အခန်း (၂၂၇-၂၂၈)
Vol. 23 Ch. 227-228
အခန်း ၂၂၇ - သက်ကြီးတာအိုဆရာ
"ဖန့်မြို့စားမင်း"
ရှယွမ်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အကယ်၍ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော ထိုလူသာမရှိလျှင် ယခုအချိန်တွင် သူသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်၌ အင်ပါယာတစ်ခု၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်းမိန်းမစိုးများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရဆဲဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများကလည်း ရိုသေစွာ မတ်တတ်ရပ်၍ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"ဖန့်မြို့စားမင်း"
ဖန့်ချန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မြတ်လွန်းလှသဖြင့် သာမန်ရိုသေမှုမျိုးဖြင့် ဆက်ဆံ၍ မရတော့ပေ။
အကယ်၍ ဖန့်ချန်သာ ဧကရာဇ် သို့မဟုတ် ဝန်ကြီးချုပ်နေရာကို အစားထိုးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လျှင် မည်သူမျှ ဆန့်ကျင်ဝံ့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။
"ဟင်"
ခန်းမအဝင်ဝနှင့် နီးသော အရာရှိတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဒါ ဘာအနံ့လဲ"
သူသည် ခန်းမထဲသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသောပုံစံရှိသည့် လျိုမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
လျိုမူသည် ဖန့်ချန်၏နောက်တွင် ကပ်၍လိုက်လာပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ထားကာ ဘေးဘီကို မကြည့်ဝံ့ရှာပေ။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ပင် နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူ့ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သည့် အကြည့်များကို မြင်ရတိုင်း သူ၏နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... နေကောင်းကျန်းမာရဲ့လား"
ရှယွမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။
"နေကောင်းပါတယ်... နေကောင်းပါတယ်"
"အရှင် နေကောင်းတယ်ဆိုရင်ပဲ တော်ပါပြီ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိမ့်ပြပြီးနောက် ကျိလင်ရှင်းကို အိမ်မက်ဆိုး မြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ သေတ္တာများကို သယ်ဆောင်ကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာစေသည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ထိုမြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ထံသို့ ရောက်သွားသည်။
အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
အိမ်မက်ဆိုး မြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက သတင်းများ ပျံ့နှံ့နေပြီးဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်သည် နှင်းရေခဲအင်ပါယာတွင် မည်သို့သော စွမ်းဆောင်ချက်များ ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ထိုတပ်ဖွဲ့က ဘာကြောင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသနည်းဆိုသည်ကို လူတိုင်းက စိတ်ဝင်တစား ခန့်မှန်းနေကြသည်။
"အားလုံးပဲ ဒီသေတ္တာတွေထဲမှာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ စုဆောင်းထားတဲ့ နှင်းရေခဲအင်ပါယာရဲ့ သိုင်းပညာ အမွေအနှစ်တွေ ရှိပါတယ်"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ပဉ္စမမင်းသားက မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်မေးလိုက်သည်။
"ဖန့်မြို့စားမင်း ဒါ တကယ်ပဲလား"
တရားရေးဝန်ကြီး ကျန်းယွီရှူးသည် နေရာမှ ထွက်လာပြီး သေတ္တာများအနီးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရာ ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိမ့်ပြသဖြင့် သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
သိုင်းပညာကျမ်းစာလိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
ခဏမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းယွီရှူးသည် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။
"ဒါတွေက တကယ့်ကို သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ်တွေပဲ"
လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ သေတ္တာ တစ်ဆယ်ကျော်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဖန့်မြို့စားမင်းသည် နှင်းရေခဲအင်ပါယာ၏ သိုင်းကျမ်းအားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
"ဒါက အံ့ဩစရာပဲ နှင်းရေခဲအင်ပါယာရဲ့ သိုင်းပညာအမွေအနှစ်တွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ မဟာရှရဲ့ အင်အားက အထွတ်အထိပ်ကို မုချရောက်တော့မှာပဲ"
ဟု ထောက်လှမ်းရေးဝန်ကြီး ထောင်မင်ရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နန်းတွင်းရှိ ဝန်ကြီးများစွာကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထောက်ခံစကားများ ဆိုကြသည်။
ထိုသိုင်းကျမ်းများက မဟာရှအင်ပါယာအတွက် မည်မျှအထိ ပြောင်းလဲမှုများ ယူဆောင်လာပေးမည်ကို အရာရှိကြီးများက ကောင်းစွာ မြင်ယောင်နေကြသည်။
အချို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ နီမြန်းနေကြပြီး အချို့မှာမူ ဝမ်းသာမျက်ရည်ပင် ကျမိကြသည်။
ကျန်းယွီရှူးသည် ကျိလင်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဖန့်ချန်ကို မေးသည်။
"မြို့စားမင်း ဒါကို ကျိမိသားစုက တကယ်ပဲ သဘောတူခဲ့တာလား"
"စိတ်ချပါ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ မြို့စားမင်းတို့ကြားက သဘောတူညီချက်ပါ ဒီကျမ်းစာတွေက ဘာပြဿနာမှ ယူဆောင်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဪ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးက အခု နှင်းရေခဲအင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေပါပြီ ဟန်မိသားစုကတော့ နန်းစွန့်သွားပါပြီ"
ဟု ကျိလင်ရှင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟန်မိသားစု နန်းစွန့်သွားတယ် ကျိမိသားစုက နန်းတော်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီလား"
လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။
သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အကြည့်အားလုံးမှာ ဖန့်ချန်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားသည်။
၎င်းမှာ ဖန့်ချန်၏ လက်ချက်သာဖြစ်မည်ဟု လူတိုင်းက သံသယမရှိဘဲ ခန့်မှန်းမိကြသည်။
သူ၏ တစ်ကိုယ်တော် အစွမ်းဖြင့်ပင် နှင်းရေအင်ပါယာ ဧကရာဇ်ကို နန်းချနိုင်ခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင် အာဏာစက် ပြင်းထန်လှပေသည်။
"ဒီသိုင်းကျမ်းတွေကို ဒီလိုလုပ်ကြမယ် ကျောက်ယန်နဲ့ တခြားလူတွေကို ဒီမှာတင် မိတ္တူကူးခိုင်းမယ် ပြီးရင် ဒီကျမ်းတွေကို ထားဖို့ နန်းတော်ထဲမှာ ကျမ်းစာဆောင် တစ်ခု တည်ဆောက်မယ်"
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
"မဟာရှအပေါ် သစ္စာရှိတဲ့သူတွေနဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှိသူတွေကို ဧကရာဇ်က ခွင့်ပြုချက်ပေးပြီး ကျမ်းစာတွေ ရွေးချယ်စေမယ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင်တော့ ကျမ်းစာအချို့ကို သိုင်းလောကထဲကို ဖြန့်ချိပေးမယ်"
"ဖန့်မြို့စားမင်း သိုင်းသမားတွေက သူတို့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တတ်ကြပါတယ် တောင်ပိုင်းဒေသက ဧရာမဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း လုပ်ရပ်က သင်ခန်းစာတစ်ခုပဲ တကယ်လို့ဒီကျမ်းစာတွေကို သိုင်းလောကထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြန့်ချိလိုက်ရင် ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက"
ထောင်မင်ရှန်းက သတ္တိမွေး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက နန်းတော်အတွက် ဘာမှ အကျိုးရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ် "
အရာရှိအများအပြားက ခေါင်းညိမ့်ထောက်ခံကြသည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တပ်မှူးအချို့မှာ တောင်ပိုင်းဒေသမှ လာသူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းအရ အတွေးအခေါ်များ ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် နန်းတော်၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ရှေးရှုကြတော့သည်။
"မှတ်ထားပါ သူရဲကောင်းဆိုတာ သိုင်းလောကကနေ ပေါ်ထွက်လာတာပါ ဒီကျမ်းစာတွေကို အရာရှိတွေနဲ့ စစ်တပ်ထဲမှာပဲ သုံးခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် နှင်းရေခဲအင်ပါယာကို ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ဖို့ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ ကြာသွားလိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"သိုင်းလောကထက် စောပြီး နှစ်အနည်းငယ် သင်ခွင့်ပေးထားတာက နန်းတော်အတွက် လုံလောက်ပါတယ် အချိန်တန်ပြီလို့ ကျုပ် ယူဆတဲ့အခါ ဒီကျမ်းစာတွေကို ဂိုဏ်းအသီးသီးကို ဝေမျှပေးမှာပါ"
လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိမ့်ကြသည်။ ဖန့်ချန်က ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ဆက်လက် ငြင်းခုံခြင်း မပြုဝံ့ကြပေ။
"ကျောက်ယန်၊ ရွှီဂီ ၊ ထျဲမ မင်းတို့ သုံးယောက် ဒီမှာပဲ ကျမ်းစာတွေကို မိတ္တူကူးကြ"
ဖန့်ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
ဟု ထျဲမက ပြန်ဖြေသည်။
"နားလည်ပါပြီ"
ဟု ကျောက်ယန်က ဆိုသည်။
ရွှီဂီမှာမူ မှင်တက်သွားသည်။
"မြို့စားမင်း ကျွန်တော်ပါ ဒီမှာ နေရမှာလား ကျွန်တော်က စာမရေးတတ်ဘူးလေ"
ဖန့်ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီဂီ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်နေသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်ရသည်။
"မင်း သင်ယူလို့ ရတာပဲ"
ဟု ပြောပြီးနောက် ရွှီဂီကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
သူသည် ရှယွမ်ကို လက်ယမ်းလိုက်သည်။
"သူတို့ မိတ္တူကူးဖို့ အချိန်လိုလိမ့်မယ် ငါနဲ့အတူ နန်းတွင်းဥယျာဉ်ကို လိုက်ခဲ့"
ရှယွမ်က အားတက်သရော ခေါင်းညိမ့်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
နန်းတွင်းဥယျာဉ်အတွင်း
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်၏နောက်တွင် အိမ်မက်ဆိုး မြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့ ပါလာပြီး၊ ရှယွမ်၏နောက်တွင် ရဲရင့်သောဓားအစောင့်တပ်များ ပါလာကြသည်။
လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပုံရသော အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုမှာ ယခုအခါ အတူတကွ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
ဟွမ်စီဟိုင်သည် ကျိလင်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းက မြေကမ္ဘာ နက်နဲခြင်းအဆင့် ရောက်နေတာလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
ကျိလင်ရှင်းက ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။
"မဆန်းပါဘူး ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်တာဆိုတော့ မင်းတို့ အင်ပါယာရဲ့ အမွေအနှစ်က တကယ်ကို အားကျစရာပဲ"
ဟု ဟွမ်စီဟိုင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက ဆရာကြီးဖန့်ရဲ့ နဂါးစစ်သူကြီးတစ်ယောက်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ အနာဂတ်က ကျွန်တော့်ထက် ပိုပြီး တောက်ပမှာပါ"
ဟု ကျိလင်ရှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
သူ၏အသံတွင် မောက်မာမှု မရှိဘဲ အားကျစိတ်သာ ပါဝင်နေသည်။
ကျိလင်ယွဲ့ အဖမ်းခံရစဉ်က ကျိမိသားစုသည် ဖန့်ချန်နှင့် သူ၏ မဟာမိတ်များအကြောင်း အချက်အလက်များကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ဟွမ်စီဟိုင်၏ နောက်ကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။
ရှေ့ဘက်တွင် ရှယွမ်သည် လျိုမူကို ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်မိသည်။
သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရွံရှာမှု သို့မဟုတ် နှာခေါင်းရှုံ့မှုများ မရှိဘဲ စပ်စုလိုစိတ်သာ ရှိသော်လည်း သူ မမေးဝံ့ပေ။
"သိချင်တာရှိရင် တိုက်ရိုက်မေးလို့ ရပါတယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ အားနာနေစရာ မလိုဘူး"
ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ရှယွမ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး လျိုမူကို ကြည့်သည်။
"ဖန့်မြို့စားမင်း သူက ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ"
လျိုမူ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားပြီး ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့လိုက်ရှာသည်။
"လျိုမူက ငါတို့ မဟာရှရဲ့ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပဲ အသက်အရွယ်အရဆိုရင် မင်းနဲ့ အတူတူလောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ် သူ့ကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက နှိပ်စက်ခဲ့ကြတာ"
ဟု ဖန့်ချန်က ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆို သူက ကျွန်တော့်အသက်လောက်ပဲ ရှိတာပေါ့"
ရှယွမ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် သနားစိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"သူ့ကို ဒီလိုမြင်ရတာ သူ့မိသားစုတွေ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဆင်းရဲနေမလဲ"
"သူ့မိသားစုတွေ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ"
"ဪ..."
ရှယွမ်သည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
"မြို့စားမင်း နန်းတော်ထဲမှာ ရှားပါးဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ် အဲဒါတွေက သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဖုတွေကို ကုသပေးနိုင်မလား"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။
"မရနိုင်ဘူး အဲဒါတွေက သာမန်ဆေးတွေပဲ ရှိသေးတာ"
ရှယွမ်မှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် လျိုမူကို ကြည့်ကာ
"လျိုမူ စိတ်မပူပါနဲ့ ဖန့်မြို့စားမင်းမှာ ထူးကဲတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိပါတယ် သူ မင်းကို ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို မုချရှာတွေ့မှာပါ"
ဟု အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
ရှယွမ်က သူ့ကို စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုမူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှယွမ်ကို မသေချာသလို ကြည့်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် လျိုမူသည် ရှယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွံရှာမှု မရှိဘဲ ကြည်လင်ရိုးသားသော စေတနာများကိုသာ မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ၏လည်ချောင်းကို ညွှန်ပြကာ နားမလည်နိုင်သော အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းမစိုးများ၊ နန်းတွင်းသူများနှင့် ဓားအစောင့်တပ်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရသည်။
တစ်မိသားစုလုံး အသတ်ခံခဲ့ရပြီး ဒီလောက်အထိ ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်ခံထားရသော ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးလေးမှာ စကားပင် မပြောနိုင်ရှာသော လူအ တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား
"အရှင်... ဒါ ဟိုကလေး မဟုတ်လား..."
ဟွမ်စီဟိုင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"သူက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ သူက တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ငါလည်း ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သိချင်နေတာ အဲဒါကြောင့် ခဏနေရင် ငါ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး အမှန်တရားကို စုံစမ်းမယ် ပြီးတော့ သူ့ကို ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာမယ်"
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန့်ချန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်ကာ သူ၏အနားရှိ လူများကို အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော မြေကမ္ဘာနဂါး လေးကောင်မှာ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လျက် အဝေးရှိ နန်းတွင်းသူများ၊ မိန်းမစိုးများနှင့် စစ်သားများကို ရစ်ပတ်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။
"ဒြပ်စင်ငါးပါး ထိန်းချုပ်ခြင်း ပညာ "
ဟု ဖန့်ချန်က တစ်နေရာသို့ ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သက်ကြီး တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ဖန့်ချန်ကို နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပါတော့သည်။
အခန်း ၂၂၈ - နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကျင့်ကြံသူဖန့် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့
နန်းတွင်းဥယျာဉ်အတွင်း ဆူညံတုန်ဟုန်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော ပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသည့် ဧရာမမြေနဂါးကြီးများသည် မြို့တော်နေပြည်သူများ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးများကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။
လူထုကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။
အမြင့်မြတ်ဆုံး သဟဇာတဖြစ်ခြင်း ခန်းမ အတွင်းတွင် ကျောက်ယန်နှင့် အခြားလူများ သိုင်းကျမ်းများ မိတ္တူကူးနေသည်ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေသော အရပ်ဘက်၊ စစ်ဘက် အရာရှိကြီးများသည်လည်း ထိုဆူညံသံကြောင့် လန့်ဖျန့်သွားကြသည်။
မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် ကြောက်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာကာ
“ဒုက္ခပါပဲ နန်းတွင်းဥယျာဉ်ထဲမှာ ဧရာမ နဂါးကြီးလေးကောင် ပေါ်လာပါပြီ”
ဟု အော်ပြောသည်။
“ရွှီဂီ ထျဲမယယအာရုံမပျံ့စေနဲ့ မြို့စားမင်း ဒါကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်”
ဟု ကျောက်ယန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်နေသော ထိုနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ သံသယများကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်ကြတော့သည်။
သို့သော် အရာရှိကြီးများမှာမူ ခန်းမထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။
သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် နန်းတွင်းဥယျာဉ်ဘက်တွင် ပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော နဂါးကြီးလေးကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော သတ္တဝါမျိုးကို သူတို့ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားများကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာကြသည်။
“ဖန့်မြို့စားမင်းနဲ့ အရှင်မင်းကြီး နှစ်ယောက်လုံး နန်းတွင်းဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိနေကြတာ”
ပဉ္စမမင်းသားက ထိတ်လန့်တကြား အော်သည်။
“ဒါက ဖန့်မြို့စားမင်းရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်မလား”
အရာရှိတစ်ဦးက ခန့်မှန်းကြည့်သည်။
ကျန်းယွီရှူးက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။
“မြို့စားမင်းက လူရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး ကြွားဝါတတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ် ရန်သူလား၊ မိတ်ဆွေလား ဆိုတာပဲ ငါတို့ မသိတာ”
လူအုပ်ကြားတွင် လီကော်ကျူး၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသလိုလို၊ စိုးရိမ်နေသလိုလို ဖြစ်နေသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ရမယ်”
ဟု ထောင်မင်ရှန်းက တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီး ရဲ့တုန်းမင်းက အစောင့်တပ်များကို သူ့နောက်လိုက်ရန် အမိန့်ပေးကာ နန်းတွင်းဥယျာဉ်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားသည်။
သူတို့ နန်းတွင်းဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။
အချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ပိုင်းစီ ပြတ်နေပြီး အချို့မှာမူ အသားစိုင်များအဖြစ် ကြေမွနေသည်။
၎င်းတို့မှာ နန်းတွင်းသူများ၊ မိန်းမစိုးများနှင့် ဓားအစောင့်တပ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ ဥယျာဉ်ကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး စောင့်ကြပ်နေသော အစောင့်စစ်သားများပင် ပါဝင်သည်။
ဧရာမ မြေနဂါးလေးကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်လျက် လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ အောက်တွင် အနည်းငယ် ခါးကုန်းနေသော သက်ကြီးတာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ဖန့်ချန်နှင့် ရင်ဆိုင်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
တာအိုဆရာကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီကော်ကျူး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားသည်။
“ဘယ်သူမှ အနားမကပ်နဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ငါတို့ ဝင်ပါလို့ မရဘူး”
ဟု ကျန်းယွီရှူးက သတိပေးလိုက်သည်။
အရာရှိကြီးများမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
ထိုတာအိုဆရာမှာ မည်သူနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် နန်းတော်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။
“ဒါ... ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စွမ်းအားလား”
ကျိလင်ရှင်းက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူနှင့် သူ၏ အိမ်မက်ဆိုး မြင်းစီးသူရဲတပ်ဖွဲ့မှာ မှင်တက်နေကြသည်။
သူတို့သည် ယခင်က ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းဆောင်ချက်များကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုလူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုသူတို့မှာ အပေါ်ယံမျှသာ ရှိသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။
ထိုပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော နဂါးကြီးများမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် နှင်းရေခဲအင်ပါယာ မြို့တော်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်ပေသည်။
“ဖန့်... ဖန့်မြို့စားမင်း... သူ...”
ရှယွမ်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဖန့်ချန်၏ အင်္ကျီစကို မသိမသာ ဆွဲထားမိသည်။
နန်းတွင်းသူ ရှန်းကျိန်းက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရှယွမ်ကို မတော်တဆမှု မဖြစ်စေရန် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားသည်။
တာအိုဆရာကြီးသည် ဖန့်ချန်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်
“မင်းက... မဟာရှက ဖန့်ချန်လား”
ဟု မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်မေးသည်။
“ငါက ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ဘုန်းကြီးကျောင်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပါ ငါ့အကြောင်း ကြားဖူးလား”
ဟု တာအိုဆရာကြီးက ဆိုသည်။
ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ဘုန်းကြီးကျောင်း
လူတိုင်း စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသနည်း ဆိုသည်ကို မသိကြပေ။
သူတို့၏ ဗဟုသုတမှာ နည်းပါးလှသည်။
ကျယ်ပြန့်လှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ ဟိုမှာဘက်တွင် သတ္တဝါပေါင်းစုံ မှီတင်းနေထိုင်ရာ ကျွန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို သူတို့ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ကြပေ။
“ဪ... ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုး”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ ပြီးတော့ ဘာအပြစ်မှမရှိတဲ့ ဒီလူသားတွေကို ဘာလို့ သတ်ဖြတ်နေတာလဲ ခင်ဗျား ကံကြမ္မာ အကျိုးပေး တွေကို မကြောက်ဘူးလား ဘေးဒုက္ခ သုံးပါးနဲ့ ကပ်ဘေး ကိုးပါး ကိုကော မကြောက်ဘူးလား”
“ဘေးဒုက္ခ သုံးပါးနဲ့ ကပ်ဘေး ကိုးပါး ဟုတ်လား”
တာအိုဆရာကြီးက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
“ငါက အခြေခံအုတ်မြစ် တောင် မတည်ဆောက်နိုင်သေးဘူး အဲဒီ ကပ်ဘေးတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငါ့မှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ ငါ့အတွက်တော့ ဒီလူသားတွေရဲ့ အသက်က ပုရွက်ဆိတ်တွေလောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိတာ ငါ စိတ်ကောင်းဝင်နေရင်တော့ လွှတ်ထားပေးမယ်၊ စိတ်မရှည်ရင်တော့ ခြေထောက်နဲ့ နင်းချေပစ်ရုံပဲ”
လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။
သူတို့သည် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်စိထဲတွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အချိန်မရွေး အနင်းခြေခံရမည့် ဘဝများပါလား။
တာအိုဆရာကြီးက ဆက်ပြောသည်။
“မင်းနဲ့ စကားအပိုတွေ ပြောဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး ငါ့တပည့် ပြောပြချက်အရ နဂါးကျောရိုး လေလံပွဲကရတဲ့ ကျင့်စဉ်က မင်းဆီမှာ ရှိနေတယ်ဆို”
“မှန်တယ်”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိမ့်သည်။
“တာအိုဆရာက အဲဒါကို ပြန်ယူချင်လို့လား”
“အဲဒါက ငါ့ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ ပစ္စည်းပဲ အဲဒါကို ပြန်ပေးဖို့ ငါ တောင်းဆိုချင်တယ်”
ဟု တာအိုဆရာကြီးက ပြုံးစစဖြင့် ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ ကျုပ် က မပေးချင်ဘူးဆိုရင်ကော”
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။
တာအိုဆရာကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တက်သွားသည်။
“ဖန့်ချန် မင်းက အဆိပ်ဘုရင်ကို အနိုင်ယူလိုက်ရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အတုမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား မင်း ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၁၂ ရှိတဲ့သူနဲ့ တစ်ခါမှ ရင်ဆိုင်ဖူးလို့လား ငါက လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရုံနဲ့ ဒီမြို့ထဲကလူတွေကို အကုန်သတ်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား”
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကြရသည်။
အကယ်၍ ယနေ့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလျှင် မဟာရှ မြို့တော်ကြီးသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
မြို့တော် ပျက်စီးသွားလျှင် မဟာရှအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးလည်း ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားမည် မဟုတ်ပါလား။
ဖန့်ချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တာအိုဆရာကြီးထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို ကျုပ် တစ်ခါမှ မထိရသေးဘူး ခင်ဗျား ရှာနေတဲ့ ကျင့်စဉ်က အထဲမှာ ရှိမှာပါ”
ဟု ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
အရာရှိကြီးများ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားကြပြီး ကျိလင်ရှင်းက ဖန့်ချန်ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်မိသည်။
ဖန့်ချန်ပင်လျှင် ထိုတာအိုဆရာကြီး၏ စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်သွားကြသည်။
တာအိုဆရာကြီးသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သွင်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ခေါင်းညိမ့်လိုက်ပြီး
“ဒါပဲ”
ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူက လီကော်ကျူးကို လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်းရဲ့သားက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို အရှက်ခွဲခဲ့တယ် သူ မသေသေးပါဘူးဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဆေးစမ်းသပ်ခံ အဖြစ် တစ်သက်လုံး နေသွားရလိမ့်မယ် မင်း သူ့ကို ဘာများ မှာချင်သေးလဲ ဒါ မင်းတို့ အချင်းချင်း နောက်ဆုံး တွေ့ရတာပဲ၊ နောက်ဆို ပြန်တွေ့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ လီကော်ကျူးထံသို့ ရောက်သွားပြီး အလွန် အံ့ဩသွားကြသည်။
“ဘာ”
ကျန်းယွီရှူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ပဉ္စမမင်းသားက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လီကော်ကျူးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
လီကော်ကျူးမှာမူ သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်သားက ခင်ဗျားကို သစ္စာဖောက်တယ် ဒါ တစ်ခုခု မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ် သူ ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
“ငါ့ရဲ့ တပည့်ကြီး က သူ့လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာ”
တာအိုဆရာကြီးက လှောင်ရယ်သည်။
“ဆင်ခြေပေးမနေပါနဲ့ သူ့ကို မှာချင်တာရှိရင် ပြော၊ ငါ ပြောပေးမယ်။”
လီကော်ကျူး၏ စိတ်ထဲတွင် ဗရုတ်သက္ခ ဖြစ်သွားပြီး ဘာမှ မတွေးနိုင်တော့ပေ။
လီကော်ကျူးမှာ ရှုပ်ထွေးတုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာကြီးက သူ့ကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
သူသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့ ဖန့်ချန်”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ မြေနဂါးလေးကောင်မှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသဖြင့် လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။
ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သွားသောအခါ တာအိုဆရာကြီးမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။
နန်းတွင်းဥယျာဉ်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်က ရှယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး ကျင့်ကြံသူယ တွေရဲ့ စွမ်းရည်ကို မြင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား”
“မြင်... မြင်ခဲ့ပါတယ်”
ရှယွမ်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း ဖြေရှာသည်။
“ဒါကြောင့် အရှင် ကြိုးစားရမယ်ယ တစ်နေ့မှာ မဟာရှဟာ ဒီကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ရမ်းကားမှုတွေကို တွန်းလှန်နိုင်လောက်အောင် အင်အားတောင့်တင်းလာရမယ်”
ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုကာ ရှယွမ်၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး လျိုမူနှင့် အခြားလူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
နန်းတော်မှ ထွက်လာသောအခါ ကျိလင်ရှင်းက သတ္တိမွေး၍ မေးလိုက်သည်။
“မြို့စားမင်းဖန့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကို သွားတွေ့လို့ ရမလား”
“မလိုတော့ဘူး မင်းရဲ့ တာဝန် ပြီးသွားပြီ အခု ပြန်လို့ ရပြီ”
ဂျီလင်ရှင်း၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦး။”
သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည်လည်း ကြာရှည် မနေတော့ဘဲ လျိုမူကို ခေါ်ကာ တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ထွက်ခွာသွားပါတော့သည်။