ထိုက်ကျိခန်းမသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့...

မြို့တော်သို့ ဖိတ်မထားသော ဧည့်သည်တစ်စု ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့မှာ ရွှေကျီးကန်း၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရသည်ဟု အခိုင်အမာဆိုကြသော နေမဝင်တိုင်းပြည်မှ ကိုယ်စားလှယ်များပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သံတမန်များ လာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ ခမ်းနားသော အခမ်းအနားများဖြင့် ကြိုဆိုလေ့ရှိပြီး အုပ်ချုပ်သူကိုယ်တိုင် တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ယခု တစ်ကြိမ်တွင်မူ ခမ်းနားသော ကြိုဆိုမှုများ မရှိသည့်အပြင် အရာရှိများမှအစ သာမန်အရပ်သားများအဆုံး တစ်မြို့လုံးက သူတို့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ကြတော့သည်။

မဟာကျင်း ပြည်သူပြည်သားများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။

သူတို့၏ အသည်းကျော် နတ်ဘုရားမ ဧကရီ ချင်းလျူလီကို အရေးမပါသည့် တိုင်းပြည်ငယ်လေးတစ်ခုက လူသိရှင်ကြား တောင်းရမ်းရဲခြင်းမှာ ဗြောင်ကျကျ စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်။

မဟာကျင်းသည် စစ်ရေးစွမ်းရည် ထက်မြက်ပြီး လူတိုင်းက သိုင်းပညာကို ရိုသေလေးစားကြသည့် တိုင်းပြည်ဖြစ်ရာ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြင်းပြပြီး အငြိုးအတေးကို ချက်ချင်း လက်စားချေ တတ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် နေမဝင်တိုင်းပြည်မှ သံတမန်များ မြို့တော်သို့ ဝင်လာသည့်အခါတွင် တစ်မြို့လုံး၏ “နွေးထွေးသောကြိုဆိုမှု”ကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ဟေး... လေးစားရတဲ့ သံတမန်ကြီး။ ဒါက ကျွန်တော် ဒီမနက်တင် ဝယ်ထားတဲ့ ကြက်ဥတွေပါ။ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး...”

လူအုပ်ထဲမှ ပုပ်စပ်နေသော ကြက်ဥတစ်ခြင်း လွင့်ပျံလာပြီး သံတမန်၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့် မှန်သွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး နံစော်သွားတော့သည်။

“မင်းတို့လို အောက်တန်းစား အရပ်သားတွေကများ...” သံတမန်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော တိုင်းပြည်အစောင့်တပ်မှူးက အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်လျက် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေပြီး သူတို့ကို အထက်စီးမှ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နေမဝင်တိုင်းပြည် သံတမန်က တိုက်ရိုက်ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းမှာ ပညာရှိရာမကျကြောင်း သိလိုက်သည်။

“စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ မကြာခင်မှာ မင်းတို့ ဒီနေ့လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရစေရမယ်...” သံတမန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်တပ်မှူးက ခပ်ပြတ်ပြတ် လေသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “သြော်... ဟုတ်လား။ ငါလည်း စောင့်ကြည့်နေမှာပါ။”

သံတမန်က နောက်ကွယ်တွင် ဝါးခမောက်များ ဆောင်းထားသည့် လူနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက်များ မြင့်တက်လာသည်။

“ထိုပုဂ္ဂိုလ်”၏ ထောက်ပံ့မှုရှိနေသရွေ့ မဟာကျင်းက နောက်ဆုံးတွင် နေမဝင်တိုင်းပြည် အရှေ့၌ ဒူးထောက်လာရမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို အခုချက်ချင်း တည်းခိုဆောင်ကို ခေါ်သွားစမ်း။ ငါ ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ လိုတယ်...” သံတမန်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ ပြည်သူများ ပစ်ပေါက်နေသည့် သစ်သီးဝလံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကာကွယ်ရန် စွမ်းအင်အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ကာ အစောင့်တပ်မှူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အစောင့်တပ်မှူးက ဓားကို မှီထားရင်း မထီမဲ့မြင် ပြုသောမျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းက မင်းလို ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးကို ကိုးကွယ်ဖို့ သိပ်ပြီး သေးလွန်းနေတယ်။ မင်းတို့နဲ့ သင့်တော်တဲ့ တည်းခိုဆောင် ငါတို့ဆီမှာ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ရှာကြတော့။ ဒါနဲ့ သတိပေးလိုက်မယ်နော်... တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ အိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာ ဒါမှမဟုတ် အတင်းအဓမ္မ ရောင်းဝယ်တာမျိုး လုပ်ရဲရင် ဥပဒေအတိုင်း ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ပစ်မယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာသာမပေးဘူး။”

“မင်း...” သံတမန်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း နောက်ကွယ်မှ လူတစ်ဦး၏ ချောင်းဟန့်သံကြောင့် စကားစပြတ်သွားရသည်။ ထိုသူက သူ၏နားထဲသို့ အသံလွှင့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။ “ဧကရီနဲ့ မတွေ့ခင်မှာ ဘယ်လို ပဋိပက္ခမျိုးမှ မဖန်တီးနဲ့။ အရာအားလုံးက ဒုတိယသခင်လေးရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်ရမယ်။”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သံတမန်က ဒေါသကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

ကျိမျိုးနွယ်စု ဒုတိယသခင်လေး၏ ထောက်ပံ့မှုရှိမှသာ နေမဝင်တိုင်းပြည်သည် မဟာကျင်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရုံမျှ ရှိပေမည်။ အကယ်၍ ဒုတိယသခင်လေးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိပါက သူတို့၏ တိုင်းပြည်မှာ မဟာကျင်းရှေ့တွင် လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ချေမွခံရမည့် ကလေးသူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အမှန်စင်စစ် သံတမန်က မြို့တော်သို့ ဝင်လာကတည်းက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့်သုံး ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည့် တိုင်းပြည်အစောင့်တပ်မှူးမှာပင် လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့တိုင်းပြည်က အတော်ဆုံးလူထက်ပင် အဆင့်မြင့်နေသေး၏။

၎င်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သံတမန်က ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ဒါဆို... အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့အတွက် စားစရာတစ်ခုခု ပြင်ပေးလို့ မရဘူးလား။ ငါတို့ ခရီးဝေးက လာခဲ့ရတာ။ ငါက ကျင့်ကြံတာ မတော်ပေမဲ့ စကားပြောတာတော့ တော်တယ်။ ငါ့ဗိုက်ကို အရင်ဖြည့်ဖို့ လိုတယ်။”

အစောင့်တပ်မှူးက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုပ်စပ်နေသော ငါး၊ ပုစွန်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို ညွှန်ပြလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ပြည်သူတွေ ပေးထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ ငါးတွေက မင်းတို့ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ လုံလောက်မှာပါ။”

“ပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့လေ။”

သံတမန်မှာ သွားကြိတ်ထားမိပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြန်မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။ ကျိမျိုးနွယ်စု ဒုတိယသခင်လေး၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် သူက မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ကို ကိုက်သတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ခွေးဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး လူတိုင်းကို အမှိုက်သဖွယ် မြင်နေမိသည်။

အစောင့်တပ်မှူးက လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒုတိယ သခင်လေးရှေ့မှာတော့ အားလုံးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကများ ငါ့ကို ဒီလိုစကားပြောရဲတယ်ပေါ့...

“ထားလိုက်တော့၊ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ စီစဉ်ပေးမှုကို မလိုဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ နေရာရှာမယ်” နောက်ကွယ်မှ လူက ထပ်မံ အသံလွှင့်လိုက်သည်။

သံတမန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစောင့်တပ်မှူးကို ရန်ငြိုးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“တောက်... ဘယ်လို အမှိုက်မျိုးကများ ငါတို့ အရှင်မကို တောင်းရမ်းရဲတာလဲ။ ငါသာဆိုရင်တော့ နေမဝင်တိုင်းပြည်ကို အခုချက်ချင်း အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်မယ်... ပုရွက်ဆိတ်တွင်းထဲ ရေနွေးပူလောင်းထည့်သလို၊ တီကောင်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းသလိုပေါ့...”

“နေမဝင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ရွှေကျီးကန်း ဘိုးဘေးဆိုတာကလည်း သန္ဓေပြောင်းနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ပဲလို့ ပြောကြတာ။ ဒါကိုများ ရွှေကျီးကန်းဆိုပြီး ကြွားနေကြသေးတယ်။ အရှက်မရှိလိုက်တာ... ငါတို့ရဲ့ အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ရဲ့ ခြေဖျားကိုတောင် မမီပါဘူး။”

“အချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်နဲ့ ငါတို့ ဧကရီကမှ ကောင်းကင်က ဖန်တီးပေးတဲ့ စုံတွဲပဲ။ ဒီလို ကောက်ကျစ်တဲ့ လူယုတ်မာတွေနဲ့ မတန်ပါဘူး...”

တစ်ချိန်က စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသည့် သံတမန်သုံးဦးမှာ ပြည်သူများ၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများ အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြရသည်။

သံတမန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။ “ဒီအချိန်နဲ့နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက သိပ်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။ မဟာကျင်း ဧကရီနဲ့တောင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တော့မယ်။ ဒီအသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ငတုံးတွေ... ကျိမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးကမှ တကယ့် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ၊ မုန့်ချင်တို့ ဧကရီရဲ့ကြင်ရာတော်တို့ မဟုတ်ဘူး။”

သူက စိတ်ပေါက်ကွက်မှုကို ဖွင့်ချနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ ဖားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူနှစ်ဦးမှာ ဝါးခမောက်များ ဆောင်းထားသဖြင့် သူတို့၏ အမူအရာကို မမြင်ရခြင်းပင်။ ၎င်းက သံတမန်ကို ပို၍ စိတ်ပျက်စေသည်။

သူတို့က တစ်မြို့လုံးကို လှည့်ပတ်ပြီး တည်းခိုခန်းများကို လိုက်ခေါက်သော်လည်း မည်သူကမျှ သူတို့ကို လက်မခံကြချေ။

အဆမတန် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းများကို ပေးသော်လည်း တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်များက တံမြက်စည်းများကို ကိုင်ကာ အော်ဟစ်ရင်း မောင်းထုတ်ကြသည်။ “ထွက်သွားကြစမ်း... ငါသာ မင်းတို့ကို လက်ခံလိုက်ရင် ငါ့နာမည်ကို ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းကနေ ပယ်ဖျက်ခံရလိမ့်မယ်...”

တစ်နေ့လုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

သုံးဦးသားမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး၊ ဘယ်နှစ်ကြိမ် အမောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသလဲ မမှတ်မိတော့ချေ။ သူတို့၏ ဘဝကိုပင် သံသယဝင်လာကြသည်။

မဟာကျင်း စစ်သည်များက သူတို့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် သူတို့ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ရဲကြချေ။

နောက်ဆုံးတွင် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် သုံးဦးသားမှာ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် မမြင်ခိုက် မြင်းဇောင်းတစ်ခု အတွင်းသို့ ခိုးဝင်ကာ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြရသည်။

မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေပြီး လေလည်း တိုက်ခတ်နေကာ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည့် အေးစက်သော မိုးစက်များက သူတို့၏ အခြေအနေကို ပို၍ သနားစဖွယ် ဖြစ်စေသည်။

ဝါးခမောက်ဆောင်းထားသည့် လူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ မြင်းဇောင်း၏ အနံ့အသက်ဆိုးကြောင့် ခမောက်ကို ချွတ်လိုက်ရာ၊ ကရုဏာနှင့် ဒေါသများ ရောယှက်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

“ငါဟာ ကျိမျိုးနွယ်စုကို တစ်သက်လုံး အစေခံခဲ့တာ။ ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ဝက်က လွင့်မျောနေခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်ကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့တာပဲ။ ကျိမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ပြီးမှ ကောင်းကင်ဘုံဆီ သွားမယ့် လမ်းစဉ်ပေါ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာ။ ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက် အရှက်ကွဲရတာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး...” ယင်ယန်အကြီးအကဲက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခြား ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသူကလည်း ခမောက်ကို ချွတ်လိုက်ရာ မြင်းဇောင်းနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက သခင်လေးက ဒီတောရိုင်းမြေမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ကျုပ်တို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လွှတ်ခဲ့တာ။ အခုက ပိုက်ကွန်ကို သိမ်းရမယ့် အချိန်ပဲ။ ဒေါသကြောင့် ဆင်ခြင်တုံတရားကို အပျောက်မခံသင့်ဘူး...” ဖုလင်ကျိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သံတမန်မှာမူ နှာခေါင်းကို ပိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး မြင်းချေးနံ့ကြောင့် မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အစ်ကိုတို့ရာ... ခင်ဗျားတို့ ကြွားချင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ အစီအစဉ်တွေ ဆွေးနွေးချင်တာဖြစ်ဖြစ် ပိုကောင်းတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုလောက် ရွေးလို့ မရဘူးလား။

ဒီအနံ့ကြီးက ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခမပေးဘူးလား။

ဖုလင်ကျိ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်လျက် နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်နေပုံရသည်။

“မဟာကျင်းတိုင်းပြည်က နေမဝင်တိုင်းပြည်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျိမျိုးနွယ်စု ရှိနေတာကို ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်သလို၊ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့် ပညာရှင်နှစ်ယောက် မြို့တော်ထဲကို ရောက်နေတာကိုလည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။”

“ကျုပ်တို့ နန်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး ချင်းလျူလီနဲ့ တိုက်ရိုက် သွားတွေ့ရင် ဘယ်လိုလဲ...”

ယင်ယန်အကြီးအကဲက တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက အင်အားမသုံးခင် ယဉ်ကျေးပျူငှာဖို့ မှာထားတယ် မဟုတ်လား။ ဒါက သူ၏ နဂိုရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ဖုလင်ကျီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ယဉ်ကျေးပျူငှာတာက ကျုပ်တို့ရဲ့ စွမ်းအားကို ပြသဖို့လည်း ပါဝင်တာပဲ။ တကယ်လို့ ချင်းလျူလီက ကျုပ်တို့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ စွမ်းအားကို မသိရင် သူက ကျုပ်တို့နဲ့ သေချာ စကားပြောပါ့မလား...”

ယင်ယန်အကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ...”

“ဒါဆိုရင် ထိုက်ကျိခန်းမထဲကို ခိုးဝင်ကြရအောင်။ အဲဒီနေရာက ချင်းလျူလီရဲ့ အိပ်ဆောင်လို့ ပြောကြတာပဲ။”