အခန်း (၆၅)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၆၅

ကျိုးဝမ်ဟွေ့က မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပါ။ သူတို့ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဟင့်အင်း... ကျွန်မအတွက်နဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အဖြုန်းမခံပါနဲ့"

သူမသည် ဟွမ်ဖန့်ယင်းကို ကြည့်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်ကိုလည်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် လျိုဝေကော၏ အကြည့်ကိုတော့ ရှောင်လွှဲကာ မြစ်နားရှိ ပေနေသော အဝတ်များကို ပြန်လျှော်ရန် ဇလုံကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

လျိုဝေကောသည် သူမ၏ အမူအရာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် သူမနောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားသည်။

"ဟေး... ဒါက ဘာသဘောလဲ? ငါနဲ့ မပေါင်းချင်တော့ဘူးလား?"

မြစ်နားတွင် သူတို့ပြောနေသော စကားသံများကို သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရသော်လည်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ ရပ်တည်ချက်ကတော့ ရှင်းလင်းလှသည်။ သူမကြောင့် လျိုမိသားစု ပိုက်ဆံကုန်မှာကို သူမ အဖြစ်မခံလိုပါ။

ဟွမ်ဖန့်ယင်းသည်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေဟန်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ယန်ရွှယ်က သူမ၏ တွန့်ဆုတ်မှုကို နားလည်သည်။ အဖိုးလျိုက ဆောင်းတွင်းမှာ အမဲလိုက်ပြီး ဆောင်းဦးမှာ တောထွက်ပစ္စည်း ရှာသူဖြစ်ရာ - လျိုမိသားစုက သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းအချို့ ရှိကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က အဲဒီပစ္စည်းတွေနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား? ပြီးတော့ လျိုမိသားစုကကော အဖေကျိုးလို ယောက္ခမမျိုးကို လိုချင်ပါ့မလား?

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေကျိုးက ဒီတစ်ခေါက် အမြတ်ထွက်သွားရင် နောက်ပိုင်းမှာလည်း ထပ်ပြီး တောင်းဆိုနေဦးမှာပဲ။ အားလုံးက ကျိုးဝမ်ဟွေ့က သူမအဖေကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်တော်လှန်နိုင်မနိုင်ပေါ်မှာပဲ မူတည်သည်။

ပြောစရာရှိတာတွေ ပြောပြီးပြီဖြစ်ရာ ကျန်တာကတော့ လျိုမိသားစု ဆွေးနွေးရမည့် ကိစ္စသာဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

အပြန်လမ်းတွင် ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က လျိုဝေကောကို လက်လျှော့လိုက်ဖို့ ပြောမယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချီဖန့်က ဘယ်အရာကိုမှ စိတ်မဝင်စားသလို အမြဲတမ်း အေးအေးလူလူ နေတတ်သူ ဖြစ်ရာ - ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ဇွဲနပဲကြီးမည့်သူမျိုး မဟုတ်၍ပင်။

လွန်ခဲ့သော ငါးလခန့်ကဆိုလျှင် လျိုဝေကော လက်လျှော့သင့်သည်ကို ချီဖန့် တိတ်တဆိတ် သဘောတူမိကောင်း တူမိလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

သူက ဘေးနားရှိ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကို 'ညီမလေး' လို့ပဲ ခေါ်နေရအောင်တော့ ကိုယ်တို့တွေ လွှတ်မထားသင့်ဘူး မဟုတ်လား?"

"အော်... ဒါဆို ရှင်က ချစ်သူတွေကို မောင်နှမ မတော်သင့်ဘူးဆိုတာ သိတာပဲပေါ့?"

ယန်ရွှယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးများ လခြမ်းကွေးလေးတွေ ဖြစ်သွားသည်။

ချီဖန့်က သူမကို ကြည့်နေပြီးမှ လက်လှမ်းကာ သူမကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။

"လမ်းကို သေသေချာချာ ကြည့်လျှောက်ဦး"

တောလမ်းများမှာ မြေသားလမ်းများဖြစ်ပြီး မိုးရွာပြီးနောက် ဘီးရာများက မညီမညာ မာတောင့်နေတတ်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ ခြေထောက်ကလည်း အရှင်းမပျောက်သေးသဖြင့် သူတို့ နေရာချင်းလဲလိုက်စဉ် သူမက သူ့ကို တွဲခိုင်းလိုက်သည် - သူက လမ်းကြမ်းသည့်ဘက်မှ လျှောက်ပြီး သူမကို လမ်းချောသည့်ဘက်မှ လျှောက်စေသည်။

နေရာချင်းလဲပြီးသွားသော်လည်း ထိုအမျိုးသားက သူမလက်ကို ကိုင်ထားသည်ကို မေ့နေပုံရသည်။ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း သူက မေးလိုက်သည် - "မင်းရဲ့ မှို တွေ မကြာခင် အဆင်သင့်ဖြစ်တော့မယ် မဟုတ်လား?"

"နီးပါးပါပဲ။ မနက်ဖြန် အကြီးဆုံး တစ်ခုကို မျိုးပွားဖို့အတွက် ခူးမယ်"

ယန်ရွှယ်က သူမလက်ကို အသာအယာ ပြန်ရုန်းကြည့်သည်။

သူ့အကြည့်ကတော့ ဘာမှမသိသလို ရှေ့လမ်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ "အပူချိန် ညှိဖို့ လိုသေးလား?"

သို့သော် သူကိုင်ထားသည့် လက်ကတော့ ပြေလျော့မသွားဘဲ သူမ၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် လက်ကောက်ဝတ်၊ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ဖဝါးဆီသို့ လျှောကျလာသည်။

ယန်ရွှယ်က သူ၏ အမြဲတမ်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ခြောက်ရက်တော့ လိုသေးတယ်"

သူမ၏ စကားလုံးများမှာ စောစောက သူတို့ပြောနေသော အကြောင်းအရာနှင့် အနည်းငယ် လွဲချော်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ သူမကို လှည့်ကြည့်လာသည်။

သူ့ထံမှ မေးခွန်းထုတ်မည့် အကြည့်မျိုး မပေါ်လာခင်မှာပင် ယန်ရွှယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး - ဖြန်းခနဲ - သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ရွှယ်သည် အစီအစဉ်အတိုင်း အကြီးဆုံးမှိုကို ခူးဆွတ်လိုက်ပြီး မျိုးပွားရန်အတွက် အထူဆုံးအပိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

မှို၏ ကြီးထွားမှုနှင့် အချိန်ကိုက်ဖြစ်အောင် မျိုးပွားရန် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက သူမ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

အာလူးများကို ဆေးကြော အခွံနွှာပြီးနောက် ၂၀၀ ဂရမ် ချိန်တွယ်ကာ ပါးပါးလှီးပြီး မိနစ် ၃၀ ခန့် ပြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရည်ကို ပိတ်ပါးစလေးလွှာဖြင့် စစ်ယူကာ ၁၀၀၀ မီလီလီတာ ဖြစ်အောင် ရေရောလိုက်ပြီး ကျောက်ကျော ၂၀ ဂရမ် ထည့်၍ ပျော်ဝင်သည်အထိ အပူပေးသည်။ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ဂလူးကို့စ် ၂၀ ဂရမ်ထည့်ကာ ခေတ္တမျှ ထပ်မံဆူပွက်စေပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စစ်သည်။

ထို့နောက် ယန်ရွှယ်၏ အကြီးမားဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည့် ပေါင်းအိုး (pressure cooker) ကို သုံးပြီး ပိုးသတ်ခြင်း လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်သည်။

၎င်းမှာ ခေတ်သစ်စံနှုန်းနှင့် ကြည့်လျှင် အကြမ်းထည်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင်မူ အလွန် ဇိမ်ကျလှသည့် ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ သူမ ဝယ်ပြီးနောက် လျိုမိသားစုကပင် တောကောင်သားများ ချက်ရန် အကြိမ်အနည်းငယ် လာငှားခဲ့ဖူးသည်။

မျိုးပွားရန် လိုအပ်သော စမ်းသပ်ပြွန် (test tubes) များကို သစ်တောဌာန အလယ်တန်းကျောင်းရှိ အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပြွန်ဝများကို မြှင့်၍ ၄၈ နာရီကြာ ထားရှိပြီးနောက် ယန်ရွှယ်က စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပိုးဝင်နေသော အချို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး ပိုးသတ်ထားသော ညှပ်ဖြင့် မှိုနမူနာများကို သန့်ရှင်းသော ပြွန်များထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိသည်မှာ အပူချိန်ကို ၂၂ ဒီဂရီမှ ၂၈ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်အတွင်း ထိန်းသိမ်းထားရန်သာ ဖြစ်ပြီး မှိုမျှင်များ ပြွန်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားချိန်တွင် မိခင်မျိုးပွားခြင်း လုပ်ငန်း အောင်မြင်ပြီဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

သို့သော် အပူချိန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ်သည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများ ပိုထည့်ရသဖြင့် အခန်းထဲတွင် အတော်လေး အိုက်စပ်လာသည်။

အိမ်ပြောင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်သည်။ အိမ်အသစ်သို့ ပြောင်းနေပြီး ဤနေရာကိုတော့ မှိုစိုက်ပျိုးရန်အတွက်ပဲ သီးသန့် ငှားထားသင့်သည်။

ယန်ရွှယ် လက်ဆေးနေစဉ် ခြံပြင်မှ တစ်ယောက်ယောက်က လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။

"ယန်ရွှယ် ရှိလား? မင်းဆီကို ကြေးနန်းစာတစ်စောင် ရောက်နေတယ်"

ဤခေတ်ကာလတွင် ကြေးနန်းစာဆိုသည်မှာ အလွန် အရေးကြီးကိစ္စများ ရှိမှသာ ပို့လေ့ရှိကြသည်။ ယန်ရွှယ်သည် လက်ကို ကမန်းကတန်း သုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တံဆိပ်တုံးကို ယူကာ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

ကြေးနန်းစာတွင် စာလုံးလေးလုံးသာ ပါရှိသည် - "မောင်လေး ထိတ်လန့်၊ အမြန်ပြန်လာပါ။"

ယန်ကျိအန်းသည် အတိတ်က ထိတ်လန့်စရာတစ်ခုကြောင့် စကားထစ်ခြင်း ဝေဒနာ ခံစားနေရသူ ဖြစ်ရာ၊ ဤသတင်းစကားကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် ယန်ရွှယ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မည်မျှ ပူပန်သွားမည်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ 'သူ အခု ဘယ်လိုနေလဲ? မတော်တဆမှုတစ်ခုခုလား ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာလား?' သို့သော် သူမ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေပေးမည့်သူ မရှိပေ။

သို့သော် ဘဝနှစ်ခုစာ ရှင်သန်လာခဲ့သည့် သူမအဖို့ လောကဓံကို အတော်လေး ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်း စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

သူမ သေချာပေါက် ပြန်သွားရမည်။ ဤတစ်ခေါက်တွင် သူ့ကို သူမနှင့်အတူ ပြန်ခေါ်လာမည်။ သို့သော် ဒီနေ့တော့ မဖြစ်နိုင် - ရထားကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမ ထွက်မသွားမီ အိမ်ကိစ္စများကို အခြေချခဲ့ရန် လိုအပ်သည်၊ အထူးသဖြင့် မှိုမျိုးစေ့များ ပျိုးထောင်သည့် ကိစ္စပင်။

ယန်ရွှယ်သည် စာရေးစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ကလောင်ကိုယူပြီး မိခင်မျိုးပွားခြင်း လုပ်ငန်းတွင် သတိထားရမည့် အချက်များကို ချရေးလိုက်သည်။

အသွားအပြန်လမ်း သုံးရက်ကြာမည်ကို ထည့်တွက်ပြီး သူမ အချိန်မီ ပြန်မလာနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မှိုမျိုးစေ့ ပျိုးထောင်နည်းကိုပါ ချရေးခဲ့သည်။

မှိုစိုက်ပျိုးခြင်းတွင် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိသည် - မိခင်မျိုးပွားခြင်း၊ မျိုးစေ့ပျိုးခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးရန် အသင့်မျိုးစေ့ တို့ ဖြစ်သည်။

မိခင်မျိုးပွားခြင်းမှာ တိုက်ရိုက်စိုက်ပျိုးရန် မသင့်တော်ပေ။ မျိုးစေ့ကို သစ်လုံးများတွင် စိုက်ပျိုးရန် အသုံးပြုနိုင်ပြီး စိုက်ပျိုးရန်အသင့်မျိုးစေ့မှာ မျိုးစေ့ထက်ပင် ပို၍ ကုန်ကျစရိတ် သက်သာသည်။

သို့သော် မျိုးစေ့နှင့် စိုက်ပျိုးရန်အသင့်မျိုးစေ့များကို မိခင်မျိုးပွားခြင်း လုပ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းနှင့် တူညီသောနေရာတွင် စိုက်ပျိုး၍ မရနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့အတွက် သစ်သားမှုန်များ လိုအပ်သည်။

ဤပစ္စည်းမှာ သစ်တောစခန်းတွင် ဈေးပေါပြီး ရရှိရန် လွယ်ကူသည်၊ အထူးသဖြင့် ယခုလို ရာသီဥတု ပူနွေးလာသည့် အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ ဆောင်းတွင်း၌ အချို့အိမ်ထောင်စုများသည် ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ရန် ဝန်လေးသဖြင့် သစ်သားမှုန်များကို မီးဖိုအတွက် အသုံးပြုကြသည်။ ထင်းကဲ့သို့ မီးအရှိန် မပြင်းသော်လည်း ပို၍ ခံပြီး အလေအလွင့်မရှိဘဲ အပူချိန်ကို ထိန်းပေးနိုင်သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်တတ်သူ ဖြစ်ရာ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် သစ်သားမှုန် အိတ်အချို့ကို စုဆောင်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် လိုအပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ဂျုံဖွဲကိုလည်း စခန်းမှ ခွင့်ပြုချက် ရထားပြီးဖြစ်သည်။ သစ်တောစခန်း၏ စိုက်ပျိုးရေးအဖွဲ့မှာ ဂျုံများကို ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးကြသဖြင့် အဆင်ပြေလှသည်။

ချီဖန့် အလုပ်မှ ပြန်လာချိန်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ယန်ရွှယ် စုဆောင်းထားသော ဖန်ပုလင်းများ ပြည့်နေသည်။ တစ်လုံးကို နှစ်ဆင့်နှုန်းဖြင့် အိမ်အသီးသီးမှ ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုလင်းများထဲတွင် သစ်သားမှုန် ၇၈%၊ ဂျုံဖွဲ ၂၁% နှင့် gypsum ၁% တို့ကို ရောစပ်ထားပြီး ရေထည့်ရန်သာ လိုတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မျိုးစေ့များကို ပလတ်စတစ်အိတ်များတွင် ပျိုးထောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ဤခေတ်တွင် ပလတ်စတစ် ရရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ရွှယ်မှာ ဖန်ပုလင်းများကိုသာ အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသည်။

ချီဖန့်သည် ထိုပြင်ဆင်မှုများကို မြင်သည်နှင့် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားမိကာ ယန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သူမ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ကြေးနန်းစာကို သူ့အား တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင်က မပြောခဲ့မိဘူး၊ ကျိအန်းက စကားထစ်တယ် - အဖေဆုံးတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထိတ်လန့်မှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဝေဒနာပေါ့"

ချီဖန့်က သတင်းစကားကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် သွားမှာလား?"

ယန်ရွှယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ခန် အစွန်းရှိ အိတ်ကို ညွှန်ပြသည်။ "အထုပ်ပြင်ပြီးပြီ။ မနက်စောစော ထွက်မယ်"

သူမသည် သူမပြင်ထားသော မှတ်စုများကို သူ့အား ကမ်းပေးသော်လည်း သူက ၎င်းတို့ကို မကြည့်ဘဲ ဘေးသို့ ချထားကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ?" ယန်ရွှယ် ခေတ္တ မှင်သက်သွားသည်။

သူက သူမကို လှည့်ကြည့်ရာ အကြည့်မှာ နက်ရှိုင်းလှသည်။ "တကယ်လို့ ဒါက သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ရင်၊ မင်းက တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းဖို့ ကြံနေတာလား?"

သူ အတိအလင်း ပြောစရာပင် မလိုပါ။ ကျိအန်းသည် အိမ်ထဲမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေသူဖြစ်ပြီး အပြင်သို့ပင် ထွက်လေ့မရှိသူ ဖြစ်သည်။ ကြေးနန်းစာ ပို့ရလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုမျိုး ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း?

သို့သော် သူမမှာ ဒုက္ခများကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေကျ ဖြစ်သည်။ ကြေးနန်းစာ ရပြီးနောက်ပိုင်း အတွေးပေါင်းစုံကြားတွင် ချီဖန့်ကို သူမ တစ်ခါမျှ ထည့်မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသော်လည်း သူ့ကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက "ရှင့်အတွက်လည်း အထုပ်ပြင်ပေးမယ်" ဟုသာ ပြောလိုက်တော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ချီဖန့်၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ဘာမှထပ်မပြောဘဲ သူ ထွက်သွားသည်။

သူ ပြန်လာချိန်တွင် ခွင့်စာနှင့် လိုအပ်သော ခရီးသွားလာခွင့် လက်မှတ်များသာမက၊ လက်တစ်ဖက်တွင် ဘီစကစ်နှင့် ပေါင်မုန့်အိတ်၊ နောက်လက်တစ်ဖက်တွင် အမျိုးသမီးစီး ဖိနပ်တစ်စုံ ပါလာခဲ့သည်။

"စီးကြည့်ပါဦး" သူက ဖိနပ်ကို သူမခြေရင်းတွင် ချပေးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် အံ့သြသွားသည်။ "ဘာလို့ ဖိနပ်ဝယ်လာတာလဲ?"

"တောင်ဘက်မှာ ပူတယ် မဟုတ်လား?"

သူမ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူမ၏ ဖိနပ်ကြိုးများကို ဖြေပေးသည်။

သူက ဖိနပ်ချွတ်ပေးကာ စီးရန် ကူညီပေးတော့မည့်အချိန်တွင် ယန်ရွှယ်က သူမခြေထောက်ကို ကမန်းကတန်း ထိုးထည့်လိုက်သည်။

အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ချွတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုဒ် ၃၅ - သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

"ဘယ်လိုနေလဲ?"

သူက သူမဆိုဒ်ကို သေသေချာချာ မှတ်မိနေသော်လည်း မေးလိုက်သည်။

"အတော်ပဲ" သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စောစောက သူမပေးထားသော မှတ်စုစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ မမေးမီမှာပင် သူက "မှိုမျိုးစေ့တွေကို ကြည့်ပေးဖို့ အဒေါ်ကောကို အကူအညီတောင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။

လျင်မြန်ပြီး စေ့စပ်လှသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အမြဲတမ်း တခြားသူများကို စောင့်ရှောက်ပေးရသူသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူမအတွက် အရာရာကို စီစဉ်ပေးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူမ သဘောပေါက်သွားရန် ခဏကြာသွားသည်။ "ကျွန်မလည်း အတူလိုက်ခဲ့မယ်"

သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ ဘေးအိမ်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် အထဲမှ အဒေါ်ကော၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ချန်အန်း... ထပ်ကြိုးစားကြည့်ပါဦး။ ဒီနေ့ မနေ့ကထက် နှစ်လှမ်း ပိုလျှောက်နိုင်ပြီပဲ။ နောက်တစ်ခေါက်လောက်ပဲ—"

သူမ၏ စကားမှာ ကျယ်လောင်သော "ဝုန်း" ခနဲ အသံကြောင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။

အဒေါ်ကော၏ အသံမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ "ချန်အန်း! ထိခိုက်သွားလား? ဘယ်နားက နာသွားတာလဲ?"

ထို့နောက် ကောချန်ပင်း၏ အသံ ထွက်လာခဲ့သည်။ "အမေ... သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ သူ့ဘာသာသူ ထပါစေ။ ဒါမှမဟုတ် သူက တစ်သက်လုံး ထမရပ်တော့ဘူးလား?"

ထိုတစ်လျှောက်လုံး ကောချန်အန်းထံမှ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်လာပေ။ သို့သော် ရှင်းလင်းလှသည်။ ဒဏ်ရာရပြီး လေးလအကြာတွင် သူ ပြန်လမ်းလျှောက်ရန် ကြိုးစားနေပြီဖြစ်သည်။

သူ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူ့အခန်းမှ လိုက်ကာများကို ပိတ်ထားခဲ့သည်မှာ သူ၏ ရုန်းကန်နေရမှုကို တခြားသူများ မြင်မည်ကို မလိုလား၍ ဖြစ်ပုံရသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အသာအယာ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။ ကောအိမ်မှ တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ အဒေါ်ကောကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

" ကြည့်ပေးစေချင်တာလား? ရတာပေါ့" အဒေါ်ကောက အလွယ်တကူ သဘောတူခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ နားမလည်လို့ မင်းတို့အလုပ်တွေကို ဖျက်ဆီးမိမှာ စိုးတယ်"

"မခက်ပါဘူး။ အပူချိန်ကို စောင့်ကြည့်ပေးရုံပါပဲ"

ယန်ရွှယ်က သူမကို အားပေးရင်း မှတ်စုစာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အဒေါ်ကောက ချက်ချင်းပင် ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။"ပေါင်ကျစ်... လာကြည့်ပါဦး။ ချန်ပင်းက ကျောင်းသိပ်မနေခဲ့ရဘူး - မတတ်သလိုပဲ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ချန်အန်းကို လိုလိမ့်မယ်။ သမီးက ချန်ပင်းထက် နှစ်တန်းပဲ ပိုတက်ခဲ့တာ"

ကျင်းပေါင်ကျစ်က မှတ်စုကို ဖတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ကောသည် ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ "ချန်အန်းကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်။ သူက စာပိုတတ်တယ်"

သူမက ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ "မင်းတို့ အလျင်လိုနေတာ မဟုတ်လား?"

"မပူပါနဲ့" ယန်ရွှယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချီဖန့်ကလည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "အလျင်မလိုပါဘူး"

အဒေါ်ကော ခဏအကြာတွင် ပြန်ထွက်လာရာ စောစောက ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာများ မရှိတော့ပေ။ "အေးရင် အပူပေးရမယ်၊ ပူရင် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ရမယ်။ ၂၂ ဒီဂရီနဲ့ ၂၈ ဒီဂရီကြားမှာ ထားရမယ် ဟုတ်တယ်မလား?"

ကောချန်အန်းက ၎င်းကို ဖတ်ရှုပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှင်းပြပေးလိုက်သည်မှာ သိသာလှသည်။

ယန်ရွှယ်က သူမအား ငါးယွမ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ခန် ပေါ်မှာ အပူချိန်တိုင်းကိရိယာ ရှိပါတယ်။ အချိန်မှန် စစ်ပေးရုံပါပဲ။ ဒါကို ယာယီအလုပ်သမား ခအဖြစ် ပေးတာပါ"

"ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပဲကို။ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး" အဒေါ်ကောက ငြင်းသည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က အတင်းအကျပ်ပင် သူမလက်ထဲသို့ ပိုက်ဆံထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံပေးမှ တာဝန်ယူမှုကို အာမခံနိုင်မှာပါ။ ဒါမှလည်း ကျွန်မ စိတ်ချလက်ချ အပ်နိုင်မှာပါ"

ချီဖန့်က "အဒေါ် မယူရင် ကျွန်တော်တို့ တခြားတစ်ယောက်ကို ငှားရလိမ့်မယ်" ဟု ထပ်ပြောမှသာ အဒေါ်ကောက ဝေခွဲမရဖြစ်နေရာမှ လက်ခံလိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ အတော်လေး ဒုက္ခများလိမ့်မည်။ ကောမိသားစုက အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူများဖြစ်ပြီး လအတော်ကြာ အိမ်နီးချင်းအဖြစ် နေလာခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ယုံကြည်ရသည်။

သူတို့၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သဖြင့် အဒေါ်ကောက နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်သည်။ သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်ကို ချက်ချင်း စတင်လိုသဖြင့် "အပူချိန်တိုင်းကိရိယာ ဘယ်လိုဖတ်ရမလဲဆိုတာ ပြပေးဦး" ဟု ပြောကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

ထိုည အိပ်ရာမဝင်မီ ယန်ရွှယ်သည် နောက်တစ်နေ့ ခရီးအတွက် လိုအပ်သည်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ စစ်ဆေးနေသည်။

အပိုအဝတ်အစားများ၊ ထောက်ခံစာ၊ အစားအသောက်...

သူမ ဒုတိယအကြိမ် စစ်ဆေးနေစဉ် ချီဖန့်က သူမကို အနောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ဖွပေးလိုက်သည်။"ကျိအန်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

၎င်းမှာ ရှားပါးလှသော နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ စက်ရုပ်ဆန်ဆန် စစ်ဆေးမှုများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တစ်ယောက်ယောက်က သတိပြုမိသည်မှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ရွှယ်က ရုန်းမထွက်သလို သူမခေါင်းကို လာကိုင်သည်ကိုလည်း မဆူပေ။ ထိုအစား သူမသည် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခဏမျှ မှီတွယ်လိုက်မိသည်။

'ဒီတစ်ခါတော့... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် အရပ်အမောင်း ပိုမြင့်တဲ့သူကပဲ တာဝန်ယူပါစေ... သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူး...'

......

ချီဖန့် - အားလုံးပဲ... ကျွန်တော် ရှုံးသွားပြီ... မြေခွေးထီး ဝိညာဉ် သင်တန်းကျောင်း ရှိရင် ညွှန်းပေးကြပါဦစ။