အခန်း (၇၀)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၇၀

"ဒါဆို ကျွန်မ အဘွားအတွက် ခရီးသွားလာခွင့် ထောက်ခံစာ သွားလုပ်လိုက်မယ်။"

သူမသည် ဤကိစ္စကို ချက်ချင်း အပြီးသတ်ချင်နေသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် - ယန်စုန့်ရှန်း၏ မိသားစုသာ အဘွားအိုအပေါ် နည်းနည်းလောက် ကြင်နာခဲ့လျှင် သူမသည် ကြက်ကလေးတွေ မွေးပြီး ဝင်ငွေရှာနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ယခုလို စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ယန်ရွှယ်သည် အရှေ့ဘက်က အခန်းနှစ်ခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဒီအိမ်ကိုလည်း ရောင်းပစ်မယ်၊ ဒါမှ ဘယ်သူမှ လာပြီး မကြံစည်နိုင်တော့မှာ။"

အကယ်၍ အဘွားအိုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အဘွားအိုကို ဒုက္ခပေးမည်စိုးသဖြင့် ကိစ္စများကို အဆုံးစွန်အထိ လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုမှာ အဘွားအိုပါ လိုက်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ သူမ အားနာနေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ပြောသည့်အတိုင်းပင် ယန်ရွှယ်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် ခရီးသွားလာခွင့် လက်မှတ်ကို သွားလုပ်ပြီး အိမ်ရောင်းမည့်အကြောင်းကိုလည်း သတင်းလွှင့်လိုက်သည်။

ကျေးလက်တောရွာတွင် လက်ငင်းငွေသားရှာရန် ခက်ခဲလှသည်။ ဈေးကြီးလွန်းလျှင် ဝယ်မည့်သူ ရှိမည်မဟုတ်သဖြင့် သူမသည် ငွေတစ်ရာ (၁၀၀ ယွမ်) ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံတွင် ငွေတစ်ရာကျော် ကြွေးတင်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျားရွာက လျော်ကြေး ငွေနှစ်ရာ ပေးခဲ့သော်လည်း ပိုင်ရှို့ကျန့်နှင့် ယန်စုန့်ရှန်းတို့က အတင်းလုယူခဲ့ကြသဖြင့် သူမ ဆေးကုရန်အတွက် ငွေတစ်ရာသာ ရခဲ့သည်။

ထိုအကြွေးကို ဆပ်ရန်နှင့် မောင်လေးကို ခေါ်ပြီး အမြန်ဆုံး ထွက်သွားနိုင်ရန်အတွက် သူမသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ တင်တောင်းငွေမှာလည်း ငွေတစ်ရာပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှို့ကျန့်သည် အိမ်ရောင်းမည့်အကြောင်း ကြားသောအခါ ယန်ရွှယ်သည် သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီး ရောက်လာပြီး ရန်တွေ့တော့သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် ဟန်ဆောင်နေရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ ပိုင်ရှို့ကျန့်သည် ယခင်ကတည်းက ယန်ရွှယ်ကို မနိုင်ခဲ့ဖူးရာ၊ ယခုလို ဗြောင်ရန်တွေ့သည့်အခါတွင် ယန်ရွှယ်က သူမကို ဒေါသထွက်အောင် အလွယ်တကူပင် လုပ်နိုင်တော့သည်။

ပိုင်ရှို့ကျန့်သည် ရင်ဘတ်အောင့်သည်ဟု ဆိုကာ အိမ်ပြန်သွားရတော့သည်။ ယန်စုန့်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေသော်လည်း သူ၏ ဇနီးနှင့်မတူဘဲ အခြေအနေကို အကဲခတ်တတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် အဲဒီအိမ်ကို ငါတို့ပဲ ဝယ်လိုက်မယ်။"

"သူ့ဆီကနေ ပြန်ဝယ်ရမယ် ဟုတ်လား?" ပိုင်ရှို့ကျန့် သူမနားကိုပင် မယုံနိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ ငါတို့ မိသားစု အိမ်ပဲလေ! ဘာလို့ သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးရမှာလဲ?"

"ငါတို့ ခြံထဲကို သူစိမ်းတွေ လာနေတာ မင်းအလိုရှိလို့လား?"

ယန်စုန့်ရှန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် သူမ ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

သူမ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ကျိဇူ ကိစ္စကလည်း ထပ်စောင့်လို့ မရတော့ဘူး။"

ထိုအခါမှ ပိုင်ရှို့ကျန့် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားသည်။ "အဲဒီ မိန်းမယုတ်က ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ပြန်လာတာပဲ။ သူ ပြန်လာကတည်းက ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းတာ မဖြစ်သေးဘူး။ အပြင်မှာလည်း လူတွေက ငါ့အကြောင်းကို အတင်းပြောနေကြတုန်းပဲ။"

ယန်ရွှယ်၏ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော မျက်နှာကို မကြည့်ချင်သဖြင့် သူမသည် ယန်စုန့်ရှန်းကိုသာ ပိုက်ဆံနှင့်အတူ လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်သည် သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ဈေးကို နှစ်ဆတက်လိုက်သည် - ငွေနှစ်ရာ (၂၀၀ ယွမ်) တဲ့။

ဘယ်သောအခါမှ စိတ်မလှုပ်ရှားတတ်သော ယန်စုန့်ရှန်းပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"မိသားစုဆိုတာကို ခဏဘေးဖယ်ထားပါဦး ရှောင်ရွှယ်ရယ်၊ မြို့ပေါ်မှာတောင် အခန်းနှစ်ခန်းကို နှစ်ရာ မပေးရပါဘူး။"

ယန်ရွှယ် က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မတို့က ဆွေမျိုးတွေဖြစ်နေလို့ ရှင်တို့က ဒီမိဘမဲ့လေးတွေနဲ့ မုဆိုးမကို ဂရုစိုက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ရှင်တို့ မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျိဇူကို ပေးခိုင်းလိုက်လေ - ဒါကို လျော်ကြေးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့။"

ယန်စုန့်ရှန်းသည် လက်ချည်းဗလာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားရသည်။

"တစ်ခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို အရင်ဝယ်ခိုင်းပြီးမှ ငါတို့ဆီ ပြန်လွှဲခိုင်းလို့ ရတာပဲ။"

"ဒါက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား?" ပိုင်ရှို့ကျန့်က သံသယရှိနေသည်။ "ရောင်းပြီးမှ စိတ်ပြောင်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"ငါတို့က သူတို့ကို အလုပ်ရှုပ်ရကျိုးနပ်အောင် ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပိုပေးလိုက်မှာပေါ့။"

သို့သော် ယန်ရွှယ်က ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။ သူမသည် ဤအိမ်ကို မိသားစုကြီးဆီ ရောင်းလျှင် ငွေနှစ်ရာ တန်ကြေးရှိကြောင်း သတင်းလွှင့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝယ်လိုသူများ အလုံးအရင်းနှင့် ရောက်လာကြသည်။ အချို့က တကယ်စိတ်ဝင်စားကြပြီး၊ အချို့ကမူ ဈေးတင်ပြီး ယန်စုန့်ရှန်းထံ ပြန်ရောင်းရန် ရည်ရွယ်ပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်စုန့်ရှန်းကပင် ဝယ်လိုက်ရသော်လည်း လက်ငင်းငွေသား ငွေတစ်ရာ့ငါးဆယ်သာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူက ဈေးဆစ်ရန် ကြိုးစားသေးသည်။

"ရွာမှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ ဘယ်လောက်ခက်လဲ မင်းသိသားပဲ။ ကျိဇူမှာ သူ့မင်္ဂလာဆောင်အတွက်တောင် ပိုက်ဆံ မကျန်တော့ဘူး။"

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်၊" ယန်ရွှယ်က ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အကြွေးစာချုပ် (IOU) တစ်စောင် ရေးပေးထားလိုက်လေ။"

အဘွားအိုသည် သူမ၏ နေအိမ်မှာပင် ကွယ်လွန်လိုပြီး မိသားစုသုသာန်မှာပင် မြှုပ်နှံလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ၊ တစ်နေ့နေ့တွင် သူမကို ဤနေရာသို့ ပြန်ခေါ်လာရနိုင်ပေသည်။ ဤအကြွေးစာချုပ် ရှိနေခြင်းဖြင့် သူတို့သည် အမြဲတမ်း အသာစီးရနေမည် ဖြစ်သည်။

ယန်စုန့်ရှန်း၏ မျက်နှာပျက်သွားပုံမှာ ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ပိုင်ရှို့ကျန့်မှာမူ နာကျင်ပြီး၊ ဒေါသထွက်၍ ထိုနေ့က ထမင်းပင် မချက်တော့ပေ။

ကျန်ရှိနေသော ပစ္စည်းများကိုမူ အဘွားအိုက ရွေးထုတ်ပြီး ပေးကမ်းနိုင်သမျှကို ပေးပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရရှိသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သိကျွမ်းသူဟောင်းများကို လိုက်လံနှုတ်ဆက်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ အဒေါ်ကြီး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

"အဘွားနဲ့ အဒေါ်ကြီးက အရင်ကတည်းက သိကြတာလား?"

ယန်ရွှယ်သည် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ထိုအကြောင်း ပြောဖူးသည်ကို မကြားဖူးပေ။

"သိကြတာပေါ့" အဘွားနှစ်က ပြောလိုက်သည်။

"သူမ လက်ထပ်ပြီးခါစမှာ ငါတို့ စတွေ့ခဲ့ကြတာ။ မင်းအဖေက ရှန်မိသားစုဆီမှာ ကျောင်းစတက်တော့ အသားမကျဘဲ အမြဲ အိမ်ပြန်ငိုနေတာ။ ငါက စိတ်ပူလို့ သွားကြည့်ရင်းနဲ့ သူမနဲ့ ဆုံခဲ့တာပေါ့။"

သို့သော် ယန်ပိုင်ရှန်းက ထိုအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ သူတို့ကြားတွင် အလှမ်းကွာခဲ့ကြသည်ကို ကြည့်လျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် သိ၊ မသိ ပြောရန် ခက်လှသည်။

ယန်ရွှယ်က အဘွားအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အဲဒီတုန်းက အဒေါ်ကြီးက ကျွန်မ အဖေနဲ့ အမေကို အောင်သွယ်ပေးခဲ့တာကလည်း..."

"ဒါကလည်း ငါ့တောင်းဆိုချက်ကြောင့်ပါပဲ" အဘွားအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကိုရီးယားစစ်ပွဲ (War to Resist America and Aid Korea) အတွက် လူသစ်စုဆောင်းတဲ့အချိန်မှာ မိသားစုတိုင်းက အနည်းဆုံး လူတစ်ယောက် စေလွှတ်ရတယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးအကြီးဆုံးက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ သူက မသွားနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းအဖေပဲ သွားရတော့တာပေါ့။ သူ စစ်ထဲသွားမယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ငယ်ချစ်ဦးက စေ့စပ်ထားတာကို ချက်ချင်း ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ စစ်ကပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဘွားက သူ့အတွက် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို အလျင်မလိုကြတော့ အသက် ၂၈ နှစ်အထိ ကြာသွားတာပေါ့။"

ထိုခေတ်အခါက အသက် ၂၈ နှစ်ဆိုလျှင် အပျိုကြီး၊ လူပျိုကြီးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ အဖော်ရှာရန် မလွယ်ကူလှသဖြင့် သူကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ဦးသည် ကလေးတစ်ယောက်ပါသော မုဆိုးမနှင့် လက်ထပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဘွားအိုသည် ဤမွေးစားသားအပေါ် အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် ဂရုစိုက် စိုးရိမ်ပေးနေခဲ့သည်။ သူမ နီးနီးကပ်ကပ် မနေရဲသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမ၏ ကံမကောင်းသည့် ကံကြမ္မာက သူ့အပေါ် သက်ရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်...

လူအုပ်ကြီးက ပဒေသရာဇ်စနစ်က ဖိနှိပ်လွန်းသည်ဟု ပြောလေ့ရှိကြသော်လည်း ယန်ရွှယ်သည် ၁၉၆၀ ခုနှစ်များသို့ အချိန်ခရီးသွားပြီး ရွာက အမျိုးသမီးများ၏ စည်းထားသော ခြေထောက်များကို မြင်ရသည့်အချိန်အထိ ထိုဒဏ်ကို အမှန်တကယ် မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

သူတို့၏ သေးငယ်သော ခြေထောက်များက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ထားပြီး၊ ပညာမတတ်ခြင်းက သူတို့၏ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်သည့် အမြင်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေသည်။ သူတို့သည် မြေကွက်ငယ်လေးများထဲတွင် ပိတ်မိနေကြပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ သံခြေချင်း ခတ်ခံထားရသလို ဖြစ်နေကြသည်။

ယန်ရွှယ်သည် အဘွားအို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အဘွားက ကျိအန်းအတွက်လည်း ကျွန်မ အမေလိုမျိုး အရမ်းကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အောင်သွယ်ပေးရဦးမှာနော်။"

"ကျိအန်းက ငယ်ပါသေးတယ်အေ၊ နင်က အခုကတည်းက သူ့အတွက် မိန်းမရှာပေးဖို့ စဉ်းစားနေပြီလား?"

အဘွားအိုက သူမကို အသာအယာ ရိုက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ကြည်နူးမှုများ တောက်ပနေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ တကယ် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ပြီး၊ ချီဖန့်က အဘွားအိုကို ကျောပိုးထားကာ၊ ယန်ကျိအန်းက စစ်စိမ်းရောင် ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ပိုက်ပြီး ဘေးမှ လိုက်လာသည်။

သူတို့ လေးဦး ကော မိသားစု၏ ခြံထဲသို့ ခြေချလိုက်သောအခါ အဒေါ်ကောမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "မင်းတို့အားလုံးကို ခေါ်လာတာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အားလုံးပါပဲ" ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မမောင်လေး ကျိအန်းပါ၊ ဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ အဘွားပါ။"

ထို့နောက် သူမက အဒေါ်ကောကို သူတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ အိမ်ရှင် အဒေါ်ကောပါ။ သူမက ကျွန်မတို့အပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်။ မကြာခင် ကျွန်မတို့ ပြောင်းရတော့မယ်ဆိုတော့ သူမကို သတိရနေမှာပဲ။"

"စကားတွေကတော့ ချိုနေတာပဲ" အဒေါ်ကောက ပြုံးပျော်သွားပြီး သူတို့ကို အထဲသို့ ဖိတ်ကာ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အထဲရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်သည် သူမ ချန်ထားခဲ့သော ဖန်အိုးများမှာ ခန်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီး အထဲတွင် အကြည်ရောင် မှိုမျှင်များ စတင်ပေါက်ဖွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်ရှိ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ဦးသည် ခန်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အပူရှိန် ညီညာအောင် အိုးများ၏ တည်နေရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညှိပေးနေသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ သဘာဝတိုင်းမဟုတ်ဘဲ ကွေးနေသည် - သူက ကောချန်အန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူတို့ကို မြင်မြင်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ အဒေါ်ကောကလည်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

သို့သော် ယန်ရွှယ်က သူ့ဘက်သို့ လှမ်းမကြည့်ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ခန်ပေါ်တွင် သေသေသပ်သပ် စီထားသော အိုးများကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။

"ကျွန်မအတွက် မှိုမျိုးစေ့တွေကိုတောင် စပြီး ပျိုးပေးထားတာလား?"

ချီဖန့်ကလည်း ဘာမှ မမြင်သလိုပင် အဘွားအိုကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အသာအယာ ချပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျိအန်းကလည်း လှမ်းမကြည့်ပေ။ သူက ပြင်ပတွင် မပြသော်လည်း သူစိမ်းများကြားတွင် ရှက်တတ်သူဖြစ်ရာ သူ၏ လက်ကလေးဖြင့် အစ်မ၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

ဒါက အဒေါ်ကော၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို လျော့နည်းသွားစေပုံရသည်။ "ချန်အန်းက ကူညီပေးတာပါ။ ငါကတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင် အဒေါ့်ကိုရော ချန်အန်းကိုရော ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့၊" ဟု ယန်ရွှယ်က ဆိုသည်။

"ပြန်လာတာ နောက်ကျလို့ မှိုမျိုးစေ့ ပျိုးတာ နှောင့်နှေးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာ။"

သူမ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကြောင့် အဒေါ်ကောလည်း ပြန်ပြုံးရွှင်လာသည်။

"ချန်အန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ် - အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူးတဲ့၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီထားတာပါ။"

ထို့နောက် သူမသည် ကောချန်အန်းကို တွဲကူကာ ထွက်သွားတော့သည်။ "ငါတို့ ပြန်လိုက်ဦးမယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် လှမ်းခေါ်လိုက်နော်။"

ကောချန်အန်း၏ ခြေထောက်များမှာ အားသိပ်မရှိသေးသော်လည်း သူသည် သွားကိုတင်းတင်းစေ့ကာ ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မယူဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ မာနကို သိနားလည်သဖြင့် ယန်ရွှယ်ကလည်း ကူညီရန် မကမ်းလှမ်းခဲ့ပေ။

စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူများအတွက် သနားဂရုဏာသက်ခြင်းမှာ နာကျင်စေသည့်အရာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့ လိုချင်သည်မှာ အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးစားခြင်း - အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံခံရခြင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ယန်ကျိအန်းမှာ သိသိသာသာ စိတ်ပေါ့ပါးသွားသည်။

ယန်ရွှယ်က ပြုံးလျက် သူ့ကို လှမ်းခေါ်ကာ ဗီဒိုထဲမှ ခဲတံဘူးလေး တစ်ဘူး ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ဘာပါလဲ ကြည့်ဦး။"

သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ၎င်းကို ယူကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီးမှ သေသေချာချာ ဖွင့်ကြည့်သည်။

အထဲတွင် ခဲတံအသစ်စက်စက်များ၊ ပေတံ၊ ခဲဖျက်နှင့် ခဲတံချွန်စက်လေး တစ်ခုပင် ပါရှိသည်။ သူသည် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို ရိုရိုသေသေ ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီးမှ ယန်ရွှယ်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

သူမက သူ့ပါးကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခု မင်းမှာ စာရေးကိရိယာ အသစ်တွေ ရပြီဆိုတော့ စာကို ကြိုးစားပြီး သင်ရမယ်။ မင်းရဲ့ ယောက်ဖကို မင်းကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားမယ်။"

ယန်ကျိအန်းသည် သူ့အစ်မက ချီဖန့်မှာ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောဖူးသည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ သူသည် သူ့ယောက်ဖကို မျက်လုံးလေးများ တောက်ပစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့မှာ ဖခင်မတူသည့် မောင်နှမများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီကြသည်။ ချီဖန့်သည် ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ ဆွဲခဲ့သည့် ယန်ကျိအန်း၏ ပါးနေရာလေးကိုပင် လိုက်ဆွဲလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ရွှယ်က ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးရန် သူ့ထံသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ သူသည် ယန်ကျိအန်းနှင့် အဘွားအိုတို့ မကြည့်သည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ယန်ရွှယ်၏ ပါးကိုလည်း ဆွဲလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ?" သူမ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချီဖန့်က ပြန်မဖြေဘဲ ပစ္စည်းများကိုသာ ဆက်ထုပ်ပိုးနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အတည်အပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျိအန်းက ဝလာဖို့ လိုနေပြီ။"

ဆိုလိုသည်မှာ ယန်ကျိအန်းက အလွန်ပိန်လွန်းသဖြင့် ယန်ရွှယ်၏ ပါးကို ဆွဲရသလောက် အရသာ မရှိဘူးဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို နောက်ထပ် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက အလုပ်မဖြစ်ပေ။ ထိုညနေတွင် ယန်ရွှယ်က ဝက်ဝံသားနှပ် ချက်သောအခါ၊ ချီဖန့်သည် ယန်ကျိအန်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားများနှင့် ကြက်ဥများကို တောင်လိုပုံအောင် ထည့်ပေးနေတော့သည်။

"အများကြီးစား။"

ယန်ကျိအန်း၏ ပန်းကန်မှာ မကြာမီမှာပင် တောင်ပူစာလေးသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းကို အတင်းငြိမ့်ကာ ပါးစပ်ထဲ အစာများ ပြည့်နေအောင် ဝါးနေရင်း၊ သူ့အစ်မ၊ ယောက်ဖနှင့် အဘွားတို့ကိုလည်း အစားအစာများ ပြန်ခွဲဝေပေးနေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် သူသည် အခွင့်အရေးရှာကာ ယန်ရွှယ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် စာရေးလိုက်သည်။ "ဒီယောက်ဖက လူကောင်းပဲ။"

ယန်ရွှယ်က သူ့ပါးကို ဆွဲလိုက်သည်။ "သူ မင်းကို အစားအသောက်တွေ အများကြီး ပေးလို့လား?"

ယန်ကျိအန်းက ရယ်ပြရုံသာ ရယ်ပြလိုက်ပြီး အဝတ်စတစ်ခုကို အမြန်ရှာကာ စားပွဲသုတ်ရန် ပြေးသွားတော့သည်။

ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ သိမ်းဆည်းပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုက ဆေးကြောပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။ "ဒါကို ငါ့ကိုပဲ ထားခဲ့လိုက်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အိမ်သစ်ကို ပစ္စည်းတွေ သွားပို့ရဦးမယ် မဟုတ်လား?"

ခန်ပေါ်တွင် မှိုအိုးများ ပြည့်နေသဖြင့် သူတို့ ထိုနေရာတွင် အိပ်၍ မရပေ။ ထမင်းစားရင်းဖြင့် သူတို့သည် အိမ်သစ်သို့ ပစ္စည်းများကို အရင်ရွှေ့ထားရန်နှင့်၊ တရားဝင် ပြောင်းရွှေ့မည့် ရက်ကောင်းရက်မြတ် မတိုင်မီအထိ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အဘွားအိုမှာ နေကောင်းခါစသာ ရှိသေးသဖြင့် ယန်ရွှယ်က သူမဘာသာ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောရန် အတင်းပြောလိုက်သည်။

သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ အဒေါ်ကောနှင့် ထပ်မံ ဆုံပြန်သည်။ သူတို့ ပစ္စည်းများ သယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကူညီရန် အပြေးရောက်လာသည်။

အဒေါ်ကောသည်လည်း ခြေထောက် စည်းထားခဲ့ဖူးသော်လည်း နှစ်နှစ်အကြာတွင် ထိုအလေ့အထကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သဖြင့် သူမသည် လမ်းကို ပုံမှန် လျှောက်နိုင်သည်။ ခရီးဝေးတော့ မလျှောက်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူ ကျင်းပေါင်ကျစ်က ကောချန်အန်းကို ဆေးရုံတွင် စောင့်ပေးခဲ့ပြီး၊ အဒေါ်ကောမှာ အိမ်တွင် ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်နှင့် သူမ၏ မြေးကို ကြည့်ရှုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အာ" အဒေါ်ကော လမ်းမှာ တစ်ခုခု သတိရသွားခဲ့သည်။ "မင်းတို့ သွားနေတုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ချီဖန့်ကို လာရှာသေးတယ်။ မင်းတို့ဆီကို မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရောက်လာလားလို့ လာမေးတာ။"

ယန်ရွှယ်သည် ယန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးကို ရှာနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမသည် ချီဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးမိပုံရသည်။ "အဒေါ် သူတို့ကို ဘာပြောလိုက်လဲ?"

"ငါကတော့ ဘာအသေးစိတ်မှ မပြောလိုက်ပါဘူး" အဒေါ်ကောက ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့က တစ်ခြားနေရာတွေမှာလည်း လိုက်မေးနိုင်တယ်။"

ဒါကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။ ဒါပေမဲ့ ချီဖန့်က သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်လည်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ဒီမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတော့ မှိုမျိုးစေ့တွေကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ အဒေါ်ကြီးကိုပဲ အကူအညီ တောင်းရတော့မယ်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွက် ကျသင့်တာတွေကို မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ ရှင်းပေးပါ့မယ်။"

"မလောပါနဲ့အေ။ မရှင်းရင်တောင် ရပါတယ်။"

အဒေါ်ကောက ပြန်ဖြေပြီး သူတို့ကို နောက်ထပ် ပစ္စည်းများ ကူသယ်ပေးကာ၊ သယ်စရာ ပစ္စည်း မကျန်တော့မှသာ သူမ အိမ်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှယ်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ချီဖန့်ကို ပြောလိုက်သည် - "သူ ကျွန်မတို့ဆီက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ယန်ကျင်းကို ပြန်သွားမယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ဘူး။"

အကယ်၍ ယန်မိသားစုမှ သခင်မလေးသာ ပြန်ရောက်သွားလျှင် ယန်မိသားစုသည် သူတို့ကို ဤနေရာအထိ လိုက်ရှာနေရန် မလိုပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပတ်သက်မှု လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်ရာ၊ ချီဖန့်ကို သတိရမိဖို့ဆိုသည်မှာပင် အတော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရပုံရသည်။

ချီဖန့်ကတော့ စိတ်မဝင်စားသလို "အင်း" ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထိုသခင်မလေး၏ ကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။

ထိုအစား သူသည် နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော ပြက္ခဒိန်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။ ၎င်းဘေးတွင် ရပ်ရင်း သူသည် စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်နေသည်။

"ကိုယ်တို့ သွားတာ တစ်လနီးပါး ကြာသွားတာပဲ။"

ယန်ရွှယ်က သတိမထားမိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူတို့ ထွက်မသွားခင်က စာမျက်နှာသို့ ပြန်လှန်လိုက်သည်။

"၁၃ ရက် တိတိ။"

"အတော်လေး ကြာသွားတာပဲ" ယန်ရွှယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုညတွင် အိပ်ရန် အိပ်ရာပြင်ဆင်သောအခါ၊ သူမသည် ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးကို ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး အလယ်တွင် ခေါင်းအုံးအသေးလေး တစ်လုံး ချလိုက်သည်။

"ကျိအန်းက အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ အသားကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ အိမ်မက်ဆိုးတွေလည်း မက်နိုင်တော့၊ ပထမ ရက်အနည်းငယ်မှာ သူ့ကို ကျွန်မတို့နဲ့အတူ အိပ်ခိုင်းရအောင်။"

ရေချိုးရန် အပြင်သို့ ထွက်တော့မည့် ချီဖန့်မှာ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားရသည်။

......

ချီဖန့် - ငါတို့က ၇ ရက်ပဲ သီးခြားနေပြီး ပြန်ဆင်ခြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? အခု ဘာလို့ ယောက်ဖလေးကပါ ကြားထဲ ရောက်လာရတာလဲ???