အခန်း (၆၆)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၆၆

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် သူတို့နှစ်ဦး တံခါးကို သော့ခတ်ကာ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး၊ အဒေါ်ကော လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုနိုင်ရန် သော့ကို ပြတင်းပေါက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးအောက်တွင် ထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ရထားအသေးဖြင့် မြို့သို့သွားကာ၊ ထို့နောက် ရထားကြီးသို့ ပြောင်းစီးရသည်၊ ထို့နောက် သင်္ဘောစီးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခရီးဝေးဘတ်စ်ကား စီးရသည်။ သူတို့၏ ဇာတိရွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဇွန်လဆန်းပိုင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုဒေသရှိ ဂျုံရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်သည်။ ရွာရှိ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတိုင်း လယ်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေကြပြီး၊ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော ဂျုံခင်းများကြား လျှောက်သွားစဉ် လမ်းတစ်လျှောက် နွားလှည်း သို့မဟုတ် မြည်းလှည်း တစ်စီးမျှပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ချီဖန့်က အိတ်နှစ်လုံးစလုံးကို သယ်ထားပြီး ယန်ရွှယ်၏ ခြေထောက်ကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေသည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မထွက်ခင်ကတည်းက အရှင်းနီးပါး ပျောက်နေတာပဲ"

သူမ၏ ခြေချင်းဝတ်ကို သူ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ထိုနေ့က သူတို့ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားပြီး "တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ချီဖန့်ကတော့ လုံးဝယုံကြည်ပုံမရသော်လည်း အကြည့်ကို ရှေ့သို့ လွှဲလိုက်သည်။ "ရောက်ပြီလား?"

"အင်း"

ယန်ရွှယ်သည် ရွာဝင်ပေါက်တွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်သဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ "ငါးယောက်မြောက်အဘွား"

ယန်မိသားစုရွာမှာ မျိုးရိုးအမည် တစ်ခုတည်းရှိသော ရွာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းမှာ သွေးသားတော်စပ်ကြသည်။ ထိုအဘွားအိုမှာ ယန်ပိုင်ရှန်း ဦးလေး၏ ဇနီးဖြစ်ရာ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုအရ ယန်ရွှယ်၏ အဘွားအရင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ငယ်စဉ်ဘဝတွင် ငါးယောက်မြောက်အဘွား၏ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲခဲ့ပြီး ညဥ့်နက်သည်အထိ ချည်ငင်ခဲ့သဖြင့် မျက်စိများ မှုန်နေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ယန်ရွှယ်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးမှ မှတ်မိသွားသည်။ "မင်းက ပိုင်ရှန်းရဲ့ ရှောင်ရွှယ် မဟုတ်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မပါပဲ"

ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဘွားနဲ့ မောင်လေးကို လာတွေ့တာပါ။ သူတို့ ဘယ်လိုနေကြလဲ သိလား?"

သူမသည် စိတ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်ရန် ကြိုတင်အချက်အလက်များကို မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘွားငါးက တစ်ခုခုကို သိထားပုံရပြီး ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သိပ်မကောင်းဘူးအေ။ ကျိအန်းက အရင်တစ်ခေါက် ထိတ်လန့်သွားတာ အရှင်းမပျောက်သေးဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တစ်ခုခု ထပ်လန့်သွားပြန်တယ် ထင်တယ်။ ညတိုင်း အဖျားတွေ တက်နေတာ။ အဘွားကြီးနှစ်လည်း ဆရာဝန်တွေဆီ ပြေးလိုက်ရတာ - တိုင်းရင်းဆေးရော အနောက်တိုင်းဆေးရောပဲ - ဒါပေမဲ့ အခုထိ ဆေးသောက်နေရတုန်းပဲ"

ရှေးရိုးစွဲအယူအဆများ မကင်းသေးသော ထိုအဘွားအိုက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ငါ့အထင်တော့ အဲဒါက တစ်ခုခု... နာမ်လောကနဲ့ ဆိုင်နေသလားလို့။ အဘွားကြီးနှစ်ကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ပြောကြည့်ပါဦး..."

ယန်ရွှယ်မှာ ထိုသို့သော မှန်းဆချက်များကို နားထောင်ရန် စိတ်ရှည်မှု မရှိပေ။ ကမန်းကတန်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် သူမနှင့် ချီဖန့်တို့ အိမ်သို့ အမြန်ပြေးခဲ့ကြသည်။

ယန်မိသားစု ခြံဝင်းသို့ ရောက်သောအခါ နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည် - ယန်စုန့်ရှန်း၏ မိသားစုမှာ ဂျုံရိတ်သိမ်းရန် အပြင်ထွက်နေကြသည်။ ကြားနေရသော တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ အဘွားနှစ်၏ ရှေ့ရှိ မီးဖိုပေါ်မှ ဆေးအိုးလေး ဆူပွက်နေသည့် အသံသာ ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုသည် မြေမီးဖိုဘေးရှိ ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ထန်းရွက်ယပ်တောင်ကြီးဖြင့် ယပ်ခတ်နေသည်။ ခြေသံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ရွှယ်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်အာ... ပြန်ရောက်ပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့ အဘွား၊ ကျွန်မ ပြန်ရောက်ပါပြီ။"

ယန်ရွှယ်က ပြန်ထူးရင်း အရှေ့ဘက် အဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ "ကျိအန်း ဘယ်လိုနေလဲဟင်?"

သို့သော် အဘွားနှစ်က သူမကို တားလိုက်သည်။ "သူ အဲဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။ အခု ငါ့အခန်းမှာပဲ နေနေတာ။"

ယန်ရွှယ် တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း အိမ်မကြီးဆီသို့ တန်းမသွားဘဲ အရှေ့ဘက်အဆောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အဘွားနှစ် ဘာကြောင့် တားခဲ့သည်ဆိုသော အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။

ကျိအန်းက ပြုစုရလွယ်အောင် ခေတ္တရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သည် ဆိုဦးတော့၊ ယန်ရွှယ်က သူမကိုယ်ပိုင်အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး အထုပ်အပိုးချဖို့တောင် ဘာလို့ မရရတာလဲ?

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သူမ၏ တောင့်တင်းသွားသော အမူအရာကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမအနောက်တွင် ရပ်နေသော ချီဖန့်ကလည်း အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ သူတို့ အဒေါ်ကောဆီမှာ ငှားနေသည့် အိမ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း မြောက်ပိုင်းအိမ်များမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ၆ မီတာမှ ၆ မီတာခွဲခန့် ကျယ်ဝန်းတတ်သော်လည်း ဤအိမ်မှာမူ ၄ မီတာခန့်သာ ရှိသည်။

မီးဖိုချောင်နေရာမှာ ပြောင်စင်နေကာ ပြောင်စင်လွန်းနေသည်။ ဗီဒိုများနှင့် ဆန်အိုးမှာ ဗလာကျင်းနေသည်။

မီးဖိုကြီးမှာလည်း အဖုံးပင်မရှိဘဲ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေကာ အချိန်အတော်ကြာ အသုံးမပြုထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်...။

ယန်ရွှယ်က မျက်နှာသေဖြင့် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ "ဒါ ကျွန်မအိမ် မဟုတ်တော့ဘူး။"

ထိုစဉ် သူမအနောက်မှ အဘွားနှစ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါက အသုံးမကျပါဘူးအေ။ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် လုံအောင် မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။"

"အဘွား ဘယ်လောက်ပဲ ထက်မြက်ပါစေ၊ လူတွေရဲ့ အကွက်ချစီစဉ်မှုကိုတော့ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ယန်ရွှယ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေပြီး ချီဖန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အထုပ်တွေကို အဘွားအခန်းမှာပဲ ခဏထားရအောင်။"

အိမ်မကြီး၏ အနောက်ဘက် အခန်းငယ်လေးမှာ ယန်ရွှယ် အလာနည်းသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ခေါက်တွင် အရင်ကထက် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းနေသလို ခံစားရသည်။

ကျိအန်း၏ ပစ္စည်းများပါ ရောက်နေသလို၊ ပြတင်းပေါက်တွင်လည်း အိပ်ရာခင်းတစ်ခု ကာထားသဖြင့် အခန်းထဲတွင် မှောင်ရိပ်သန်းနေသည်။ ခန် ပေါ်တွင် စောင်ပါးလေးခြုံကာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသော လူရိပ်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖြူဖျော့နေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူမမောင်လေးကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ သူ ဘယ်လောက် ပိန်သွားလဲဆိုတာကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်ခုခုကို ရင်ဘတ်တွင် တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မျက်နှာမှာလည်း တင်းမာနေသည်။

သူမသည် သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်ကမ်းလိုက်သော်လည်း သူ့ကို လန့်နိုးသွားမှာ စိုးသဖြင့် လက်ကို လေထဲတွင် ခေတ္တ ရပ်ထားမိသည်။

အဘွားနှစ်က ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့အထုပ်များကို ချပေးကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် အချက်ပြခဲ့သည်။

"တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"

ခြံထဲရောက်သည်နှင့် ယန်ရွှယ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူးအေ၊" အဘွားနှစ်က ဝန်ခံသည်။ "ညည်း ထွက်သွားပြီးတော့ ကျိအန်းက အဆင်ပြေပါတယ်။ နေ့ဘက်ဆို ငါ့ဆီလာတယ်၊ ညဘက်ဆိုရင်တော့ ညည်းသုံးခဲ့တဲ့ ခေါင်းအုံးကို ဖက်ပြီး ညည်းအခန်းမှာပဲ သွားအိပ်တာ။"

ယန်ရွှယ် ဤအချက်ကို သိပါသည်။ ကျိအန်းက သူမဆီ စာရေးထားဖူးသည်၊ ခေါင်းအုံးလေးရှိရင် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရတာ မကြောက်ဘူးဟူ၍။

သူမကလည်း သူ သတ္တိရှိလာတာကို ချီးကျူးပြီး၊ တစ်နေ့မှာ သူမကို ကာကွယ်ပေးမယ့် သူရဲကောင်းလေးလို့ စာပြန်ခဲ့ဖူးသည်။

"အဲဒီညက မမှောင်ခင် သူ ပြန်သွားတယ်၊ ညည်းဆီက စာတွေကို ထုတ်ပြီး စာဖတ်ကျင့်မယ်ဆိုပြီးတော့လေ။ ငါ အိပ်ပျော်ခါနီးမှာပဲ သူ့ရဲ့ အော်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရတာ။ ငါ အပြေးအလွှား သွားကြည့်တော့ သူက စားပွဲအောက်မှာ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေပြီး တုန်နေတာပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ခေါ်ခေါ် သူ ပြန်မထူးတော့ဘူး။"

အဘွားအိုက သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "ငါကလည်း ခြေထောက်တွေ စည်းထားရတော့ နှေးတာပေါ့အေ။ ဘာက သူ့ကို လန့်သွားစေတာလဲ မသိဘူး။ အခုဆို သူက အမှောင်ကို ကြောက်တယ်၊ မှန်တွေကိုတောင် ကြောက်နေတာ - ဒါကြောင့် ပြတင်းပေါက်တွေကို ကာထားရတာ။ ဒါတောင် မလုံလောက်ဘူး၊ သူ ခဏခဏ တက် နေပြီး အဖျားကလည်း တက်လိုက်ကျလိုက်ပဲ။"

"သူ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူးလား?" ယန်ရွှယ်၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ ကြုတ်သွားသည်။

"သူသာ စကားပြောနိုင်ရင် ကောင်းမှာပေါ့အေ။" အဘွားကြီးနှစ်က ထပ်မံ သက်ပြင်းချသည်။

"ကျိအန်း စကားမပြောတာ ၈ ရက် ရှိပြီ။ ဒါကြောင့် ငါ ညည်းကို ခေါ်လိုက်ရတာ။"

နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျိအန်း ထိတ်လန့်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ကြုံရမှသာ သူ စကားပြန်ပြောလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

"အဲဒီညက ခြံတံခါးကို သော့ခတ်ထားသလား?"

တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားအသံတစ်ခု ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေးဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသဖြင့် အဘွားနှစ်သည် ယန်ရွှယ် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သည်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်သော ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ယန်ရွှယ်ဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက...?"

"ဒါ ကျွန်မအမျိုးသား ချီဖန့်ပါ၊"

ယန်ရွှယ်က မိတ်ဆက်ပေးပြီး သူ့ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ကျွန်မတို့ရဲ့ အဘွားပါ။"

"အဘွား။"

ချီဖန့်က ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏ မူလမေးခွန်းကို ထပ်မေးခဲ့သည်။ "ကျိအန်း လန့်သွားတဲ့အချိန်မှာ ခြံတံခါး သော့ခတ်ထားလား?"

"ခတ်ထားမှာပေါ့အေ။ ငါ ခြေထောက်ဆေးပြီး အိပ်ရာဝင်နေပြီပဲ - ည ၈ နာရီကျော်လောက် ရှိမှာပေါ့။"

"ဒါဆိုရင် ကျိအန်းကို လန့်အောင်လုပ်တဲ့အရာက ဒီခြံဝင်းထဲမှာပဲ ရှိနေတာပေါ့။"

ချီဖန့်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှပြီး သူမကို အဖြစ်အပျက်များ ပြန်လည် စဉ်းစားနိုင်ရန် ကူညီပေးနေသည်။

"အဲဒီအချိန်မှာ ကျိအန်းက ဘယ်နားမှာ ပုန်းနေတာလဲ? ကျွန်တော်တို့ကို ပြလို့ရမလား?"

"ရတာပေါ့၊ သူ ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ ငါ မှတ်မိတာပေါ့။"

အဘွားအိုက သူတို့ကို အရှေ့ဘက်အဆောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ခေါ်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် ဗလာကျင်းနေမှုမှာ ပို၍ပင် သိသာလှသည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ နွေးထွေးသော အမှတ်တရများ ရှိခဲ့သည့် ဤအိမ်လေးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ - အချို့ကို အဘွားအခန်းဆီ ရွှေ့သွားသလို၊ အချို့မှာမူ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

အဘွားကြီးနှစ်က ခန် ဘေးရှိ လေးထောင့်ကွက်ရာ လေးခုကျန်နေသော နေရာကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။

"ဒီနေရာမှာ စာရေးစားပွဲ ရှိခဲ့တာ။ ရှောင်ရွှယ် ကျောင်းစတက်တဲ့နှစ်က သူ့အဖေ လုပ်ပေးထားတာလေ။"

ထို့နောက် သူမက အခန်းအလယ်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "အဲဒီစားပွဲအောက်မှာ ဟောင်းလောင်းနေရာလေး ရှိတယ်၊ ငါဝင်လာတော့ ကျိအန်းက အဲဒီထဲမှာ ကွေးကွေးလေး ပုန်းနေတာ။"

ယန်ရွှယ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဒူးထောက်စရာပင်မလိုဘဲ သူမ၏ အကြည့်မှာ အတွင်းခန်းတံခါးနှင့် တည့်တည့် ဆုံနေသည်။

"အပြင်ကအရာ မဟုတ်ဘူး၊"

ချီဖန့်ကလည်း ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသဖြင့် မှတ်ချက်ပေးသည်။

အကယ်၍ အန္တရာယ်က အပြင်ဘက်ကလာလျှင် ယန်ကျိအန်းသည် စားပွဲအောက်တွင် ပုန်းနေမည်မဟုတ်ပါ။ သူသည် တံခါးနောက်ကွယ် သို့မဟုတ် သေတ္တာထဲကဲ့သို့ တံခါးကိုပင် မမြင်ရသော နေရာမျိုးတွင် ပုန်းနေမည်ဖြစ်သည်။

"ပိုးမွှားတွေ ဒါမှမဟုတ် ကြွက်တွေလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက အဲဒါတွေကို မကြောက်တတ်ဘူး" ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။

တောရွာတွင် မြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက် ဆိုသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။ ယောင်္ကျားလေး အများစုမှာ ၎င်းတို့နှင့် မကစားလျှင်တောင် မကြောက်ကြပါ။ အကယ်၍ ကြွက်သာဆိုလျှင် ယန်ကျိအန်းသည် စားပွဲအောက်ဝင်ပုန်းမည့်အစား အိပ်ရာပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဒါဆို သူ့ကို လန့်အောင်လုပ်တဲ့အရာက...

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး၊ အဘွားပြောခဲ့သော သူ မှန်တွေကို ကြောက်နေသည်ဟူသည့် စကားကို သတိရသွားကြသည်။

အဘွားနှစ်သည် ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ သူတို့အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်မကြီး၏ အနောက်ဘက်အခန်းဆီမှ ရုတ်တရက် အော်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘွားအိုသည် တခြားအရာအားလုံးကို ချက်ချင်းမေ့သွားကာ ခြေလှမ်းတိုလေးများဖြင့် အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။

"အဘွား ဒီမှာရှိတယ်! အဘွားလာပြီ!"

ယန်ရွှယ်လည်း အမြန်လိုက်သွားသည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျိအန်းမှာ မျက်လုံးများမှိတ်လျက်၊ ချွေးများ ရွှဲနစ်ကာ တက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အဘွားနှစ်က သူ့ကို ချက်ချင်း ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော အရာကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရသည်။

ခေါင်းအုံးလေးတစ်ခု။ သူမ အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် ခေါင်းအုံးလေးပင်။

အတော်ကြာသည့်တိုင် ယန်ကျိအန်းမှာ စိတ်မငြိမ်သေးဘဲ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်။

"ကျွန်မကို ပေးပါဦး။"

သူမ လက်လှမ်းကာ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲပွေ့လိုက်သည်။

သူမ ရင်ခွင်၏ ရင်းနှီးမှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကြောက်စိတ်က လျော့သွား၍လား မသိ၊ သူမက ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ တုန်ယင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အဘွားနှစ်က ထရပ်လိုက်သည်။ "ညည်း သူနဲ့အတူ နေပေးလိုက်ဦး။ ငါ ဆေးအိုး သွားကြည့်လိုက်မယ်။"

"ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါ့မယ်။"

ချီဖန့်က အဘွားမတိုင်ခင် တံခါးအပြင်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

အဘွားအို အိမ်ခန်းမထဲ ရောက်ချိန်တွင် ထိုလူမှာ မီးဖိုဘေး၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အဝတ်တစ်ခုဖြင့် ဆေးအိုးအဖုံးကို မနေပြီဖြစ်သည်။

အရည် လုံလုံလောက်လောက် ရှိသေးသည်ကို မြင်သဖြင့် သူက အဖုံးပြန်ပိတ်ကာ အဘွားအို ထားခဲ့သော ယပ်တောင်ကိုယူ၍ မီးအရှိန်ရအောင် အသာအယာ ယပ်ခတ်ပေးနေသည်။

ဇွန်လ၏ အပူရှိန်နှင့် ဆေးအိုးမှ ထွက်လာသော အခိုးအငွေ့များကြောင့် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သန်းနေသော်လည်း အမူအရာကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

အဘွားအိုသည် တံခါးဝမှ ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် သူ ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်နိုင်သည်ကို စိတ်ချသွားသဖြင့် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

အနောက်ဘက် အခန်းတွင်မူ ယန်ရွှယ်သည် သူမမောင်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ အပြည့်အဝ ပွေ့ပိုက်ထားပြီး၊ ယန်ကျိအန်းမှာလည်း ခေါင်းအုံးကို လွှတ်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

အဘွားအိုက အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အဖျားက နည်းနည်း ရှိနေသေးတယ်အေ။ ဒီကလေးက ဆေးတိုက်ရင်လည်း ပြန်အန်ထုတ်တယ်၊ အစားလည်း မဝင်ဘူး။ အဖျားက အရမ်းမကြီးလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဆေးထိုးရလိမ့်မယ်။"

ရွာထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက် အဖျားတက်ပြီး မကျသဖြင့် ခရိုင်ဆေးခန်းတွင် သွား၍ ဆေးထိုးခဲ့ဖူးသည့် သာဓက ရှိသည်။

အဖျားကျသွားသော်လည်း ထိုကလေးမှာ နားမကြားတော့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ အဖျား အလွန်အမင်း မကြီးလျှင် ရွာသားများမှာ ကလေးများကို ဆေးထိုးရန် ဝန်လေးကြသည်။

မကြာမီ ဆေးရည် ရသွားသည်။ ချီဖန့်က ဆေးအိုးကို သယ်လာပြီး အဘွားနှစ်ကို မေးခဲ့သည်။"ဒီဇလုံထဲ လောင်းထည့်ရမလား?"

"အင်း…ကျွန်မလုပ်လိုက်—"

သူမ မယူခင်မှာပင် သူက ဆေးရည်ကို စစ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ဇလုံငယ်လေးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက မေးသည်။"ဒါ တတိယအခေါက်လား?"

အဘွားက ခေါင်းငြိမ့်ပြသဖြင့် သူက ဆေးဖတ်များကို စွန့်ပစ်လိုက်သည်။ "မီးဖိုကို သုံးဖို့ လိုသေးလား?"

မလိုတော့ဘူးဟု ကြားသည်နှင့် သူက မီးကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရေဇလုံကြီး တစ်လုံးယူကာ ဆေးအိုးကို ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။

အဘွားကြီးနှစ်မှာ လုပ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညည်းအဘွားလေးကတော့ တကယ့်လူကောင်းလေးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာပဲအေ။"

ယန်ရွှယ်သည် မောင်လေး၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးနေရာမှ လက်တန့်သွားသည်။ အဘွားက အမှန်တရားကို မသိသေးသည်ကို သူမ အံ့သြသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့လည်း... အိမ်မှာ လူကြီးနဲ့ ကလေးပဲ ရှိတာဆိုတော့ သိရင်လည်း စိတ်ပူနေရုံပဲ ရှိမှာပေါ့။ ရှန်ရှို့ဖန်ကလည်း သူမလိပ်စာကိုပဲ တောင်းခဲ့ပုံရပြီး၊ ချီဖန့်နဲ့ သူမ မဆုံရသေးတဲ့အကြောင်းကိုတော့ ပြောခဲ့ပုံမရပေ။

သူမ ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ပိုင်ရှို့ကျန့် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူမအနောက်တွင် ယန်ရွှယ်တို့နှင့် မျိုးနွယ်တူဖြစ်ပြီး ခြေထောက် အနည်းငယ် ထော့နဲ့သော်လည်း နာမည်ကြီးသည့် ရွာလက်သမားတစ်ဦး ပါလာသည်။

"ဒီအခန်းနှစ်ခန်းပဲ။ ဘယ်လို ပရိဘောဂတွေ လိုမလဲ ကြည့်ပေးပါ။ ဗီဒိုကတော့ သေချာပေါက် လဲရမယ်၊ တံခါးကလည်း ပိန်လိမ်နေသလိုပဲ..."

"ဒီ ပိုင်ရှို့ကျန့်ကတော့လေ၊"

အဘွားနှစ်က ယန်ကျိအန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထိုဆူညံသံများကြောင့် သူ လန့်နိုးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ပိုင်ရှို့ကျန့်သည် ခြံထဲရှိ ချီဖန့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ? ကျွန်မတို့ ခြံထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

မျိုးနွယ်စုဝင် လက်သမားက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ "ရှောင်ရွှယ်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်မှာပေါ့။ အဘွားငါးက သူမ အမျိုးသားကို ခေါ်လာတယ်လို့ ပြောတာ ကြားခဲ့သားပဲ။"

"အော်... ရှောင်ရွှယ် ပြန်ရောက်ပြီလား?"

ပိုင်ရှို့ကျန့်၏ လေသံတွင် ဝမ်းသာရိပ် လုံးဝမပါဘဲ မျက်နှာက ပို၍ပင် ပုတ်သိုးသွားခဲ့သည်။

.....

ချီဖန့် - မိန်းမနဲ့အတူ အိမ်ပြန်ခရီးမှာ ခိုးလိုက်လာတာ အောင်မြင်သွားပြီ [လက်သီးမြှောက်][လက်သီးမြှောက်][လက်သီးမြှောက်]