အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)
Vol. 22 Ch. 219-220
အခန်း ၂၁၉ - ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်များကို ရောင်းချခြင်း
“ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် ဘေးဒုက္ခကနေ ထွက်လာတဲ့ ဘေးထွက်ပစ္စည်းပဲ ဆိုပေမဲ့ ဈေးတော့ မနည်းဘူးဗျ အဆောင်ရေးဆွဲဖို့တင် မကဘဲ လျှပ်စီးပညာရပ်တွေနဲ့ အတိုက်ခံရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက်လည်း သုံးလို့ရတယ်”
ဟု မန်နေဂျာယိုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ဒါက တကယ် လိုအပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ဝယ်ရခက်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးပဲ ငါ့ဆီမှာ ဒီငါးကျပ်သား ရှိနေတာ ကြာပြီ တကယ် လိုအပ်တဲ့သူနဲ့ မတွေ့ခဲ့ရသေးဘူး လမ်းကြားတာဝန်ခံကို အားနာလို့သာ ငါ ထုတ်ရောင်းပေးတာပါ”
စုန့်ယွီက ခေါင်းညိမ့်သည်။
“မင်းရဲ့ ဒီစေတနာကို ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်”
ထို့နောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ
“ညီငယ်လေး မင်းမှာ ဒီ ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခ ပြဒါး ကို သုံးဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား ဈေးသက်သာတဲ့ ပြဒါးတွေကလည်း ဒီရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း သုံးလို့ရတာပဲလေ ဒါဆိုရင်”
“ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းက စီနီယာ အစ်ကို အစ်မတွေပဲ ဒီလို ပြဒါးမျိုးကို သုံးဖို့ တကယ် တတ်ကျွမ်းကြတာပါ အခုလို ကြုံရတာကလည်း တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ၊ ကံတရားလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့”
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
စုန့်ယွီနှင့် မန်နေဂျာယိုတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဝင်းပသွားပြီး အချင်းချင်း အံ့ဩဝမ်းသာစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မန်နေဂျာယိုသည် အသုံးမဝင်သော ထိုပစ္စည်းကို အဘယ်ကြောင့် သိမ်းဆည်းထားသနည်း အမှန်စင်စစ် သူသည် ဂိုဏ်းကြီးများမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အဆက်အသွယ် ရလို၍ ဖြစ်သည်။
သူတို့ရှေ့မှ လူငယ်သည် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၈ သာ ရှိသော်လည်း သူ၏ ဂိုဏ်းသည် ထိုပြဒါးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်သည့် နည်းလမ်းရှိသည်ဆိုလျှင် ထိုဂိုဏ်းမှာ အားနည်းလှသည့် ဂိုဏ်းမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီ
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“မန်နေဂျာယို ပြဒါးနဲ့ အဆောင်စက္ကူတွေ အားလုံးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ”
“အင်း...”
မန်နေဂျာယိုက အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ လည်ပင်းကို ကုတ်နေမိသည်။
မိုးကြိုးသစ်သား စက္ကူက အချပ်ရေ နှစ်ရာ ရှိသည်၊ တစ်ဝက်ဈေးနှင့် ရောင်းလျှင်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ရနိုင်သည်။
၎င်းအပြင် ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခ ဟင်္သာပြဒါး ငါးကျပ်သားကို ပေါင်းလိုက်လျှင်
အရှုံးပေါ်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အမြတ်မကျန်လျှင် ငွေရှုံးသကဲ့သို့ပင် သူ ခံစားနေရသည်။
“မန်နေဂျာယို ညီငယ်လေးဖန့်က ငါတို့ နဂါးကျောရိုးကို ရောက်လာတာ ကံတရားပဲ မဟုတ်လား”
စုန့်ယွီက ပြုံးစစဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
မန်နေဂျာယိုသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။
အမြတ်မရလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ စေတနာကို ရရှိခြင်းက ပို၍ တန်ဖိုးရှိပေသည်။
ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် နောင်တွင် အကျိုးအမြတ် ပိုရနိုင်ရန် ဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများနှင့် အဆက်အသွယ် တည်ဆောက်ထားရန် လိုအပ်သည်။
မန်နေဂျာယိုက ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ စားပွဲကို ရိုက်လျက်
“တာဝန်ခံကလည်း ပြောနေပြီ ဒီမိတ်ဆွေလေးကလည်း အလားအလာရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ကောင်းပြီဗျာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ပဲ ထားလိုက်တော့”
ထိုအရောင်းအဝယ်အတွက် စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်သည် စုတ်တံ သုံးချောင်း၊ မိုးကြိုးသစ်သား စက္ကူ နှစ်ရာနှင့် ကိုးကြိမ်မြောက် ဘေးဒုက္ခ ပြဒါး ငါးကျပ်သားတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။
တကယ်လို့ သူသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်များကို မဖန်တီးနိုင်ဘဲ အရည်အသွေးမြင့် အဆောင်များကိုသာ ရေးဆွဲနိုင်လျှင်ပင် တစ်ချပ်လျှင် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၅ တုံးမှ ၂၀ အထိ ရောင်းနိုင်သည်။
အကယ်၍ အားလုံးကို ရောင်းလိုက်မည်ဆိုပါက.
ဓားလေးတော့ အခုကစပြီး ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ဟု ဖန့်ချန်က တွေးလိုက်မိသည်။
သို့သော် အရောင်းအဝယ်က မပြီးသေးပေ။
ဖန့်ချန်သည် နဂါးကျောရိုးရှိ ရတနာအားလုံးကို စုဆောင်းပြီး ယူလာပေးရန် မန်နေဂျာယိုကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။
မကြာမီ ဝိညာဉ်တံဆိပ် တစ်ခုမှ ကိုးခုအထိ ပါဝင်သော ရတနာပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။
“ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ရတနာတွေ မရှိတော့ဘူးလား”
ဟု ဖန့်ချန်က မေးသည်။
ဓားလေး မှာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေပြီး အောက်ခြေအဆင့် ရတနာများကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပုံရသည်။
၎င်းမှာ ထိုရတနာများ၏ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများမှာ ညံ့ဖျင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ဓားလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မန်နေဂျာယိုနှင့် စုန့်ယွီတို့သည် ဖန့်ချန်၏ နောက်ခံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားကြောင်း ပို၍ သေချာသွားကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုပျံသန်းနေသော ဓား၏ အဆင့်ကို မခွဲခြားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုဓားတွင် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်တံဆိပ် ၁၂ ခု ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ခန့်မှန်းလိုက်ကြသည်
“မိတ်ဆွေလေး ရတနာဆိုတာ ရှာရခက်ပါတယ်၊ ငါ့ဆိုင်ကလည်း ဆိုင်ငယ်လေးပဲလေ”
ဟု မန်နေဂျာ ယို က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
သူ့တွင် ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိုးခုပါသည့် ရတနာရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ပိုကောင်းသည့် ရတနာများကို ရောင်း၍မရပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိုပစ္စည်းများကို ဝယ်နိုင်သည့် အင်အား မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မန်နေဂျာယိုကလည်း အားနာစွာဖြင့်
“မိတ်ဆွေလေး ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး ရှာပေးထားတာပါ ဒီရတနာ တစ်ရာကျော်က အဆင့်ချင်း မတူပေမဲ့ နဂါးကျောရိုးမှာတော့ အကောင်းဆုံးတွေပဲ သုံးရင်းနဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ကျိုးပဲ့သွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကောင်းပြီလေ”
ဖန့်ချန်က ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချကာ
“မန်နေဂျာယို ဈေးတွက်ပေးပါ ဒီရတနာတွေ အကုန်လုံး ဝယ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် လိုမလဲဆိုတာ သိချင်ပါတယ်။”
“အားလုံးလား”
မန်နေဂျာယို အံ့ဩသွားပြီး စုန့်ယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
စုန့်ယွီက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး
“ညီငယ်လေး စုစုပေါင်းက နည်းမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒီတစ်ခုတည်းတင်”
သူက ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိုးခုပါသည့် လက်မောင်းခန့်အထူရှိသော ရွှေနီရောင် တူကြီးကို ညွှန်ပြကာ
“အနည်းဆုံး အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၀ တန်တယ်”
ဟု ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်သည် ဓားလေး၏
“ဗိုက်ဆာတယ်... ဗိုက်ဆာတယ်...”
ဟူသော ညည်းညူသံကို ကြားနေရသည်။
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး တကယ်လို့ မလောက်ရင်တောင် တခြား အရာတွေနဲ့ လဲလို့ ရပါတယ်”
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“တခြား အရာတွေ ဟုတ်လား”
မန်နေဂျာယို အံ့အားသင့်သွားပြီး
“မိတ်ဆွေလေး ရတနာတွေဆိုတာ ငွေသားလိုပဲ တန်ဖိုးရှိတာ တစ်ခါတလေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှိရင်တောင် ကိုယ်လိုချင်တဲ့ ရတနာကို ရှာရခက်တယ်တခြား အရာတွေ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ”
“လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါ ဒါက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိမယ် ထင်သလဲ”
ဖန့်ချန်သည် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်တစ်ချပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးလက်မှတ်
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စုန့်ယွီနှင့် မန်နေဂျာယိုတို့၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အမူအရာများ ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားသည်။
မန်နေဂျာယိုသည် လက်မှတ်ကို ကောက်ယူကာ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့်လည်း အသာအယာ စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
“ဒါ... ဒါက တကယ့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်ပဲ”
မန်နေဂျာယိုက ဖန့်ချန်ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်သည်။
“ဒါက အလတ်စားအဆင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် မဟုတ်လား”
“အလတ်စားအဆင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်လား”
စုန့်ယွီက ထိုစကားကို ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက်
“အရင်တုန်းက ငါ ခရီးသွားရင်း တစ်ယောက်ယောက်က အလတ်စားအဆင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောငါရောင်းနေတာ တွေ့ဖူးတယ် အဲဒီတုန်းက တစ်ချပ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးနဲ့ ရောင်းတာ မှတ်မိသေးတယ်”
ဟု ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ် ဒါက ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်ရဲ့ ပေါက်ဈေးပဲ ဒါပေမဲ့ တကယ် ကြိုက်တဲ့သူနဲ့တွေ့ရင် ၁၁ တုံး၊ ၁၂ တုံးလောက်အထိ ရောင်းလို့ရတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအဆောင်က အရမ်း ရှားပါးသလို သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲလေ”
ဟု မန်နေဂျာယိုက မသိစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။
“ညီငယ်လေး မင်းမှာ အလတ်စားအဆင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် ဘယ်လောက် ရှိသလဲ ငါ မင်းဆီကနေ ဝယ်ချင်တယ်”
ဟု စုန့်ယွီက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ အလတ်စားအဆင့်က တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်”
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးပြသည်။
“တစ်ခုတည်းလား”
သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။
မန်နေဂျာယိုက ရယ်မောရင်း
“မိတ်ဆွေလေး ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဒီရတနာတွေ အကုန်လုံးကို ဝယ်လို့ မရဘူးနော်”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အဆင့်နိမ့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် တွေတော့ ရှိတယ်”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေကို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက် ပေးမလဲအကုန်လုံးကို ရောင်းပေးမယ်”
“အဆင့်နိမ့်လား”
မန်နေဂျာယို အံ့ဩသွားသော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်
“တကယ်လို့ အဆင့်နိမ့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် တွေဆိုရင် တစ်ခုကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈ တုံးစီနဲ့ ငါ ဝယ်နိုင်ပါတယ်”
ဟု ဆိုသည်။
အဆောင်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများသည် ရောင်းရ အလွယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။
ရှစ်တုံးနှင့် ဝယ်ပြီး ကိုးတုံးနှင့် ပြန်ရောင်းလျှင်ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ အမြတ်ရနိုင်သည်။ ပမာဏ များလေလေ အမြတ် များလေလေပင်။
“ဒါဆိုရင် သင့်တော်ပါတယ် ကျုပ် အကုန် ရောင်းမယ်”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ကျိမိသားစုထံတွင် နေစဉ်က ရေးဆွဲခဲ့သော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ကောင်းမွန်သော ကုန်ကြမ်းများ မရှိသဖြင့် ထိုအဆောင်များမှာ အဆင့်နိမ့် သာ ရှိကြသည်။
မန်နေဂျာယိုနှင့် စုန့်ယွီတို့သည် သူတို့၏ တစ်သက်တာတွင် ထိုမျှ များပြားသော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး ခဏအကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။
သူတို့သည် ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“မိတ်ဆွေ... မိတ်ဆွေလေး... ဒီအဆောင် တွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ရေးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
ဟု မန်နေဂျာယိုက မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်ကို စောစောက သူ ရောင်းလိုက်သော စုတ်တံများ၊ မိုးကြိုးသစ်သား စက္ကူများနှင့် ဘေးဒုက္ခ ပြဒါးများကို ပြန်တွေးမိပြီး သူ နောင်တရသွားသည်။
သူသည် တကယ့် တတ်ကျွမ်းသူနှင့် တွေ့ခဲ့သော်လည်း ဈေးချိုချိုနှင့် ရောင်းခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား
“ဂိုဏ်းက ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ရေးထားတာပါ ငါတို့ဆီမှာ ဒီလောက်အထိ မလိုအပ်တော့လို့ ရောင်းခိုင်းလိုက်တာ”
ဟု ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။
ထိုသူနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ဖန့်ချန်ကို ပို၍ ရိုသေသွားကြသည်။
ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်ရေးဆွဲနိုင်သည့် အမွေအနှစ်ရှိသော ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“မန်နေဂျာယို မင်း ဒီအဆောင်တွေ အကုန်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း မယူနဲ့နော် ငါလည်း ငါ့မိသားစုက လူငယ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အချို့ ဝယ်ရမယ်”
ဟု စုန့်ယွီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၂၂၀ - ကြည်လင်သော ဟင်းလင်းပြင် အဆိပ်ဘုရင်
စုန့်ယွီနှင့် မန်နေဂျာယိုတို့သည် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင်များကို အပြိုင်အဆိုင် ဝယ်ယူကြတော့သည်။
အခြေအတင် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင် စုန့်ယွီက အဆောင် လေးပုံတစ်ပုံကို ရရှိသွားပြီး ကျန်ရှိသည်များကိုမူ မန်နေဂျာယိုက သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။
ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအဆောင် များသည် ဈေးကြီးသော်လည်း၊ ယင်းတို့မှာ ယင်စွမ်းအင်နှင့် မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် အားကောင်းသော လျှပ်စီးဓာတ် အဆောင်များ ဖြစ်သောကြောင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ဝယ်ယူလိုကြသည်။
ထို့အပြင် စီးပွားရေးအရ ကြည့်လျှင်လည်း ထိုလက်မှတ်များမှာ ခိုင်မာသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စုန့်ယွီနှင့် မန်နေဂျာယို နှစ်ဦးစလုံးတွင် နဂါးကျောရိုးဟူသော အရောင်းလမ်းကြောင်း ရှိနေသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင် အကုန်မသုံးလျှင်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်သည်။
ထိုအရောင်းအဝယ်မှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိစေခဲ့သည်။
ထိုမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ဖန့်ချန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁,၇၀၀ ကျော် ရရှိသွားသည်။
သူ၏ လက်ဝယ်ရှိပြီးသား ကျောက်တုံး ၁,၀၀၀ နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂,၇၀၀ အထိ မြင့်တက်သွားပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
"မန်နေဂျာယို ဒီရတနာတွေ အားလုံးအတွက် စုစုပေါင်းဈေးကို တွက်ပေးပါဦး"
မန်နေဂျာယိုက အချိန်မဆွဲဘဲ အမြန်ပင် တွက်ချက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ
"မိတ်ဆွေလေး ဒီမှာ ရတနာ စုစုပေါင်း ၁၀၃ ခု ရှိတယ် တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဈေးကတော့"
သူက ဈေးနှုန်းများကို တစ်ခုချင်း ရွတ်ပြပြီးနောက် စုစုပေါင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"၂,၄၈၆ ကျသင့်ပါတယ် အကြွင်းတွေကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ၂,၄၈၀ ပဲ ထားလိုက်ပါ့မယ်"
"ကျုပ် လည်း အကြွင်းဖြတ်လိုက်ပါ့မယ်၂,၄၀၀ ပေါ့"
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
မန်နေဂျာယိုက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ဒီနေ့ မိတ်ဆွေလေးနဲ့ တွေ့ရတာ ကံတရားပဲဆိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြရအောင်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိမ့်သည်။
"မန်နေဂျာယိုက တကယ့်ကို ပွင့်လင်းပြတ်သားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ"
ဖန့်ချန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး ရတနာ တစ်ရာကျော်လုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဓားလေးကို အစာကျွေးရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဖန့်ချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"မိုးလည်း ချုပ်တော့မယ် ကျုပ်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး"
စုန့်ယွီက အံ့ဩသွားပြီး သူ့ကို ဆက်နေရန် ဖျောင်းဖျသည်။
"လူငယ်လေး ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို သွားရမှာလဲ ဒီမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မနေချင်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ မနက်ဖြန်မှာ လေလံပွဲတစ်ခု ရှိတယ် နေပြီးတော့ တစ်ချက်လောက် ကြည့်သွားပါဦးလား လေလံပွဲမှာ မင်း လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပါလာနိုင်တာပဲလေ"
ဟု မန်နေဂျာယိုက အကြံပြုသည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားသည်။
"လေလံပွဲ ဟုတ်လား"
"ညီငယ်လေး မန်နေဂျာယိုက ဒီလေလံပွဲအတွက် သုံးနှစ်ပတ်လုံး ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ အစွမ်းထက်တဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး လာကြလိမ့်မယ်၊ တချို့ ဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေတောင် လာကြမှာ"
"မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောင်းဖို့ဆိုတာ ခက်တယ်လေ၊ ယုံကြည်ရတဲ့ အရောင်းအဝယ်ပြုသူကလည်း ရှားတယ် အဲဒါကြောင့် လူတိုင်းက ဒီလေလံပွဲကို အလေးထားကြတာ သူတို့ ထုတ်ပြမယ့် ပစ္စည်းတွေကတော့ ထိပ်တန်းတွေ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်"
ဟု စုန့်ယွီက ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။
"နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် ထပ်နေပါဦးလားပစ္စည်းကောင်းတွေ ရနိုင်တာပေါ့"
ဪ... အဲဒါကြောင့်ကိုး
ဒီတစ်ခါ နဂါးကျောရိုးမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက် များနေရတာလဲဆိုတာ သူ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ လာမည့် လေလံပွဲအတွက် လူများ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။
ဖန့်ချန်သည် ထိုဒေသမှ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများအကြောင်း သိပ်မသိသေးသဖြင့် နောက်ထပ် တစ်ရက်နေပြီး သူတို့အကြောင်း လေ့လာခြင်းက အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။
"ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် နောက်ထပ် တစ်ရက် နေပါ့မယ် လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ စေတနာကို မပယ်ချချင်ပါဘူး"
ဟု ဖန့်ချန်က သဘောတူလိုက်သည်။
ထိုညတွင် စုန့်ယွီနှင့် မန်နေဂျာယိုတို့က ဖန့်ချန်ကို ထမင်းကျွေးကာ ဧည့်ခံကြသည်။
ထို့နောက် ဖန့်ချန် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူဝယ်ယူခဲ့သော ရတနာများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်လိုက်သည်။
ရတနာပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဓားလေး မှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စတင် ဝါးမြိုတော့သည်။
ရတနာတစ်ခုချင်းစီကို စားသုံးလိုက်သည်နှင့်အမျှ ဓားလေး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။
ရတနာ တစ်ရာကျော်လုံးကို စားပြီးသောအခါတွင် ဓားလေး၏ အလျားမှာ နှစ်လက်မခန့် တိုက်ရိုက် တိုးလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံမျိုး ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကြားလိုက်ရသည်။
"စားလို့ ကောင်းလိုက်တာ ဗိုက်ဝသွားပြီ"
ဓားလေးသည် လေထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဝဲပျံနေရင်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အတော်လေး ကြီးထွားလာပုံရပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကိုလည်း ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြလာနိုင်သည်။
ဖန့်ချန်က ရယ်မောရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"ဗိုက်ဝသွားပြီလား ကောင်လေး မင်း ဗိုက်ဆာတယ်ဆိုတဲ့ အသံကို နောက်ထပ် မကြားချင်တော့ဘူးနော်"
ဓားကလေးသည် ဖန့်ချန်၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပျံဆင်းလာပြီး
"စားမယ်... စားမယ်... ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားအောင် လုပ်မယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းက အမြဲတမ်း စားပြီး ကြီးနေလို့မှ မရတာဟုတ်တယ်မလား"
ဓားလေးက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
"ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားအောင် လုပ်မယ် တံဆိပ်ကို ဖွင့်မယ် ဓားကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာမယ်!"
"ဟမ်"
ဖန့်ချန် လန့်သွားသည်။
"မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ ဓားကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား"
"တံဆိပ်ဖွင့်မယ် ဓားကျင့်ကြံသူ"
"တံဆိပ်ဖွင့်မယ် ဓားကျင့်ကြံသူ"
ဓားလေးသည် ဖန့်ချန်၏ လက်မှ ခွာပြီး ပတ်ပတ်လည် ပျံသန်းနေသည်။
သူ၏ ကလေးသံလေးမှာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ"
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာ တည်ကြည်သွားသည်။
"ဒီဓားထဲမှာ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးရဲ့ အမွေအနှစ် ပါနေတာလား"
ဓားလေး စားရန်အတွက် ရတနာများ ပိုမိုရှာဖွေပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
သွေးအလောင်းဂိုဏ်း မှ လူနှစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ မည်မျှ ထူးခြားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဖန့်ချန်နှင့် စုန့်ယွီတို့သည် နဂါးကျောရိုး ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ သို့ အတူတူ ရောက်လာကြသည်။
သို့သော် မန်နေဂျာယိုမှာ ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် အချိန်မရှိပေ။
သူသည် နေရာအသီးသီးမှ ရောက်ရှိလာကြသော အစွမ်းထက် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကို ကြိုဆိုရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၆ နဲ့ အထက် ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ပေးသည်။
စုန့်ယွီက သက်ပြင်းချသည်။
"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၆ နဲ့ အထက်ကို ရောက်နိုင်တဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတိုင်းဟာ ပါရမီရှင်တွေပဲ လူငယ်လေး လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လမ်းစဉ်က ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲဆိုတာ မင်း နားလည်သင့်ပါတယ် ငါတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကတောင် များသောအားဖြင့် မပြည့်စုံကြဘူး"ာ
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
စုန့်ယွီ ဘာကို ဆိုလိုချင်သလဲဆိုတာ သူ သတိထားမိသော်လည်း မကြားချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်ထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသဖြင့် စုန့်ယွီ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ထုတ်မပြပေ။
ယင်းအစား သူသည် ဖန့်ချန်ကို လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အသီးသီးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ကျင့်ကြံသူများသည် ဖန့်ချန်၏ နောက်ကြောင်းကို သိချင်နေကြသော်လည်း စုန့်ယွီက ထုတ်မပြောသဖြင့် သူတို့လည်း အများကြီး မမေးရဲကြပေ။
ရုတ်တရက် မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့ဆိုးတစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ရွံရှာစွာဖြင့် နှာခေါင်းများကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။
"ဘာအနံ့ဆိုးကြီးလဲ"
"ဘယ်သူ လေလည်လိုက်တာလဲ"
"နံစော်နေတာပဲ"
သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဆိုင်၏ အဝင်ဝတွင် ခါးကုန်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအသံများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ထိုပုံရိပ်မှာ ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။
ထိုသူ၏ ကျောပေါ်တွင် ကြီးမားပြီး ရွံစရာကောင်းသော အကျိတ် ကြီးတစ်ခု ပေါက်နေသည်။
အကျိတ်၏ အချို့နေရာများမှာ ပေါက်ထွက်နေပြီး နံစော်နေသော အစိမ်းရောင် အရည်များ ထွက်နေသည်။
ထို့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရေပြားများမှာလည်း ကောင်းမွန်သော နေရာဟူ၍ မရှိဘဲ အဖုအပိန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ နံစော်သော အရည်များ ခဏခဏ စိမ့်ထွက်နေသည်။
စုန့်ယွီ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်လာသည်။
"ဟင်းလင်းပြင် အဆိပ်ဘုရင် "
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"သူ့ဆီက ဘာကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဝါမှ ငါ မခံစားရဘူး"
"ဒါ သူ မဟုတ်ဘူး ဒါက သူ့ရဲ့ အဆိပ်တွေကို စမ်းသပ်ဖို့ သုံးတဲ့ စမ်းသပ်ခံ သက်ရှိ ပဲ အဆိပ်ဘုရင်က များသောအားဖြင့် ဒီကနေ မိုင်ပေါင်း သုံးထောင်ဝေးတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တောင် မှာ နေတာ သူ လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး"
ဟု စုန့်ယွီက ရှင်းပြသည်။ သူသည် သတိကြီးစွာ ထားနေပုံရသည်။
"မှတ်ထားပါ သူ့ကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ သူက အရမ်း ရက်စက်သလို သူ့မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ် သူက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၁၀ မှာ ရှိနေတာ ဂိုဏ်းအချို့က တပည့်တွေတောင် သူ့ကို အလွယ်တကူ မဆော်ကားရဲကြဘူး"
စုန့်ယွီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခါးကုန်းနေသော ထိုသူ၏ နောက်ကွယ်တွင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုသူမှာ ဗလတောင့်တောင့်၊ လက်မောင်းဗလာနှင့် အသက် ၄၀ သို့မဟုတ် ၅၀ ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ၏ မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များကို အနီ၊ အဝါ၊ အစိမ်း၊ အပြာ စသည့် အရောင်မျိုးစုံရှိသော ကြိုးနွယ်များကဲ့သို့ ကျစ်ထားသည်။
သူ၏ ဆံပင်များမှာ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေပုံပင် ရသည်။
ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ထိုသူကို မှတ်မိသွားကြသဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
သူတို့၏ အမူအရာမှာ ရွံရှာမှုမှ ကြောက်ရွံ့မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
အဆိပ်ဘုရင်သည် လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"မျက်နှာတွေက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ငါက အရမ်း နံနေလို့လား"
ဘယ်သူမှ စကားမပြောရဲကြပေ
ထိုအချိန်တွင် မန်နေဂျာယိုက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ပျာပျာသလဲ ကြိုဆိုသည်။
"ညီနောင် အဆိပ်ဘုရင် အပြင်မှာ ကြိုဆိုရတာ အားနာစရာကြီးဗျာ အတွင်းကို ကြွပါ... ခင်ဗျားအတွက် VIP အခန်း ပြင်ထားပြီးသားပါ"
အဆိပ်ဘုရင်က ထူးဆန်းသော ရယ်သံကို ပြုလိုက်သည်။
စုန့်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် မန်နေဂျာယို၏ နောက်မှ ခပ်ကြွားကြွား လျှောက်သွားတော့သည်။
သူ၏ ကုန်းနေသော နောက်လိုက်လေးကလည်း နောက်ကနေ ပါသွားသည်။
"သူက များသောအားဖြင့် သာမန်လူတွေကို အဆိပ်စမ်းသပ်ဖို့ သုံးတာလား"
ဟု ဖန့်ချန်က အဆိပ်ဘုရင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
စုန့်ယွီ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး များသောအားဖြင့်တော့ သူ့ကို ရန်စတဲ့သူတွေ ရန်သူတွေကိုပဲ စမ်းသပ်ဖို့ သုံးတာပါ တစ်ခါတလေမှသာ သာမန်လူတွေကို သုံးတာ ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါ လူငယ်လေး သာမန်လူတွေအတွက်နဲ့ ဒီလို ရက်စက်တဲ့သူကို သွားမရန်စပါနဲ့"
"သူ့ကို တိုက်ဖို့ လာတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုတောင် သူက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်"