အခန်း (၂၂၅-၂၂၆)
Vol. 23 Ch. 225-226
အခန်း ၂၂၅ - ယဉ်ကျေးနေတာထက် နာခံတာက ပိုကောင်းတယ်
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။
" ဟင်းလင်းပြင် အဆိပ်ဘုရင် ခင်ဗျား ဘာလို့ ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာလဲ"
အဆိပ်ဘုရင်၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်လေး ငါနဲ့ မင်းနဲ့ ကြားမှာ ရန်ငြိုးမရှိပါဘူး မင်းက ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ဘုန်းကြီးကျောင်းက တာအိုဆရာတွေအတွက် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး ဝင်ပါချင်တာလား"
ကုန်းနေသော ကောင်လေးမှာ ဖန့်ချန် ပေါ်လာကတည်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဖန့်ချန်က ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူက ဖန့်ချန်ကို သူဘယ်သူလဲဆိုတာ သတိပေးချင်သော်လည်း အဆိပ်ဘုရင်က ဘေးမှာ ရှိနေသဖြင့် မဝံ့ရဲပေ။
သို့သော် ဖန့်ချန်ကို တစ်နည်းနည်းနှင့် အမြန် အသိမပေးနိုင်လျှင် ဖန့်ချန်က သူ့ကိုပါ သတ်မိသွားမှာကိုလည်း သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ဟူသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များစွာ ရောပြွမ်းနေတော့သည်။
"ဒါက ဘယ်သူ့အတွက်မှ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ကျုပ်နဲ့ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး ကျုပ်က အဆိပ်ဘုရင်ကြီးရဲ့ အတုမရှိတဲ့ အဆိပ်ပညာတွေအကြောင်း သတင်းတွေ ကြားဖူးလို့ပါ"
"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုတောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလေ အဲဒီတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အဆိပ်ပညာက တကယ်ပဲ သတင်းတွေအတိုင်း ဟုတ်မဟုတ် ကျုပ် သိချင်နေမိတယ်"
ဖန့်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။
"ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ရဲ့ ဓားပညာက ပိုစွမ်းမလားဆိုတာပေါ့"
အဆိပ်ဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"မင်း နားလည်မှု လွဲနေတာပါ အဲဒါတွေက သတင်းအဆင့်ပဲ ရှိတာ ငါ တိုက်ခဲ့တဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက အဲဒီတုန်းကတည်းက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရနေတာပါ"
သူ၏ အကြည့်မှာ ဓားငယ်လေးထံမှ မခွာဘဲ ရှိနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဓားကျင့်ကြံသူ ဟူသော စကားလုံးမှာ အဆက်မပြတ် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်နေသည်။
တောက်... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို လူရူးတစ်ယောက်နဲ့ လာတိုးရတာလဲ... ဟု အဆိပ်ဘုရင်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။
သူသည် ယခုအချိန်အထိ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာစဉ်အတွင်း သူတို့အကြောင်း သတင်းများကို ကြားဖူးထားသည်။
တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြခြင်း၊ ရူးသွပ်ခြင်း၊ ရန်ငြိုးထားတတ်ခြင်း ထိုအချက်များအားလုံးမှာ ဓားကျင့်ကြံသူများနှင့် ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ကိုက်ညီနေသည်။
ဖန့်ချန်သည် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးပြီး သူ့ကို စိန်ခေါ်ချင်နေသည်ဟု သူ ထင်နေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ဖန့်ချန်ကို လှည့်စားကာ အရင် ထွက်ပြေးပြီးမှ နောက်မှ အကွက်ချစီစဉ်ရန်သာ သူ တွေးနေတော့သည်။
ဖန့်ချန်က စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ဒဏ်ရာရနေတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလား"
"ဟုတ်တယ် မင်း စိန်ခေါ်ဖို့ လူမှားသွားပြီ ငါသုံးတဲ့ အဆိပ်ပညာက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး"
ဟု အဆိပ်ဘုရင်က ဆိုသည်။
"ကျုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး တွေ့မိပြီဆိုမှတော့ တစ်ပွဲလောက် ယှဉ်ကြည့်ကြတာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုသည်။
"မင်း."
အဆိပ်ဘုရင် ဒေါသထွက်သွားသည်။
သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တိုက်ပွဲတစ်ခုမှ ဆုတ်ခွာပေးရန် လိုလိုလားလား ပြောနေပါလျက် ဖန့်ချန်က သူ့ကို ယှဉ်တိုက်ရန် ဇွတ်အတင်း လုပ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဒေါသများမှာ တလိပ်လိပ် တက်လာပြီး အဆိပ်ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ မင်းက တိုက်ချင်မှတော့ ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့ တိုက်မလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိသား"
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိသော အဆိပ်မှုန့်များသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့်အတူ ဖန့်ချန်ထံသို့ လွင့်ပါးသွားပြီး ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဆိပ်ဘုရင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး အဆိပ်မှုန့်များသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အဆိပ်ရှိ မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖန့်ချန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
ဘုန်း
ဖုန်မှုန့်များ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသည်။
ဖုန်များ ပြန်ငြိမ်သွားသောအခါ လီဟွာဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။
သူ၏ ရှေ့တွင် ပေပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြီး ပေရာချီ ရှည်လျားသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည် မဟုတ်ပါလား
ထိုမျှမကသေး၊ သူ့ကို ဦးရေပြားများ ထုံကျင်စေသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြေသားများမှာ အစိမ်းရင့်ရောင် ပြောင်းသွားပြီး ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ကူးစက်ခံထားရသည့် အရိပ်အယောင်များကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါပဲလား"
အဆိပ်ဘုရင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား ဘာ ဓားကျင့်ကြံသူလဲ ဘာမှ မဟုတ်ပါလား"
"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆရာ... ဂုဏ်ယူပါတယ်"
လီဟွာဖုန်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
ဖန့်ချန်တော့ နောက်ဆုံးတော့ သေပြီ အစအနတောင် ရှာမရအောင် ကြေမွသွားပြီ ဟု လီဟွာဖုန်းက တွေးနေမိသည်။
အဆိပ်ဘုရင်က အောင်နိုင်သူအဖြစ် ကျေနပ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဘေးရှိ ကုန်းနေသော နောက်လိုက်လေး ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။
သူသည် ခုနက ဖန့်ချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှုပ်ရှားမှုကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
အဆိပ်ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
"မင်း ခွေးကောင်လေး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား မင်း ပြေးနိုင်မယ် ထင်လို့လား"
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် ကုန်းနေသော ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးနေသည်။
"ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ ဘာအသံမှ မထွက်စေနဲ့"
ကုန်းနေသော ကောင်လေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိမ့်ပြရှာသည်။
ဒါကို မြင်တော့ ဖန့်ချန်သည် တောအုပ်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး အဆိပ်ဘုရင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"အဆိပ်ဘုရင် ခင်ဗျားမှာ ဒီစွမ်းရည်ပဲ ရှိတာလားတခြား နည်းလမ်းတွေ ရှိရင်လည်း ထုတ်သုံးပါဦး"
"မင်း မသေသေးဘူးလား"
အဆိပ်ဘုရင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ၎င်းမှာ ဟန်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ရာ ယခင်ကနှင့် ထပ်တူကျသော မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ မြေပြင်အောက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်ထံသို့ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။
အစကတည်းက သူ ဖန်တီးခဲ့သော အဆိပ်မြွေသည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ မြေအောက်ထဲတွင် ပုန်းခိုကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖန့်ချန် ရှောင်ရန် မရွေးချယ်တော့ပေ။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသော ဓားငယ်လေးထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
ငွေရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက်နှင့်အတူ ဓားငယ်လေးသည် အဆိပ်မြွေကြီးကို ထိုးဖောက်သွားရာ မြွေကြီးမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော အဆိပ်ရည်များသည် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ထိုအဆိပ်ရည်များသည် ဖန့်ချန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်ကို ထိတွေ့သောအခါ တိုက်စားရန် ကြိုးစားတော့သည်။
အဆိပ်စက်များ ကျရောက်ရာ မြေသားများနှင့် သစ်ပင်ကြီးများသည် မျက်စိရှေ့တွင်တင် ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားကြသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဓားငယ်လေးမှာမူ အဆိပ်ငွေ့များကြားတွင် တစ်ချက်မျှ မထိခိုက်ဘဲ အရောင်မမှိန်ဘဲ ရှိနေသည်။
"ငါ့အဆိပ်က ဒါကို မတိုက်စားနိုင်ဘူးလား"
အဆိပ်ဘုရင်မှာ မှင်တက်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ဓားကျင့်ကြံသူဖြစ်ကြောင်း သူ ပို၍ သေချာသွားသည်။
ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားတစ်လက်ဖြင့် နည်းစနစ်များကို ဖြိုခွင်းခြင်း ပင် ဖြစ်ရမည်
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူသည် တစ္ဆေအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ တောအုပ်ထဲသို့ အမြန် ထွက်ပြေးတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ အရှိန်မှာ ဓားငယ်လေးလောက် မမြန်ပေ။
တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အဆိပ်ဘုရင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်မှာ ဓားငယ်လေး၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
သူ မသေဆုံးမီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အရာအားလုံးမှာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။
ဓားငယ်လေးမှာ တကျီကျီ အော်မြည်ရင်း ပြန်လည် ဝဲပျံလာသည်။
"ဆာတယ်... ဆာတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်မှ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် အချိန်တန်ပြီ။
သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူတိုင်းတွင် ရတနာတစ်ခုစီ ရှိကြပြီး အားလုံးကို ဓားငယ်လေးအား ကျွေးလိုက်သည်။
ရှာဖွေပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် အမည်မသိ ဆေးလုံးအချို့နှင့် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရရှိခဲ့သည်။
လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသည် အလွန် ဆင်းရဲကြသည်။
သူတို့အများစုမှာ သိုလှောင်လက်စွပ် ပင် မရှိကြပေ။ အဆိပ်ဘုရင်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
စစ်မြေပြင်၏ အစွန်းတွင် လီဟွာဖုန်းသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။
ခြေတစ်လှမ်း အမှားကြောင့် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ပြင်းထန်သော အဆိပ်ရည်များ ကူးစက်ခံထားရပြီး အဆိပ်မှာ အထက်သို့ ပျံ့နှံ့လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ့ကို ကယ်ပါဦး"
လီဟွာဖုန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ အသည်းအသန် တောင်းပန်တော့သည်။
ဖန့်ချန်သည် လီဟွာဖုန်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။
"ငါက အဆိပ်အကြောင်း ဘာမှမသိဘူး ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အဆိပ်ကို မဖြေပေးနိုင်ဘူး အဲဒါကို လုပ်ပေးနိုင်တဲ့လူကလည်း သေသွားပြီလေ"
"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကယ်ပါ ငါ မှားခဲ့တာ သိပါပြီငါသာ အသက်ရှင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ရန်မမူရဲတော့ပါဘူး"
လီဟွာဖုန်းက ခါးခါးသီးသီး တောင်းပန်သည်။
"မင်း အသက်ရှင်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ငါ သိတယ် မင်း အသက်ရှင်ချင်ရင် မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်ပစ်ရမယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အဆိပ်က မင်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အင်္ဂါတွေဆီ မရောက်သေးခင်မှာပဲ ဒါက အလုပ်ဖြစ်မှာနော်ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး"
လီဟွာဖုန်းမှာ ဆွံ့အသွားသည်။ မိမိ၏ ခြေထောက်များကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖြတ်ရမည်လား ဒါဆိုရင် သူက လူစဉ်မမီတဲ့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်လား။
"မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား"
ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။
လီဟွာဖုန်းသည် သွားကြိတ်ကာ
"ကျေးဇူးပြုပြီး ဖန့်မြို့စားမင်း ကျုပ်ကိုခြေထောက်တွေကို ဖြတ်ပေးပါ"
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိမ့်သည်။
"ယဉ်ကျေးနေတာထက် နာခံတာက ပိုကောင်းတယ်"
ဓားငယ်လေးသည် ဖျတ်ခနဲ ဝဲပျံသွားပြီး လီဟွာဖုန်း၏ ခြေထောက်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။
လီဟွာဖုန်းသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာများကို အသည်းအသန် ဖိထားရသည်။
သူသည် ဖန့်ချန်ကို ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်း တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ"
"ဪ ငါက မတော်တဆ နည်းနည်း ပိုဖြတ်လိုက်မိပုံရတယ် ဒါပေမဲ့ မင်း အသက်ရှင်သေးတာပဲ မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။ ခဏနားပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်။
"ငါ အခု မဟာရှ ကို ပြန်ရတော့မယ် ကံပါရင် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ခါးကုန်းနေသော ကောင်လေးနှင့်အတူ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
လီဟွာဖုန်းသည် ဖန့်ချန် ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတော့သည်။
ခြေထောက်များ မရှိတော့ခြင်းနှင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် လီဟွာဖုန်းသည် ထိုနေရာမှ မခွာနိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူသည် ထိုနေရာတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ရှိနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကြီးကြီး တာအိုဆရာတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကာ သူ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လီဟွာဖုန်းသည် ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။
"ဆရာကြီး"
အခန်း ၂၂၆ - နန်းတော်သို့ ဝင်ခြင်း
သက်ကြီး တာအိုဆရာသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်မှာ လီဟွာဖုန်းထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး
"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုရော ဘယ်မှာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟင်းလင်းပြင် အဆိပ်ဘုရင်နဲ့ မဟာရှ က ဖန့်ချန် ပါ"
လီဟွာဖုန်းက ရန်ငြိုးများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။
"သူတို့က စီနီယာအစ်ကို ဝေ ကို သတ်လိုက်ကြတာ ပြီးတော့ ဖန့်ချန်က ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့တာပါ"
"မဟာရှ သူက မင်းမွေးဖွားရာ အရပ်ကပဲလား"
တာအိုဆရာကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ အသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ၏ အလောင်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"ဆရာ ကျွန်တော် ခြေထောက်မရှိတော့ဘဲနဲ့ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံလို့ ရနိုင်ပါဦးမလား"
လီဟွာဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် တာအိုဆရာကြီးက လီဟွာဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ခြေထောက်မရှိလည်း ကျင့်ကြံလို့ ရပါတယ် နည်းနည်း ပိုပြီး ခက်ခဲသွားရုံပါပဲ"
"တော်သေးတာပေါ့"
လီဟွာဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားသည်။
သူသည် ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်း ရှိနေသရွေ့ ခြေထောက်မရှိဘဲနှင့်ပင် တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိနေနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား
"အဆိပ်ဘုရင်ကော သူက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ဒီလူတွေကို သတ်ပြီးမှ ထွက်ပြေးသွားတာလား"
တာအိုဆရာကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်
"မင်းတို့ ဝယ်ထားတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ကျမ်းစာတွေကော ဘယ်မှာလဲ"
ဟု မေးသည်။
"ဆရာ ဖန့်ချန်က အဲဒီကျင့်စဉ်တွေကိုလည်း ယူသွားပါတယ် ပြီးတော့ သူက အဆိပ်ဘုရင်ကိုလည်း သတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်လိုက်ပါတယ် ဆရာ့အနေနဲ့ ဖန့်ချန်ကို အမြန်ဆုံး သတ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ် ဆရာ တကယ်လို့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားရင် နောင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်"
လီဟွာဖုန်းက အသည်းအသန် တောင်းပန်သည်။
"သူနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ကြားက ရန်ငြိုးက အရမ်းနက်ရှိုင်းလွန်းလို့ပါ"
တာအိုဆရာကြီး၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ ကြုတ်သွားသည်
"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက အဆိပ်ဘုရင် သတ်တာလား၊ ဖန့်ချန် သတ်တာလား"
လီဟွာဖုန်းက မဆိုင်းမတွပင်
"သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကဒီဓားမြှောင်နဲ့ အထိုးခံထားရတာပဲ ဒါက မင်းရဲ့ ဓားမြှောင် မဟုတ်လား"
တာအိုဆရာကြီးက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားမြှောင်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။
လီဟွာဖုန်း၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင်
"သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီကနေ အတင်းလုသွားတာပါ"
ဟု ဆိုသည်။
တာအိုဆရာကြီးက ဓားဖြင့် ထိုးသည့်ပုံစံ ပြုလုပ်ရင်း
"သူတို့က မင်းဆီက ဓားကို လုပြီးမှ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို သတ်ဖို့ အဲဒီဓားကို သုံးတယ်ပေါ့ကျင့်ကြံသူတွေက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်မှာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
လီဟွာဖုန်းမှာ စကားမပြန်နိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာကြီးက အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါ မဟာရှ ကို ပထမဆုံး ရောက်လာပြီး မင်းကို တွေ့တုန်းက ငါ့ရဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွက် အင်အားသစ် ဖြစ်လာမယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်စီနီယာအစ်ကိုကိုတောင် သတ်ရဲတဲ့အထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"
လီဟွာဖုန်းက အလျင်အမြန် ကာကွယ်ပြောဆိုသည်။
"ဆရာ... ဆရာ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အပြစ်မရှိပါဘူး"
လီဟွာဖုန်းသည် သူ၏ ဆရာကို လိမ်ရန် ခက်ခဲကြောင်း သိသော်လည်း သူ၏ ခုနစ်ကြိမ်မြောက် ခေါင်းလောင်းသံ ပါရမီကို ယုံကြည်နေသည်။
ထိုပါရမီမှာ သူလုပ်ခဲ့သမျှကို ဆရာဖြစ်သူက လျစ်လျူရှုပေးရန် လုံလောက်သည်ဟု သူ ထင်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဆရာ့မှာ တပည့်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး အဆုံးရှုံးခံမည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ ဖန့်ချန်ကို သွားရှာမယ်"
ဟု တာအိုဆရာကြီးက ဆိုသည်။
"သူက အဆိပ်ဘုရင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က မနိမ့်ဘူးပေါ့ ဒါပေမဲ့ သူသာ အခြေခံ တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် မရောက်သေးရင် သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကိုယ့်ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုကို သတ်ခဲ့ပြီး ငါ့ကိုလည်း လိမ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"
" မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီကို ထောက်ထားပြီး၊ မင်းကို ဆေးဖော်စပ်တဲ့ စမ်းသပ်ခံ အဖြစ် ငါ သုံးမယ် မင်းရဲ့ အသက်ကိုတော့ အခုလောလောဆယ် ချန်ထားပေးဦးမယ်"
တာအိုဆရာကြီးက ခပ်ယောင်ယောင် ရယ်မောလိုက်သည်။
"သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားကြ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး"
တာအိုဆရာငယ် အချို့က ချဉ်းကပ်လာပြီး လီဟွာဖုန်းကို ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။
စမ်းသပ်ခံ ဟုတ်လား
လီဟွာဖုန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။
"ဆရာ... ကျွန်တော် မှားပါပြီ... ဆရာကြီး"
တာအိုဆရာကြီးမှာမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
မဟာရှ အင်ပါယာ မြို့တော်၊ ဖန့်အိမ်တော်။
ဖန့်မိသားစုသည် တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအိမ်တော်မှာ ဖန့်မိသားစု ပိုင်ဆိုင်ဆဲ ဖြစ်ကာ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သူမျှ မကျူးကျော်ရဲကြပေ။
အိမ်တော်တွင် အစွမ်းထက်သော ရဲရင့်သောဓားအစောင့်တပ် များ အမြဲ ကင်းစောင့်နေကြသည်။
ယခုအခါ ဧကရာဇ်သစ် ရှယွမ် ကို ဖန့်ချန်က ထောက်ခံထားကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။
ရဲရင့်သော ဓားအစောင့်တပ်၏ တပ်မှူး ဟွမ်စီဟိုင် သည်လည်း တစ်ချိန်က ဖန့်ချန်၏ နဂါးစစ်သူကြီး လေးဦးအနက် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ပဉ္စမမင်းသားနှင့် ဝန်ကြီးကျန်းတို့သည်လည်း ဖန့်မိသားစုနှင့် နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေး ရှိကြသည်။
ကျင့်ကြံသူများ ဆင်းသက်လာပြီး တပည့်များ ရွေးချယ်သည့်နေ့မှစ၍၊ မည်သည့် အင်အားစုဖြစ်စေ၊ သာမန်လူဖြစ်စေ ဖန့်ချန်၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကို ကောင်းကောင်း သိရှိသွားကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဖန့်မိသားစုမှ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မည်သူမျှ မရန်မူရဲကြပေ။
ဖန့်အိမ်တော်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည့် ကြွက်တစ်ကောင်ကိုပင် မတော်တဆ တက်နင်းမိမှာကို အားလုံးက စိုးရိမ်နေကြရသည်။
သိုင်းပညာ ကျမ်းစာသေတ္တာများကို ကြည့်ရင်း ထျဲမ က မအံဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"မင်းတို့တွေ မြို့စားမင်းနဲ့အတူ နှင်းရေခဲအင်ပါ ကို သွားလုယက်ခဲ့ကြတာလား"
ရွှီဂီ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"စောက်တလွဲတွေ ဒါကို လုယက်တယ်လို့ မခေါ်ဘူးကွ ဟိုမှာ မြင်လား အိမ်မက်ဆိုး မြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ တွေကို ခေါင်းဆောင်က ကျိမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ကျိလင်ရှင်းပဲ။ သူက ကျိလင်ယွဲ့ရဲ့ အစ်ကို ဖြစ်ပုံရတယ် သူတို့က ဒီသိုင်းကျမ်းတွေကို ကိုယ်တိုင် လာပေးတာကွ"
ထျဲမသည် ကျိလင်ရှင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ဒါနဲ့ ငါ ချီအမြုတေ အဆင့် ကို ရောက်သွားပြီနော်"
ဟု ရွှီဂီ က ရုတ်တရက် ထပ်ပြောသည်။
ထျဲမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါလည်း ရောက်တာ ကြာပြီ"
ရွှီဂီမှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ"
"ငါ့ရဲ့ ပါရမီက မင်းထက် အမြဲ ပိုကောင်းခဲ့တာပဲယမင်းထက် အရင် ရောက်တာ မဆန်းပါဘူး"
ဟု ထျဲမက ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ကျိလင်ရှင်းသည် ကျောက်ယန် ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဆရာကြီးကျောက် ကျွန်တော် ကျိလင်ယွဲ့ကို သွားတွေ့လို့ ရမလား"
ကျောက်ယန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အဲဒါအတွက် မြို့စားမင်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုလိမ့်မယ် သူပြန်လာတာကို စောင့်လိုက်ဦး"
သူ စကားပြောအပြီးမှာပင် ခြံဝင်းတံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မြို့စားမင်း ပြန်လာပြီ မင်း သူ့ကို ကိုယ်တိုင် မေးကြည့်လိုက်တော့"
အားလုံးက ခြံဝင်းတံခါးဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
သို့သော် ဖန့်ချန်၏ နောက်တွင် ပါလာသော "သတ္တဝါ" တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထိုသူ၏ ရုပ်သွင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မကြောက်ကြနဲ့ သူ့နာမည်က လျိုမူ တဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်း က ခေါ်သွားတဲ့ ကလေးပဲ"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
လျိုမူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားရှာသည်။
သူသည် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ကာ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ရှက်ရွံ့နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖုအကျိတ်များ၊ အထူးသဖြင့် ကျောပေါ်မှ အဖုကြီးထဲမှ အစိမ်းရောင် အဆိပ်ရည်များ ယိုစိမ့်မထွက်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားရရှာသည်။
"သူလား"
ရွှီဂီက အော်လိုက်သည်။
"သူ့ကို တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ခေါ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ"
ထျဲမ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။
တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ပြီဆိုတာကို သူ နားလည်လိုက်သည်။
ကျောက်ယန်ကမူ လျိုမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနံ့ဆိုးများကို ဂရုမစိုက်ပေ။
သူသည် လျိုမူ၏ အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကာ အဖုအကျိတ်များကို စစ်ဆေးရန် ပြင်သည်။ သို့သော် လျိုမူက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
"အား..."
သူသည် ကျောက်ယန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။
ကျောက်ယန်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်တွေ ရှိနေတယ် မင်း အဲဒါကို နည်းနည်းလေး ထိမိရင်တောင် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တောင်မှ ဒီအဆိပ်ရဲ့ တိုက်စားမှုကို အနည်းငယ်ပဲ ခုခံနိုင်တာ"
ဟု ဖန့်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"သနားစရာ ကလေးလေးပဲ"
ကျောက်ယန်က သက်ပြင်းချသည်။
"မြို့စားမင်း ဘယ်လို ရက်စက်တဲ့လူက ဒီကလေးကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ရက်တာလဲ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းက လူတွေလား"
"သူ့ကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဖမ်းသွားတာ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှာ ကျင့်ကြံရမယ့်ကလေးက ဘာလို့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူလက်ထဲ ရောက်သွားရသလဲဆိုတာ ထူးဆန်းနေတယ် အဲဒါကြောင့် ငါ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး ရှင်းလင်းချက် တောင်းရမယ်"
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အဖုတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိလား"
ကျောက်ယန်က မေးသည်။
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။
"လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးဘူး"
အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်တောင် နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုလျှင် တခြားဘယ်သူက လုပ်ပေးနိုင်တော့မည်နည်း
ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သေတ္တာများကို ကြည့်ကာ ဖန့်ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီသိုင်းကျမ်းသေတ္တာတွေကို ယူခဲ့ကြ ငါနဲ့အတူ နန်းတော်ကို လိုက်ခဲ့"
မဟာရှ အင်ပါယာ နန်းတော်အတွင်း
အမြင့်မြတ်ဆုံး သဟဇာတဖြစ်ခြင်း ခန်းမ ထဲတွင် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများမှာ တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။
ဖန့်ချန် နန်းတော်သို့ ဝင်လာတော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားရသောအခါ ဧကရာဇ်ငယ် ရှယွမ်သည် သူ၏ နဂါးဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
ရှယွမ်၏ နန်းတွင်းအစေခံဟောင်း ရှန်းကျိန်း သည် ယခုအခါ နန်းတော်၏ အဆင့်မြင့် အမျိုးသမီး အရာရှိကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမကို ရှယွမ်၏ ဘေးတွင် ဆက်လက် အမှုထမ်းရန် ဖန့်ချန်က ခွင့်ပြုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှယွမ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကို မြင်သောအခါ ရှန်းကျိန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး ဝန်ကြီးတွေ အားလုံး ရှိနေကြပါတယ် အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ပိုပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိသင့်ပါတယ် "
"ငါ သိပါတယ်"
ရှယွမ်က ခေါင်းညိမ့်ကာ လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နန်းတွင်းမိန်းမစိုး၏ အသံမှာ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ဟိန်းထွက်လာသည်။
"မဟာရှ မြို့စားမင်း ရောက်ရှိလာပါပြီ"
ဝန်ကြီးများ အားလုံး၏ အာရုံမှာ အဝင်ဝသို့ ရောက်သွားကြသည်။
ဝန်ကြီးချုပ် လီကော်ကျူး ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မသင်္ကာဖွယ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ ပုံမှန် အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာပြီး ရှယွမ်ကို တစ်ချက် ပြုံးပြကာ ရိုသေစွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။
"ဖန့်ချန်... အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် "