Ominous Arrival
Vol. 71 Ch. 1050
“ဟင်?”
ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်မှာ ဆွံ့အသွားရပြန်တော့သည်။
အရှုပ်အထွေးခန္ဓာကိုယ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သည်ဆိုသည်ကို သူနားလည်သော်လည်း “အရှုပ်အထွေး မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံထားနိုင်သည်” ဆိုသည့်စကားမှာ မည်သိုသောအဓိပ္ပာယ်ပါနည်း။
ထိုအရာမျိုးကို သူတစ်ခါမှပင် မကြားဖူးပါချေ။
သို့သော် ချက်ချင်းမှာပင် သူ လောထျန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ တစ်ခုကို သတိရသွား၏။
အစောပိုင်းတွင် လောထျန်းတစ်ယောက် ထျန့်ကျီတောင်သခင်ကြီးအား သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က အရှုပ်အထွေးခန္ဓာကိုယ်၏ အရောင်အဝါကို လုံးဝထုတ်မပြခဲ့ပေ။
၎င်းမှာ လောထျန်းက သူ့အစွမ်းအစစ်အမှန်ကို လုံးဝအသုံးမပြုခဲ့ဆိုသည့် သဘောပါပင်။
တစ်ဖက်လူမှာ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိသည့် နိမိတ်ဆိုးသတ္တဝါကြီး ဖြစ်ပါလျက် လောထျန်းက အစွမ်းပြည့်မသုံးဘဲ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်သာ အပြတ်ရှင်းနိုင်ခဲ့သည်လား။
သို့ဆိုလျှင် သူသာ အင်အားအပြည့်သုံးမည်ဆိုပါက မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းနေမည်နည်း။
ထိုစဉ် လူအုပ်ထဲမှ လောဖုန်းက လောထျန်းထံသို့ လျှောက်လာကာ ဆိုပါသည်။
“ထျန်းလေး ... ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ?”
လောထျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေ၏။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရလို့ အချိန်နည်းနည်း ပိုကုန်သွားတာပါ”
၎င်းကို ကြားရသောအခါ ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်နှင့် အခြားသူများ စကားပင် မဆိုနိုင်ကြတော့ပေ။
လောထျန်းက မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအား သတ်ရသည်ကို ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်သလို ပြောနေသည်မဟုတ်ပါလား။
“ဩော်... အဲ့ဒီလိုလား။ ငါက အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခုများလားလို့”
လောဖုန်းကလည်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လောထျန်းသည် အရှုပ်အထွေး နတ်ဘုရားမြို့တော် လျှို့ဝှက်ဒေသထဲ၌ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးကိုပင် သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယခု မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို သတ်လိုက်ခြင်းက သူတို့အတွက် အထူးအဆန်း မဟုတ်တော့ပါချေ။
သို့သော် သူတို့သားအဖ၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော အမူအရာကိုမြင်သည့် ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်မှာမူ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပါ၏။
ထိုလူအုပ်မှာ ဘယ်လို ဘီလူးသတ္တဝါတွေပါလဲ?
သူ ရှေ့မှလူအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောစရာစကားလုံးပင် ရှာမတွေ့တော့ပါ။
ထိုစဉ်မှာပင်...
ဝူး...
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နိမိတ်ဆိုးအရောင်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် လွင့်ပျံလာသည်။
“ဟင်?”
ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရောင်အဝါ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ထျန့်ကျီတောင်၏ အတွင်းဘက်အကျဆုံးနေရာမှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုအရောင်အဝါကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ့မျက်နှာထားလည်း သိသိသာသာ ပျက်သွားတော့သည်။
“ဒုက္ခပါပဲ... ငါ ဒါကို ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ?”
သူ တုန်တုန်ယင်ယင်အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်ပင် လောထျန်းရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် အရောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေးလောထျန်း... အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူး!”
“ဟင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
လောထျန်း သူ့အား လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
တဖက်လူမှာ အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်လွယ်လွန်းနေသဖြင့် တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေသလားဟုပင် သူ ထင်မိသွားသည်။
သို့သော် ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်မှာ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တုန်တုန်ယင်ယင်အသံဖြင့် ပြောပါသည်။
“ကျုပ် တစ်ခု မေ့သွားတယ်။ ဒီတားမြစ်နယ်မြေတွေရဲ့ အရှင်သခင်တွေကို သတ်လို့ မရဘူးဗျ!”
“ဘာလို့ သတ်လို့ မရတာလဲ?”
လောထျန်း မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်၏။
ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်က ထျန့်တောင်တောနက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောပါသည်။
“ဒီတားမြစ်နယ်မြေသခင်ကြီးတွေဆိုတာ နတ်ဘုရားတောအုပ်က ဒေသကြီးကိုးခုကို ကျူးကျော်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့တွေပဲဗျ! သူတို့ရဲ့ တာဝန်က ဒေသကြီးကိုးခုထဲကို မလာချင်တဲ့ နိမိတ်ဆိုးကြီးတွေ မရောက်လာအောင် တားဆီးထားဖို့ပဲ!”
“တကယ်တော့ ပုံမှန်ဆိုရင် နတ်ဘုရားတောအုပ်နဲ့ နိမိတ်ဆိုးတွေက ဒီကို ဆင်းမလာနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတားမြစ်နယ်မြေသခင်ကြီးတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တကယ့်နိမိတ်ဆိုး အမှတ်အသားတွေ ရှိနေတယ်။ ဆိုတော့ သူတို့ သေသွားတာနဲ့ သူတို့နောက်ကွယ်မှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတောအုပ်က အစွမ်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဒေသကြီးကိုးခုထဲ ပို့လွှတ်နိုင်သွားပြီ!”
"ရောက်လာမယ့် အစွမ်းနဲ့ အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲ့လိုအစွမ်းတွေ ကျလာတိုင်း ဒေသကြီးကိုးခုအတွက် ကပ်ဘေးကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့တာချည်းပဲ "
"အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့ သမိုင်းတစ်လျှောက်က ပါရမီရှင်တွေဟာ ဒီတားမြစ်နယ်မြေသခင်ကြီးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ အများအားဖြင့် ချုပ်နှောင်တာကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။ တကယ်ကို ရှားရှားပါးပါး အခြေအနေမျိုးမှာမှ ဒီကောင်တွေကို သတ်ကြတာ"
သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ အခု ထျန့်ကျီတောင်သခင်ကြီးက အသတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ သူ့နောက်ကွယ်က နတ်ဘုရားတောအုပ်ကလဲ သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုကို အသုံးချပြီး ဒီနေရာကို အစွမ်းတွေ ပို့လွှတ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့ ”
သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်...
ဘုန်း!
ထျန့်ကျီတောင်တောနက်ထဲ၌ တစ်ခုခု ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည့်အလား အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယခင်က ထိုနေရာတွင် လောထျန်းချထားခဲ့သော ရေတွက်၍မရသည့် အစီအမံများစွာ ရှိပါ၏။
သို့သော် လက်ရှိတွင် ထိုအစီအမံများမှာ ပူဖောင်းများကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲပျက်စီးနေပါတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာမှ လူအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြ၏။
“ဘာဖြစ်တာလဲ? သခင်လေး ချထားတဲ့ အစီအမံတွေက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ပျက်သွားတာလား?”
လောရုံက အဝေးသို့ မယုံနိုင်စွာကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ဝါး... အံ့ဩစရာကြီး!”
လုံယီရွှယ်ကလည်း မယုံနိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသား ကြည့်နေ၏။
ယခင်က သူမ ပျင်းသည့်အခါတိုင်း ထိုအစီအမံများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်လေး လှုပ်သွားအောင်ပင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
သေချာဂရုမစိုက်မိသည့် အချိန်မျိုးဆိုလျှင် တန်ပြန်ထွက်လာသည့် အစွမ်းကြောင့် ဒဏ်ရာပင် ရနိုင်ပါသေးသည်။
သို့သော် ယခုမူ ထိုအစီအမံကြီးများက အပိုင်းလိုက် အပိုင်းလိုက် ပျက်စီးနေကြလေပြီ။
၎င်းက ဘယ်လိုအစွမ်းမျိုးပါလဲ။
ဂျိမ်း!
ထိုစဉ် အစီအမံနောက်တစ်ခု ထပ်မံ ကြေမွသွားပြန်သည်။
၎င်းနှင့်အတူ သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးနှင့် ခြံစည်းရိုးများလည်း လေထဲသို့ လွင့်စင်သွား၏။
ပြီးနောက်တွင်ကား အစီရင်များကို ဖျက်ဆီးနေသည့် တရားခံ နောက်ဆုံး ထွက်လာပါတော့သည်။
“ဒါ... ဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ?”
“လက်ကြီးလား? ဒါပေမဲ့... ရွံစရာကြီးကွာ!”
လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကုန်ကြ၏။
တဖက်တွင်မူ ... ထျန့်ကျီတောင်တန်းအောက်ဘက်မှ ပေရာချီရှည်လျားသော ဧရာမ လက်မောင်းကြီးတစ်ခု ငရဲတွင်းနက်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ထွက်လာပါသည်။
ထိုလက်မောင်းကြီးမှာ တစ်ခုလုံး မည်းနက်နေပြီး နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
တစ်ခါတစ်ရံ အငွေ့အသက်များ နည်းပါးသွားသည့် နေရာတွင် လက်မောင်း၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို တွေ့ရသော်လည်း ၎င်းကပင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှပါသည်။
ပုပ်ပွနေသော အသားများနှင့် ပြည်ပုပ် သွေးပုပ်များလည်း ထိုလက်မောင်းပေါ်မှ တစိမ့်စိမ့် စီးကျနေပါ၏။
ထိုအရည်များ စီးကျသည့်အခါတိုင်းလည်း အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေကြပုံရသော လူများစွာ၏မျက်နှာများ ပေါ်လာကာ အော်ဟစ်သံများလည်း ထွက်လာပြီးမှ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတတ်ပါသည်။
ထိုလက်မောင်းကြီးကိုယ်တိုင်မှာ ငရဲဘုံတစ်ခု အလား ။
“ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်...”
ထိုစဉ် တိမ်လွင့်ဓားဂိုဏ်းမှ ဝတ်စုံဖြူအဘိုးအိုက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ဘေးမှ ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သေချာကြည့်လိုက်လျှင်လည်း သူ့မျက်လုံးများထဲ အတိုင်းအဆမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်နိုင်ပါသည်။ သူ အလွန်ကြောက်နေသည်မှာ အသိသာပင် ။
“မသေမျိုးဘုရင်ကြီး... ဒါက မဟုတ်မှလွဲရော...”
ဝတ်စုံဖြူအဘိုးအို သဘောပေါက်သွားသည်။
ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်က ခေါင်းညိတ်ပြ၍ ပြန်ပြော၏။
“သူပဲ! အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားတောအုပ်မှာ ငါ တွေ့ခဲ့တဲ့သူပဲ!”
သူ့စကားကြောင့် ဘေးလူများအားလုံး မှင်သက်တုန်လှုပ်ကုန်ကြတော့သည်။
ထိုလက်မောင်းပိုင်ရှင်မှာ ဒါလောင် မသေမျိုးဘုရင်အား အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရစေခဲ့သည့် နိမိတ်ဆိုး သတ္တဝါကြီးလား။
ထိုသတ္တဝါ၏ လက်မောင်းက ယခု ဒေသကြီးကိုးခုထဲသို့ အမှန်တကယ် ရောက်လာတာပါလား။
“သခင်လေးလောထျန်း?”
အခြားတစ်ဖက်မှ ဝတ်စုံနက်အဘိုးအိုကမူ သိပ်မတုန်လှုပ်ဘဲ လောထျန်းအား လှမ်းမေးလိုက်သည်။
လောထျန်းထုတ်ပြခဲ့သော အစွမ်းများက ကြောက်ဖို့ကောင်းလှပေရာ ... တဖက်ရန်သူက နတ်ဘုရားတောအုပ် ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် လောထျန်း၏ ပုံစံကြောင့် သူ့ရင်တစ်ခုလုံး လေးလံသွားပါတော့၏။
လောထျန်းတစ်ယောက်မှာကား နေရာတွင်သာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေကာ ထိုလက်မောင်းကြီးရှိရာဘက်သို့ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး လုံးဝ စိတ်လွတ်နေသည့်ပုံပင်။
၎င်းကို ကြည့်ပြီး အဘိုးအို၏ နှလုံးသား တစ်စစီ ကြေမွသွားရတော့၏။
"လောထျန်းတောင်မှ ဒီအစွမ်းကို ကြောက်နေတာလား? ဒါ နတ်ဘုရားတောအုပ်ရဲ့ အစွမ်းအစစ်လား?"
သူ့ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
ယနေ့တွင် ချင်းယွမ်ဒေသကြီး အမှန်တကယ် ပျက်စီးရတော့မည်ထင်ပါသည်။
ထိုသို့တွေးရင်း သူ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်ကျောမှ ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်ကာ လက်မောင်းကြီးဆီသို့ ရွယ်လိုက်သည်။
“မိတ်ဆွေတို့... ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီကို လာတာ သေဖို့ အသင့်ပြင်ပြီးသား မဟုတ်လား? အခုမှ ဘာလို့ ကြောက်နေကြမှာလဲ? ငါ့အမြင်တော့ ဒီအရာကြီး ထွက်လာတာ ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ တားမြစ်နယ်မြေသခင်ကြီး လက်ထဲမှာ သေရတာထက် ဒီလိုအရာမျိုး လက်ထဲမှာ သေရတာက ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတာပေါ့ကွာ!”