အခန်း (၆၄)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၆၄

လျိုဝေကောသည် သူ ပုံမှန်ထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အလုပ်လုပ်နေစဉ် သူ့နားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? မနေ့က ပြန်တုန်းက အကောင်းသားပဲ။ အိပ်ရေးမဝလို့လား ဒါမှမဟုတ်... စိတ်မကြည်လို့လား?"

"စိတ်မကြည်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ချီဖန့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက သိလို့လား?"

ထိုအကြည့်၏ ဖိအားကြောင့် လျိုဝေကောမှာ အနောက်သို့ အမြန်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ "ငါ မသိပါဘူး! ကောလာဟလတွေ မလွှင့်ပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကိုလည်း ဘာမှ မပြောနဲ့ဦး"

သူ၏ လေသံမှာ အတော်လေးကို ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။ ချီဖန့်ကတော့ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်၍အလုပ်လုပ်နေသည်။

သို့သော် လျိုဝေကောမှာ ကြာကြာ တိတ်တိတ်မနေနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူ မကြာမီမှာပင် မေးလိုက်သည်။"ဟိုနေ့က မင်းကို လာရှာတဲ့သူကို တွေ့ပြီလား?"

ချီဖန့်က သူ့ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ "အင်း"

"သူတို့ ရှာနေတဲ့သူ ဟုတ်လား?" လျိုဝေကောက ထပ်မေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး"

ချီဖန့်၏ အဖြေမှာ ပြတ်သားလှသည်။ သူသည် ပေါက်ပြားကို လွှဲယမ်းကာ ပေါင်းပင်များကို တိတိကျကျ ခုတ်ဖြတ်နေသည်။ "သူတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး"

လျိုဝေကော စိတ်ထင်လို့လား မသိသော်လည်း ချီဖန့် ပေါင်းပင်များကို ခုတ်နေပုံမှာ... အတော်လေး ပြင်းထန်နေသလိုပင်။ ပေါက်ပြားသွားမှာ အလင်းရောင်အောက်တွင် အန္တရာယ်ရှိစွာ တောက်ပနေသည်။

"အခုတလော ဘာမှ အဆင်မပြေဘူး"

လျိုဝေကောက ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ ဒုက္ခများကို စဉ်းစားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူမ အိမ်ပြန်ပြီး စုံစမ်းကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှ မသိရဘူး။ သူမအဖေက သူမကို ကျန်းမိသားစုဆီ ပစ္စည်းတစ်ခု သွားပို့ခိုင်းသေးတယ်။ ငါတို့တွေကြားမှာ အဆင်ပြေနေတာပဲကို၊ သူတို့က ဘာလို့ ခွဲပစ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေကြတာလဲ?"

"မင်း သူမနဲ့ မခွဲချင်ဘူးလား?"

ချီဖန့်က ပေါင်းပင်များ ခုတ်ပြီးနောက် နောက်တစ်ပင်၏ အမြစ်နားတွင် မြေကြီးများကို စုပုံပေးလိုက်သည်။

"မခွဲချင်တာပေါ့။ မင်းကော ယန်ရွှယ်နဲ့ ခွဲချင်လို့လား?"

လျိုဝေကောမှာ မေးခွန်းထုတ်ရာတွင် အတော်တော် တော်သူဖြစ်သည်။ မေးပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ? အကြံကောင်း တစ်ခုခု ရှိလား?"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သူ၏ သူငယ်ချင်း၏ အရည်အချင်းကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ထက်မြက်လှသော သူငယ်ချင်းက ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ - "သူမကို မင်းရဲ့ ညီမလေးအဖြစ်ပဲ တော်စပ်လိုက်လေ။ ဒါဆိုရင် မင်းတို့က အမြဲတမ်း မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်နေမှာပဲ"

ယန်ရွှယ်သည် ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အလုပ်ဆင်းသည့်အချိန်အထိ ဤအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။

လျိုဝေကောသည် ဟွမ်ဖန့်ယင်း စောစောက ခူးထားသော ရွှေရောင် ကမာမှိုများကို လာပို့ခဲ့သည်။ "သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းကတင် ဆယ်ပေါင်ကျော် ရတာ။ ငါ့အိမ်မှာ အကုန်မစားနိုင်လို့"

နွေဦးရာသီမှာ ရွှေရောင် ကမာမှို၊ ဆောင်းဦးရာသီမှာတော့ အေးခဲမှိုများ ထွက်လေ့ရှိသည်။ ဇွန်လဆန်းပိုင်းသည် ဒေသခံများအတွက် မှိုစားရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။

ဤမှိုများသည် လဲကျနေသော သို့မဟုတ် သေနေသော သစ်ပင်များပေါ်တွင် ပေါက်လေ့ရှိပြီး ကနုကမာ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသည်။ ရင့်သန်သော မှိုအုပ်စုတစ်ခုမှ ဆယ်ပေါင်ကျော် အလွယ်တကူ ရနိုင်သည်။

လျိုဝေကော ယူလာသည့် အပိုင်းမှာ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း လေးငါးပေါင်ခန့် အလေးချိန်ရှိကာ ၎င်း၏ အနားသတ်များမှာ လတ်ဆတ်သော အဝါနုရောင် ရှိနေသည်။

အေးခဲမှိုများနှင့် မတူသည်မှာ ဤမှိုများကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားရခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ကြာကြာထားလျှင် ပုပ်သွားနိုင်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က ငြင်းမနေဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။

သူမ လက်ခံသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဝေကောက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလာသည်။ "မင်းရဲ့ ချီဖန့်က စိတ်တိုနေတာလား? ငါက ကျိုးဝမ်ဟွေ့နဲ့ မခွဲချင်ဘူးလို့ ပြောတာကို၊ သူက သူမကို ငါ့ညီမလေးအဖြစ် တော်စပ်လိုက်ဖို့ အကြံပေးတယ်လေ"

"သူက ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို ရှင့်ရဲ့ ညီမလေးအဖြစ် လုပ်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား?" ယန်ရွှယ် မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လိုက်သလဲ။ ချစ်သူတွေကို မောင်နှမတွေအဖြစ် ပြောင်းခိုင်းတာပဲ။ "ရှင် မပြောသင့်တာ တစ်ခုခု ပြောမိလို့လား?"

သို့မဟုတ်လျှင် ချီဖန့်က လျှာစောင်းထက်သူ ဖြစ်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းများကိုတော့ ချန်လှပ်ထားတတ်သည်။

"ငါ ဘာပြောမိမှာလဲ?" လျိုဝေကောမှာ ပြဿနာကို ခုထိ နားမလည်သေးပေ။

"ငါက ပြောရုံတင်ပါ၊ သူက—"

ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို မပြောရန် သတိပေးထားသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် သူ စကားဖြတ်လိုက်သည်။ သူက အမြန်ပဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "သူက မနက်စောစောကတည်းက စိတ်မကြည် နေတာလို့ပဲ ပြောတာပါ"

ထိုစကား ပြောပြီးရုံရှိသေး ချီဖန့်က အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုဝေကောမှာ ချက်ချင်းပင် လစ်ထွက်သွားတော့သည်။ "အခု... ငါ သွားပြီ။ ငါ့အိမ်မှာလည်း ဒါတွေပဲ ချက်နေတာ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ဆီကိုလည်း နည်းနည်း သွားပို့ဦးမယ်"

ယန်ရွှယ်သည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးမှ ချီဖန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မနက်စောစောကတည်းက စိတ်မကြည်ဘူးဆိုတာ ရှင် သူ့ကို ပြောလိုက်တာလား?"

"မဟုတ်ဘူး" ချီဖန့်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင်တို့နှစ်ယောက် ကျွန်မကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားပြန်ပြီ" ယန်ရွှယ်က ခပ်နောက်နောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြန်ပြီ" ဟူသော စကားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါလှပြီး၊ လျိုဝေကော၏ သတိပေးချက်ဖြစ်သော "သတိထားဦး၊ မင်းမိန်းမက မင်းကို အိပ်ရာ ခန်ပေါ်က ကန်ချလိမ့်မယ်" ဟူသည်ကို ချီဖန့်အား ချက်ချင်း သတိရသွားစေသည်။

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ "သစ်တောစခန်းမှာ ကိုယ့်နာမည်နဲ့ တူတဲ့သူ ရှိလားဆိုတာကို သူ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး အရင်က စုံစမ်းခိုင်းထားလို့ပါ"

"ဒါဆို ရှင့်ကို တခြားတစ်ယောက်လို့ မှားယွင်းခဲ့တာကို ကျွန်မက နောက်ဆုံးမှ သိရတာပေါ့?" ယန်ရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ချီဖန့်က ချက်ချင်း ငြင်းဆိုသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ် သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပေးဖို့ပဲ အကူအညီတောင်းတာပါ။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မပြောခဲ့ပါဘူး"

ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ယုံမယုံ အတည်မပြုဘဲ မှိုများကို ခြွေရန် ဇလုံတစ်ခု သွားယူလိုက်သည်။

မှိုများကို ဓားဖြင့် မလှီးသင့်ပေ။ လက်ဖြင့် ဆွဲခြွေခြင်းကသာ သဘာဝအရသာကို အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည်။

အိမ်မှုကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ချီဖန့်က အမြဲတမ်း တက်ကြွသည်။ သူသည် ချက်ချင်း သူမနှင့်အတူ ဝိုင်းလုပ်ပေးပြီး၊ ပြီးသွားသောအခါ မီးဖိုကြီးတွင် မီးမွှေးပေးသည်။

သူတို့သည် ရွှေရောင် ကမာမှိုတစ်ဝက်ကို ကြက်ဥနှင့် ဟင်းချိုချက်ပြီး၊ ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ ဂျုံမှုန့်လူးကာ ဆီပူပူတွင် ကြော်လိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တောဝက်ဆီများ ရှိနေသေးသည်။ ကြော်ပြီးနောက် မှိုများကို ဇကာပေါ်တွင် ဆီစစ်ကာ၊ ထို့နောက် ဇလုံတစ်ခုထဲတွင် အခြောက်မှုန့် နယ်ဖတ်လိုက်သောအခါ အားလုံး ညီညီညာညာ ဖြစ်သွားသည်။

ညစာစားချိန်တွင် ဟင်းချိုတစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံဖြင့် လျှာပေါ်တွင် လတ်ဆတ်မှုက ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ၊ မကြာမီမှာပင် မှိုကြော်၏ ကြွပ်ကြွပ်ရွရွနှင့် နူးညံ့သော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရာသီဥတုက အတော်လေး ပူနွေးနေသဖြင့် ဟင်းချိုတစ်ဝက်လောက် သောက်ပြီးချိန်တွင် ယန်ရွှယ်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစလေးများ ထွက်လာသည်။

ချီဖန့်က သတိပြုမိသဖြင့် သူမကို လက်ကိုင်ပုဝါ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးများ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်မှအပ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ယန်ရွှယ်၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော ညှပ်ရိုးပေါ်ရှိ မှဲ့လေးဆီသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

သူမ ခိုးကြည့်နေသည်ကို သူမိသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးဆတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူစကားမပြောရသေးမီ အပြင်ဘက်မှ အဒေါ်ကော၏ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ချီဖန့်! လျိုဝေကော တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတယ်!"

ယန်ရွှယ် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူ ဆတ်ခနဲ တောင့်တင်းသွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

အဒေါ်ကောသည် ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူမနောက်တွင် ထျဲတန်လေးလည်း ပါလာသည်။

"ထျဲတန်ကို ထမင်းစားဖို့ သွားခေါ်တာ ချောင်းနားမှာ သူတို့ သတ်ပုတ်နေကြတာ မြင်ခဲ့လို့"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ထမင်းကို ကမန်းကတန်း စားသောက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရောက်သွားချိန်တွင် မြစ်ကမ်းနား၌ လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေပြီဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောနှင့် ကျန်းသဲ့ပေါင်တို့ကို လူအများက ဆွဲထားကြရသည် - တစ်ယောက်က ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ ပါးစပ်မှ သွေးထွက်နေသည်။

ယန်ရွှယ်၏ အကြည့်မှာ အနီးအနားတွင် ရှိနေသော ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ထံသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ ဇလုံတစ်ခုကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဇလုံထဲရှိ ရွှံ့ပေနေသော အဝတ်စိုများကို ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျနေသည်။

သူမသည် ချောင်းနားတွင် အဝတ်လျှော်နေစဉ် ကျန်းသဲ့ပေါင် ရောက်လာပြီး လျိုဝေကော ဒေါသထွက်စေမည့် တစ်ခုခုကို လုပ်ခဲ့ (သို့မဟုတ် ပြောခဲ့) သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

လူများ ဆွဲထားသည့်ကြားမှပင် လျိုဝေကောက ကျန်းသဲ့ပေါင်ကို လှမ်းအော်နေဆဲဖြစ်သည်။ "သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ထိကြည့်စမ်း၊ ငါ့အကြောင်း သိစေရမယ်!"

"ငါ ထိလိုက်ပြီလေ! မင်းက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ?"

ကျန်းသဲ့ပေါင်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ ဆွဲမထားကြပါ။ အကြောင်းမှာ သူက အရိုက်ခံထားရသူ ဖြစ်နေ၍ပင်။

သူက မြေကြီးပေါ်သို့ သွေးပုတ်တစ်ခု ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ "သူက ငါ့မိဘတွေ စီစဉ်ထားတဲ့ သတို့သမီးလောင်းပဲ။ ငါကြိုက်တာငါလုပ်မယ်။ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!"

လျိုဝေကောက ထပ်မံအတင်းရုန်းသော်လည်း အမျိုးသား အလုပ်သမားအချို့က သူ့ကို ဝိုင်းဆွဲထားကြသည်။

"စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ဦး!"

"မင်းတို့ ပြောဖို့ လွယ်တာပေါ့ - သူ နှောင့်ယှက်နေတာက မင်းတို့မိန်းမမှ မဟုတ်တာ!" လျိုဝေကော ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ချီဖန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး လျိုဝေကောကို ဆွဲထားသူတစ်ဦးကို ပုတ်လိုက်ကာ "မျက်နှာလိုက်နေတာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာမှာ အမြဲပြုံးနေတတ်သော လျိုဝေကောထက် ပို၍ ချဉ်းကပ်ရခက်ပုံပေါ်စေသည်။

ထိုလူက အလိုလိုပင် လက်ကို လျှော့လိုက်မိသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ စိတ်မထိန်းနိုင်မှာ စိုးလို့ပါ"

ထိုအတောအတွင်း ယန်ရွှယ်သည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့နားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ "အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူမမျက်နှာကို ကမန်းကတန်း သုတ်လိုက်သည်။ "ငါ... ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"

ကျန်းသဲ့ပေါင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ဟန်ဆောင်မနေစမ်းနဲ့။ လျိုဝေကောက ထိရင်တော့ရပြီး ငါထိတော့ သေမလိုဖြစ်နေတာလား?"

အလုပ်သမားများက အခြေအနေ ပိုဆိုးတော့မည်ကို သိသဖြင့် လျိုဝေကောကို ထပ်ပိတ်ဆို့ရန် ပြင်ကြသော်လည်း ချီဖန့်က သူတို့ကို ပါးပါးနပ်နပ် ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။

လွတ်သွားသည်နှင့် လျိုဝေကောသည် ကျန်းသဲ့ပေါင်ကို လက်သီးတစ်ချက် အားရပါးရ ထိုးလိုက်ပြီး ကန်ချက်တစ်ချက်ပါ ထပ်ကျွေးလိုက်ပြီးမှ လူအများက ပြန်ဆွဲသွားကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းသဲ့ပေါင်မှာ ပက်လက်လန်လဲကျသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်နေသည်။

အနီးအနားတွင်ရှိသော ကျန်းကောကွမ်းကလည်း စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ မရဘူးလား? မိန်းကလေးတွေကို နှောင့်ယှက်တာ ကြွားစရာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းသဲ့ပေါင် တောင့်တင်းသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့။ ငါ လျန်ယွဲ့အာဆီမှာ အကြံတောင်းပေးမယ်။ သူမမိသားစုက တိုင်စာ ဘယ်လိုတင်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်"

လျန်ယွဲ့အာ၏ မိသားစုက ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လို တရားစွဲခဲ့သည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။ ကျန်းသဲ့ပေါင် မျက်နှာက ပို၍ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သတင်းကြားသဖြင့် ဟွမ်ဖန့်ယင်းက အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ?"

လူကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ရန်ပွဲက ဆက်ဖြစ်၍မရတော့ပါ - အထူးသဖြင့် ကျန်းသဲ့ပေါင်က အရိုက်ခံထားရသူ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ကျန်းသဲ့ပေါင်က ဒီအတိုင်း အသာတကြည် ထွက်သွားမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက လျိုဝေကောကို အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သူ့အဖေက ငါ့အဖေဆီမှာ အလုပ်ရုံ ဒုတိယကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်အောင် ကူညီပေးဖို့ တောင်းပန်နေတာ။ အနှေးနဲ့အမြန် သူက ငါ့အပိုင်ပဲ။ ငါ စောင့်နိုင်တယ်"

သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ရန်စလိုက်သေးသည်။ "အဲဒီကျရင် သူ့ကို တစ်နေ့ ရှစ်ကြိမ်လောက် ငါ အားရပါးရ လုပ်ပစ်မယ်။ မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?"

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်!"

လျိုဝေကောက သူ့ကို ထပ်မံ ခုန်အုပ်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသော်လည်း ဟွမ်ဖန့်ယင်း ကြည့်နေသဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ရသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ?"

ဟွမ်ဖန့်ယင်းကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့နားသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား သမီး?"

သူမက ဆက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ "သူ့ပါးစပ်က နံစော်နေတာ။ သူပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်နဲ့"

သို့သော် ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကတော့ ထိုစကားကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ သူမအဖေသည် အလုပ်ရုံ ဒုတိယကြီးကြပ်ရေးမှူး ရာထူး လိုချင်နေသည်ဟု ကျန်းသဲ့ပေါင်က တည့်တည့်ကြီး ပြောလိုက်သောကြောင့်ပင်။

အခုဆို စုံစမ်းနေဖို့တောင် မလိုတော့ပါ - သူမအဖေက ဘာကြောင့် သူမကို ကျန်းမိသားစုဆီ အတင်းပေးစားချင်နေလဲဆိုတာ နေထွက်သလို ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ဒုတိယကြီးကြပ်ရေးမှူး ရာထူးလေး တစ်ခုအတွက်နှင့် သူ့သမီးကို ဒီလို လူယုတ်မာလက်ထဲ ရောင်းစားတော့မည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူ့သမီးက တကယ်ပဲ တန်ဖိုးမရှိပုံပေါ်သည်။

ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ ငိုလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ မို့အစ်နေသော်လည်း မျက်ရည်များက မရပ်တန့်နိုင်သည်ကို ကြည့်ပြီး ဟွမ်ဖန့်ယင်းက "ဒါ ဘာတွေလဲကွယ်?" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

လျိုဝေကောမှာလည်း ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမှန်း၊ ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေရှာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ထံ အကူအညီတောင်းသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းသဲ့ပေါင်က တကယ့်လူယုတ်မာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဒီအစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်း မရှိဘူးလား?"

သူက တကယ်ပဲ စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျိုးဝမ်ဟွေ့အပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့လျှင် လျိုဝေကောက နောင်တရရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းသဲ့ပေါင် ဆက်ဆံပုံမှာ - သူတို့သာ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေပြီး သူမကို ပေးစားလိုက်လျှင် ဒါဟာ သူမကို မီးတွင်းထဲ ပစ်ချလိုက်တာနှင့် မခြားပေ။

"နည်းလမ်းတော့ ရှိတယ်" ချီဖန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျိုးမိသားစုက ကျန်းမိသားစုကို အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာလိုက်။ ဒါဆိုရင် အကုန် ပြီးသွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးမိသားစုကို စည်းရုံး၍ မရလျှင် ကျန်းမိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ပြဿနာ၏ အမြစ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရမည်။

လျိုဝေကော၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ "ဘယ်လိုမျိုးလဲ?"

သို့သော် ယန်ရွှယ်ကတော့ ထိုမျှ စိတ်မကူးယဉ်ပေ။ "ကျန်းမိသားစု မရှိတော့ရင်လည်း ဟယ် မိသားစု၊ ဟိုင် မိသားစုတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ..."

ကျိုးမိသားစုကသာ သမီးကို ရောင်းစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် ဝယ်မယ့်သူကတော့ အမြဲရှိနေမှာပင်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ ချီဖန့်က ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အပေါ်ယံ ကုသတာပဲ၊ ရောဂါမြစ်ဖျားကို ကုတာ မဟုတ်ဘူး"

သူတို့၏ စကားလုံးများ ကွဲပြားသော်လည်း ဆိုလိုရင်းကတော့ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားမပြောဘဲ နားလည်မှု တစ်ခု ရသွားကြသည်။

လျိုဝေကောကတော့ သူတို့၏ နားလည်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပါ။ "ဒါဆို တို့တွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ?"

သူသည် ကျိုးဝမ်ဟွေ့နှင့် ပေါင်းဖက်ခွင့်ရဖို့ တစ်ခုတည်းကို မဟုတ်ဘဲ၊ သူမသာ ကျန်းသဲ့ပေါင်နှင့် တကယ် လက်ထပ်လိုက်ရလျှင် ဒုက္ခရောက်မှာကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီဖန့်က သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ဟွမ်ဖန့်ယင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ အဒေါ်တို့ မိသားစုက အနစ်နာခံဖို့ အသင့်ရှိမရှိပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

"ဘာကို အနစ်နာခံရမှာလဲ?" ဟွမ်ဖန့်ယင်းက သဘောမပေါက်သေးပေ။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က နားလည်သွားသည်။ "အဒေါ်တို့က ကျန်းမိသားစုရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးနိုင်မလား ဆိုတာပါပဲ"

အဖေကျိုးက သမီးကို ရောင်းစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို စည်းရုံးနေတာက အပိုပင်။ သူ့စိတ်ကို ပြောင်းဖို့ ကြိုးစားမည့်အစား မိမိတို့ကိုယ်တိုင်က ဝယ်ယူမည့်သူ (သတို့သားလောင်း) ဖြစ်လာရမည်။

ကျန်းမိသားစု ပေးနိုင်တာကို လျိုမိသားစုကလည်း ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနိုင်ရင် အဖေကျိုးရဲ့ သဘောထားက အလိုလို ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျန်းမိသားစုက ရာထူးတိုးဖို့ အဆက်အသွယ်များ ရှိသော်လည်း၊ လျိုမိသားစုကတော့ ပိုက်ဆံနှင့် လက်ဆောင်အမြောက်အမြားကိုပဲ အားကိုးရမည်။ အားလုံးက လျိုမိသားစုက သူမကို ထိုမျှ တန်ဖိုးထားမထားပေါ်မှာပဲ မူတည်သည်။