ပစ္စုပ္ပန်ရွာ၏ စည်းကမ်းအသစ်များ

မုန့်ချင်ကျိုး ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ရွာ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ရွာလူကြီး ကျန်းတဟိုင်သည်လည်း ရုံးခန်းကို ရွာအတွင်းရှိ နေအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်လေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် စူးစမ်းလေ့လာပြီးနောက် ကျန်းတဟိုင်က အချက်အချို့ကို ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ ဧကရီ၏ ကြင်ရာတော်သည် မျက်စိမမြင်ရရုံသာမက သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာလည်း ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ အကြားအာရုံက ထူးကဲစွာ ထက်မြက်လှသည်။

တတိယအချက်မှာ သူ၏ ဓားအသိပိုင်နက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ ရန်သူ၏ တည်နေရာကို သိရှိရန် မျက်လုံးနှင့် စိတ်အာရုံနေရာတွင် အစားထိုး အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း စကားဝိုင်းများကို ခိုးနားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုခြင်းမျိုးတော့ မလုပ်နိုင်ချေ။

ကျန်းတဟိုင်သည် ဤကောက်ချက်များကို စနစ်တကျ စုစည်းပြီး ဧကရီထံ အစီရင်ခံတင်ပြခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင်ပင် ပစ္စုပ္ပန်ရွာ စီမံကိန်းတွင် ပါဝင်နေသူအားလုံး (ဧကရီကိုယ်တိုင် အပါအဝင်) လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းအချို့ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

စည်းကမ်း (၁) - ဧကရီနှင့် ကြင်ရာတော်၏ အစစ်အမှန် အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုရာတွင် အသံလွှင့်ခြင်းဖြင့်သာ ဆက်သွယ်ရမည်။

စည်းကမ်း (၂) - ကြင်ရာတော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးသည့်အခါ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ အတိုးဆုံး ထားရမည်။

စည်းကမ်း (၃) - ပစ္စုပ္ပန်ရွာအတွင်း မည်သည့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမပြုရ။

စည်းကမ်း (၄) - ပါဝင်သူအားလုံးသည် မိမိတို့ ရရှိထားသော ဇာတ်ကောင်နေရာတွင် အပြည့်အဝ နစ်ဝင်နေရမည်ဖြစ်ပြီး အပြောအဆိုနှင့် အပြုအမူမှာ ဇာတ်ကောင်နှင့် ကိုက်ညီရမည်။

စည်းကမ်း (၅) - နိုင်ငံတော် တာဝန်များဖြင့် မအားလပ်သူများက ပစ္စုပ္ပန်ရွာအတွင်း၌ အလုပ်လုပ်ရန် ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း မိမိအိမ်အတွင်း၌သာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကြင်ရာတော်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

ဤစည်းကမ်းများကို ချိုးဖောက်သူ မည်သူဆို ပစ္စုပ္ပန်ရွာမှ အပြီးအပိုင် နှင်ထုတ်ခံရခြင်းမှသည် ကောင်းကင်အကျဉ်းထောင်တွင် အနည်းဆုံး သုံးလမှ အများဆုံး သုံးနှစ်အထိ အကျဉ်းချခံရခြင်းအထိ ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြ စ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်၏ ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားလှသဖြင့် ပစ္စုပ္ပန်ရွာ စီမံကိန်းတွင် ပါဝင်သူများက ကြင်ရာတော် မုန့်ချင်ကျိုးနှင့် ဓားသူတော်စင် မုန့်ချင်းမှာ တစ်ဦးတည်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ ဤအချက်က မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုမိုမြင့်မားစေပြီး အမတ်များစွာကို ဤစီမံကိန်းတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်လာစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ပါဝင်ခွင့်ရသော အမတ်များက ဧကရီ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ လစာမှာလည်း နှစ်ဆ ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။

ပျော်လည်းပျော်ရ၊ လစာလည်းကောင်း၊ အလုပ်လည်း မပျက်သည့်အပြင် ကြင်ရာတော်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ် နေခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးကို မည်သူက ငြင်းပယ်ပါမည်နည်း။

အစိမ်းရောင်အုတ်ကြွပ်အိမ်လေး၌...

မုန့်ချင်ကျိုး အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေမိသည်။ မိမိကိုယ်ကို “ဖုချွီ”ဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးမှာ ဘေးအိမ်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးထားသော်လည်း နေ့တိုင်း သူ့ဆီသို့ လာလည်ရန် ဇွတ်အတင်း လုပ်နေတော့သည်။

“မင်းမှာ လုပ်စရာ တခြားအလုပ် မရှိဘူးလား...” မုန့်ချင်ကျိုးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

ဖုချွီက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ရှိတာပေါ့၊ ကျွန်မက အရမ်းအလုပ်များတယ်။”

ဟွန့်... ငါသာ ဒီကို လာပြီး စောင့်မကြည့်ရင် ဓားသူတော်စင်က ဧကရီရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို အကုန် ခံနေရမှာပေါ့။

သို့သော် ယနေ့တော့ ထူးဆန်းနေ၏။ မုန့်ချင်ကျိုးနားတွင် ကော်ကပ်ထားသလို အမြဲရှိနေတတ်သော ဇနီးသည် တုန်းဖန်လျူလီကို တစ်နေ့လုံး မမြင်ရပေ။

“ရှင့်မိန်းမ... ဟိုမိန်းမ တုန်းဖန်လျူလီ ဘယ်ရောက်နေလဲ...” ဖုချွီက မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ခေါင်းခါပြသည်။ “မသိဘူးလေ။ ရွာဈေးကို ဟင်းချက်စရာ သွားဝယ်မယ်လို့ ပြောတာပဲ။ ဈေးဝယ်ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားဖောင်ဖွဲ့နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”

ရွာက ဘဝက အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ရိုးရှင်းလှ၏။

အလုပ်မရှိသည့်အခါ အမျိုးသားများက စုဝေးပြီး ကြွားလုံးထုတ်ခြင်း၊ ဖဲရိုက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြပြီး၊ အမျိုးသမီးများကတော့ ဘယ်သူ့မိန်းမက တင်ပါးပိုကြီးလဲ၊ ဘယ်သူ့ခွေး ပျောက်သွားတာ ဘေးအိမ်က ခိုးတာဖြစ်မယ် စသည်ဖြင့် အုပ်စုလိုက် အတင်းပြောလေ့ ရှိကြသည်။

ဟင်း... ဒါက မြင်သာတဲ့ မြင်ကွင်းတွေပါပဲ။

မုန့်ချင်ကျိုးက ထိုကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားချေ။ သူက တုန်းဖန်လျူလီကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။

ငါ့မိန်းမက နည်းနည်းတော့ တုံးအတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နွားတစ်ကောင်လို သစ္စာရှိတယ်။

ငါ့မိန်းမက ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒယ်အိုးကြီးတစ်လုံးကိုတော့ မနိုင်တယ်။

“သြော်...ဟုတ်လား။” ဖုချွီက အေးစက်စက်နှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို နန်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူက ရွှေပလ္လင်ခန်းမအတွင်းရှိ ဧကရီကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဧကရီက အမတ်များနှင့် တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေပြီး အခြေအနေမှာ အတော်လေး တင်းမာနေပုံရကာ လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါလည်း နားထောင်ကြည့်ဦးမှ။” ဖုချွီက စပ်စုရန် နားစွင့်လိုက်လေသည်။

ညီလာခံခန်းမတွင်...

ချင်းဖုန်းဟော်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဘာ... တိုင်းပြည်ငယ်လေးတစ်ခုကနေ အရှင်မကို လူသိရှင်ကြား တောင်းရမ်းရဲတယ် ဟုတ်လား။ ဒါကို တစ်လောကလုံး သိအောင် ကြေညာထားတာလား...”

ပင်လယ်အရှင်သခင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။ “နေမဝင်တိုင်းပြည်လား။ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်။ သူတို့ဆီမှာ အင်အားအကြီးဆုံးက လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ ဘုရင်ပဲ။ သူတို့က တစ်ချိန်က မဟာချန်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ လွတ်လပ်ရေး ကြေညာထားတာ။”

“သူတို့တွေ ဘယ်ကသတ္တိ ရနေတာလဲ။ အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား။ အင်အားစုကြီး (၇)ခုတောင်မှ ပြဿနာလာရှာတုန်းက ဒီလိုမျိုး လူသိရှင်ကြား တောင်းရမ်းတာမျိုး မလုပ်ရဲခဲ့ဘူး။” အမတ်တစ်ဦးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး မဟာကျင်းတိုင်းပြည်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် စစ်တပ်လွှတ်ပေးဖို့ ဧကရီထံ အသနားခံစာ တင်သွင်းကြသည်။

တုန်းဖန်လျူလီမှာမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေပြီး မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မလောပါနဲ့ဦး။ စစ်သေနာပတိ... နေမဝင်တိုင်းပြည်မှာ ဘယ်လိုမျိုး အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်း။”

ထူးခြားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာလျှင် နောက်ကွယ်၌ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရပေမည်။ နေမဝင်တိုင်းပြည်၏ လုပ်ရပ်က ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။

တောရိုင်းမြေက အခုအချိန် အပြောင်းအလဲ အများကြီး ဖြစ်နေသော ကာလဖြစ်၍ မည်သူက နောက်ဆုံးတွင် အသာစီးရနိုင်မည်ကို မည်သူမှ မသေချာသေးချေ။

“မှန်လှပါ...” စစ်သေနာပတိက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။

ဖုချွီက အံ့သြစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

“သူက တကယ် နာမည်ကြီးတာပဲ။ ခဏခဏ အတောင်းခံနေရတယ်။”

သို့သော် သူက ၎င်းကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။ ခွေးလျှောက်ပေးနေသော မုန့်ချင်ကျိုးကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ပျက်သွားမိ၏။

“စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာတော့ မိန်းမတစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆီကို အရမ်းကပ်လေလေ တန်ဖိုးနည်းလေလေပဲတဲ့။ သူ စိတ်ဝင်စားလာအောင် အေးစက်စက် နေပြရမယ်ဆိုပဲ။”

“ငါလည်း အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကြည့်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ထူးမလာပါလား။”

ဖုချွီ စဉ်းစားရင်း အေးစက်သောအမူအရာကို ဆက်ထိန်းထားကာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ “ဟေး... ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို လျစ်လျူရှု...”

ခွေးလျှောက်ပေးနေသော မုန့်ချင်ကျိုးမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခွေးကြိုးကို ချက်ချင်း လွှတ်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဝါကြီး... မင်းဘာသာမင်း ခဏ လျှောက်နေဦး။”

“ပြောစရာရှိတာ နောက်မှပြောတော့။ ငါ လုပ်စရာတစ်ခု ပေါ်လာလို့။”

မုန့်ချင်ကျိုး ကဗျာကယာ နှုတ်ဆက်ပြီး သူ၏ အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။

နေမင်းအရှင်သခင် - “......”

မယုံနိုင်စရာပဲ...

(ဒေါသတကြီးနှင့် ခွေးကြိုးကို ပစ်ချလိုက်သည်)

ဒီသခင်မှာ ဒေါသ မရှိဘူး ထင်နေလား။

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လျှောက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ဘာသဘောလဲ...

“စိတ်ပျက်စရာကောင်းပြီး အေးစက်လွန်းလှချည်လား။ ဒီအိမ်မှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ဒီသခင် အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီ။” နေမင်းအရှင်သခင်က အံကြိတ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖုချွီမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နောက်ကျောကို လှမ်းကိုင်ချင်သော်လည်း အားမလို အားမရ ဖြစ်နေမိသည်။

ဟွန့်...

ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းလို့ စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောချင်တာလား။

အခန်းအတွင်း၌...

မုန့်ချင်ကျိုး၏ နားထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တွီ... ကြိုတင်တာဝန် - “လောကကိုအောင်နိုင်ခြင်း” ပြီးမြောက်ပါသည်။

တွီ... အဓိကတာဝန် စတင်ပါပြီ...

မဟာကျင်းကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားစုဖြစ်လာစေရန် ကူညီပါ။ တိုးတက်မှုနှုန်း ၀% - ၁၀%။

ဆုလာဘ် - နတ်ဘုရားအဆင့် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိကို ဧကရာဇ်အဆင့် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိစိတ်သို့ မြှင့်တင်ပေးမည်...

ဧကရာဇ်အဆင့် အချိန်နှင့်နေရာလွတ် ဓားအသိစိတ် - နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း - အချိန်နှင့် နေရာလွတ်။ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်နှင့်မြစ်များ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း - အချိန်နှင့် နေရာလွတ် ပုံရိပ်ယောင်။

မုန့်ချင်ကျိုး၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာ၏။ သူက မျက်စိစည်းကို လှန်ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း မိမိက မျက်မမြင် ဖြစ်နေသည်ကို သတိရသွားကာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ရယ်မိတော့သည်။

“ထူးဆန်းတာပဲ။ စနစ်ရဲ့ အဓိကတာဝန်က ဧကရီကို တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး စည်းလုံးလာအောင် ကူညီပေးဖို့လား...”

“ဘာလို့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်နဲ့ သူ့ရဲ့ သာမန်ဇနီးလေးတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝအကြောင်း မဟုတ်ရတာလဲ...”

တိုးတက်မှုနှုန်း ၁၀% တက်သွားရခြင်းမှာ သူ ဧကရီကို အင်အားစုကြီး (၇)ခုလုံးကို နှိမ်နင်းရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး မဟာကျင်းအ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု မုန့်ချင်ကျိုးက နားလည်လိုက်သည်။

“နှမြောစရာပဲ၊ ငါက နန်းတွင်းကနေ အနားယူလိုက်ပြီဆိုတော့ နောက်ဆိုရင် စနစ်ဆုလာဘ်တွေ ရဖို့ ခက်သွားပြီ။” မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရလာတာက ကိုယ့်ကံ၊ မရတာက ကိုယ့်ကြမ္မာပေါ့။

ကိုယ်မရနိုင်တဲ့အရာက ကိုယ်နဲ့ မထိုက်တန်လို့ပဲ။ အတင်းအကျပ် မယူသင့်ဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဘုရားအဆင့်ကနေ ဧကရာဇ်အဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီပဲလေ။ ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ရလဒ်ပဲ...