးချုံး၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့သွားပြီး သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသွားသည်။ သူ၏ အသံမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ “ဪ... ဒါဆို ငါ သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရတာပေါ့။”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။

သူကို ဝိုင်းထားသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် (၅)ဦးလုံးမှာ မုန့်ချင်ကျိုးကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ပြေးသွားကြသည်။

“ငါ တကယ် မပျော်ဘူး၊ တကယ်ကို စိတ်ပျက်နေတာ။ ဒါဆို မင်းတို့လည်း ဒီလို မှိုင်တွေနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အထင်သေးကြတာလား။”

အစ်မကြီးချုံးက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူက အစွမ်းကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ အားဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။

“ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့...”

ဤရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တောရိုင်းမြေတစ်ခုလုံးက အစ်မကြီးချုံး၏ ဆွဲထုတ်မှုနှင့်အတူ လိုက်ကာတစ်ခုကဲ့သို့ တွန့်လိပ်သွားပြီး အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ် (၅)ဦးလုံးမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ နောက်သို့ ပြန်ဆွဲခံလိုက်ရသည်။

“ဟင်းလင်းပြင် အမှောင်ပိုင်နက်...”

အစ်မကြီးချုံးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်လာသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး (၅)ဦးကို လက်ဖျောက် တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။

ဖျောက်...

အစ်မကြီးချုံး၏ အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများ ပါဝင်သည့် တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုမှာ ဆန်စေ့အရွယ်အစားမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပြန့်ကားလာပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး (၅)ဦးလုံးကို ဝါးမျိုပစ်လိုက်တော့သည်။

ဘိုးဘေးကြီး တောက်တီးသည် သူတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးထားသည့် အဖုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့သော ဟင်းလင်းပြင် အမှောင်ပိုင်နက်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာနှင့် ကြောက်လန့်တကြား မော့ကြည့်ရင်း ဆဲရေးလိုက်မိသည်။ “တောက်၊ မင်းပဲလား။ ငါတို့တွေက ဇစ်မြစ်တစ်ခုတည်းက လာတာပဲလေ။ ဘာလို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နှိပ်စက်ဖို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ...”

ဤမျှ ထူးခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ဘိုးဘေးကြီး တောက်တီးက တစ်ချက်တည်းနှင့် သိလိုက်ပြီး ဧကရီကို မည်သူက အယောင်ဆောင်နေကြောင်း သိသွားပြီ ဖြစ်သည်...

တောက်တီးနှင့် သားရဲရိုင်း နှစ်မျိုးစလုံးမှာ နတ်ဘုရားသတ္တဝါများအဖြစ် မွေးဖွားလာကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်မျိုးက အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်မားသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ ဇစ်မြစ် တစ်ခုတည်းကဟု ပြောလျှင်လည်း မမှားပေ...