အခန်း (၆၉)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၆၉

ယန်ရွှယ်သည် ယန်စုန့်ရှန်း မိသားစုနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် လမ်းစ မထားခဲ့တော့ပေ။ ယခုအခါ တစ်ရွာလုံးက ယန်ကျိဇူက သူ၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အိမ်ကို လိုချင်သဖြင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီလေးကို သေလုမတတ် ခြောက်လှန့်ခဲ့သည်ကို သိသွားကြပြီပင်။

သို့မဟုတ်ပါက ယန်ကျိအန်း အိပ်ရာထဲ လဲနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူက ခြောက်လှန့်ရုံတင်မကဘဲ သေအောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလများက ပို၍ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ယခုရက်ပိုင်းတွင် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့မှာ အကြောင်းမရှိဘဲ အပြင်သို့ မထွက်ရဲကြပေ။ လမ်းလျှောက်လျှင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က တားပြီး မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

"ဒါ တကယ်လား? ဒါက တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန်ထက် ဆိုးတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ!"

အချို့သော ဘေးလူများကလည်း ဤသတင်းကို ယန်ကျိဇူ၏ သတို့သမီးလောင်းရှိရာ ရွာအထိ ပျံ့အောင် လုပ်လိုက်ကြရာ၊ ထိုမိန်းကလေးမှာ ဒေါသတကြီး ရောက်လာပြီး သူ့ကို ရန်တွေ့တော့သည်။

ဘာတွေပြောကြသလဲဆိုတာ ယန်ရွှယ် အသေးစိတ် မသိသော်လည်း၊ ထိုကိစ္စပြီးနောက် ယန်စုန့်ရှန်း မိသားစုမှာ သူမကို ပို၍ပင် မထီမဲ့မြင် ပြုကြတော့သည်။ သူမ ဘာလုပ်လုပ် သူတို့မျက်စိထဲတွင် အမှားချည်းပင်။

ယန်ရွှယ် ဂရုမစိုက်ပါ။ သူတို့ကသာ ဒီလိုလုပ်ရဲတာ၊ တခြားလူတွေက ပြန်ပြောမှာကိုတော့ မကြောက်သင့်ဘူး မဟုတ်လား။ သူတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လူသားဆန်ရဲ့လားဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်စဉ်းစားဖူးရဲ့လား?

ယန်ကျိအန်း၏ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် သူမသည် ကျေးရွာလူကြီးထံသို့ သွားကာ ထောက်ခံစာ ယူပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

မထွက်ခွာမီ သူမနှင့် ချီဖန့်တို့သည် အဘွားနှစ်ကို သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ခဲ့ရန် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်မံ နားချကြသည်။

အဘွားအို၏ ရပ်တည်ချက်မှာ ခိုင်မာနေဆဲပင်။ "ဒါ ငါ့အိမ်ပဲအေ။ ဒီက ထွက်သွားမယ့်အစား ဒီမှာပဲ သေလိုက်ချင်တယ်။ ငါ ဘယ်မှ မသွားဘူး။"

ယန်ရွှယ် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမထံတွင် ငွေငါးဆယ် ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။ "ဒါကို အရေးပေါ်အတွက် သိမ်းထားပါအဘွား။ ကျွန်မ အဆင်ပြေတဲ့အခါ အဘွားဆီ ပြန်လာတွေ့ပါ့မယ်။"

"နင့်ဘာသာ နင် ဂရုစိုက်ပါ။ ငါ့အတွက် မပူနဲ့၊"

အဘွားအိုက ပိုက်ဆံကို ပြန်ပေးရန် အတင်းငြင်းဆိုနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ၂၀ သာ လက်ခံလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ စုထားတာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ နင့်ဆီက မလိုပါဘူး။"

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူမသည် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ဖိနပ်တစ်စုံစီ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သေးသည်။

"ဆိုင်မှာ ရောင်းတဲ့ ရာဘာဖိနပ်တွေက ခံနိုင်ရည်ရှိပေမဲ့၊ ကိုယ်တိုင်ချုပ်တဲ့ အဝတ်ဖိနပ်တွေရဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုနဲ့ လေဝင်လေထွက် ကောင်းတာကိုတော့ မမီပါဘူး။"

သူမသည် သူတို့ကို ခြံတံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ကာ ယန်ကျိအန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မနဲ့ ယောက်ဖစကားကို နားထောင်နော်။"

ယန်ကျိအန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆွဲထားကာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းနည်းနေရှာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအိုက လက်ကို ညင်သာစွာ ခါထုတ်လိုက်သည်။ "သွားကြတော့၊ မဟုတ်ရင် ကားလွတ်သွားလိမ့်မယ်။"

သူတို့ သုံးယောက် မြို့ထဲသို့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ကောင်လေး မလျှောက်နိုင်သည့်အခါ ချီဖန့်က သူ့ကို ချီလာပေးရာ၊ ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းနေသော်လည်း မျက်လုံးလေးတွေကတော့ တောက်ပနေသည်။

ဝေးလံခေါင်သီသော ခရီးသည်တင်ကားပေါ်တွင် ယန်ရွှယ်သည် ဖိနပ်လေးများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ အရမ်း အလောတကြီး ပြန်လာရတော့ အဘွားအတွက် ဘာမှ မယူလာပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူကသာ သူ့မှာ စုထားတာတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောနေတာ၊ ဦးလေးတို့ မိသားစုက သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား မသိဘူး။"

အဘွားနှစ်မှာ ကိုယ်ပိုင် သားသမီး မရှိသလို၊ အခြားသူများ၏ ခေါ်ယူမှုကိုလည်း ငြင်းဆိုထားသူ ဖြစ်ရာ သူမ စုဆောင်းထားသည့် အရာများအပေါ်မှာသာ အားကိုးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကားပေါ်တွင် လူအလွန်များလှပြီး၊ ကားစပယ်ယာကလည်း ကလေးများကို သေသေချာချာ ချီထားရန် သတိပေးနေသဖြင့် ယန်ကျိအန်းသည် အစပိုင်းတွင် အစ်မ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ချီဖန့်ထံသို့ လွှဲပေးလိုက်ရသည်။

ယန်ရွှယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်လေးသည် သူမ၏ လက်ကို ချက်ချင်းဆွဲယူကာ စာရေးလိုက်သည်။

"အဘွားရဲ့ သေတ္တာကြီးက အလွတ်ကြီးလား?"

ယန်ရွှယ် ထိုစာလုံးများကို အသံထွက်ဖတ်လိုက်ပြီးမှ မှင်သက်သွားသည်။

"ဒရိုင်ဘာ... ကားခဏ ရပ်ပေးပါဦး!"

ဝေးလံခေါင်သီသော ခရီးသည်တင်ကားမှာ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ရွာခြေအထွက် လူသူကင်းမဲ့သော ဤလမ်းမထက်တွင် မည်သူမျှ ရုတ်တရက် ကားရပ်ခိုင်းလေ့မရှိပေ။

ခရီးသည်များက နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေကြသော်လည်း ယန်ရွှယ်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ကားရှေ့သို့ အတင်းတိုးသွားခဲ့သည်။

"ဒရိုင်ဘာ... ကားခဏရပ်ပေးပါ။ ကျွန်မတို့ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ ပြန်သွားရပါမယ်။"

သူမသည် လက်မှတ်ဝယ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်၊ ဘယ်နေရာ ရောက်နေသည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုခေတ်အခါက လမ်းမထက်တွင် ကားရပ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ဒရိုင်ဘာက နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ဆင်းခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် သူမနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အရင်ဆုံး ယန်ကျိအန်းကို ကားပေါ်မှ ချပေးပြီးမှ ပစ္စည်းများသွားယူသည်၊ ဘာမေးခွန်းမှလည်း မမေးပေ။ ယန်ရွှယ်ကတော့ အတည်ပြုရန် မောင်လေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အဘွားရဲ့ သေတ္တာက အလွတ်ကြီးဆိုတာ သေချာလား?"

ယန်ကျိအန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူမလက်ပေါ်တွင် ရေးပြခဲ့သည်။"အဘွားက ကျွန်တော့်ကို ဆရာဝန်ပြဖို့ ပိုက်ဆံထုတ်တုန်းက ကျွန်တော် မြင်လိုက်တာ။"

ယန်ရွှယ်သည် အဘွားနှစ်၏ ထိုသေတ္တာကြီးကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အိမ်ခွဲစဉ်ကတည်းက ပါလာသော အမွေအနှစ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ကြေးသော့ခလောက်ဖြင့် အမြဲပိတ်ထားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။

အဘွားအိုသည် သူမနှင့် ကျိအန်းအတွက် အဝတ်အစား သို့မဟုတ် ဖိနပ်ချုပ်ပေးရန်၊ သို့မဟုတ် သူတို့အတွက် အကူအညီပေးရန် တစ်ခုခုကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူတိုင်း ထိုသေတ္တာကြီးကို ကြည့်ကာ "အဘွားဆီမှာ စုထားတာတွေ အများကြီးရှိပါတယ်အေ" ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။

ဒီတစ်ခေါက် ထွက်လာတော့မည့် အချိန်မှာပင် သူမသည် ထိုသို့ပြောကာ ယန်ရွှယ် ချန်ထားခဲ့သော ပိုက်ဆံများကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် အခုတော့ ထိုသေတ္တာကြီးက အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်တဲ့လား?

တကယ်တော့ ယန်မိသားစုက ချမ်းသာလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဘွားအိုတစ်ယောက်တည်း ဤနှစ်များစွာကို ဖြတ်သန်းရန် ပိုက်ဆံက ဘယ်လောက်များ ရှိနေမှာမို့လို့လဲ?

ယန်ရွှယ်သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ယန်ကျိအန်းမှာ ငယ်သေးသည့်အပြင် နေမကောင်းဖြစ်ထားသဖြင့် မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ ချီဖန့်က သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ကျောပိုးလိုက်တော့သည်။

မြို့ပေါ်သို့ အကွာအဝေးမှာ ၂၀၊ ၃၀ လီ ခန့် ရှိပြီး ကားမှာလည်း အတော်အတန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ သုံးယောက်မှာ တစ်နာရီခွဲမပြည့်မီမှာပင် ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ယန်မိသားစု၏ ခြံတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်မှာ အမောဆို့နေပြီး မလဲကျသွားစေရန် တံခါးဘောင်ကို အားပြုကိုင်ထားရသည်။

ခြံထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ပိုင်ရှို့ကျန့်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကြက်ချေးများကို လှည်းကျင်းရင်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားများကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခွေးတောင်မှ အိမ်စောင့်တတ်သေးတယ်။ နေ့တိုင်း အစာကျွေး၊ ရေတိုက်ထားတာကို... အရေးကြုံတော့ ပြန်ကိုက်သွားလိုက်တာ။ အဲဒီလောက် တော်နေရင်လည်း သူများအိမ်ကို ပျံသွားလိုက်ကြပေါ့။ ကိုယ်တိုင်မွေးထားတဲ့ ဥတွေကတောင် ပုပ်နေပြီ ဖြစ်ရက်နဲ့ အခုထိ ဖင်ဆွဲနေတုန်းပဲ—"

"ကိုယ်တိုင်မွေးထားတဲ့ ဥတွေက ပုပ်နေပြီ" ဆိုသည့် စကားမှာ အဘွားနှစ်၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘွားနှစ်၏ ကိုယ်ပိုင် သားသမီးနှစ်ဦးမှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး မွေးစားထားသော သားမှာလည်း ဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။

ပြီးတော့ "ဖင်ဆွဲနေတယ်" ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ဘာအတွက်လဲ?

ယန်ရွှယ်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!" ဟု အော်လိုက်သည်။ ပိုင်ရှို့ကျန့်က သူတို့ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲဟု မမေးနိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် အထဲသို့ အပြေးဝင်သွားသည်။

အလွန်ပူအိုက်သော ရာသီဥတု ဖြစ်သော်လည်း အနောက်ဘက်အခန်း၏ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ပိုင်ရှို့ကျန့်၏ စကားများကို မကြားချင်၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယန်ရွှယ် တွန်းကြည့်သောအခါ တံခါးမှာ အတွင်းမှ ဂျက်ချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘွား!"

သူမ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"အဘွား... ကျွန်မပါ၊ ပြန်ရောက်ပြီ! အဘွားနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့!"

သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ခေါက်ခေါက် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘဲ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယန်ရွှယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး တံခါးကို အတင်းထုတော့သည်။

"အဘွား! အဘွား... ကြားလား? ပြန်ထူးပါဦး!"

"မင်းတို့ ရူးသွားပြီလား? ပြန်လာပြီး တံခါးတွေကို ဖျက်နေတာလား?" ပိုင်ရှို့ကျန့်က သူမနောက်မှ ပြေးဝင်လာသည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်မှာ သူမကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ တံခါးကို ဖွင့်ရန် အရာတစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှာနေသည်။

"ဖယ်လိုက်၊ ကိုယ်လုပ်မယ်။"

ချီဖန့်က ယန်ကျိအန်းကို ချပေးကာ ယန်ရွှယ်ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်ပြီး တံခါးကို ကန်လိုက်သည်။

ခိုင်ခံ့သော သစ်သားတံခါးမှာ ပထမတစ်ချက်တွင် မပွင့်သော်လည်း ဒုတိယအချက်တွင်တော့ ဂျက်ကျိုးပြီး ပွင့်သွားတော့သည်။

ပိုင်ရှို့ကျန့်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် "ငါတို့အိမ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ မင်းတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ? တရားဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား?" ဟု အော်နေသော်လည်း ယန်ရွှယ်ကတော့ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အဘွား!"

ယန်ကျိအန်းလည်း နောက်က လိုက်ဝင်သွားရာ မကြာမီမှာပင် ကောင်လေး၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံမှာ အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခါမှ ပိုင်ရှို့ကျန့်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ရိပ်မိသွားသည်။ သူမ ရှေ့တိုးကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ?"

အဘွားနှစ်သည် ခန် ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် အသုဘဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ခါးပတ်က လျော့ရဲရဲ၊ ကြယ်သီးများက ပြုတ်နေပြီး အပေါ်က ခြုံထားရုံသာ ဖြစ်ကာ ခေါင်းတွင်လည်း ဦးထုပ်အမည်းလေး ဆောင်းထားသည်။ ၎င်းမှာ သေသူများအတွက် ဝတ်စုံပင် ဖြစ်သည်။

အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ယန်ရွှယ်သည် အဘွားအို၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီး ပါးစပ်ထောင့်များတွင် အမြှုပ်ဖြူများ ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဘေးတွင်လည်း အဆိပ်သတ်ဆေးပုလင်း အလွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ယန်ရွှယ်၏ ခေါင်းများ မူးနောက်သွားသည်။ သူမသည် ခန်ကို အားပြုကိုင်ကာ အသက်ရှူ၊ မရှူ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သူ အသက်ရှင်သေးတယ် - အသက်ရှူနေတုန်းပဲ။"

သူမသည် ထိတ်လန့်နေသော ယန်ကျိအန်းကို အားပေးနေခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမကိုယ်သူမ ပြန်ပြောနေခြင်းလား မသိပေ။

သူမသည် အဆိပ်ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် ချီဖန့်က ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။

"ဒါ ဒီကလိုဗော့စ် (dichlorvos) ပဲ - အော်ဂဲနိုဖော့စဖိတ် (organophosphate) အဆိပ်ပဲ၊"

သူက တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးရုံကို ခေါ်သွားဖို့ အချိန်မမီတော့ဘူး။ အန်အောင် လုပ်ရမယ်။"

ယန်ရွှယ်တို့ရွာမှ မြို့ပေါ်သို့မှာ အလွန်ဝေးလှသည်။ နွားလှည်းဖြင့် သွားလျှင်ပင် အချိန်အကြာကြီး ပေးရပေလိမ့်မည်။

ယန်ရွှယ် မလှုပ်ရှားမီမှာပင် ချီဖန့်သည် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ရေဇလုံကြီးတစ်လုံးနှင့် ပြန်လာသည်။

"သူ့မေးစေ့ကို ကိုင်ထားပေး။"

ယန်ရွှယ် နားလည်လိုက်ပြီး အဘွားနှစ်၏ ပါးစပ်ကို ဖြဲပေးထားရာ ချီဖန့်က ရေများကို အတင်းလောင်းထည့်တော့သည်။

သူ ရေထပ်ယူရန် လှည့်အထွက်တွင် ယန်ကျိအန်းမှာ နောက်ထပ် ရေတစ်ခွက်နှင့် လှမ်းလာသည်။

"ရေ... အဘွား..."

ချီဖန့်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ထိုရေကို ယူကာ ဆက်တိုက် တိုက်တော့သည်။ ဘေးတွင် ကြောင်အကြည့်နေသော ပိုင်ရှို့ကျန့်ကို မြင်မှသာ သူက ဟောက်လိုက်သည်။

"ဆရာဝန်သွားခေါ်!"

ပိုင်ရှို့ကျန့် သတိဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခုချက်ချင်း သွားမယ်!"

သူမသည် ပါးစပ်ကြမ်းသူ ဖြစ်သော်လည်း အဘွားနှစ် ယခုလို သေသွားမည်ကို - အထူးသဖြင့် သူမကြောင့် သေသွားမည်ကိုတော့ တကယ် ကြောက်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းမာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အဆိပ်သောက်သေသွားသည်ဆိုလျှင် ရွာထဲကလူတွေ ပြောမည့်စကားများကို သူမ၏ မိသားစု ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရေ သုံးခွက်ခန့် တိုက်ပြီးနောက် အဘွားနှစ်မှာ အန်ချင်သည့် လက္ခဏာ ပြလာသည်။

ဘေးတွင် အန်ဖတ်ခံခွက် ရှိနေသည်။ ချီဖန့်က ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး ယန်ရွှယ်က အဘွားအိုကို ထိန်းပေးထားသည်။

တစ်ခါအန်ပြီးနောက် သူတို့ ထိုနည်းအတိုင်း ထပ်လုပ်ကြသည်။ ရွာက ဆရာဝန် ရောက်လာသောအခါ အဘွားကြီးနှစ်မှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အန်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ ကျင့်သားရနေသဖြင့် ဆရာဝန်က လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသည်။ သူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စစ်ဆေးပြီး ဆေးသေတ္တာထဲမှ အက်ထရိုပင်းကို ထုတ်ကာ သွေးကြောထဲသို့ ၁ မီလီလီတာ ထိုးပေးလိုက်သည်။

သာမန် အဆိပ်သင့်မှုအတွက်ဆိုလျှင် ကြွက်သားဆေးထိုးရုံနှင့် လုံလောက်သော်လည်း ယခုမှာ ပြင်းထန်သောအခြေအနေ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်သူငယ်နှင့် သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးပြီးမှ ဆရာဝန်က စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်သည်။

"သူ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ခဏနေရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ထိုးပေးမယ်။"

အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ စောစောက ဆဲဆိုနေသော ပိုင်ရှို့ကျန့်ပါ အပါအဝင်ပင်။

ယန်ရွှယ်က ဆရာဝန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသောအခါ ဆရာဝန်က လက်ခါပြခဲ့သည်။

"မင်းတို့ အချိန်မီတွေ့ပြီး အန်အောင်လုပ်ပေးလို့ပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ ပြောရခက်တယ်။"

အသုဘဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ သူ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူက အသက်ကြီးပါပြီ။ သူ့အပေါ် နည်းနည်းလောက် ပိုကြင်နာပေးကြပါဦး"

သူသည် ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်များကို အမြဲ မြင်နေရသူ ဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အနီးနားက ရွာများတွင် သားသမီးများ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် အဆိပ်သောက်သူ၊ ကြိုးဆွဲချသေသူ သို့မဟုတ် ရေတွင်းထဲ ခုန်ချသေသူများ ရှိစမြဲပင်။

မိဘအပေါ် သိတတ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ရည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ရာစုနှစ်များစွာ တည်တံ့နေခြင်းမှာ တစ်ခုတည်းသော အရာကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ "ပိုင်ဆိုင်မှု" ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လူကြီးများက ကိုင်ထားပြီး သူတို့ သေမှသာ ခွဲဝေပေးလေ့ရှိသည်။ ဘယ်သူ ဘာရမလဲဆိုတာက သူတို့၏ စိတ်ကျေနပ်မှုအပေါ် မူတည်သဖြင့် လူတိုင်းက သူတို့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မိသားစုငယ်များ ခွဲနေကြသည့်ခေတ်တွင် လူကြီးများမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုရော၊ လုပ်အားပါ မရှိတော့ပေ။ သူတို့၏ နေဝင်ချိန်နှစ်များမှာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည်မှာ သားသမီး၊ မြေးများ၏ "ကိုယ်ချင်းစာတရား" အပေါ်မှာသာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေတော့သည်။ တကယ်တော့ ကိုယ်ချင်းစာတရားဆိုတာက ဘယ်လောက်အထိ ယုံကြည်အားကိုးလို့ ရလို့လဲ?

ယန်ရွှယ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ဆရာဝန် ဆေးထိုးပြီး ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် အဘွားအို၏ အသုဘဝတ်စုံများကို ချက်ချင်းလဲပေးကာ မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဒေါသ မရှိသူ မဟုတ်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားလေ့ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ သူမ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ ချီဖန့်သည် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး တင်းမာနေသည်ကို ကြည့်ကာ မီးပုံထဲသို့ မြက်ခြောက်များကို ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ အဘွားအိုမှာ နိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အားနည်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါက သင်္ချိုင်းထဲ ခြေတစ်ဖက် ရောက်နေပြီဟာကို။ ဘာလို့ ငါ့ကို ကယ်ကြတာလဲ?"

"ခြေတစ်ဖက် ရောက်နေသေးတာပဲရှိတာ၊ အကုန်ရောက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ၊"

ယန်ရွှယ်က ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမကို မပြုံးဘဲ စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် အဘွားသာ တကယ်ဆုံးသွားရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အမြဲ အပြစ်တင်နေရတော့မှာ။"

အဘွားအိုသည် သူမ ထိုသို့ တွေးမည်ကို တကယ် ကြောက်လန့်မိသည်။ "ဒါက နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲအေ? ငါကပဲ အသက်ရှင်ရတာ ကြာသွားလို့..."

ယန်ရွှယ်သည် ကျန်သည့် စကားများကို နားမထောင်တော့ဘဲ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ပြီး ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ အဘွားရဲ့ အသုဘဝတ်စုံတွေကိုလည်း ကျွန်မ မီးရှို့ပစ်လိုက်ပြီ။"

ယန်ကျိအန်းသည် ခန်ဘေးတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ရပ်နေပြီး သူမ၏ စကားကို အတင်း ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံနေသည်။ သူသည် အဘွားအို၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသည်။

"အဘွား... မ-မလိုက်ရင်... ကျွန်တော်လည်း... မ-မသွားဘူး... အဘွားနဲ့ပဲ... အတူနေမှာ..."

သူ စကားပြောရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသဖြင့် နဖူးတွင် ချွေးများ စို့လာပြီး အဘွားအို၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

အဘွားအိုသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ "ငါ မလိုက်နိုင်ဘူးအေ။ ငါ့ယောင်္ကျား၊ ငါ့ကလေး၊ ပြီးတော့ နင်တို့ မိဘတွေ... အားလုံးက ငါ့ကြောင့် သေခဲ့ရတာ။ ငါ မလိုက်..."

ဤသည်မှာ သူမ လိုက်ရန် ငြင်းဆိုနေသည့် တကယ့်အကြောင်းရင်းပင်။ သူမသည် သူတို့ကို ချစ်သော်လည်း ထိုစွဲလမ်းမှုကြောင့် သူတို့နှင့် ဝေးဝေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ယန်ကျိအန်း လန့်သွားသည့် ကိစ္စကိုပင် သူမကြောင့်ဟု အပြစ်တင်နေသည်။ "ငါသာ မရှိရင် ကျိအန်း ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြပါ..."

"အဲဒီလိုသာ စဉ်းစားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မလည်း အဆိပ်သောက်သင့်တာပေါ့?" ယန်ရွှယ်က သူမကို ထပ်မံ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

အဘွားအို မှင်သက်သွားသည်။ ယန်ရွှယ်က သူမကိုယ်သူမ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မလေ - ကျွန်မရဲ့ အဖေအရင်း၊ အမေအရင်း၊ ပြီးတော့ ပထွေးကိုပါ 'သတ်' ခဲ့တဲ့သူပဲ။ အခုဆို ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးကိုတောင် ဆုံးရှုံးရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ပြီ..."

"လျှောက်မပြောနဲ့အေ!"

အဘွားအိုသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားမရှိသဖြင့် လက်မှာ ပြန်ကျသွားသည်။

"ဒါဆိုရင် အဘွားလည်း လျှောက်မပြောနဲ့တော့၊" ယန်ရွှယ်က သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"အဘွား နေကောင်းတာနဲ့ ကျွန်မတို့ အားလုံး အတူတူ ပြန်ကြမယ်။ ချီဖန့်ရော ကျွန်မရော အလုပ်လုပ်ကြတာဆိုတော့ အဘွားက အိမ်စောင့်ပေးရုံပဲ။"

အဘွားအို တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ယန်ရွှယ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဒါ အဘွား ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဘွားက ငြင်းနေရင်တောင် ချီဖန့်ကို ချီခိုင်းပြီး ခေါ်သွားမှာ။"

ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ယန်ရွှယ်ထံသို့ ရေတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သေးသည်။

"စကားတွေ အများကြီး မပြောခင် ရေအရင်သောက်ဦး။"

ဤမြင်ကွင်းမှာ ယန်ရွှယ်က ဆိုးသွမ်းသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ဆုံးမနေသည့် မိဘတစ်ဦးနှင့် တူနေပြီး၊ အဘွားအိုမှာမူ သူမကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားသည့် ကလေးနှင့် တူနေသည်။

အဘွားအိုမှာ ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ "ကဲ... တော်ပါတော့။ ဆူလွန်းလို့ ငါ့ခေါင်းတွေ တောင် ကိုက်လာပြီ။"

သူမ၏ လေသံမှာ သူတို့နှင့် လိုက်ရန် ငြင်းဆိုခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ယန်ရွှယ် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားရသည်။