တောင်တန်းနှင့်မြစ်များ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း

တုန်းဖန်လျူလီက ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေရင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပန်းစိုက်နေသော မုန့်ချင်ကျိုးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

“ငါ ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံစွမ်းအားနဲ့ အစစ်အမှန် ဇာမဏီအမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့ကတည်းက ငါ့ရဲ့ကျင့်စဉ် အဆင့်က တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ။ အရင်တုန်းက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်လောက်နဲ့ ဆိုရင် နန်းတော်ထဲကို တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာတဲ့ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့် ပညာရှင်ကြီးနှစ်ယောက်ကို ငါ ဘယ်လိုမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“အခုတော့ ငါ့ရဲ့အစွမ်းက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်နေပြီ။ ငါ့ကိုယ်ထဲက ကန့်သတ်ချက်တွေကိုသာ ဖယ်ရှားလိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံနဲ့တောင် ယှဉ်တိုက်နိုင်တယ်။”

တုန်းဖန်လျူလီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအခါ မြောက်ဘက်တိုင်းပြည်များအားလုံး ဒူးထောက်ခဲ့ကြလေပြီ။ အရှေ့ဘက်မှာလည်း မဟာကျင်း တိုင်းပြည်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေကာ တောရိုင်းမြေ၏ တစ်ဝက်မှာ မဟာကျင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အနောက်ဘက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်နှင့် မြောက်ဘက်မှ မဟာမျိုးနွယ်စုများ၊ ဂိုဏ်းဂဏများ မဟာမိတ်အဖွဲ့သာ ကျန်တော့သည်။ ထိုအဖွဲ့များကိုသာ ဖြိုခွဲနိုင်လျှင် တောရိုင်းမြေတစ်ခုလုံး တစ်စည်း တစ်လုံးတည်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်...

နောက်တစ်ဆင့်မှာမူ ဓားဦးကို ကောင်းကင်ပြည်နယ်ဆီသို့ လှည့်ကာ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသေးသည့် တစ်ပြည်ထောင်တည်း ဖြစ်စေမည့် စစ်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲရမည်ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာခေတ်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လူသားမျိုးနွယ်သည် ကမ္ဘာကြီး၏ ဇာတ်လိုက်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအတောအတွင်း ပထမဆုံး 'လူသားဧကရာဇ်' တစ်ဦးတည်းသာ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

“ငါက ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ်ပြီးရင် တောရိုင်းမြေနဲ့ ကောင်းကင်ပြည်နယ်ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ဒုတိယမြောက် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာရမယ်။”

“မဟုတ်ဘူး... ဒါတင် မလုံလောက်သေးဘူး...”

“ငါ့ခင်ပွန်းနဲ့အတူ ဒုတိယမြောက် လူသားဧကရာဇ် ဖြစ်လာရုံတင်မကဘဲ ပထမဆုံး လူသားဧကရာဇ်ကိုပါ ကျော်လွန်ပြီး သမိုင်းမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ဧကရာဇ် ဖြစ်လာရမယ်...”

တုန်းဖန်လျူလီ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ပြင်းပြစွာ တောက်လောင်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ပိုမို တက်ကြွလာ၏။

ကြီးကျယ်သော သစ္စာဓိဌာန်ကို ပြုရန်၊ သာယာဝပြောသော ခေတ်သစ်ကို ဖွင့်လှစ်ရန်၊ ကြီးမြတ်သော အောင်မြင်မှုများကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ခေတ်သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန်... ထာဝရအတွက် တစ်ဦးတည်းသော လူသားဧကရာဇ်၊ တစ်ခုလုံးသော နတ်ဘုရားပြည်နယ်၏ ဧကရာဇ်...

“ဒါက ငါ “ချင်းလျူလီ”ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အကောင်အထည်ဖော်မယ့် ပန်းတိုင်ပဲ...”

တုန်းဖန်လျူလီ၏ စိတ်ဆန္ဒများ ရှင်းလင်းသွားသည့် ခဏမှာပင် သူက မည်သည့် အားစိုက်မှုမျှ မလိုဘဲ တိတ်တဆိတ် နောက်တစ်ဆင့် ထပ်မံ ချိုးဖျက်သွားပြန်သည်။ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းမှ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့...

“ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်ကတောင် ငါ့ရဲ့ သစ္စာဓိဌာန်ကို အသိအမှတ်ပြုတာလား။” တုန်းဖန်လျူလီက ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နီရဲသော မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းလှ၏။

တုန်းဖန်လျူလီက အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်းမျိုး မရှိဘဲ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပီတိနှင့် သောက ကင်းဝေးသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

သူက မုန့်ချင်ကျိုးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ချင်ကျိုး... ကျွန်မ လူသားဧကရာဇ်အဖြစ် နန်းတက်ပြီး လောကရဲ့အမြင်မှာ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာရင် ရှင်ကတော့ ပစ္စုပ္ပန်ရွာ(မဟာကျင်း)ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်နေမှာပါ။ ထိုက်ကျိခန်းမက ရှင့်ရဲ့ ရာဇပလ္လင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်မကလည်း ရှင့်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်နေမှာပါ။”

မုန့်ချင်ကျိုးသည် စနစ်မှ အသစ်ပေးလိုက်သော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် အကျိုးကျေးဇူးများလှသော နတ်ဘုရားအဆင့် ဝိညာဉ်ပင်ကလေး သုံးပင်ကို စိုက်ပျိုးပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။

သူက မတ်တပ်ရပ်ကာ အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လှည့်ပြုံးလိုက်သည်။

“လျူလီ... နောက်သုံးလနေရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခရီးလှည့်ကြရအောင်။ ကိုယ်တို့ သွားချင်တဲ့နေရာ သွားမယ်၊ လှပတဲ့ တောင်တန်းတွေ၊ မြစ်တွေ၊ ကျယ်ပြောတဲ့ ပင်လယ်နဲ့ ကောင်းကင်ကြီးတွေကို သွားကြည့်ကြမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”

တုန်းဖန်လျူလီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “သုံးလ... အဲဒါဆို လုံလောက်ပါတယ်...”

သုံးလအတွင်းမှာ သူက အနောက်ဘက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို တိုက်ခိုက်မည်၊ မြောက်ဘက် မဟာမိတ်ကို နှိမ်နင်းမည်ဖြစ်ပြီး တောရိုင်းမြေတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ တစ်စည်းတစ်လုံးတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူက မုန့်ချင်ကျိုးနှင့်အတူ တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများဆီသို့ ခရီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး... ကောင်းကင်ပြည်နယ်ဆီသို့လည်း တစ်ခေါက်လောက် သွားဖြစ်ကောင်း သွားဖြစ်လိမ့်မည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်က အိမ်ထောင်ဦးစီးပဲ။ ရှင့်စကားအတိုင်း ကျွန်မ နားထောင်မှာပေါ့။” တုန်းဖန်လျူလီက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်...

မသာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သြော်... ခရီးသွားကြမလို့လား။ ကျွန်မလည်း အတူ လိုက်လို့ ရမလား။”

လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဒိုင်ခတ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ချုံးသည် ခေါင်းကို ဒိုင်ခတ်ကြိုးတွင် မှီထားရင်း မုန့်ချင်ကျိုးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောင့်တမှုနှင့် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူက ပြီးခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ စိတ်ထဲတွင် အချစ်ဝတ္ထုများထဲမှ နည်းဗျူဟာ များကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ပထမဆုံး အေးတိအေးစက် နေရမယ်၊ ပြီးတော့ အမြဲတစေ ကပ်ဖားသူ ဖြစ်လာရမယ်၊ ဒါက ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဖမ်းစားဖို့ အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာပဲ။ တကယ်လို့ ဒါ မအောင်မြင်ရင် သူ မင်းကို နေ့ရောညပါ သတိရနေအောင် ရက်အနည်းငယ်လောက် ပျောက်နေလိုက်။ အဲဒါတောင် မရသေးရင်တော့ သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ ဒူးထောက်လာအောင် လုပ်ပစ်လိုက်။

တကယ်လို့ ဒီနည်းဗျူဟာ သုံးခုလုံး မရဘူးဆိုရင် စောစောစီးစီး လက်လျှော့လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ တခြား တစ်ယောက်ရှာ ဒါမှမဟုတ် ဆက်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်...

“စာအုပ်တွေထဲမှာတော့ ဒီလိုပဲ ရေးထားတာပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကျတော့ လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်ရတာလဲ။ ငါ ပျောက်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ၊ ဓားသူတော်စင် ဆရာသခင်က ငါ့ကို မေ့တောင် မေ့နေပြီ ထင်တယ်။”

“ပြီးတော့ ငါက ချင်းလျူလီကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်... တောက်...”

ချုံး၏ နှာခေါင်းလေးမှာ ရှုံ့သွားပြီး ရုတ်တရက် ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

အရှုံးပဲ... လုံးဝကို အရှုံးကြီးပဲ...

“နင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ။” တုန်းဖန်လျူလီက သူခိုးကို စောင့်ကြည့်သကဲ့သို့ ချုံးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တိုင်းပြည်အသီးသီးက မဟာကျင်းရဲ့ အုတ်မြစ်ကို မျက်စိကျနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ချုံးကတော့ ငါ့ရဲ့ ခင်ပွန်းကို မျက်စိကျနေတာ... သူက ဘယ်တိုင်းပြည်ထက်မဆို ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးတယ်...

“ငါက ဓားသူတော်စင် ဆရာသခင်နဲ့ စကားပြောနေတာ၊ နင့်ကို ကြားဖြတ်ပြောခွင့် မပေးထားဘူး။” ချုံးက ဆိုသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက နဖူးကို ပွတ်ရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို ဓားသူတော်စင် ဆရာသခင်လို့ မခေါ်ပါနဲ့။ ငါတို့က ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘူး။”

“မင်းက တကယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး။ မင်းကို ပစ္စုပ္ပန်ရွာ ထဲ ခေါ်လာခဲ့မိတာ မှန်သလား မှားသလားဆိုတာတောင် ငါ မဝေခွဲနိုင်တော့ဘူး။ ရွာကိုတော့ မီးရှို့မသွားပါနဲ့ဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ဧကရီ လွှတ်လိုက်တဲ့သူပဲလေ။”

ချုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီအောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော သူ၏ ခံစားချက်များသည် မုန့်ချင်ကျိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရေလျှံသည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရာ သူ၏ စိတ်ရှည်မှုမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးဆိုရင်လည်း သွားတော့မယ်။” ချုံးက ဒိုင်ခတ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခံစားချက်မှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းအနက်ပိုင်းတွင်မူ အန္တရာယ်ရှိသော အလင်းတစ်ခု တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်။

ချင်းလျူလီ... နင် မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဓားသူတော်စင် ဆရာသခင်ရဲ့ ဘေးမှာ အမြဲ ရှိနေမလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ဘာအခွင့်အရေးမှ မပေးဘဲ နေမလား... မဟုတ်ရင်တော့...

ချုံး၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများမှာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ အစီအစဉ် တစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။

သူက အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မထွက်ခွာမီ တုန်းဖန်လျူလီကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာခဲ့သည်။

တုန်းဖန်လျူလီ၏ အကြည့်မှာ ချုံး ထွက်သွားသည်အထိ လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သို့သော် သူ အလေးအနက် မထားလိုက်ချေ။ ဒါက မဟာကျင်းပဲ... ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ... ချုံး ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။

ပြီးတော့ “ငါးပိကောင်မုန့်” ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားသူတော်စင် တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ သူက ဒီလို သဘာဝအလျောက် ဖြစ်တည်လာတဲ့ နတ်ဘုရားမကို ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။

မုန့်ချင်ကျိုးက ထူးဆန်းသလို ခံစားရသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒီ မင်းသမီး ဖုချွီက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ သူက ငါ့ကို အရမ်း သိနေသလိုမျိုး...” မုန့်ချင်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။

တုန်းဖန်လျူလီက ပြန်ဖြေသည်။ “သူက ရှင့်ကို သဘောကျနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ကျွန်မ စကားကို နားထောင်ပါ ချင်ကျိုး... မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပိုလှလေလေ၊ ပိုပြီး လိမ်ညာတတ်လေလေပဲ။ ဖုချွီမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာ သေချာတယ်။”

မုန့်ချင်ကျိုးက အံ့သြသွားသည်။ “ဖုချွီက အရမ်းလှလို့လား။”

“အဲ... အမှန်တော့ သူက ရိုးရိုးလေးပါ။” တုန်းဖန်လျူလီမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်..

ပစ္စုပ္ပန်ရွာ၏ နေရာတစ်ခုတွင် ရွာလူကြီး ကျန်းတဟိုင်က ရွာသားတစ်စုကို ဦးဆောင်လျက် ညွှန်ကြားနေသည်။ “မင်းတို့ အားလုံး ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ။ ငါသွားပြီး ဟိုလူနှစ်ယောက်ကို ပစ္စုပ္ပန်ရွာထဲ ရောက်လာအောင် တောင်တန်းနှင့်မြစ်မြေပုံ ကို ခင်းကျင်းလိုက်ဦးမယ်။”

ရွာသားများက သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍများထဲသို့ လေးနက်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး၊ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများထဲတွင် သာမန်အရပ်သားဝတ်စုံဝတ် တိုင်းပြည်အစောင့်တပ်သားများကဲ့သို့ ကိုယ့်အလုပ် လုပ်နေဟန်ဆောင်ကာ ရောနှောသွားကြသည်။

ကျန်းတဟိုင်က ချင်းဖုန်းဟော်နှင့်အတူ လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားကာ တောင်တန်းနှင့် မြစ်မြေပုံ ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

“တောင်တန်းနဲ့မြစ်ချောင်းများ ရွေ့လျားစေ၊ ရှစ်ကွက် ပြောင်းပြန်လှန်စေ၊ ဟင်းလင်းပြင် ကူးပြောင်းခြင်း အစပြု...” ကျန်းတဟိုင်က မြေပုံ၏ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို စတင်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြေပုံမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြို့တော်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲကာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

“အဘိုးကြီးကျန်း... ဒါ တကယ် အလုပ်ဖြစ်မှာ သေချာလား။” ချင်းဖုန်းဟော်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။

တစ်ဖက်လူက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေတာ။ အလွယ်တကူ ရွှေ့လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။

“စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ ဧကရာဇ်အဆင့် တောင်တန်းနဲ့မြစ်မြေပုံကို နန်းတော်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက် အစီအရင်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းတာပဲ။ သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။” ကျန်းတဟိုင်က ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။

ဧကရာဇ်အဆင့် တောင်တန်းနှင့်မြစ်မြေပုံသည် သန့်စင်သော အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ်သို့ ကျွန်းစု တစ်ခုလုံးကို ဆွဲချလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အချို့သော ကဏ္ဍများတွင်မူ ထိုအထောက်အကူပြု သက်သက် ရတနာသည် အဆင့်တူ အခြားရတနာများထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။

“ပြောင်းရွှေ့စမ်း...” ကျန်းတဟိုင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။