ရွာသုံးစကား
Vol. 7 Ch. 94
နောက်ရက်များတွင် မုန့်ချင်ကျိုးက ပန်းရေလောင်းခြင်း၊ ခွေးလျှောက်ခြင်းနှင့် တုန်းဖန်လျူလီကို ကျင့်စဉ် သင်ကြားပေးခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သူ၏ တိုးတက်နှုန်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းအောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် စနစ်ပိုင်ရှင် မုန့်ချင်ကျိုးပင်လျှင် ဆွံ့အသွားရသည်။
“မိန်းမ... မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ...” မုန့်ချင်ကျိုးက ချီးကျူးလိုက်မိသည်။
သုံးလေးရက် အတွင်းမှာပင် တုန်းဖန်လျူလီသည် နဝမအဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဆဋ္ဌမအဆင့်၊ သတ္တမအဆင့်၊ ဆဋ္ဌမအဆင့်... မှသည် ပထမဆင့်အထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သူက တိမ်တက်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟွန်း...” တုန်းဖန်လျူလီက မေးစေ့ကို ဂုဏ်ယူစွာ ပင့်လိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားနှင့် ခေါင်းပွတ်ပေးခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသည့် အမူအရာမျိုး ပြလိုက်သည်။
“ဟိုအချိန်နဲ့နေရာလွတ်ဓားသူတော်စင်ဆိုတဲ့လူနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်သူက ကျင့်စဉ်စတုန်းက ပါရမီ ပိုပါလဲ။”
မုန့်ချင်ကျိုးက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အင်း... အတူတူလောက်ပါပဲ။”
တုန်းဖန်လျူလီ၏ လှပသော မျက်ခုံးလေးများမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တွန့်သွားပြီး မျက်တောင်တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲလား။”
“ဘာလဲ... မင်းမှာပဲ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှိရမယ်၊ တခြားလူ တော်တာကိုကျ မကြည့်ရက်ဘူးလား။” မုန့်ချင်ကျိုးက သူ့ကို အားမနာတမ်း ရေအေးဖြင့် လောင်းချလိုက်သည်။
တုန်းဖန်လျူလီမှာ အံ့သြသွားပြီး စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ နီရဲသော မျက်ဝန်းအိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ဝေဝါးသော အစစ်အမှန် ဇာမဏီ တံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ ခေါင်းကို လှည့်ကာ အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်လျက် နန်းတော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပစ္စုပ္ပန်ရွာဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော သူစိမ်း အရှိန်အဝါနှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က နန်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်လာတာလား။ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ပစ္စုပ္ပန်ရွာ ဖြစ်နေတယ်...”
တုန်းဖန်လျူလီ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်သွားတော့သည်။
အကယ်၍ မုန့်ချင်ကျိုးက သူ့ကို ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံစွမ်းအား ချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်း မရှိလျှင် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည့် အစစ်အမှန် ဇာမဏီ အမွေအနှစ်သာ မရှိလျှင် သူသည် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို သတိပြုမိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်...”
အစစ်အမှန် ဇာမဏီအမွေအနှစ်မှာ နတ်ဘုရားအာရုံကို ကျင့်ကြံတဲ့ နည်းလမ်းပါလို့ တော်သေးတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း အမြဲတမ်း သတိရှိနေနိုင်ပြီး ကျူးကျော်မှုရှိရင် ချက်ချင်း ခံစားသိရှိနိုင်တာ။
တုန်းဖန်လျူလီ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မုန့်ချင်ကျိုးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
သူ၏ ကံကောင်းလှသော ခင်ပွန်းသည်မှာ တကယ်ပင် သူ၏ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်လေး ဖြစ်သည်။
“ချင်ကျိုး... ကျွန်မ အခုမှ တစ်ခုခုကို သတိရလို့ သွားစရာလေး ရှိသေးတယ်။ အိမ်မှာ စောင့်နေနော်” တုန်းဖန်လျူလီက ကဗျာကယာ ပြောကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
“နေဦး...”
မုန့်ချင်ကျိုးက တုန်းဖန်လျူလီကို ပွေ့ဖက်ကာ ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့နော်။”
တုန်းဖန်လျူလီ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါပြီရှင်။”
ပစ္စုပ္ပန်ရွာ၏ လမ်းမများပေါ်တွင်။
မုန့်ချင်ကျိုးက နတ်ဘုရားအဆင့် ကိုယ်ပျောက်အတတ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး တုန်းဖန်လျူလီ၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့သည်။
“ငါတို့တွေက တောရွာထဲမှာ အနားယူနေတာတောင် လျူလီက နေ့တိုင်းနေ့တိုင်း ဘာတွေ ဒီလောက် အလုပ်များနေတာလဲ။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ” မုန့်ချင်ကျိုးမှာ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်လာသည်။
သူက တုန်းဖန်လျူလီကို သံသယ မဝင်ချင်သော်လည်း အရင်ဘဝက အင်တာနက်ပေါ်မှ အရှုပ်အထွေး ဇာတ်လမ်းများနှင့် တုန်းဖန်လျူလီ၏ မကြာသေးမီက အလုပ်များနေမှုများက သံသယ မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေစေသည်။
ထို့ကြောင့် သူ မထွက်ခွာခင်မှာပင်...
နတ်ဘုရားအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်မှ ရရှိသော အရောင်မဲ့၊ အနံ့မဲ့ အရည်တစ်မျိုးကို တုန်းဖန်လျူလီ၏ အဝတ်အစားပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် သုတ်လိမ်းထားခဲ့သည်။ ထိုအရည်ကို အထူးနည်းလမ်းဖြင့်သာ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်။
မုန့်ချင်ကျိုးက လေကို ရှူရှိုက်ကာ ထူးခြားသော အနံ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ရာ သစ်သား အဆောက်အဦးတစ်ခု ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါ... ရွာလူကြီး ကျန်းတဟိုင်ရဲ့ အိမ်ပဲ။”
“လျူလီက ဘာလို့ ဒီကို နေ့တိုင်း လာနေရတာလဲ။”
မုန့်ချင်ကျိုး၏ မျက်ခုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်သွားပြီး စပ်စုလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ သူက အမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ခိုးနားထောင်လိုက်လေသည်။
အရာရှိများ စုဝေးနိုင်ရန် ဧကရီက ယာယီရုံးခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးထားသော ပစ္စုပ္ပန်ရွာရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခု အတွင်း၌။
ထိုအချိန်တွင် ရွာသားများ စုဝေးနေကြသည်။
ပေါက်ပြားကို ထမ်းကာ လယ်ထဲမှ ပြန်လာကာစဖြစ်သော ရွာလူကြီး ကျန်းတဟိုင်တွင် ချွေးသုတ်ရန် ပုခုံးပေါ်၌ တဘက်တစ်ထည် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပူပြင်းသော အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ တူကို ကိုင်ထားသော ပန်းပဲဆရာ ချင်းဖုန်းဟော်မှာလည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ပန်းပဲနံ့များ ထွက်နေသည်။
ပါးနပ်သော ကုန်သည်တစ်ဦးနှင့် တူသော အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် လင်းလုနှင့် အခြားသူများလည်း ရှိနေသည်...
မုန့်ချင်ကျိုး၏ ဇနီး၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော မုန့်ကတော် တုန်းဖန်လျူလီ အပါအဝင်ပင်။
“အရှင်မ... အဲ... ခယ်မ၊ ဘာလို့ ငါတို့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာလဲ။” ချင်းဆန်းဟော်က “ခယ်မ” ဆိုသည့် အခေါ်အဝေါ်ကို အသားမကျသေးသော်လည်း ပစ္စုပ္ပန်ရွာ၏ စည်းကမ်းသစ်များကြောင့် မလိုက်နာဘဲ မနေရဲချေ။
တုန်းဖန်လျူလီ၏ လှပသော မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် အနေရခက်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘေးရွာက လူတစ်ချို့ ပစ္စုပ္ပန်ရွာထဲကို ခိုးဝင်လာတယ်။ သူတို့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ သံသယရှိမိတယ်။”
ရွာလူကြီး ကျန်းတဟိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လား။ ငါတို့ ရွာမှာ လုံခြုံရေး အထပ်ထပ် ရှိတာပဲ။ သာမန်လူတွေကတော့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ သူတို့က အရမ်း တော်နေမှ... အဲ... ဆိုလိုတာက တစ်နေ့ကို လယ်ငါးဧကလောက် ထွန်နိုင်တဲ့သူမျိုး ဖြစ်နေမှပဲ။”
“လယ်ငါးဧကတောင် ထွန်နိုင်တာလား။ ဘယ်ရွာက ဒီလောက် သန်မာတဲ့သူ ရှိလို့လဲ။” လင်းလုက လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် ထိုအရာများမှာ ပစ္စုပ္ပန်ရွာတွင် အသုံးပြုသည့် “လျို့ဝှက်ကုဒ်”များ ဖြစ်ကြသည်။
ပစ္စုပ္ပန်ရွာသည် ကျင်းတိုင်းပြည်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ဘေးရွာသည် တောရိုင်းမြေရှိ အခြားတိုင်းပြည်များကို ကိုယ်စားပြုသည်။
လယ်ထွန်ခြင်းမှာ စွမ်းအားကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဧကဆိုလျှင် တိမ်တက်နယ်ပယ်၊ နှစ်ဧကဆိုလျှင် တောင်ရွှေ့နယ်ပယ်၊ သုံးဧကဆိုလျှင် ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ်... စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
လယ်ငါးဧက ထွန်နိုင်ပြီး မဟာကျင်းတိုင်းပြည်၏ ထောက်လှမ်းမှုကို ရှောင်ကွင်းနိုင်သည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်ရပေမည်...
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ခိုးဝင်လာသူ နှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူတို့က ဘေးရွာက ရွာသားတွေနဲ့ မတူဘူး။ မြို့ပေါ်က လူတွေနဲ့ ပိုတူတယ်...” တုန်းဖန်လျူလီက သူ၏ စားပွဲကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်ရင်း ထက်ရှသော အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ပစ္စုပ္ပန်ရွာက သူ၏ ထိပါး၍မရသော နယ်မြေဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က နှောင့်ယှက် လာခြင်းကြောင့် သူ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်နေမိသည်။
“မြို့ပေါ်က လူတွေလား...” ရွာလူကြီး ကျန်းတဟိုင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွား၏။
မြို့ပေါ်ကလူ ဆိုသည်မှာ “ကောင်းကင်ပြည်နယ်မှ ကျင့်ကြံသူများ”ကို ဆိုလိုပြီး၊ ရွာဆိုသည်မှာ တောရိုင်းမြေအတွင်းရှိ တိုင်းပြည်များကို ဆိုလိုသည်။
“ငါတို့ရွာက မြို့နဲ့ အဝေးကြီးပဲ။ သူတို့ ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ပစ္စုပ္ပန်ရွာထဲကို ခိုးဝင်ရတဲ့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ဒီရွာက မြို့လောက် မစည်ကားပါဘူး။ သူတို့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာရှိလို့လဲ။” ချင်းဖုန်းဟော်က တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုချင်ချိုးက ထိုလျို့ဝှက်ကုဒ်များကို နားထောင်ရင်း တစ်ဖက်မှ ဝူတျဲကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနေရခက်နေသည့် အမူအရာများကို မြင်နေရ၏။
သူတို့မှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် ခြေချောင်းများပင် တွန့်နေကြလေပြီ။
ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ကုဒ်တွေလဲ။ လျို့ဝှက်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက နားလည်ရ ခက်လွန်းတယ်။ ဒါကို ဘယ်သူ တီထွင်ခဲ့တာလဲ။
“အဲဒါကိုပဲ ကျွန်မ သိချင်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ပစ္စုပ္ပန်ရွာကို ထိပါးရဲတဲ့အတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်...” တုန်းဖန်လျူလီ၏ လေသံမှာ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေ၏။
ကျန်းတဟိုင်က အလိုအလျောက် ဦးညွှတ်ရန် ပြင်လိုက်မိသော်လည်း မိမိက ရွာလူကြီးဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် ကျောကို ဆန့်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အိမ်မှာ ဘိုးဘွားပိုင် မြေပုံတစ်ခု (တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံ) ရှိတယ်။ အဲဒါက သူတို့ကို မသိမသာနဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ရွာထဲကို ပို့ပေးနိုင်တယ် (ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရှစ်ကွက်၊ နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်း)။ ပြီးရင်တော့ ရွာသားတွေကို စုစည်းပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ရမယ်။ သူတို့ကို တွေ့ပြီဆိုရင် အရှင်ဖမ်းပြီး သူတို့က ဘေးရွာကလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ပေါ်က လူကပ်ကြီးတွေလားဆိုတာ စစ်ဆေးရမယ်။”
တုန်းဖန်လျူလီက ကျန်းတဟိုင်၏ ကုဒ်များနောက်ကွယ်မှ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ကုဒ်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် သုံးခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ မကျွမ်းကျင်သေးချေ။ ခဏအကြာတွင် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့...”
“ဒါပေမဲ့ စိတ်မလောကြနဲ့ဦး။ ဧကရီ အုပ်ချုပ်တဲ့ခေတ်က အေးချမ်းတဲ့ခေတ်ပဲ။ ရန်ဖြစ်တာ၊ သတ်ဖြတ်တာ လုပ်ရင် အာဏာပိုင်တွေ ဖမ်းတာ ခံရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ သာမန်အရပ်သားတွေက ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ သာယာဝပြောမှုကိုပဲ ရှာဖွေသင့်တယ်။ အရင်ဆုံး သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်ပြီး ကောင်းတဲ့ လူလား၊ ဆိုးတဲ့လူလားဆိုတာ အကဲခတ်ကြတာပေါ့။”
ရွာလူကြီး ကျန်းတဟိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သဘောတူတယ်...”
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချင်းဖုန်းဟော်မှာ သွားကြိတ်ထားမိပြီး တိတ်တဆိတ် အသံလွှင့်လိုက်သည်။ “အဘိုကြီး... ငါ မင်းနဲ့ နေရာချင်း လဲချင်တယ်။ ဘာလို့ မင်းက ရွာလူကြီးလုပ်ပြီး ဧကရီကို အမိန့်ပေး နေရတာလဲ။ ငါကျ တစ်နေ့လုံး ဆိုင်ထဲမှာ သံထုနေရတယ်။ ငါတို့က အဆင့်တူတူပဲကို ခံစားခွင့်ကျတော့ အရမ်းကွာနေတာ မတရားဘူး...”
အခြားရွာသားများကလည်း ကျန်းတဟိုင်ကို မနာလိုဝန်တိုမှု၊ မုန်းတီးမှုများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
“ဟဲဟဲ... မင်းက ရွာလူကြီးလုပ်ရတာ လွယ်တယ် ထင်နေလား။” ကျန်းတဟိုင်က လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်လည် အသံလွှင့်လိုက်သည်။ “ရွာလူကြီးလုပ်တယ်ဆိုတာ ရွာကို စီမံခန့်ခွဲရတယ်။ ရွာသားတွေကြားက အငြင်းပွားမှုတွေကို ဖြေရှင်းပေးရတယ်။ ဒါက စကားပြောစွမ်းရည် ထက်မြက်ဖို့ လိုတယ်။ မင်းမှာ အဲဒါ ရှိလား။”
“ပြီးတော့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေရဲ့ ကြီးထွားမှု သံသယတွေ၊ ကျိုင်းကောင်အန္တရာယ်ကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲ ဆိုတာတွေ သိဖို့လိုသလို၊ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်ရင် ရွာသားတွေရဲ့ ထွက်နှုန်းကို တွက်ချက်ပေးရသေးတယ်။ မင်း ဒါတွေ လုပ်နိုင်လား။”
“ပြီးတော့ ဧကရီရဲ့ ကြင်ရာတော်က ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို စစ်ဆေးပြီးသား။ ငါတို့ နေရာချင်း လဲလိုက်ရင် သိသာသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ချင်းဖုန်းဟော် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ရတော့သည်။
တောက်... ဒီအဘိုးကြီးကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ။